Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τα δύο βήματα

Η προφωνήσιμη εβδομάδα, που αναγγέλλει την είσοδο στο
Τριώδιο και τη Μεγάλη Σαρακοστή, ξεκίνησε. Με την Κυριακή του
Τελώνου και Φαρισαίου που έχουμε σήμερα (Κυριακή ΙΣΤ΄ Λουκά),
αρχίζει ο μεγάλος ευλογημένος πασχάλιος λειτουργικός κύκλος,
που θα φτάσει μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα κλείσει ούτε τότε, αφού κάθε
Κυριακή, όλο το εκκλησιαστικό έτος, υμνούμε την Ανάσταση και το
Πάσχα. Αλλά και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, όλο τον χρόνο,
ψάλλουμε τα άγια Πάθη και τη Σταύρωση του Χριστού, νηστεύοντας
(και μάλιστα αυστηρά, κατά τον τύπο της Σαρακοστής) για τα
γεγονότα αυτά.
Φέτος ειδικότερα συμπίπτει να αρχίζει ο πασχάλιος κύκλος
αμέσως με το κλείσιμο του λειτουργικού κύκλου των Χριστουγέννων.
Αν, κατά μία ευρεία έννοια, θεωρηθεί η Υπαπαντή ως η τελευταία
εορτή του κύκλου των Χριστουγέννων, με την απόδοσή της ακριβώς
(9 Φεβ.), κλείνει ο κύκλος αυτός και αυθημερόν αρχίζει ο πασχάλιος
κύκλος (Τριωδίου-Πεντηκοσταρίου).
Με το άνοιγμα λοιπόν του Τριωδίου καλούμαστε να μετάσχουμε
σε πορεία για πνευματικές αναβάσεις, σε αγώνα κατά των παθών και
της αμαρτίας, σε άσκηση σωματική και πνευματική, για να γίνουμε
έτοιμοι να υποδεχθούμε τον Νυμφίο Χριστό. Και σαν στέρεο θεμέλιο
και πανίσχυρη βάση στον αγώνα αυτόν υποδεικνύει ο Κύριος την
ταπεινοφροσύνη. Χιλιοειπωμένο! θα έλεγε κανείς. Σίγουρα, μα όχι και
κατακτημένο από κανέναν μας ουσιαστικά.
Γι’ αυτό και τονίζεται παρά των αγίων, ευκαίρως-ακαίρως, ότι
«προ παντός χρήζομεν της ταπεινοφροσύνης». Όποια πνευματική
προσπάθεια και αν κάνουμε, αν δεν εδράζεται στον άσειστο βράχο
της ταπεινοφροσύνης, θα είναι οικοδομή πάνω στην άμμο. Με το
πρώτο χτύπημα των κυμάτων, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, με
την πρώτη καταιγιστική νεροποντή, θα σωριαστεί με πάταγο σφοδρό.
Ο άγιος Αντώνιος είδε όλες τις παγίδες, τους πειρασμούς, τα
βάσανα, τις δυσκολίες του κόσμου απλωμένα μπροστά του. Και στην
ανησυχία του, ποιος μπορεί να τα ξεπεράσει όλα αυτά, έλαβε εξ
ουρανού απάντηση: Η ταπεινοφροσύνη. Και δεν τα υπερνικάει
απλώς η ταπείνωση όλα αυτά, αλλά «ούτε άπτονται αυτής». Δεν την
αγγίζουν καν! «Τω όντι ουδέν ισχυρότερον της ταπεινοφροσύνης, ουδέν
περιγίνεται αυτής».

Και ποιος έχει αληθινή ταπεινοφροσύνη;
Όχι βέβαια όποιος ταπεινολογεί, για να αποσπά περισσότερους
επαίνους. Λένε ο άγιοι, ότι ο αληθινά ταπεινός έχει δύο πράγματα: (α)
Δεν οργίζεται ο ίδιος και (β) δεν εξοργίζει άλλους. Τα δυο αυτά
αμαρτήματα είναι τα βαρύτερα. Όποιος τα διαπράττει, αν δεν
σκεπαστεί γρήγορα με την ταπείνωση, έρχεται σιγά-σιγά σε
κατάσταση δαιμονική, «ταράσσων και ταρασσόμενος».
Ο ταπεινός όμως, αν του συμβεί κάτι λυπηρό και δυσάρεστο,
«ευθέως χωρεί καθ’ εαυτού». Αμέσως τα βάζει με τον εαυτό του.
«Ευθέως κατακρίνει εαυτόν ότι εστίν άξιος». Λέει ότι του αξίζουν τα
όσα παθαίνει. Δεν ανέχεται να κατακρίνει κανέναν, να φορτώσει σε
άλλον την αιτία. Και έτσι τα ξεπερνά όλα ατάραχος, χωρίς να
στενοχωρηθεί. Και αναπαύεται τέλεια (Αββά Δωροθέου, Β΄ Διδασκαλία,
29-30. Εκδ. Ετοιμασία, σ. 126-129).
Εσύ πιστεύεις στην αξία της ταπεινοφροσύνης;
Κάνε λοιπόν τα δυο βήματα για να τη βάλεις στη ζωή σου: Μην
οργίζεσαι και μην εξοργίζεις κανέναν.
Ξεκίνα τώρα!

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλό Τριώδιο!

π. Δημητρίου Μπόκου

[toula]

Ο δρόμος του Τριωδίου
Το μεγάλο κακό δεν είναι απλώς ο πόλεμος. Είναι κακό ο πόλεμος, όπως και τόσα άλλα. Δεν ξέρουμε ακόμη τι δεινά μπορεί να βρουν και την ίδια τη χώρα μας, όχι μόνο από την πλευρά του πολέμου αλλά και από άλλης πλευράς. Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει.
Είμαστε κουφιοκέφαλοι –με συγχωρείτε για τη λέξη– και θα επιτρέψει ο Θεός να περάσουμε πολλά δεινά, γιατί δεν καταλαβαίνουμε αλλιώς, δεν συνερχόμαστε. Όμως δεν είναι αυτά το μεγάλο κακό. Το μεγάλο κακό είναι η αμαρτία στον άνθρωπο και κυρίως η αμετανοησία. Και άλλη φορά το είπα, το λέω και σήμερα και το τονίζω: Ούτε η αμαρτία είναι το μεγάλο κακό. Είμαστε αμαρτωλοί· τελείωσε. Αυτό είναι δεδομένο. Και επειδή είμαστε αμαρτωλοί, γι’ αυτό έγινε ο Χριστός άνθρωπος και ήλθε να μας σώσει. Η αμετανοησία είναι το μεγάλο κακό.
Να βαδίσουμε λοιπόν τον δρόμο του Τριωδίου, που οδηγεί στον σταυρό και στην ανάσταση. Αλλά αληθινά. Όσοι είμαστε εδώ, οπωσδήποτε είμαστε από τους καλούς χριστιανούς. Εγώ θα το έβαζα εντός εισαγωγικών, αλλά, όπως θέλετε, πάρτε το. Πόσοι άραγε από εμάς τους καλούς χριστιανούς, π.χ., από χθες το βράδυ που ακούσαμε στον εσπερινό τα πρώτα τροπάρια για τη σημερινή ημέρα που είναι του τελώνου και Φαρισαίου, και σήμερα επίσης που ακούσαμε: «Φαρισαίου φύγωμεν υψηγορίαν και τελώνου μάθωμεν το ταπεινόν εν στεναγμοίς…», πόσοι λοιπόν από εμάς έτσι απλά, ταπεινά, προσγειωμένα, ήσυχα-ήσυχα, στρώθηκαν κάτω και μελέτησαν και καθρεφτίστηκαν, ας πούμε, στις αλήθειες των τροπαρίων και στις αλήθειες γενικά που έχει αυτή η Κυριακή, με την οποία ανοίγει, αρχίζει το Τριώδιο; Πόσοι;
Σε πόσους θα γίνει σήμερα, αυτή την ημέρα, σεισμός, ας πούμε, από πλευράς εγωισμού και ταπεινώσεως, όταν ρητώς και κατηγορηματικώς λέει ο Κύριος, όπως ακούσαμε στο τέλος της παραβολής: «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 18:14);
Πόσοι χριστιανοί τα έβαλαν κάτω και είπαν: «Εάν δεν ταπεινώσω τον εαυτό μου, χάνομαι»; Διότι ο τελώνης πολύ αμαρτωλός ήταν, αλλά γύρισε στο σπίτι, λέει, δικαιωμένος. Τον δικαίωσε ο Θεός. Ο άλλος μπορεί να είχε κάποιες αρετές, αλλά επειδή είχε υπερηφάνεια, εγωισμό, αυτοδικαίωση, και εμφανίστηκε ενώπιον του Θεού ως ο καλός, γύρισε στο σπίτι μη δικαιωμένος· δηλαδή χαμένος.
Να συνειδητοποιήσει ο καθένας μας ότι χρειάζεται να ταπεινωθούμε, αλλά να ταπεινωθούμε αληθινά. Όχι να ταπεινολογήσουμε, αλλά όντως να ταπεινωθεί η ψυχή μας. Και όταν προσπαθήσουμε, θα δούμε ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Οπότε θα παρακαλέσουμε τον Κύριο. Και ο Κύριος άλλο που δεν θέλει να ακούσει ότι θέλουμε πράγματι να ταπεινωθούμε, θέλουμε πράγματι να μετανοήσουμε, θέλουμε πράγματι να αποκτήσουμε άλλες αρετές, και θα μας τις δώσει. Μπορεί όμως να γίνει τίποτε, αν απλώς πούμε: «άνοιξε το Τριώδιο» και κάτι αισθανθούμε επιφανειακά, επιπόλαια, πρόχειρα, πάνω-πάνω και μείνουμε σ’ αυτό; Θα νομίζουμε μάλιστα ότι είμαστε και ρεαλιστές, ότι είμαστε και προσγειωμένοι. Όχι.
Ενόσω εξακολουθούμε να βλέπουμε τα πράγματα με τη δική μας κρίση και με το δικό μας φως, θα είμαστε εκτός πραγματικότητος. Κάθε μέρα το διαπιστώνουμε. Τι πράγμα είναι αυτό! Πού κατάντησε η σημερινή κοινωνία! Με όλους τους τρόπους προσπαθούν να δείξουν ότι τάχα είναι προσγειωμένοι οι άνθρωποι, και όμως είναι εκτός πραγματικότητος. Δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και γι’ αυτό τερατοποιούνται. Μέρα με την ημέρα τερατοποιούνται οι άνθρωποι. Μέρα με την ημέρα γίνονται αφύσικοι, αφύσικα πλάσματα. Όχι απλώς δηλαδή είναι αμαρτωλοί οι άνθρωποι, αλλά κάτι παθαίνουν. Διαλύονται ως υπάρξεις, που λέγαμε και άλλη φορά.
Βλέπεις έναν επιστήμονα με πτυχία, αλλά ως ύπαρξη είναι διαλυμένος. Δεν βρίσκεις πουθενά άκρη. Και ο ίδιος αισθάνεται διαλυμένος. Δεν έχει μια γωνιά μέσα στην ύπαρξή του λίγο να αυτοσυγκεντρωθεί, λίγο να σταθεί. Γιατί; Διότι ξανοίχτηκε στο ένα, ξανοίχτηκε στο άλλο, θέλησε να αποκτήσει το ένα, να αποκτήσει το άλλο, και έχασε τον εαυτό του.
Από σήμερα λοιπόν που ανοίγει το Τριώδιο, κάπως έτσι να ξεκινήσουμε, και ο στόχος μας να είναι αυτός: να βαδίσουμε μαζί με τον Κύριο τον δρόμο που οδηγεί στον σταυρό, τον δρόμο που οδηγεί στην ανάσταση.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, Συνάξεις Τριωδίου Α’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, β’ έκδοση 2013, σελ. 58
www.dogma.gr

[toula]

Για τα μελλοντικά και αιώνια θέματα, ούτε σκέψη
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Τι παράξενο, αλήθεια! Όλοι παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό τα φευγαλέα επίκαιρα θέματα της πρόσκαιρης τούτης ζωής. Για τα μελλοντικά και αιώνια θέματα, όμως, ούτε σκέψη δεν περνάει από το νου τους.
Για τα φαγοπότια και τις σωματικές απολαύσεις είναι πάντοτε βιαστικοί. Τις ψυχές τους, όμως, τις αφήνουν να λιώνουν από πνευματική πείνα.
Για την περιποίηση και τον καλλωπισμό του σώματος φροντίζουν όσο μπορούν. Για την ψυχή, όμως, αδιαφορούν. Για το σώμα, όταν αρρωστήσει, και γιατρούς καλούν και φάρμακα χρησιμοποιούν και χρήματα πολλά ξοδεύουν, ώσπου να το θεραπεύσουν.
Για την ψυχή, όμως, που υποφέρει από τη θανάσιμη αρρώστια της αμαρτίας, δεν κάνουν τίποτα. Και το χειρότερο είναι, ότι, ύστερα από τόσες φροντίδες για το θνητό σώμα, όχι μόνο αυτό πεθαίνει, αλλά και η ψυχή καταδικάζεται στην ατελεύτητη κόλαση.
Ιερός Χρυσόστομος
www.dogma.gr

[toula]

Οι περισσότεροι, ειδικότερα όσοι είναι εκτός Εκκλησίας ή έχουν μια επιφανειακή σχέση με την πίστη, ξινίζονται και θυμώνουν όταν ακούνε για την ταπείνωση. Οι περισσότεροι την θεωρούν ανοησία και οι πιο ' ψαγμένοι' ,αυτοί οι οποίοι συστήνονται ως σκεπτόμενοι , χυδαιότητα . Ενώ την υπερηφάνεια την ονομάζουν αρχαία αρετή. Για να σας προλάβω δεν διαχωρίζω μεταξύ υπερηφάνειας και αλαζονείας. Καλή είναι η αξιοπρέπεια και να κρατάς την θέση σου, αλλά μέσα σε όλα αυτά τα σπουδαία και τα αξιοπρεπή χάθηκαν σπουδαίες ψυχές και ζωές ολόκληρες.
Ο ταπεινός άνθρωπος είναι δυνατός και σοφός και φτασμένος στην πλήρη επίγνωση των πραγμάτων. Ούτε προσβολές τον αγγίζουν, ούτε κολακειες, ούτε έπαινοι, ούτε κατηγορίες. Είναι ευτυχισμένος.Παίρνει τα πράγματα όπως έρχονται και τίποτα δεν τον ριχνει κάτω γιατί στέκεται πιο κάτω από όλους και όλα , από επιλογή.
Ο υπερήφανος είναι εύθραυστος, αδύναμος και ανόητος. Δοκίμασε να τον αμφισβητήσεις στο παραμικρό ή να τον απορρίψεις ή να τον προσπεράσεις ή να τον παραγκωνίσεις . Αμέσως αρρωσταίνει, θυμώνει, επιτίθεται, αρχίζει να κομπάζει και για αυτά που είναι και έχει και γι'αυτα που φαντασιώνεται ότι είναι και κατέχει.Καταρρέει. Πληγώνεται,μνησικακεί, γεμίζει συμπλέγματα. Βάσανα, βάρη,ταλαιπωρία!
Όποιος θεωρεί τον ταπεινό συμπλεγματικό και μειονεκτικό και τον υπερήφανο ανώτερη προσωπικότητα, ας ρίξει μια ματιά στον υπερήφανο. Δεν χρειάζεται να δει τα έργα του ή να ακούσει τους κομπασμούς του. Το παρουσιαστικό του και μόνο, το οποίο κατοπτρίζει παράνοια και η πόζα του αρκούν για να διαφωτισουν τον καθένα. Ενώ αν επιβλέψεις επί τον ταπεινό θα δεις μόνο φως και την σφραγίδα όλων των πνευματικών χαρισμάτων.
Αυτά δεν είναι θεωρίες. Είναι γεγονότα και κατασταλάγματα ζωής! Όποιος δεν θέλει να τα δει , πάσχει από πνευματικό τύφο. Τύφο λένε οι Πατέρες τον απόλυτο σκοτισμό από αλαζονεία και υπερηφάνεια. Δηλαδή τύφλωση ερεβώδη .

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Έχω τη γνώµη πως όποιος παίρνει τον Χριστιανισµό σαν ένα ηθικό σύστηµα, τον κατεβάζει στις ανθρώπινες και κοσµικές σκοπιµότητες, για να τον κάνει πιο βολικό, επειδή δεν έχει µέσα του τη φωτιά, που τον κάνει να πετά στον υπερφυσικό κόσµο που µας αποκάλυψε ο Κύριος κι οι άγιοί του. Και γι’ αυτό, ο τέτοιος άνθρωπος είναι ψυχρός, ακατάνυκτος και άπιστος στα µεγαλεία του Θεού και ξεπέφτει σε άδειες γενικότητες και ηθικολογίες
Η πίστη είναι φωτιά. Κι ο Χριστός είπε: ‘’ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται’’. Η ηθική του χριστιανού δεν είναι σκοπός, αλλά µέσον για να καθαρισθεί, κι επακολούθηµα της πίστης. Οι λέξεις ‘’ηθική’’ και ‘’ηθικός’’ δεν είναι γραµµένες πουθενά στο Ευαγγέλιο. Η ηθική υπήρχε από καταβολής κόσµου κι ήτανε σκοπός και καύχηµα για τους αρχαίους φιλοσόφους. Η ηθική είναι ανθρώπινη επιδίωξη, ενώ η πίστη είναι δώρο Θεού. Το να είσαι ηθικός άνθρωπος εύκολο, το νάχεις πίστη είναι δύσκολο. Για να πιστέψεις πρέπει να είσαι απονήρευτος και ταπεινός, αυτά όµως µπορεί να µην τα έχεις και να κάνεις ηθικό βίο. Υπάρχουνε άνθρωποι άθεοι, που είναι ηθικοί. Η µετάνοια έχει µητέρα την ταπείνωση κι η πίστη έχει µητέρα τη µετάνοια. Κι η πίστη ανοίγει τη µυστική πύλη της βασιλείας των ουρανών.
Αυτοί λοιπόν οι ψευτοθεοφοβούµενοι, αυτοί που φαινόντανε ήσυχοι και γνωστικοί και σεβάσµιοι, αυτοί σκοτώσανε τον Χριστό κι’ όχι ο Βαραβάς ή κανένας άλλος ληστής, ή κανένας Ρωµαίος στρατιώτης, που πέρασε τη ζωή του µέσα στα αίµατα… Μα οι φαρισαίοι, δηλαδή οι υποκριτές, ξέρανε τι κάνανε, γιατί ο υποκριτής ξέρει πάντα καλά τι κάνει… Ο σεισµός που γίνηκε την ηµέρα που σταυρώθηκε ο Κύριος, αναποδογύρισε την οικουµένη, γκρέµνισε τον παλιό τον κόσµο, τους νόµους του, τις συνήθειές του, τις αλήθειες του, τις ευτυχίες του, τις δυστυχίες του,… Με τ’ αναποδογύρισµα του κόσµου της ψευτιάς, λευτερώθηκε ο άνθρωπος, γιατί ξαναγεννήθηκε στον κόσµο της αλήθειας, στον κόσµο του Χριστού...
Όσο για τα καµώµατά των αμαρτωλών, αν ήτανε καλά ή κακά, να µην τα κρίνουµε σαν δικαστές, αλλά να τα συµπαθούµε. Γιατί πιο όµορφο πράγµα από την αγάπη, και πιο γλυκό και πιο αναπαυτικό, δεν υπάρχει κανένα άλλο στον κόσµο. Και πιο γλυκύτερο στόµα δεν µίλησε στον κόσµο, άλλο κανένα, από κείνο που είπε: ‘’Ὁ ἀναµάρτητος πρῶτος βαλέτω τόν λίθον’’.
Φώτης Κόντογλου

[toula]

Αν υπάρχει μια ηθική αξία που σχεδόν απόλυτα παραθεωρείται ή αγνοείται σήμερα είναι πραγματικά η ταπείνωση. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε διαρκώς ενσταλάζει μέσα μας την έννοια της υπερηφάνειας, της αυτοεξύμνησης και της αυτοδικαίωσης. Είναι οικοδομημένος πάνω στην αλαζονική υπόθεση ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει οτιδήποτε μόνος του, και φτάνει στο να περιγράφει τον Θεό σαν τον Ένα που πάντοτε αμείβει τις επιτυχίες και τα καλά έργα του ανθρώπου. Η ταπείνωση -είτε ατομική, είτε ομαδική, είτε εθνική είναι- θεωρείται δείγμα αδυναμίας, κάτι ανάρμοστο για έναν αληθινά άνθρωπο. Αλλά μήπως και οι χριστιανοί σήμερα δεν είναι ποτισμένοι με το πνεύμα του Φαρισαίου; Μήπως και μεις δε θέλουμε κάθε προσφορά μας, κάθε «καλή πράξη» μας, καθετί που κάνουμε «για την Εκκλησία» να αναγνωρίζεται, να επαινείται, να δημοσιεύεται;
Αλλά τι είναι ταπείνωση; Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση μπορεί να φανεί παράδοξη γιατί είναι ριζωμένη σε μια περίεργη διαβεβαίωση: Ο ίδιος ο Θεός είναι ταπεινός! Για κείνον που γνωρίζει το Θεό, που Τον ατενίζει μέσα στη δημιουργία Του και στις σωτήριες ενέργειες Του, είναι φανερό ότι η ταπείνωση είναι πραγματικά μια θεία ποιότητα, είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο και η λάμψη της δόξας από την οποία, όπως ψέλνουμε στη Θεία Λειτουργία, είναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στην ανθρώπινη διανοητικότητά μας έχουμε την τάση να μη μπορούμε να συμβιβάσουμε τη «δόξα» με την «ταπείνωση» -αφού μάλιστα η ταπείνωση θεωρείται ψεγάδι ή ελάττωμα. Ακριβώς όμως η άγνοιά μας και η αδεξιότητά μας είναι εκείνα που μας κάνουν ή θα έπρεπε να μας κάνουν να νιώθουμε ταπεινοί. Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό. Ακριβώς γιατί η τελειότητα δεν έχει ανάγκη από τη «δημοσιότητα», την εξωτερική δόξα ή από την κάθε είδους επίδειξη. Ο Θεός είναι ταπεινός γιατί είναι τέλειος. Η ταπείνωσή Του είναι η δόξα Του και η πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης: Καθένας που προσεγγίζει το Θεό και Τον γνωρίζει αυτόματα μοιράζεται τη Θεία ταπείνωση και ωραΐζεται μέσα σ’ αυτή. Αυτό συνέβηκε με την Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού, που η ταπείνωση την έκανε χαρά όλης της οικουμένης και τρανή αποκάλυψη της ωραιότητας πάνω στη γη· αυτό έγινε και με όλους τους αγίους· το ίδιο συμβαίνει και με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη στις σπάνιες στιγμές της επαφής της με το Θεό.
Πώς κανείς γίνεται ταπεινός; Η απάντηση για ένα χριστιανό είναι απλή: με την ενατένιση του Χριστού, που είναι η σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ο Ένας, μέσα στον οποίο ο Θεός αποκάλυψε, μια για πάντα, τη δόξα Του σαν ταπείνωση και την ταπείνωσή Του σαν δόξα. «Νῦν» είπε ο Χριστός τη νύχτα της άκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Η ταπείνωση μαθαίνεται ενατενίζοντας το Χριστό ο οποίος είπε: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Τελικά γινόμαστε ταπεινοί με το να μετράμε το καθετί με μέτρο τα Χριστό και να αναφερόμαστε για όλα σ’ Αυτόν. Χωρίς το Χριστό η αληθινή ταπείνωση είναι αδύνατη, ενώ στην περίπτωση του Φαρισαίου, ακόμα και η θρησκεία, γίνεται υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά του· έχουμε δηλαδή ένα άλλο είδος φαρισαϊκής αυτοδοξολογίας.
+π. Αλέξανδρος Σμέμαν

[toula]

"Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ."
Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό.
Αυτά έλεγε ο τελώνης.
Δεν απαριθμούσε ούτε τα καλά του έργα ούτε τα κακά.
Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Κι ο Θεός δεν επιθυμεί την απαρίθμηση των αμαρτιών, αλλά την ταπείνωση και τη μετάνοια για όλ’ αυτά.
Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.
Τα λόγια αυτά τα λένε όλα.
Θεέ μου, Εσύ είσαι ο γιατρός κι εγώ ο άρρωστος. Μόνο Εσύ μπορείς να με θεραπεύσεις, σε Σένα μόνο ανήκω.
Ο γιατρός είσαι Εσύ, θεραπεία είναι το έλεός Σου…
Μόνο Εσύ μπορείς να με βοηθήσεις. Τίποτ’ άλλο δεν μπορεί να με βοηθήσει.
Ούτε η νηστεία μου, ούτε το δέκατο της περιουσίας μου που δίνω ούτε όλα τα καλά μου έργα. Μόνο το ελεός Σου μπορεί να γειάνει τις πληγές μου σαν φάρμακο σωστικό.
Ο έπαινος των ανθρώπων δεν μπορεί να θεραπεύσει τα τραύματά μου, μάλλον τα χειροτερεύει.
Εσύ μόνο γνωρίζεις την αρρώστια μου κι Εσύ έχεις και τη θεραπεία…
Εσύ, μόνο Εσύ, Κύριε, μπορείς, αν το θέλεις. Θεέ μου, συχώρεσέ με, σώσε με.
Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ….
Ο Θεός να ελεήσει όλους τους αμαρτωλούς που μετανοούν, να θεραπεύσει από την αρρώστια της αμαρτίας όλους αυτούς που προσεύχονται με φόβο και δοξάζουν τον πανεύσπλαχνο Πατέρα, τον μονογενή Του Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Σκοπός μας είναι η ζωή με τον Χριστό-Θεό, η αθανασία, η αιωνιότητα.
Σύμφωνα με την Αποκάλυψη, η αιωνιότητα του Θεού μπορεί να μας μεταδοθεί.
Πρέπει να στοχεύουμε στον Ίδιο τον Θεό, στο πρόσωπό Του, δηλαδή σ’ εκείνο που είναι πάνω απ’ όλα, για να δώσουμε στο σώμα μας, που κλίνει στην αδράνεια, την φορά προς το αιώνιο.
Οι εξωτερικές εκδηλώσεις της ασκήσεως όπως είναι η τήρηση των νηστειών δεν αρκούν.
Οφείλουμε να αναγεννηθούμε εκ θεμελίων.
Το μειονέκτημα των σαφώς καθορισμένων κανόνων είναι ότι καθησυχάζουν τη συνείδηση εκείνων που μπορούν να τους τηρούν, και τους δίνουν την αίσθηση ότι είναι σωσμένοι.
Αυτό είναι πολύ αφελές.
Οι Φαρισαίοι, οι ασκητές και θεολόγοι της Παλαιάς Διαθήκης εγκρατεύονταν επίσης, αλλ’ αυτό δεν ήταν αρκετό.
Ο Χριστός είπε:
«Εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών πλείον (των αρετών) των Γραμματέων και των Φαρισαίων, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών»
(Ματθ. 5,20).
Ο Απόστολος Παύλος, το μεγάλο αυτό πνεύμα που μας έδωσε η Πρόνοια του Θεού, βεβαιώνει ότι ο νόμος δεν οδήγησε ποτέ κανένα στην τελειότητα.
Αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες της Εκκλησίας μπορούν να μας βοηθήσουν στην αρχή. Πράγματι, αν από την αρχή αφεθούμε στον εαυτό μας, στο αυτεξούσιο μας, μπορεί να αισθανθούμε λίγο χαμένοι.
Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να υψωθεί πάνω από κάθε νόμο, έφθασε στην κατάσταση της θεώσεως, δηλαδή στη σωτηρία.
Σημαντικότερο είναι να έχουμε συνείδηση και υπευθυνότητα για την κάθε κίνηση της καρδιάς και του νου μας, παρά να έχουμε κάποιον κανόνα.
Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας.
Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.
Να γίνετε μωροί, μωροί σαν τους αληθινούς ασκητές!
Γιατί μωροί;
Γιατί να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να ζει συγχρόνως σε δύο επίπεδα: στο παρόν και στην αιωνιότητα.
Το πρόβλημα της καθημερινής ζωής από ασκητική άποψη συνδέεται με το φόβο του Θεού.
Αυτός ο φόβος είναι δώρο εξαιρετικά πολύτιμο.
Μέσω αυτού ζητούμε από τον Θεό να μας καθοδηγεί στην καθημερινή ζωή, σε κάθε στιγμή.
Η αληθινή ελευθερία υπάρχει εκεί «όπου είναι το Πνεύμα Κυρίου» και γι’ αυτό σκοπός της υπακοής, όπως και της Χριστιανικής ζωής εν γένει, είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
Ο άνθρωπος ο οποίος υποδουλώνει τον αδελφό – συνάνθρωπό του, ή έστω επιβουλεύεται την ελευθερία του, καταστρέφει αναπόφευκτα τη δική του ελευθερία, διότι κάθε τέτοια επιδίωξη αποτελεί από μόνη της πτώση από τη Θεία ζωή της αγάπης, στην οποία κλήθηκε ο άνθρωπος.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.
Περί Πνεύματος και Ζωής, Έσσεξ Αγγλία.

[toula]

Η φτώχεια δεν αναμενόταν, και όμως ήλθε.
Ο λαός ήταν ανέτοιμος, δεν περίμενε ποτέ ότι θα τον ξαναεπισκεφθεί η φτώχεια.
Θεώρησε την καλοπέραση μόνιμη. Στην πρώτη μικρή δυσκολία οδηγούνταν σε δάνεια.
Η ανεργία, κυρίως των νέων, φούντωσε. Οι μισθοί μειώνονται και οι τιμές των προϊόντων καθημερινά ανεβαίνουν.
Μέσα σε αυτή την τραγικότητα πού να πιαστεί κανείς;
Όταν κυριεύθηκε από τον πονηρό ευδαιμονισμό και τον ανέλπιδο μηδενισμό. Και η κατάσταση αυτή δεν λέει να διορθωθεί. Πουθενά φως και ελπίδα.
Χάθηκε το μεράκι, το φιλότιμο, η αδελφοσύνη και η συμπαράσταση.
Επικρατεί το συμφέρον, ο ατομισμός, η ιδιοτέλεια και η απομόνωση.
Οι παλαιοί είχαν πολύ πιο λίγα κι έκαναν υπομονή, είχαν ικανοποίηση και χαρά, δόξαζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό εγκάρδια.
Μήπως ήταν χαζοί;
Δεν ήταν, αλλά είχαν πίστη, που τους έδινε κουράγιο κι ελπίδα. Είχε νόημα η ζωή τους.
Έβλεπαν πάνω, δεν το έβαζαν κάτω, δούλευαν κάνοντας τον σταυρό τους. Ξαναγράψαμε περί αυστηρής αυτοκριτικής. Επιδόθηκαν οι πολλοί σε μια συνεχή κριτική.
Η αυτοκαταδίκη του προδότη Ιούδα δεν είναι λύση.
Είναι αλήθεια, όπως εύστοχα ειπώθηκε, πως εκεί που βλέπουμε ένα αδιέξοδο ο Θεός βλέπει μια ευκαιρία.
Υπάρχει ακόμη ο ήλιος, που ανατέλλει κάθε μέρα. Υπάρχει πλούσιο φως.
Μη μένουμε με μαύρα γυαλιά.
Υπάρχουν ασθενείς χαμογελαστοί, φτωχοί αξιοπρεπείς, νέοι που τραγουδούν.
Οι εκκλησίες γεμίζουν στο Άγιον Όρος, οι προσκυνητές δεν παύουν καλοκαίρι και χειμώνα.
Υπάρχει ελπίδα, αναζητήστε την. Η ελπίδα ζωοποιεί, ανασταίνει, μεταμορφώνει, ξανακαινουργιώνει…
Μοναχου Μωυσεως Αγιορείτου.
(Πηγή: “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” 28/10/2011)

[toula]

Γιατί η Εκκλησία είναι αντίθετη στις προγαμιαίες σχέσεις ;