Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Η Εκκλησία φωτίζει ανθρώπους, δεν τρελλαίνει ανθρώπους. Δεν είναι τρελλοί αυτοί που γίνονται μοναχοί, κληρικοί.

Ό,τι μπορείτε καλό να το κάνετε, ιδιαίτερα να προσεύχεσθε, να εξομολογήσθε, να διώχνετε τους λογισμούς, γιατί αν κρατάμε τους λογισμούς μέσα μας, μας παιδεύουν οι δαίμονες, γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε λογισμούς καλούς. Την αγάπη να έχετε μεταξύ σας, να συγχωρούμε προτού να βασιλεύση ο ήλιος, γιατί δεν ξέρουμε, λέει ο Χριστός μας, εάν θα ξημερώσουμε την άλλη μέρα, ίσως η κλίνη μας γίνει και τάφος μας.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Αν θέλεις να ζεις παραδεισένια από αυτήν τη ζωή,
δες τις ευεργεσίες και τις πλούσιες δωρεές που δίνει ο Θεός και άρχισε το ”δόξα σοι ο Θεός”.
Τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του. Όσοι βρίσκονται στην προχωρημένη αυτή κατάσταση έχουν συνέχεια Πάσχα, Ανάσταση!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

[toula]

Τί ἐντυπωσιακὴ καὶ ὄμορφη εἰκόνα, ὁ ἡλικιωμένος ἄντρας νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του τὸ παιδί, καὶ πόσο παράξενα εἶναι τὰ λόγια του: «ὅτι εἶδον ὁ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν Σου.»
Ἀναλογιζόμενοι αὐτὰ τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ καὶ τὴ σχέση του μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας.
Ὑπάρχει τίποτα πιὸ χαρμόσυνο ἀπὸ ἕνα ἀντάμωμα, μία «ὑπαπαντὴ» μὲ κάποιον ποὺ ἀγαπᾶς;
Εἰλικρινὰ τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ προσμένεις, νὰ προσβλέπεις στὴ συνάντηση.
Ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσμονὴ τοῦ Συμεὼν αὐτὸ δὲ συμβολίζει;
Ἄραγε δὲ συμβολίζει τὴν προσδοκία ἡ μακρόχρονη ζωή του, αὐτὸς ὁ προβεβηκὼς σὲ ἡλικία ἄντρας, ὁ ὁποῖος περνᾶ ὅλη του τὴ ζωὴ περιμένοντας τὸ φῶς ποὺ φωτίζει ὅλους καὶ τὴ χαρὰ ποὺ τὰ πάντα πληροῖ;
Καὶ πόσο ἀπρόσμενα, πόσο ὑπερβολικὰ καλὰ ἔρχονται τὸ ἀπὸ καιρὸ ἀναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ στὸν ὑπέργηρο Συμεὼν μέσω ἑνὸς παιδιοῦ.
Φανταστεῖτε τὸν γέροντα τὴν ὥρα ποὺ μὲ τρεμάμενα χέρια παίρνει τρυφερὰ καὶ προσεχτικὰ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαράντα ἡμερῶν βρέφος καὶ μὲ τὸ βλέμμα του προσηλωμένο στὴ μικρὴ ὕπαρξη ἀναφωνεῖ: «Τώρα μπορεῖς νὰ μὲ ἀπολύσεις ἐν εἰρήνῃ, γιατί εἶδα, κράτησα στὰ χέρια μου, ἀγκάλιασα αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ νόημα τῆς ζωῆς».
Ὁ Συμεὼν περίμενε.
Περίμενε σὲ ὅλη του τὴ ζωή, καὶ σίγουρα αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀναλογιζόταν, προσευχόταν, ἐμβάθυνε ὅσο περίμενε, ἔτσι ὥστε ὅλη του ἡ ζωὴ νὰ εἶναι μία διαρκής «παραμονή», ἡ προηγούμενη ἑνὸς χαρμόσυνου συναπαντήματος.
π. Αλέξανδρος Σμέμαν (+)

[toula]

Πέταξε Τον Εαυτό σου και θα δεις , μετά θα πετας!
– Τελικά, Γέροντα, αυτό που με βασανίζει είναι ο εαυτός μου.
– Ναί, βρέ παιδί, πέταξε τον εαυτό σου. Αν πετάξεις τον εαυτό σου, μετά θα πετάς.
Τί τον κρατάς τον εαυτό σου για τον εαυτό σου;
Το κομμάτι της αγάπης που κρατάς για τον εαυτό σου, το αφαιρείς από την ολοκληρωτική αγάπη που πρέπει να έχης για τους άλλους.
– Γέροντα, πώς θα πετάξω τον εαυτό μου;
– Όσο μπορείς, να βγάζεις τον εαυτό σου έξω από τις ενέργειές σου και να βάζεις μέσα σου τους άλλους.
Προσπάθησε αυτό που θέλεις για τον εαυτό σου να το δίνεις στους άλλους.
Να δίνεις–νά δίνεις, χωρίς να υπολογίζεις τον εαυτό σου.
Όσο θα δίνεις, τόσο θα παίρνεις, γιατί ο Θεός θα σού δίνει άφθονη την Χάρη Του και την αγάπη Του· θα σε αγαπάει πολύ, καθώς κι εσύ πολύ θα Τον αγαπάς, γιατί θα πάψεις να αγαπάς τον εαυτό σου, ο οποίος σού ζητάει να τρέφεσαι από τον εγωισμό και την υπερηφάνεια, και όχι από την Χάρη του Θεού που δίνει όλες τις βιταμίνες στην ψυχή και την θεία αλλοίωση στην σάρκα, και κάνει τον άνθρωπο να ακτινοβολεί.
Θα εύχομαι πολύ γρήγορα να τα νιώσης όλα αυτά, για να απαλλαγεις από το βάσανο της φιλαυτίας.
Άγιος Παΐσιος.

[toula]

“Στις 14 Σεπτεμβρίου 1932 ἔγινε στὸ Ἅγιον Ὅρος δυνατὸς σεισμός.
Ἔγινε τὴν τετάρτη ὥρα τῆς νύχτας, κατὰ τὸ μέσον της ἀγρυπνίας τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Βρισκόμουν στοὺς χορούς, κοντὰ στὸ ἐξομολογητήριο τοῦ πατρος Ὑφηγουμένου, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τὴν ὥρα βρισκόταν δίπλα μου, ἔξω ἀπὸ τὸ ἐξομολογητήριο...
Ἀπὸ τὸ ἐξομολογητήριο ἔπεσε ἕνα τοῦβλο μὲ ἀσβέστη. Στὴν ἀρχὴ φοβήθηκα λίγο, ἀλλὰ γρήγορα ἡσύχασα καὶ λέω στὸ Γέροντα Ὑφηγούμενο: “Νά, ὁ ἐλεήμων Κύριος θέλει νὰ μετανοήσωμε.
Καὶ βλέπαμε τοὺς μοναχοὺς καὶ κάτω στὸ ναὸ καὶ στοὺς χορούς, κι ἐλάχιστοι ἀπ’ αὐτοὺς φοβήθηκαν.
Περίπου ἔξι βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, οἱ ἄλλοι ὅμως παρέμειναν στὰ στασίδια τους κι ἡ ἀγρυπνία συνεχίστηκε μὲ τὴν καθορισμένη τάξη καὶ τόσο ἤρεμα σὰν νὰ μὴν συνέβαινε τίποτε.
Καὶ σκέφτηκα: Πόσο μεγάλη χάρη Ἁγίου Πνεύματος ἔχουν οἱ μοναχοί, ὥστε νὰ μένουν ἥσυχοι σὲ τέτοιο σεισμό· γιατί ἔτρεμαν ὅλες οἱ τεράστιες οἰκοδομὲς τῆς Μονῆς [Μονὴ Ἁγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό)], ἔπεφταν οἱ σοβάδες, κουνιόνταν οἱ πολυέλαιοι, τὰ καντήλια καὶ τὰ μανουάλια καὶ χτυποῦσαν στὸ καμπαναριὸ οἱ καμπάνες, χτύπησε ἀκόμα κι ἡ μεγαλύτερη καμπάνα (σχεδὸν δώδεκα τόνοι).
Καὶ σκεφτόμουν: Ψυχὴ ποὺ γνώρισε τὸν Κύριο δὲν φοβᾶται τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ προπαντὸς τὴν ἁμαρτία τῆς ὑπερηφάνειας.
Γνωρίζει πῶς ὁ Κύριός μας ἀγαπᾶ· κι ἂν Αὐτὸς μας ἀγαπᾶ, τότε τί νὰ φοβηθοῦμε;
Ὁ ἐλεήμων Κύριός μας νουθετεῖ:
– Παιδιά μου, μετανοεῖτε καὶ ζῆτε μὲ ἀγάπη, γίνετε ὑπάκουοι καὶ ἐγκρατεῖς καὶ μάθετε ἀπὸ μένα τὴν πραότητα καὶ τὴν ταπείνωση, καὶ οἱ ψυχές σας θὰ βροῦν ἀνάπαυση"
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ὁ Ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης”)

[toula]

«ζώντες επί γης, εορτάζομεν εν ουρανώ»
Όταν ανοίγεις ένα πνευματικό βιβλίο και μάλιστα, την Αγία Γραφή, είναι σα να λες:
Ναι, Κύριε, πιστεύω ότι είσαι εδώ…
Ζητώντας να καταλάβεις το νόημα, είναι σα να Του λέγεις: «ναι, έρχου Κύριε Ιησού»…
Επομένως, μελετώ την Αγία Γραφή, σημαίνει κοινωνώ τον Χριστόν..
Ο Χριστός, που κάποτε δίδασκε σε μια γωνιά της Παλαιστίνης, υπάρχει τώρα εδώ μυστικά, μα ΑΛΗΘΙΝΑ!…και πίσω από κάθε γραμμή του βιβλίου, ή της Αγίας Γραφής, σε καλεί: έλα, παιδί μου!…
κι αν έχεις τον πόθο να καταλάβεις τι σου λέγει, απαντάς:
Έρχομαι Κύριε!.. έλα τώρα κι Εσύ, μέσα μου..
Γίνεται ένας διάλογος, πρόσωπο με πρόσωπο.. εγώ και ο Χριστός, κουβεντιάζουμε δια του βιβλίου..η ανάγνωσις
δηλ. του πνευματικού βιβλίου, είναι μία αποκάλυψις, μία μυστική ένωσις μαζί Του…
Μόνον με τον Χριστό;..
Όχι!!..ο Χριστός είναι πάντα, μαζί με το πνευματικό ασκέρι Του..τους Αγίους και τους αγγέλους..
Ενώνεσαι εκείνη την ώρα μυστικά, μαζί με όλους τους αγίους…
Θα νιώσεις εκείνο που έλεγε ένας άγιος, ότι, «ζώντες επί γης, εορτάζομεν εν ουρανώ», όταν έχουμε τον λόγο του Θεού, στην καρδιά και στο στόμα μας ……
Κι ένας φίλος, διάβαζε πάντα την Αγία Γραφή, με δάκρυα στα μάτια, ψάλλοντας..
Κάτι περισσότερο καταλάβαιναν…
Γέρων Αιμιλιανος ο Σιμωνοπετριτης.

[toula]

«Υπομονής έχετε χρείαν»
(Εβρ. 10:36).
Η σοφή συμβουλή δεν είναι δική μου, αλλά του αποστόλου Παύλου. Να υπομείνετε, λοιπόν.
Με την υπομονή κερδίζεται η σωτηρία της ψυχής, ή μάλλον αγοράζεται σαν ακριβό εμπόρευμα.
Υπομονή! Υπομονή και γενναιοψυχία! Πιστέψτε πως όλα από το Θεό προέρχονται και όλα για το καλό σας παραχωρούνται, έστω κι αν δεν μπορείτε να το δείτε καθαρά. Άλλωστε, η πίστη χρειάζεται σ’ εκείνα που δεν βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε. Τα ορατά και κατανοητά δεν απαιτούν πίστη.
Γι΄ αυτό λέει ο απόστολος:
«Έστι πίστις πραγμάτων έλεγχος
ου βλεπομένων»
(Εβρ, 11:1).
Να λέτε: Δόξα τω Θεω για όλα!
Δόξα τω Θεώ, που μου στέλνει κάτι για να υπομένω!
Δόξα τω Θεώ, που μου δίνει μια ακόμα ευκαιρία για να μπω στη βασιλεία Του, τη βασιλεία που ανήκει σ’ όσους υπομείνουν ως το τέλος: «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται»
(Ματθ, 24:13).
Εμείς βάζουμε την υπομονή. Και ο Θεός τη σωτηρία. Μη βαρυγγωμάτε, λοιπόν.
Κάντε υπομονή στις σκοτεινές ημέρες.
Θα έρθουν και φωτεινές.
Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Χειραγωγία στην Πνευματική Ζωή», Ι. Μ. Παρακλήτου

[toula]

Εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός».
Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Μηδέ κληθήσετε καθηγηταί· εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός» (Ματθ. 23, 10).
Εσείς που ανελλιπώς μελετάτε την Αγία Γραφή ίσως θα βρεθείτε σε αμηχανία, προκειμένου να φέρετε σε συμφωνία την παραπάνω σαφή εντολή με την επόμενη: Πηγαίνετε να κηρύξετε και να διδάξετε όλους τους λαούς. (Ματθ. 28, 19-20).
Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές Του να διδάσκουν, αλλά τους απαγορεύει να ονομάζονται δάσκαλοι.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Πράγματι θα ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, αν δεν έλεγε στο τέλος:
«Εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός».
Αυτό σημαίνει: Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και η διδασκαλία είναι δική μου.
Εγώ είμαι ο μοναδικός αληθινός Δάσκαλος και εσείς είστε μόνο φορείς της διδασκαλίας Μου.
Έφερα τη διδασκαλία Μου από τον ουρανό και την αποκάλυψα σε σας.
Δεν την ανακαλύψατε εσείς, αλλά την ακούσατε από Μένα και την δεχτήκατε.
Εγώ είμαι ο Δάσκαλος.
Το έργο σας είναι να διδάξετε τα λόγια μου στους ανθρώπους όπως προσφέρατε εκείνους τους πέντε άρτους, τους οποίους Εγώ ευλόγησα και πολλαπλασίασα.
Τότε Εγώ ήμουν ο Οικοδεσπότης και εσείς οι υπηρέτες γύρω από το τραπέζι μου.
Τώρα σας λέγω ότι Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και εσείς είστε υπηρέτες του θεϊκού λόγου.
Με αυτά τα λόγια ο Κύριος ήθελε πρώτο, να επιστήσει την προσοχή στους μαθητές Του, πως μόνον Αυτός είναι ο Δάσκαλος της σωτήριας και ουράνιας διδασκαλίας.
Δεύτερο, να προστατέψει τους μαθητές Του από την υπερηφάνεια, γιατί από αυτήν δεν μπορούν να προστατευθούν οι αυτοαποκαλούμενοι δάσκαλοι, επειδή πιστεύουν ότι έχουν δική τους πρωτότυπη διδασκαλία.
Τα ψέματα των ψευδοδιδασκάλων προκάλεσαν μεγάλες αιματοχυσίες στον κόσμο.
Γι’ αυτό το λόγο ο Άγιος Παύλος προειδοποιεί όλους τους χριστιανούς με τα εξής:
«Προσέχετε καλά, μη σας εξαπατήσει κανείς με τους απατηλούς και κούφιους συλλογισμούς της ανθρώπινης σοφίας, που στηρίζονται σε ανθρώπινες παραδόσεις και σε μία λανθασμένη πίστη προς τα στοιχεία του κόσμου και όχι στη διδασκαλία του Χριστού (Κολ. 2, . β. που συνεχώς μαθαίνουν και ποτέ δεν μπορούν να φτάσουν στην τέλεια γνώση της αλήθειας (Τιμ. Β’, 3, 7). γ. Γιατί θα ‘ρθει καιρός που οι άνθρωποι δε θα ανέχονται τη σωστή διδασκαλία, αλλά θα συγκεντρώνουν γύρω τους πλήθος από δασκάλους, που να ταιριάζουν με τις επιθυμίες τους, για ν’ ακούν αυτά που τους αρέσουν (Τιμ. Β’ 4, 3-4).
Στην ουσία, όμως, οι χριστιανικοί λαοί, από την μια πλευρά πολέμησαν την μοναδική και σωτήρια αλήθεια του Χριστού, και από την άλλη έψαξαν επανειλημμένα την αλήθεια.
Η αλήθεια όμως δεν βρισκόταν στη διδασκαλία των ψευδοδιδασκάλων, αλλά στα απλά σπίτια των ψαράδων και στις χωριάτικες καλύβες.
Η αλήθεια κρύφτηκε στους τόπους που ζούσαν οι ασκητές, στα κελιά των θεοσεβών ανθρώπων και στις ερήμους που ζούσαν οι μοναχοί.
Ολόκληρη η αλήθεια ήταν κρυμμένη μέσα σε μια μόνο λέξη, στο Χριστό.
Η δυσωδία από τις πλανεμένες φιλοσοφίες και τις ψευδοδιδασκαλίες δηλητηρίασαν τον αέρα στην Δύση.
Άρχισαν να δηλητηριάζουν και τον αέρα της Ανατολής. Οι λαοί της Ανατολής, που δεν γνώριζαν το Θεό, φοβήθηκαν από τους βαπτισμένους λαούς.
Οι δίκαιοι άνθρωποι άρχισαν να θρηνούν, και οι άγγελοι του ουρανού οργίστηκαν πολύ, που ολόκληρη η γη σείστηκε, και όλοι οι λαοί χτυπήθηκαν από την πύρινη καταιγίδα, προς εξαγνισμό τους.
Ας ελπίσουμε, ότι μέσα από την πύρινη αυτή καταιγίδα, να μετανοήσουν οι άνθρωποι, να καθαρισθεί η βρώμα και ο ουρανός να ενωθεί με τη γη. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, "Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα στο λαό", Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη")

[toula]

«Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
Αυτή η προσευχή πραγματικά κάνει θαύματα και γι’αυτό θεωρείται εξαιρετικά σημαντική, αν όχι η πιο σημαντική από όλες.
Να μάθετε να κάνετε αυτήν την προσευχή και να ξεκινάτε από αυτήν.
Μέρα με τη μέρα, προσευχόμενοι με αυτόν τον τρόπο, θα ελευθερώνεστε όλο και περισσότερο από όλες τις άλλες αμαρτίες, και η ψυχή σας θα μεταμορφώνεται.
Εσείς οι ίδιοι θα παρατηρείτε πώς θα αλλάζει η στάση σας απέναντι στους κοντινούς σας ανθρώπους: θα παρατηρείτε ότι γίνεστε όλο και πιο τρυφεροί, υπομονετικοί, πράοι και ταπεινοί.
Θα αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους με μεγάλη λεπτότητα, θα φροντίζετε να μην πληγώνετε ή να μην προσβάλλετε κανέναν και με τίποτα.
Και η προσευχή του Ιησού θα μεταμορφώσει την καρδιά σας και θα δημιουργήσει αυτό το θαύμα: το αόρατο θαύμα της χάρης του Θεού στην καρδιά σας.
Να προσεύχεστε, να προσεύχεστε με την προσευχή του Ιησού, και πρώτα από όλα, να μετανοείτε, να μετανοείτε…
Άγιος Λουκάς της Κριμαίας.

[toula]

Ἀτένισε τόν ἀδελφόν σου μέ ἀγάπη καί οἰκτιρμούς καί βοήθησέ τον πρόθυμα.
Εἶναι μέλος τοῦ Χριστοῦ καί δικό σου ‒«ἀλλήλων μέλη ἐσμέν» (Ἐφ. 4, 25)‒, εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ Θεός τόν ἀγαπᾶ καί τόν ὑπολήπτεται ὅπως καί σένα.
Κύριε, δίδαξέ με νά ἐκτελῶ τά ἔργα τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον μέ προθυμία καί χαρά καί νά πιστεύω ὅτι προσφέροντας στούς ἄλλους δέν χάνω, ἀλλά κερδίζω… Κύριε, δέξου τίς προσφορές μου στό πρόσωπο τῶν πτωχῶν…
Νά εἶσαι ζηλωτής τῆς ἀγάπης.
Ὅλα θά παρέλθουν, ἡ ἀγάπη ὅμως θά μείνη, στόν αἰῶνα, ὅπως καί ὁ Θεός, πού εἶναι Ἀγάπη.
Αγ. Ιωάννης Κρονστάνδης.
(Πηγή ηλ. κειμένου: imaik.gr)