Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Βαρέθηκα να ακούω κάθε χρόνο ότι" το καρναβάλι έχει αρχαίες ελληνικές καταβολές " και οφείλουμε να το σεβόμαστε. Πρώτον, εγώ θα δεχτώ ότι έχει " ελληνικές καταβολές " παρόλο που αμφιβάλλω, γιατί έτσι όπως είναι διαμορφωμένο σήμερα μάλλον τα προς Εσπερίαν θυμίζει. Δεύτερον η προγονοπληξία και η αρχαιολατρεία δεν είναι αρετές . Καλό είναι να καυχώμαστε για τα επιτεύγματα του σύγχρονου πολιτισμού . Αλλά επειδή προφανώς απο αυτά είναι πολύ λιγα τα αξιόλογα, βγάζουμε από την κατάψυξη τους αρχαίους για να πουλήσουμε ομορφιά και πολιτισμό. Αυτό κάνουμε 500 χρόνια τώρα με πολυ μεγάλα κέρδη. Τρίτον, αν κάποιος θεωρεί ότι με τις μεταμφιέσεις, την άκρατη οινοποσία και τις γνωριμίες της μιάς νυχτός, πανηγυρίζει την αναγέννηση της φύσης και εκβιάζει τις αρχέγονες δυνάμεις της γονιμότητας να δώσουν τις ευλογίες τους, καλο είναι να ανέβει τον δρόμο για τον Παρνασσό ή τον Ταΰγετο να συναντήσει τις μούσες και τις νύμφες, πριν τον ανακαλύψει η θρας τιβι και τον διαπομπεύσει .Τέταρτον . Αντί να μιμούμαστε τις δεισιδαιμονίες, τον μεταφυσικό φόβο και τις άνομες ροπές και ορέξεις των προγόνων μας κάλο θα ήταν να μιμηθούμε την θεοσέβεια, την φιλοκαλία, την φιλογνωσία και την αγάπη τους για το μέτρον και την απλότητα. Αυτές είναι οι ελληνικές αρετές.Τα άλλα είναι ελληνικά ρεζιλικια .Τελευταίον. Η μόνη αλήθεια είναι οτι θελουμε να διασκεδασουμε και να ξεφύγουμε από την ασφυκτική πραγματικότητα λιγες μέρες τον χρόνο. Ας το παραδεχτούμε έντιμα αντί να προφασιζόμαστε υψηλά κίνητρα και αρχαιολατρία .
Οφείλω να πω ότι δεν είμαι κάθετα αντίθετος με τις διασκεδάσεις των ημερών, παρόλο το κλίμα μετανοίας και εσωστρέφειας το οποίο προτείνει η Εκκλησία μας αυτές τις μέρες . Φτάνει να γίνεται με ομόνοια και αγάπη και μέτρον και αληθινή ψυχαγωγία. Κάποιοι δεν πρέπει να είναι τόσο αυστηροί. Ο Χριστός χαίρεται όταν θα μαζευτούν πέντε Χριστιανοί να ευωχηθουν με ανθρώπινη συμπεριφορά και να χαρούν το φαΐ, το ποτό, την συντροφιά, ακόμα και την διασκέδαση. Αλλοίμονο. Άλλωστε έπεται μακρά περίοδος στέρησης και βαθιάς απομόνωσης ακόμα και από την πιο αθώα εξωστρέφεια. Αλλά με τις παραφωνίες και το χάος διαφωνώ. Δεν ταιριάζει στον Χριστιανό τέτοια κατάσταση.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Στον όρθρο αυτής της Κυριακής ( στις ελληνικές εκκλησίες ψάλλεται της Τυρινής) ψάλλεται και ο 136ος ψαλμός του Δαβίδ: «Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος, ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών… Ἄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιών. Πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας; Ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου, κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ… Θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος!… Μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν!».
Ο ψαλμός αυτός είναι μία συγκινητική εικόνα του υποδουλωμένου στην δουλεία της αμαρτίας ανθρώπου και της λυτρώσεώς του. Ο δούλος των παθών ξενιτεύθηκε από την χώρα της χαράς -τη Σιών- και μετέβη μακριά, όπως ο Άσωτος Υιός, στα σκοτάδια και στην δουλεία της Βαβυλώνος. «Ψάλλετε καὶ ἐδῶ ἐκ τῶν ᾠδῶν τῆς Σιών», διατάζει τώρα χαιρέκακα ο διάβολος. «Να χαίρεσαι στην αμαρτία, δόξαζε και μένα, όπως δοξάζεις τον Θεό». Αλλά πώς να ψάλλουμε τους ύμνους του Κυρίου σε ξένη πατρίδα; Η ωδή του Κυρίου αντηχεί μόνο γι’ Αυτόν και στον οίκο Του. Μόνον όταν είμεθα κοντά Του και εκπληρώνουμε τις εντολές Του. Στην χώρα της αμαρτίας όμως, όπου υποδουλωθήκαμε, δεν ημπορούμε να κάνουμε το θέλημά Του. Είμεθα υπό την εξουσία του τυράννου, ο οποίος μας υπέταξε. Πώς λοιπόν να χαρείς, όταν πράττεις την αμαρτία; Η αληθινή χαρά μόνο στον πατρικό οίκο ευρίσκεται. Μόνο στην Σιών ημπορούμε να ψάλλουμε την «ὠδὴν Κυρίου».
Είναι φοβερός ο όρκος των Εβραίων: «Να κοπεί το δεξιό μου χέρι και να κολληθεί η γλώσσα μου στον λάρυγγά μου», δηλαδή να παραλύσουν τα χέρια μου και να βουβαθεί το στόμα μου, «εάν σε ξεχάσω Ιερουσαλήμ, εάν ξεχάσω, Κύριε…»· μας προτρέπει δηλαδή να μην εγκαταλείψουμε ποτέ τον Κύριο, όσο οδυνηρή κι αν είναι η δουλεία και η μετανάστευσις στη χώρα της αμαρτίας. Μόνο η Ιερουσαλήμ να είναι η πηγή της χαράς μας. Μόνο κοντά στον Κύριο ν’ αγάλλεται η καρδιά μας.
Μακάριος όμως είναι αυτός που κτυπά επάνω στην πέτρα τα βρέφη της κόρης Βαβυλώνος! Διότι εάν σκοτώσεις τα βαβυλωνιακά βρέφη πριν μεγαλώσουν, δεν θα σέ αιχμαλωτίσουν πάλι. Αυτά, εξηγούν οι Πατέρες, συμβολίζουν τα πάθη, τα οποία πρέπει να τα φονεύουμε από την αρχή και να μην τα αφήσουμε να μεγαλώσουν. Να τα κτυπάμε στην πέτρα -τον Χριστό- με την ακατάπαυστη προσευχή και έτσι δεν θα πάμε πάλι στην βαβυλωνιακή αιχμαλωσία των αμαρτιών και των παθών.
+ μ.Γέροντας Πετρώνιος

[toula]

Ὁ Ἄσωτος υἱὸς ἔζησε ἄσκοπα καὶ σπατάλησε ὅλη τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ πατέρας του. Κι ἀφοῦ τὰ ξόδεψε ὅλα, στὴ μακρινὴ αὐτὴ χώρα ἔπεσε πείνα μεγάλη κι ἄρχισε κι ὁ ἴδιος νὰ πεινᾶ. Στὴ μακρινὴ αὐτὴ χώρα, μακριὰ πολὺ ἀπὸ τὸν Θεό, ὑπάρχει πάντα πείνα, γιατί ἡ γῆ δὲν μπορεῖ νὰ χορτάσει τὸν πεινασμένο ἄνθρωπο. Ἡ τροφὴ της τὸ μόνο ποὺ κάνει, εἶναι νὰ αὐξάνει τὴν πείνα του. Ἡ γῆ μόνο τὰ ἄλογα ζῶα μπορεῖ νὰ χορτάσει. Σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ χορτάσει τὸν ἄνθρωπο. Στὴ μακρινὴ χώρα πάντα ὑπάρχει πείνα. Ὁ ἁμαρτωλὸς ποὺ ξεχνᾶ τελείως τὸν Θεὸ καὶ δαπανᾶ ὅλες τὶς ζωτικὲς δυνάμεις του, ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε μὲ τὸ μερίδιό του, πέφτει σὲ μεγάλη πείνα. Μία πείνα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν κορέσει οὔτε γιὰ μία στιγμὴ ἡ γῆ ὁλόκληρη, μὲ ὅλα τὰ ἀγαθά της.
Τὸ ἴδιο γίνεται μέχρι σήμερα μὲ κάθε ἁμαρτωλὸ ποὺ παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὴ γῆ, στὸ σῶμα καὶ τὶς σωματικὲς ἀπολαύσεις. Ἡ τραγωδία γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ἀρχίζει ὅταν ὅλα αὐτὰ γίνονται ἀποκρουστικά, μοιάζουν μὲ βρῶμα καὶ δυσωδία. Τότε ἀρχίζει νὰ παραπονιέται γιὰ τὸν κόσμο ὁλόκληρο, νὰ καταριέται τὴν ἴδια του τὴ ζωή. Μὲ στεγνὸ τὸ σῶμα ἀλλά καὶ τὴν ψυχή του, νιώθει σάν νὰ ʼχει μέσα του ἕνα κενό, σὰν νὰ ʼναι ἕνα καλάμι ξερό, ἀπ’ ὅπου περνάει παγερὸς ἀέρας. Ὅλα τοῦ φαίνονται μαῦρα. Ὅλα εἶναι ἄσχημα, ἀηδιαστικά. Σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ βρίσκεται τὰ ʼχει χαμένα, δὲν ξέρει τί νὰ κάνει. Δὲν πιστεύει στὴ ζωή του. Πῶς τότε μπορεῖ νὰ πιστέψει στὴν ἄλλη; Ἐκείνη τὴν ἔχει ξεχάσει, ἐντελῶς, τούτην ἐδῶ ἄρχισε νὰ τὴν μισεῖ. Τί κάνουμε τώρα; Ποῦ πᾶμε; Τὸ σύμπαν ὁλόκληρο τὸν πιέζει καὶ πουθενὰ δὲν βλέπει πόρτα μὲ τὴν ἔνδειξη «ἔξοδος».
Ὁ τάφος δὲν εἶναι διέξοδος, εἶναι εἴσοδος. Κι ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ τέτοια ἀπελπισμένη κατάσταση, τοῦ παρουσιάζεται ὁ σατανᾶς, ποὺ ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ ἦταν κοντά του καὶ τὸν ὁδηγοῦσε ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ἂν καὶ κρυφά, ἀόρατα. Τώρα ὅμως τοῦ παρουσιάζεται, τὸν παίρνει στὴν ὑπηρεσία του καὶ τὸν στέλνει στὸν ἀγρό του γιὰ νὰ ποιμάνει τοὺς χοίρους. Ὅπως λέει κι ἡ παραβολή, «πορευθεῖς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους» (Λουκ. ιε΄15).
Αὐτὸ παθαίνει κάθε ἀνυπάκουος γιὸς ποὺ ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸν πατέρα του. Τὸν ἀποχαιρέτησε γεμάτος ὑπερηφάνεια καὶ μεγάλα σχέδια γιὰ τὴ ζωή του, γιὰ τὴν εὐτυχία του, ἀλλὰ κατάντησε δοῦλος κάποιου ποὺ ἦταν χειρότερος ἀπὸ τὸν ἴδιο, ἔγινε ποιμένας σὲ ξένους χοίρους.
Εἶναι φανερὸ ὅτι μὲ τὸν ἕνα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, ἐννοεῖ τὸν πονηρό. Ἐδῶ βέβαια ἀναφέρεται ἄνθρωπος, ὅπως κι ὁ πατέρας ὀνομάζεται ἄνθρωπος, ἱστορεῖται ὅμως μ’ ἕναν τρόπο ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ τὸν «πατέρα-ἄνθρωπο» ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔφυγε ὁ ἀνόητος γιός. Αὐτὸς ἐδῶ δὲν εἶναι ἄνθρωπος τῆς οὐράνιας βασιλείας, οὔτε κἄν τῆς ἐπίγειας, ἀλλὰ κάποιας τρίτης, τῆς βασιλείας τοῦ σκότους καὶ τῆς φρίκης, τῆς παρακμῆς καὶ τῆς γέεννας, τῆς βασιλείας τῶν δαιμόνων. Μὲ τὸν πρῶτο, τὸν «πατέρα-ἄνθρωπο», ὁ ἁμαρτωλὸς ὀνομάζεται γιός, μὲ τὸν ἄλλον, τὸν «πονηρὸ-ἄνθρωπο», ὀνομάζεται δοῦλος. Ὅταν ἦταν κοντὰ στὸν «πατέρα-ἄνθρωπο» ἦταν εὐλογημένος, εἶχε ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ μάλιστα μὲ ἀφθονία. Μὲ τὸν ἄλλον, τὸν «πονηρὸ-ἄνθρωπο», πεινάει. Πεινοῦσε τόσο πολύ, ὥστε ἤθελε νὰ φάει τὰ ξυλοκέρατα ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, μὰ κανένας δὲν τοῦ ἔδινε οὔτε κἄν ἀπ’ αὐτά.
Οἱ χοῖροι ἐδῶ ἔχουν μία βαθύτερη σημασία. Μ’ αὐτοὺς πρέπει νὰ ὑπονοήσουμε τὰ πονηρὰ πνεύματα, τοὺς κατοίκους τῆς βασιλείας τῶν δαιμόνων. Τὰ πονηρὰ πνεύματα εἶναι φορεῖς κάθε ἀκαθαρσίας. Καὶ οἱ χοῖροι εἶναι τὰ ὁρατὰ σύμβολα τῆς βρωμιᾶς. Ὅταν ὁ Κύριος «ἐξέβαλε» τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τὸν δαιμονισμένο στὰ Γάδαρα, τὰ ἔστειλε στοὺς χοίρους. Ὅπως οἱ χοῖροι εἶναι κολλημένοι στὴ γῆ, ἔτσι καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα ριζώνουν μέσα στὸν ἄνθρωπο, ὡσότου βροῦν μέσα του κάποια ἀκαθαρσία γιὰ νὰ τραφοῦν. Μὲ τὰ ξυλοκέρατα πρέπει νὰ ὑπονοήσουμε κάθε ἀκαθαρσία τοῦ μέσα ἀνθρώπου, δηλαδὴ πονηρὲς σκέψεις, ἰδιοτελεῖς, ἁμαρτίες, ἀκάθαρτες καὶ λάγνες ἐπιθυμίες κι ἄλλα πάθη. Τὰ πονηρὰ πνεύματα τρέφονται καὶ ἱκανοποιοῦνται μὲ ὅλα ὅσα ἀπομυζοῦν τὴ ψυχὴ καὶ τὴ μαραίνουν. Ὅλα ὅσα γίνονται στὸ σκότος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖ ποὺ δὲ φτάνει ὁ θεῖος φωτισμός, ὅπως οἱ καρποὶ ποὺ ἀναπτύσσονται, μέσα στὸ ἔδαφος, εἶναι ἡ ἀκάθαρτη τροφὴ γιὰ τὰ πονηρὰ πνεύματα.
Τὰ πονηρὰ πνεύματα ὅμως δὲν δίνουν τὴν τροφὴ αὐτὴ στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὴν ὑπηρεσία τους. Τὸν τρέφουν ὡς τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ γίνει ὁλότελα δικός τους, ποὺ θὰ ὑποταχτεῖ στὴ δύναμή τους. Μετά, ὅταν τὸν ἔχουν στὸ χέρι τους, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ τὸν ταΐσουν ἄλλο. Ἡ τροφὴ τους εἶναι δηλητήριο· κι αὐτὸς τώρα ἔχει δηλητηριαστεῖ ὁλόκληρος. Αὐτὸ ποὺ ὡς τότε ἦταν δηλητήριο, τώρα τὸν τρέφει. Ροκανίζουν τὴ ψυχή του καὶ περιμένουν τὴν ὥρα ποὺ θ’ ἀποχωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα, τότε ποὺ θὰ μποροῦν νὰ τὴν ταΐσουν μὲ ἀκόμα μεγαλύτερα βάσανα στὸ σκοτάδι τῆς γέεννας. Ὅπως εἶπε ὁ προφητάνακτας Δαβίδ, «κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος» (Ψαλμ. ρμβ΄, 3). Ὁ Ἄσωτος υἱὸς ἔμοιαζε μὲ νεκρὸ προτοῦ πεθάνει σωματικά.
Ἀπό τό βιβλίο:Καιρὸς μετανοίας, Εἰς τήν Κυριακήν τοῦ Ἀσώτου
Ἅγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

[toula]

Ἡ μετάνοια εἶναι μιά μεγάλη καί ἰσόβια σπουδή, εἶναι μιά μεγάλη καί ἰσόβια χαρά. Τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ εἶναι μυστήριο τῆς ἀναστάσεως. Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ μετάνοια. Εἶναι αὐτό πού βιώνουν καί λένε οἱ Πατέρες μας, ὅτι δηλαδή ὅλος ὁ κόσμος εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ καί μόνον διά τοῦ Θεοῦ ἀληθεύει.
Στή μετάνοια ξαναβρίσκουμε τά ἴχνη τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Μαθαίνομε τόν τρόπο αὐτῆς τῆς ἁπλότητος τοῦ εἶναι. Μαθαίνομε πώς τό εἶναι, ἐνεργεῖται, ὑπάρχει ὡς κοινωνία. Μαθαίνομε ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἕνα. Καί μαθαίνομε ὅτι ἡ ζωή αὐτή τῆς ἑνότητος εἶναι ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἴδιου καί μαθαίνομεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῶν μυστηρίων.
Γι᾿ αὐτό ἡ Ἐκκλησία, βλέπετε, ἔβαλε αὐτά τά ἀναγνώσματα πρό τῆς Τεσσαρακοστῆς, γιατί εἶναι ἡ Σαρακοστή ἀκριβῶς μιά ἀφιέρωση, ἕνα ἀφιέρωμα τοῦ καθενός μας στόν Θεό.
Μέ τόν γλυκύ αὐτό καί ἁπαλό τρόπο εἶναι ἡ μετάνοια προσωπική.
Δέν εἶναι νομική ἡ μετάνοια, δέν εἶναι νομικισμός.
Εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο καταλαβαίνουμε πραγματικά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀνοιγόμαστε καί ἐμεῖς στήν ἀγάπη αὐτήν.
Ἡ μετάνοια εἶναι ἕνα ἐρωτικό γεγονός.
Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς βλέπομε στό Εὐαγγέλιο σήμερα ὅτι ὁ μετανοῶν ἁμαρτωλός αὐτός ὁ ὁποῖος ἐσκόρπισε τίποτε ὀλιγώτερον ἀπό τήν οὐσίαν του -ἡ λέξη αὐτή «οὐσία» ἔχει πολλές σημασίες- ἐσκόρπισε τόν ἑαυτό του χωρίς οὐσία, θά μπορούσαμε νά ποῦμε. Ὅμως μέ τήν μετάνοια αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔχει τόν «μόσχον τόν σιτευτόν», ἔχει ἕνα κομμάτι χαρᾶς, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, πού δέν μπορεῖ κανείς νά τοῦ τό πάρει.
Καί ὁ ἄλλος ἀδελφός, ὁ πρεσβύτερος, ἔχοντας τή σκληρότητα τήν νομική, δέν ἔχει «μόσχον σιτευτόν»! Οὐδέποτε, λέγει, ἔλαβα ἔρριφον! Τίποτε δέν ἔχω λάβει. Δέν ἔχω χαράν!!!
Πιστέψτε με ἡ μεγαλύτερη κατηγορία πού ἀπευθύνθηκε ποτέ στούς Χριστιανούς εἶναι αὐτή πού ἀπηύθυνε ὁ Νίτσε: ὅτι οἱ Χριστανοί δέν ἔχουν χαρά! Καί δέν ἐννοῶ αὐτή τήν τοῦ κόσμου, τά τραγούδια κτλ., ἐννοῶ αὐτήν τήν χαρά τήν ὁποία εἶχε ὁ ἄσωτος μέ τόν «μόσχον τόν σιτευτόν»! Ἐννοῶ τήν χαρά, ὅτι ἔλαβε μέρος στή Θεία Ζωή! Τήν ἔκπληξη, τήν ἀναπάντεχη αὐτήν, τήν ἐρωτική ἔκπληξη τοῦ προσώπου πού βρέθηκε μπροστά στό πέλαγος τῆς Θείας ἀγάπης, μέ τή μετάνοια.
Ἐνῶ ὁ ἄλλος, ὁ πλήρης ἐντολῶν καί τηρήσεων, ἦταν ἀδύνατον νά καταλάβει τόν θεῖο ἔρωτα. Λέγει κάπου ὁ π. Παϊσιος: Εἶναι πολύ παράξενο τό γεγονός αὐτό· τό πῶς κοσμικοί ἄνθρωποι ὅταν τούς πεῖς γιά τόν θεῖο ἔρωτα τόν καταλαβαίνουν, καί ἄνθρωποι χριστιανοί δέν καταλαβαίνουν τόν θεῖο ἔρωτα. Δέν ἔχει σπάσει μέσα τους κάτι, τό ἐγώ, δέν ἔχει βρεῖ τήν διέξοδό του πρός τήν ἀγάπη. Μπορεῖ νά εἶναι γεμάτοι ἀπό ἀρετές, ἀλλά καί τίς ἀρετές αὐτές τίς χρησιμοποιοῦν γιά νά θωρακίσουν τό ἐγώ τους. Δέν τίς χρησιμοποιοῦν ὡς ὁδούς, δέν τίς χρησιμοποιοῦν ὡς διοδεύσεις πρός τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ

[toula]

«Όποιος δεν έχει βρει την γνώση της αληθείας, δεν μπορεί να δει πως η βέργα του Θεού είναι αγαθή, παρ’ όλο τον πόνο που προκαλεί... Η Πρόνοια μπορεί να ενεργήσει είτε μέσω ενός γείτονα, που ξαφνικά του μιλά άσχημα επειδή κάτι τον ενόχλησε είτε μέσω της καταστροφής κάποιου πράγματος που του ανήκει... Μπορεί ακόμη το δυσάρεστο γεγονός να έλθει μέσω κάποιας αρρώστιας ή αδυναμίας του σώματος, ή πάλι δια των επιμόνων ενοχλήσεων των δαιμόνων, ή δια της καταστροφής της περιουσίας του. Ο λιπόψυχος άνθρωπος δεν βλέπει το θείο θέλημα που ενεργεί μέσα από τα γεγονότα, και παροξύνεται, πληγωμένος και συγχυσμένος από τα φαινομενικά αίτια της κάθε αντιξοότητας.
Αναίσθητο παιδί, γιατί κατακρίνεις κάποιον συνάνθρωπό σου ή κάποιον δαίμονα ή τις ορατές συμφορές που σου συμβαίνουν; Στρέψε το βλέμμα σου στις μακρινές αιτίες των γεγονότων που είναι κρυφές. Μην ενοχλείσαι με τις ενέργειες του Θεού, που εκτελούνται μέσω ανθρώπων, ούτε με την εξωτερική όψη των συμφορών σου. Μ' αυτόν τον τρόπο θα ανακαλύψεις μέσα στα παθήματά σου την γνώση της αληθείας, την ταπείνωση και πολλές άλλες ευλογίες. Αν εξετάσεις τις συμφορές που προκαλούν πόνο στις κρυφές πληγές σου, και εισέλθεις στον εσώτερο εαυτό σου για να διερευνήσεις ό,τι κρύβεται μέσα σου, και τότε σκεφθείς εσωτερικά πως ο Θεός που φέρνει την ξαφνική συμφορά δεν είναι κακός, θα βρεις γρήγορα ανακούφιση από τους πειρασμούς και παρηγοριά μέσα στην αναστάτωσή σου. Και έτσι θα εξελίσσεσαι μέσω των πειρασμών, και θα κατορθώσεις να φθάσεις κάποτε στην γνώση της αληθείας. Αν όμως την ώρα που κάποιο γεγονός σε θλίβει εσύ κοιτάς μόνον την εξωτερική, φαινόμενη όψη του, και δεν εξετάζεις τις κρυφές σου πληγές που το έθεσαν σε κίνηση, τότε όσο περισσότερο παραπονείσαι, τόσο θα γίνεται καταθλιπτικότερη η συμφορά σου, και θα αυξάνεις ολοένα τις θλίψεις σου που ο ίδιος προκάλεσες στον εαυτό σου»

(Αγιος Ισαάκ, Ασκητικά, Λόγος ΛΖ', σ. 134-136).

[toula]

Ας θυμόμαστε, ότι το ψωμί μας είναι και ψωμί των αδελφών μας και ότι όποιος "έχει", είναι διαχειριστής των αναγκών εκείνων που δεν έχουν. Η "κλάσις του άρτου", στην Εκκλησία του Χριστού, δεν έχει μόνο μυστηριακή έννοια: σημαίνει επίσης και τη μοιρασιά των υλικών αγαθών. Η Χριστιανική στάση απέναντι στα υλικά αγαθά, συνίσταται στο να τα θεωρούμε "δώρο".
Εξ άλλου, από την έννοια της ελεημοσύνης δεν θα μπορούσαν να λείπουν δύο καθήκοντα αυστηρής δικαιοσύνης: Το ένα είναι να μην κερδίζουμε, αλλά και να μην επενδύουμε τα χρήματά μας, σε επιχειρήσεις που δεν είναι έντιμες, που λειτουργούν π.χ. στη βάση της ανηθικότητας και της οικονομικής εκμετάλλευσης.. Το άλλο, να εργαζόμαστε για την επικράτηση τέτοιων κοινωνικών δομών, ώστε να διασφαλίζεται για κάθε άνθρωπο ένα μίνιμουμ αγαθών, ώστε να μην αναγκάζεται κανείς να εξαρτάται, από τη γενναιοδωρία των άλλων.
Εξ άλλου, ακόμη κι αν ποτέ υλοποιηθεί μια τέτοια κοινωνία, θα υπάρχει πάντα πολύς χώρος για την ατομική άσκηση ελεημοσύνης.. Τέλος, ο Θεός θέλει η ελεημοσύνη μας να έχει ένα στοιχείο θυσίας... να δίνουμε δηλαδή, όχι από το περίσσευμά μας, αλλά απ' αυτό που μας είναι αναγκαίο.
+ π.Λεβ Ζιλέ
"Πάτερ Ημών...Κύριε Ιησού Χριστέ"
εκδ. Ακρίτας

[toula]

Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί.
Μου στέλνει τώρα μήνυμα ένας φίλος ότι οι παλαιοδιαθηκικές τιμωρίες είναι αλληγορικές. Δεν είναι αλληγορικές, αλλα κυριολεκτικές . Η ενέργεια του Θεού και η δικαιοσύνη του δεν είναι σαν των ανθρώπων. Όταν ο Θεός στέλνει τον κατακλυσμό ή βρέχει πυρ στα Σόδομα δεν ανταποδίδει με Κακό στο Κακό , γιατί δεν είναι δημιουργός ούτε πηγή του κακού. Ο Θεός δεν ανταποδίδει καν,δεν εκδικείται καν,δεν τιμωρεί καν. Αυτό που λέγεται τιμωρία,εκδίκηση, ανταπόδοση στην Αγία Γραφή είναι α ν θ ρ ω π ο μ ο ρ φ ι κ ο ί όροι. Ο τρόπος δηλαδή του Θεού δεν ορίζεται από τους ανθρώπους γι αυτό και περιγράφεται με όσο πιο κοντινές λέξεις και έννοιες μπορούμε να κατανοήσουμε. Ο Θεός αποκαθιστά την φύση των πραγμάτων, επαναφέρει στο φυσιολογικό με την παρέμβαση Του και ανακόπτει την πρόοδο προς την αμαρτία , η οποία ερμηνεύεται ως μεγαλύτερη κολαση και διαστροφή του θείου θελήματος.
Αυτή είναι ενέργεια δικαιοσύνης και αγάπης.
Ο Θεός αποκαθιστά την φύση των πραγμάτων δεν αντιστέκεται στον Πονηρό με διαστροφικά όπλα. Δηλαδή η αμαρτία ως κατάσταση και οι προσωπικές μας αμαρτίες ανατρέπουν την φύση και την ωραιότητα των πραγμάτων και ο Θεός αποκαθιστά την φυσιολογικότητα . Και τον Θεό δεν μπορείς να Τον ελέγξεις για ασπλαχνία ή κακότητα γιατί είμαστε ανομοιοι με Αυτόν και δεν Τον ελέγχουμε, ούτε Τον γνωρίζουμε όπως είναι, αλλά μόνο στον βαθμό στον οποίο μας αποκαλύπτεται. Αυτά για να μην απαλύνουμε και στρογγυλεύουμε προς το ανώδυνο πράγματα και καταστάσεις ότι ο Θεός είναι μόνο ευχάριστη Αγάπη. Να που είναι και Αγάπη ανυπόφορη!
Ακόμα και η Κόλαση , η οποία δεν είναι δημιούργημα του Θεού, είναι έκφραση αγάπης Του. Ο Θεός παραχωρεί την Κόλαση όχι ως τιμωρία, αλλά ως ελεύθερο τρόπο βίωσης της αγάπης Του η οποία από την διεστραμμένη ανθρώπινη φύση εκλαμβάνεται ως τιμωρία. Η Κόλαση είναι η απόλυτη έκφραση της Αγάπης του Θεού. Ο τρισάθλιος κολασμένος,ο μη έχων γνώση και κατανόηση του Θεού,με πρώτο τον διάβολο, είναι το πιο ελεεινό και αξιοθρήνητο πλάσμα. Μέσα στην απόλυτη απελπισία του καταδεικνύεται άθλιο πλάσμα και αξιο ευσπλαχνίας. Με αυτό τον τρόπο όμως πολλαπλασιάζεται το έλεος του Θεού και η μέριμνα Του γι αυτόν και αυτό διαστρέφεται και βιώνεται ως μεγαλύτερη κόλαση .
Ο Θεός έθεσε φυσικούς νόμους και άρτι εργάζεται μέσα στον κόσμο για τον κόσμο. Ας δούμε και το φυσιολογικό και ωφέλιμο των κοσμογονικών αλλαγών, οι οποίες συντελούνται μέσα από τις δυνάμεις και τα στοιχεία του κόσμου. Ο,τι είναι καταστροφή είναι και δημιουργία ταυτόχρονα! Βέβαια όλες αυτές οι καταστροφές συντελούν στην μνήμη του Θεού, στο συγκλονισμο και την μετάνοια. Αλλά αυτή είναι μόνο μια διάσταση, η πνευματική και δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλα μονομερώς.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Τα αποτελέσματα της υπερηφάνειας
Ό Θεός παίρνει πίσω τά δώρα Του από τούς άπιστους δούλους, ακόμα κι απ’ αυτή τή ζωή. Σκληρόκαρδοι πλούσιοι άνθρωποι συχνά χρεωκοπούν καί πεθαίνουν φτωχοί.
Φίλαυτοι σοφοί άνθρωποι καταλήγουν σέ παράνοια καί τρέλα. Άγιοι πού νικήθηκαν από τήν υπερηφάνεια πέφτουν στήν αμαρτία καί τελειώνουν τή ζωή τους ώς μεγάλοι αμαρτωλοί.
Τύραννοι άρχοντες καταντούν γελοίοι καί χάνουν τήν εξουσία τους. Ιερείς πού δέ δίδαξαν τούς άλλους μέ τό λόγο ή τό παράδειγμά τους πέφτουν όλο καί πιό βαθιά στήν αμαρτία, ωσότου τελειώσουν τή ζωή αυτή μέ μεγάλα βάσανα. Χέρια πού δέ θέλησαν νά κάνουν αυτό πού μπορούσαν, αρχίζουν νά τρέμουν ή νά σκληραίνουν, νά παθαίνουν αγκύλωση. Γλώσσες πού δέν έλεγαν τήν αλήθεια πού μπορούσαν νά πούν, πρίζονται ή μένουν νεκρές.
Καί γενικά όλοι όσοι κρύβουν τά δώρα τού Θεού τελειώνουν τή ζωή τους ώς επαίτες, μέ άδεια χέρια.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Ο βαλεντινισμός θεωρείται πορνική εορτή , ξεφάντωμα πορνων και αμαρτωλων, γι αυτό θεωρούν ότι η αντικατασταση του με την τιμή των αγίων Ακύλα και Πρισκίλλας , ως νομίμων προστατων των ερωτευμένων θα μας σώσει από το πρόβλημα του πανσεξουαλισμού και θα μας δώσει ένα πάσο νομιμότητας στην Αγορά των πανηγυριών και της επικαιρότητας.
Είναι χαρακτηριστικό του αιώνιου ετεροπροσδιορισμού μας ως χριστιανών. Οι πόρνοι- οι καθαροί. Οι αιρετικοί- οι ορθόδοξοι.Οι εχθροί- οι φίλιοι.Έχουμε ανάγκη τους άλλους για να υπάρχουμε ως αυθεντικότητα.Είναι μια καθαρά προτεσταντικού τύπου θεώρηση των πραγμάτων.
Η Εκκλησία προβάλλει ανέκαθεν το ορθόδοξο ασκητικό ήθος, το οποιο απαντά ήδη σε όλα.
Νομίζουμε ότι εχοντας μια αντιπρόταση στην γιορτή της σοκολατας και του σεξ κάνουμε αντιοικουμενιστικό ή αντιδυτικό ή αντικαπιταλιστικό αγώνα; Αντιθετως προβάλλουμε κομπλεξ κατωτεροτητας και είναι σαν να λεμε ότι κι εμείς μπορούμε να είμαστε σοκολατενιοι ερωτικοί τύποι. Οχι μονο οι άλλοι.
Αλλοίμονο άλλωστε κατέχουμε την αλήθεια ολόκληρη οπότε ο αγώνας τώρα δικαιώνεται Και εμείς βέβαια είμαστε η λαμπρή, η φωτεινή πλευρά του έρωτα. Χωρίς χυδαιότητες και δαιμονικά πράγματα του κόσμου. Αλλοίμονο...
Πλατωνικός έρωτας δεν υπάρχει στον ορθόδοξο γάμο όμως!
Λοιπόν ας συνέλθουμε .
Εορτάσωμεν τω Κυρίω! Όχι τις βιολογικές ούτε τις πνευματικές λειτουργίες μας. Τα είδωλα στην μπάντα!

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

ΟΙ ΟΚΤΩ ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ἡ πρώτη ἡλικία ἡ βρεφική, γιὰ νὰ φωτιστεῖς ἀμέσως μὲ τὸ βάπτισμα, γιατί τὸ φῶς ἔγινε τὴν πρώτη ἡμέρα.
Ἡ δεύτερη ἡλικία, ἡ παιδική, γιὰ νὰ στερεωθεῖς στὰ οὐράνια λόγια, γιατί τὸ στερέωμα ἔγινε τὴν δεύτερη ἡμέρα.
Ἡ τρίτη ἡλικία ἡ ἐφηβική, γιὰ νὰ ξηραίνεις μὲ τὴν ἁγνότητα τὴν ὑγρασία τῶν παθῶν, γιατί τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ Θεὸς χώρισε τὴν ξηρὰν ἀπὸ τὴν θάλασσαν.
Ἡ τέταρτη ἡλικία, ἡ νεανική, γιὰ νὰ φορεῖς σὰν ἄστρα τὶς τέσσερις ἀρετές*, καὶ νὰ φέγγεις στὸν κόσμο σὰν φωστῆρας.
Ἡ πέμπτη ἡλικία τοῦ μεσήλικα, γιὰ νὰ χαλιναγωγεῖς τὰ πέντε ζῷα τῶν αἰσθήσεών σου, γιὰ νὰ μὴν πηδήσουν στὴν ἁμαρτία, γιατί τὰ ζῷα ἔγιναν τὴνπέμπτη ἡμέρα.
Ἡ ἕκτη ἡλικία, τοῦ πρεσβύτου, γιὰ νὰ ἀσφαλίζεις, ὡς ἄνθρωπος, τὴν ἀρχική σου κίνηση μὲ τὸν λόγο, καὶ νὰ διαπλάθεις τὸν πηλὸ τοῦ σώματος καὶ νὰ τὸν ρυθμίζεις μὲ τὶς ἀρετές, γιατί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε τὴν ἕκτη ἡμέρα.
Ἡ ἕβδομη ἡλικία ἡ γεροντικὴ ἀσπρόμαλλη διαγωγή, ἀνάπαύοντας σὲ μὲ τὴν εὐσέβεια στὴ γῆ, τότε ποὺ σὰν ἀσπροντυμένο στάχυ καὶ ὥριμο σιτάρι θὰ πᾷς στὸν τάφο, ἀποθηκευόμενος γιὰ τὸν καιρὸ ἐκεῖνο καὶ ἀναπαυόμενος. Γιατί ὁ Κύριος τὴν 7η ἡμέρα σταμάτησε τὰ εὐαγγελικά του ἔργα στὸν τάφο.
Κατὰ τὴ ὄγδοη λοιπὸν ἡλικία νὰ περιμένεις τὴν ἔξοδό σου ἀπὸ τὴν σκηνὴ καὶ τὴν ἀναχώρησή σου ἀπὸ τὸν τάφο. Γιατί τὴν ὄγδοη ἡμέρα, λέγει εἶναι ἡμέρα τῆς ἐκφορᾶς. «Πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσεται ἐν αὐτῇ» (Λευϊτ. 23,7). Γιατί ὅμως κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπαγόρευσε νὰ προσφέρουμε λατρεῖες καὶ θυσίες; Ἐπειδὴ τὴν ὀγδόη θὰ σαλπίσει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, καὶ κατὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν δὲν θὰ γίνονται θυσίες ἢ λατρευτικὲς τελετὲς ἢ προσφορὲς γιὰ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν . «ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου. Ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τὶς ἐξομολογήσεται σοι;». Γι’αὐτὸ διέταξε τὶς ἑπτὰ ἡμέρες τῆς Σκηνοπηγίας νὰ προσφέρεις θυσίες ὥστε, ὅσο ζεῖς καὶ μένεις στὴν σάρκα σὰν σὲ σκηνή, νὰ προσφέρεις θυσίες σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο «Τέκνον, ἕως ζεῖς, ἀξίως πρόσφερε προσφορᾶς τῷ Κυρίῳ σου. Μνήσθητι, ὅτι ὁ θάνατος οὗ χρονεῖ, καὶ διαθήκη ᾅδου οὐκ ὑπεδείχθη σοι» (Σοφ.Σειρ. 14,11).
Κατὰ τὴν ὀγδόη λοιπὸν ἡμέρα, μὲ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ὅταν βγαίνουμε μέσα ἀπὸ τὸ φέρετρο καὶ τὸν τάφο, σὰν μέσα ἀπὸ καλύβα καὶ σκηνή, δὲν μᾶς μένει καιρὸς θυσίας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος, ἀλλά μας περιμένει φοβερὴ κρίση καὶ φωτιά, ποὺ θὰ καταφάει ἐκείνους ποὺ ἁμάρτησαν. Τότε «Ἐξελεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαύλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰωάν. 5,29).
Αγίου Αναστασίου Σιναΐτου – Φιλοκαλία τόμος 13β σελ. 83-85
* κατά την σύμφωνη παράδοση των αρχαίων σοφών οι τέσσερις αρετές είναι οι εξής:θάρρος, εγκράτεια( σωφροσύνη), δικαιοσύνη, φρόνηση( σοφία).
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ