"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Συνήθως ευχάριστοι προς εμάς είναι οι ομοιοπαθείς μας.
Ο μέθυσος κάνει ευχάριστα παρέα με κάποιον μέθυσο.
Ο σαρκικός κάνει ευχάριστα παρέα με κάποιον πόρνο.
Ο γαστρίμαργος κάνει ευχάριστα παρέα με κάποιον όμοιό του.
Ο άνθρωπος που έχει μίσος στην καρδιά του εύκολα θα πατήσει "like" σε μια δημοσίευση μίσους και δύσκολα σε μια δημοσίευση που μιλά για συγχώρεση και ταπείνωση, για αγάπη και αγαθότητα.
Όλοι οι άλλοι θα του φαίνονται περίεργοι, ιδιότροποι. Η παρέα τους δεν θα είναι ευχάριστη μιας και δεν θα έχουν να μιλήσουν ή να πράξουν τα αντίστοιχα πάθη που έχουν κοινά.
Έτσι και ο άνθρωπος που έχει μετάνοια αρέσκεται στην παρέα με αντίστοιχους ανθρώπους που κάνουν κάποια πνευματική προσπάθεια. Ο άνθρωπος που έχει αγωνία για τη σωτηρία του ευχάριστα θα μελετά τον Λόγο του Θεού, θα ακούει πνευματικές ομιλίες και θα αναζητά την παρέα με μοναχούς, με ιερείς για να πάρει κάτι από το λόγο τους, από τις εμπειρίες τους, από την εν Χριστώ σοφία τους και να τα κάνει πράξη στην ζωή του.
Όταν ακούμε ευχάριστα τις αισχρολογίες μην γελιόμαστε, είμαστε άνθρωποι αισχροί, όταν συναναστρεφόμαστε ευχάριστα ανθρώπους που ζούνε μέσα στην αμετανοησία και τα πάθη τότε κι εμείς τέτοιοι είμαστε.
Δεν είναι δυνατόν να προοδεύσουμε πνευματικά όταν από την μία λέμε ότι δεν θέλουμε την αμαρτία αλλά παραμένουμε κολλημένοι στις αιτίες των αμαρτιών.
Η ψυχή εκείνη που πλέον ζει εν Χριστώ δεν ειρηνεύει πλέον σε παρέες ανθρώπων που ζούνε μακρυά από τον Χριστό. Η ψυχή αυτή αναζητά όπως η μέλισσα άνθη μυρίπνοα ώστε να καρποφορήσει και η ίδια μέλι πνευματικό.
Αυτοί που ζούνε μακρυά από τον Χριστό, χωρίς εξομολόγηση, εκκλησιασμό, νηστεία, ταπείνωση, προσευχή της φαίνονται οι περίεργοι της υπόθεσης. Οι άγιοι της φαίνονται οικείοι, οι κανόνες της Εκκλησίας ως τρόποι θεραπείας και απελευθέρωσης και όχι τιμωρίες.
Η ψυχή αυτή πλέον κινείται θεάρεστα σ'αυτήν την ζωή και γι'αυτό φαίνεται περίεργη στους πολλούς που συνήθισαν την ζωή της αμαρτίας, της επιπολαιότητας, του σκότους, της πνευματικής αδιαφορίας. Το φως πάντα ξενίζει το σκοτάδι.
Ο κόσμος πάντα θα βλέπει τον χριστιανό ως ένα παράξενο ον που χαραμίζει την ζωή του, διότι ο κόσμος θεωρεί ως χαρά της ζωής του την παραφύσιν κατάστασή του, το βόλεμα του μέσα στις αισθητές ηδονές.
Το ποιος τελικά χαράμισε την ζωή του θα αποδειχθεί στην άλλη ζωή...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα με αγαπήσουν τόσο πολύ, τόσο βαθιά, τόσο γνήσια πέρα από την κατα σάρκα οικογένειά μου.
--------------------------------
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα ν' αγαπηθώ τόσο πολύ από κάποιους κι ας μην έχω να αντιπροσφέρω τίποτα. Είναι τότε που καταλαβαίνεις ότι η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει ακόμα και τα πιο φευγάτα σου όνειρα. Είναι τότε που συνειδητοποιείς ότι τώρα καλείσαι κι εσύ να μιμηθείς αυτήν την άδολη αγάπη που βιώνεις από τους άλλους, καλείσαι κι εσύ να γίνεις μια αγκαλιά μέσα στην αγκαλιά που ζεις, ν' ανταποδώσεις τα φιλιά που δέχεσαι, ν' ανταποκριθείς σ' αυτήν την άνευ όρων αποδοχή που σου προσφέρεται· γιατί αλλιώς θα δώσεις λόγο στον Θεό για την αχαριστία σου.
--------------------------------
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα υπάρξουν άνθρωποι με τόση μεγάλη καρδιά, με τόση ανεπιτήδευτη καλοσύνη, με τέτοια ακόρεστη προσφορά προς το πρόσωπό μου...
--------------------------------
Το καταθέτω εδώ θέλοντας να δείξω ότι όντως υπάρχει ακόμα πολύ αγάπη στον κόσμο. Δεν είναι όλα μαύρα, δεν είναι όλα σκοτεινά και δυσοίωνα. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με χαρά Θεού, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με ανθρωπιά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με αγαθότητα, με καλοσύνη.
--------------------------------
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν τους ιερείς και νοιάζονται γι' αυτούς, στέκονται με καμάρι δίπλα τους και είναι έτοιμοι να τους συμπαρασταθούν σε κάθε πτυχή της ζωής τους.
--------------------------------
Δεν είναι λίγο πράγμα αυτό. Μέσα σε όλη αυτή την πολεμική που δεχόμαστε εμείς οι ιερείς, μέσα σ' όλο αυτό το bullying προς τους ρασοφόρους, μέσα σ' όλη αυτή την ρατσιστική προπαγάνδα που επιτελείται κατά των κληρικών· ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι που μας αγκαλιάζουν, μας βλέπουν ως ανθρώπους και όχι ως εξωγήινα όντα, μας βλέπουν με συμπάθεια και όχι εχθρικά, μας βλέπουν και ζητάνε την ευλογία μας και δεν μας βρίζουν χωρίς αιτία.
--------------------------------
Ευτυχώς δηλαδή, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάνουν το αυτονόητο, μας συμπεριφέρονται, μας κοιτούν, μας εξυπηρετούν όπως κάθε έναν, ισάξια. Δεν μένουν μόνο σε κάποιες εξαιρέσεις ρασοφόρων που δεν τιμούν το ράσο που φορούν αλλά μένουν στο κανόνα που αποτελείται από ανθρώπους-κληρικούς που καθημερινά διακονούν τον πάσχοντα άνθρωπο, συμπάσχουν με τους πονεμένους και συσταυρώνονται με τους σταυρωμένους· προσεύχονται για όλους, κλαίνε για τους αμετανόητους, γονατίζουν για τους άσωτους, ιερουργούν για τον καθένα. Όλους τους δέχονται, με όλους συναναστρέφονται, κανέναν δεν απορρίπτουν.
--------------------------------
Απορρίπτουν την αμετανοησία, την σκληρότητα, την αδιαλλαξία, την ανηθικότητα, την έπαρση, την κατήφεια, την αισχρότητα, την ασυδοσία...όμως δεν απορρίπτουν κανέναν αμαρτωλό, διότι και οι ίδιοι είναι αμαρτωλοί, και οι ίδιοι χρειάζονται θεραπεία όπως ο κάθε άνθρωπος. Μια θεραπεία που δεν έρχεται μαγικά αλλά Μυστηριακά, δια του τρόπου της Εκκλησίας μας.
--------------------------------
Εάν κάποιος κατηγορεί κάποιον ιερέα να ξέρεις κατηγορεί τον πατέρα σου, την μάνα σου, τον αδελφό σου. Και αυτό θα πρέπει να σε θλίβει. Όπως το ίδιο ισχύει εάν κάποιος κατακρίνει κάποιον λαϊκό. Περισσότερο όμως όταν κατακρίνεται κάποιος ρασοφόρος. Απομακρύνσου από τέτοιους ανθρώπους που εύκολα "σκανδαλίζονται" όταν μαθαίνουν για κάποια πτώση ενός ιερέα (και χαίρονται γι'αυτήν ως δαίμονες) ενώ αμνηστεύουν εύκολα όλη τους την ζωή που είναι μια μεγάλη πτώση.
--------------------------------
Υπάρχει όπως είπαμε μεγάλη κακία (που είναι δαιμονισμός) προς τους ιερείς. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και άνθρωποι συνετοί που αγαπούν τους ιερείς...
--------------------------------
Ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι που αν και είναι δηλωμένοι άθεοι και αδιαφορούν για τα πνευματικά συμπεριφέρονται χωρίς εμπάθεια προς τους ιερείς.
--------------------------------
Το παράδοξο είναι ότι μιλούν οι "προοδευτικοί" άνθρωποι για ρατσισμό και μεροληπτικές συμπεριφορές κατα μερικών ομάδων ανθρώπων και από την άλλη οι ίδιοι μεροληπτούν και είναι ρατσιστές προς τους κληρικούς απαξιώνονται όχι μόνο το χάρισμα της ιεροσύνης του αλλά απαξιώνονται τον ίδιο τον άνθρωπο που φορά αυτά τα μαύρα ράσα...
--------------------------------
Δεν θα μείνω όμως σ' αυτούς. Μένω στην πλειονότητα των ανθρώπων που εμπιστεύονται τους κληρικούς, που εξομολογούνται σ' αυτούς, που ζητούν την προσευχή τους, που τους αγαπούν και προσεύχονται γι' αυτούς. Θα μείνω στους δικούς μου ανθρώπους που με βλέπουν και τους βλέπω και ζούμε παράδεισο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Γιατί δηλαδή να ακολουθείς πάντα τους άλλους;
Γιατί να υπακούεις πάντα τα δικά τους "θέλω", τα δικά τους "πρέπει";
--------------------------------------
Δες τα λίγο αλλιώς τα πράγματα.
Αυτό που σου λέγω δεν είναι να τα δεις πλέον εγωιστικά αλλά να τα δεις διαφορετικά.
Το ν' ακολουθείς τους άλλους στις κακές τους συνήθειες, το ν' ακολουθείς τις εμπαθείς καταστάσεις του κόσμου δεν σε κάνει "φυσιολογικό".
Πολλές φορές φοβόμαστε να ξεχωρίσουμε από τον όχλο που ακολουθεί πάντα το εύκολο και βολικό, το αμαρτωλό και εμπαθές. Φοβόμαστε μήπως και χαρακτηριστούμε από τους άλλους ως "παράλογοι", ότι κάνουμε και σκεφτόμαστε "αφύσικα".
--------------------------------------
Αυτό να θυμάσαι: μην ακολουθείς τυχαίους ανθρώπους, ακόμα και ανθρώπους που αγαπάς. Ν' ακολουθείς τον Έναν, τον Μοναδικό που μπορεί και θέλει να σε σώσει.
Αυτόν ν' ακολουθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει κι άσε τα "παπαγαλάκια" του κόσμου να λένε ό,τι θέλουνε.
--------------------------------------
Οι πολλοί επαναπαύονται μέσα στο πλήθος, μέσα στην "σιγουριά" των πολλών γιατί φοβούνται να ξεχωρίσουν, γιατί δεν τολμούν να πάνε κόντρα στο κατεστημένο.
Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν είναι αυτοί που αντιδρούν στα πάντα χωρίς αιτία και κάνουν "γαργάρα" ό,τι τους βολεύει.
--------------------------------------
Οι πραγματικοί επαναστάτες είναι αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό, ο οποίος είναι ο πραγματικός και μόνος επαναστάτης που γνώρισε η γη. Διότι ο Χριστός είναι ο μόνος που έφερε την επανάσταση της συγχώρεσης και της αγάπης έναντι τους μίσους και της δικαιοσύνης. Είναι Αυτός που έφερε την επανάσταση της ζωής εναντίον του θανάτου. Είναι Αυτός που έγινε άνθρωπος όντας Θεός. Είναι Αυτός που πάει μπροστά, μας ανοίγει τον δρόμο της αιωνιότητας και μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε.
--------------------------------------
Είναι Αυτός, ο μόνος Αθώος της ιστορίας που γεύτηκε το πικρό ποτήρι της προδοσίας και της αχαριστίας όσο κανείς. Κι όμως η αγάπη Του δεν μειώθηκε.
Όμως πόνεσε. Πόνεσε που κανείς δεν Τον κατάλαβε. Πονά που και τώρα κάποιοι δεν Τον καταλαβαίνουν.
--------------------------------------
Πονά που κάποιοι ακόμα και σήμερα εορτάζουν Χριστούγεννα χωρίς Αυτόν. Στολίζουν τα σπίτια τους, κάνουνε τραπέζια, μα Αυτόν τον έχουνε αφήσει εκεί μέσα στην ερημιά του σπηλαίου. Δεν θέλουν να Τον βάλουν στην καρδιά τους. Προτιμούν τους φίλους τους, τις διασκεδάσεις τους, τις παραδόσεις τους. Όχι όμως Αυτόν.
--------------------------------------
Μα πώς είναι δυνατόν να εορτάζεις Χριστούγεννα χωρίς Χριστό; Πώς είναι δυνατόν να εορτάζεις τον γάμο σου χωρίς το ταίρι σου;
--------------------------------------
Χριστούγεννα σημαίνει Χριστό· δεν σημαίνουν ούτε γαλοπούλα, ούτε κάλαντα, ούτε μελομακάρονα, ούτε στολισμένα δέντρα.
--------------------------------------
Γι' αυτό εορτάζουμε, γι' αυτό πανηγυρίζουμε, γι' αυτό τρώμε και χαιρόμαστε, επειδή ο Θεός έλαβε την σάρκα μας και έγινε ένας από εμάς, ίδιος με εμάς.
--------------------------------------
Ειρηνεύουμε που πλέον ήρθε ο Σωτήρας μας, Αυτός που θ' ακολουθήσουμε και θα μας οδηγήσει στην ενδοχώρα της Χάριτος.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κάπου εδώ αρχίζουν όλα.
Κάπου εδώ τελειώνουν όλα.
Κάπου εδώ με βρίσκω.
Κάπου εδώ με χάνω.
Στα μάτια σου...
---------------------------
Εδώ καθρεφτίζεται η ψυχούλα σου η βασανισμένη.
Από εδώ βγαίνουν αυτά τα δάκρυα, τα αλμυρόγλυκα.
Τα μάτια σου κοιτώ και βλέπω τις αγωνίες σου και την ειρήνη σου, την χαρά και την λύπη σου.
Τα μάτια σου κοιτώ και μπορώ και ανασαίνω κι εγώ μέσα από την καθάρια πνοή που μου προσφέρουν.
Τα μάτια σου. Τι αινίγματα κρύβουν μέσα τους;
Τα κοιτώ με ελπίδα να με δούνε ώστε να ενωθούμε μεταξύ μας. Γιατί κάθε συνάντημά τους είναι και μια κοινωνία των ψυχών μας, των καρδιών μας.
---------------------------
Να βλέπεις τον άλλον στα μάτια του.
Στις θύρες της ψυχής του.
Τα μάτια λένε μεγάλες αλήθειες.
Δεν είναι το χρώμα τους ή το σχήμα τους.
Είναι το βάθος τους που φανερώνεται μέσα στο βλέμμα του καθενός.
---------------------------
Κάποια μάτια είναι τόσο πλούσια, τόσο όμορφα, που θέλεις να σκύψει πάνω τους και να τα φιλήσεις. Κι αν τύχη να βρεθείς εκεί κοντά καθώς δακρύζουν, θέλεις να τρέξεις να σκουπίσεις μ' ένα χάδι σου τα δάκρυα που σαν αγιασμός κατηφορίζουν στο πρόσωπο.
---------------------------
Κάπου εδώ θα με βρεις· να γυροφέρνω στους αστερισμούς των οφθαλμών σου.
Να προσπαθώ τα υπέροχα μάτια σου να ξεκλειδώσω και να ληστέψω. Να ληστέψω αυτήν την αξόδευτη αγάπη που κρύβεται μέσα τους και να την κάνω δική μου. Να την μοιράσω στον κόσμο, να την κάνω ανέκδοτο ποίημα, να την κάνω τραγούδι, να την κάνω χαμόγελο, να την κάνω προσκύνημα ιερό.
Κάπου εδώ θα με βρεις· ανίσχυρος να σε κοιτώ. Ανίσχυρος μπροστά σ' αυτή την ομορφιά που με ξεπερνά...
---------------------------
Μην φοβάσαι να δεις του άλλου τα μάτια...
Μην φοβάσαι να δούνε τα μάτια σου...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεν είναι ο τρόπος το σημαντικό αλλά το ίδιο το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος Χριστού. Γι’ αυτό και ιεροί ευαγγελιστές βλέπουμε δεν περιγράφουν διεξοδικά, με λεπτομέρειες τον τρόπο γέννησης του Χριστού αλλά μένουνε στο ίδιο το γεγονός της γέννησης. Αυτό είναι το συγκλονιστικό: όχι ότι γεννήθηκε μέσα σε μία φάτνη, αλλά το ότι ο Άκτιστος Θεός γεννήθηκε ως άνθρωπος από άνθρωπο για να σώσει τον άνθρωπο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

π. Λίβυος: ο κανονικός άνθρωπος έχει πάθη, φόβους κ κάνει λάθη

https://www.youtube.com/watch?v=e7HB3fR ... LobT4sRzd8

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Ο π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος στο ΑΟ

Ο γέροντας με κοίταξε με βλέμμα βαθύ, με μάτια που είχαν ζήσει χειμώνες και γεύτηκαν πασχαλιές και αναστάσεις. Με ακούμπησε ελαφρά, γεμάτος στοργή στο ώμο και πατρικά μου παρήγγειλε, «δεν ξέρω εάν θα ζω όταν θα έρθεις ξανά στο μοναστήρι, μα να θυμάσαι κάτι σημαντικό για την σχέση σου με τον Θεό. Ποτέ να μην ακυρώνεις το ραντεβού μαζί του». Τι εννοείς γέροντα του είπα με προφανή αφέλεια. «Να, μέσα στην πολύβουη και κουραστική ημέρα, που απογυμνώνει και συντρίβει την ύπαρξη μας, να βρίσκεις χρόνο να μιλάς με τον Θεό. Πέντε λεπτά; Μισή ώρα; Μία ώρα; Όσο μπορείς και βούλεσαι, αλλά να μην το ξεχνάς, να μην το αναβάλεις. Να διαβάζεις ένα ευαγγελικό χωρίο, ένα πατερικό κείμενο, και έπειτα να λες την ευχή(κομποσχοίνι) κάνοντας εάν μπορείς μετάνοιες». Γιατί γέροντα επιμένετε τόσο πολύ στο να μην λησμονάμε αυτή την πρακτική, αυτό το ραντεβού; «Γιατί με τον τρόπο αυτό, δηλώνεις στο Θεό ότι τον θες στην ζωή σου, ότι τον ζητάς και ποθείς να τον συναντήσεις. Είναι σαν να του λες, Κύριε εγώ είμαι ένα αδύναμο πλασματάκι, ήρθα εδώ στο ραντεβού μας, και θέλω να σε γνωρίσω, να σε συναντήσω, έλα κι Εσύ να συναντηθούμε. Και θα δεις ότι θα έρθει, αρκεί να μην ξεχνάς την καθημερινή σας συνάντηση». Και εδώ που τα λέμε, όταν βλέπεις αυτά τα μάτια του γέροντα να σου δίνουν αυτές τις παρακαταθήκες πνευματικής ζωής, δεν έχεις και πολλά περιθώρια να αμφιβάλεις οτι ο Θεός είχε έρθει στα δικά τους ραντεβού. Οπότε ας ορίσουμε ώρα και τόπο, τα άλλα είναι δικά Του……

(συνεχίζεται…)

Ο θυμός δεν σε συμφέρει…

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι το να αμύνεται κανείς δεν είναι άδικο, αλλά πρέπει και συ να συμφωνήσεις ότι δεν είναι και φιλοσοφημένο. Αυτό που λες θα ήταν λογικό, αν ήταν εύκολο και χωρίς πολλές περιπλοκές. Αν όμως, πριν να δικαιωθεί κανείς, αδικείται χίλιες φορές τότε είναι καλύτερα να μην προσθέτει στην αδικία που του έγινε κι άλλο κακό.
Σου φαίνεται ότι μιλάω με αινίγματα; Θα προσπαθήσω λοιπόν να σου εξηγήσω.
Σκέψου, αν θελήσει κανείς να αμυνθεί, τι χρειάζεται να πάθει. Πρώτα τον πλημμυρίζει ο θυμός και μετά τον διαλύει η οργή. Γιατί πρώτα φέρνει στο μυαλό του αυτό που έπαθε και μετά οργίζεται και επιθυμεί την ανταπόδοση. Τρίτο, προκαλεί ταραχή γύρω του. Τέταρτο, κάνει χίλιους δυο λογισμούς. Πέμπτο, τον πιάνει δέος και τρεμούλα και αγωνία γιατί τον τρώει ο θυμός και τον συγκλονίζει ο φόβος για το πώς θα πετύχει την αντεπίθεσή του. Δε σου φαίνεται λοιπόν πως τιμωρείται αυτός ο ίδιος, πριν τιμωρήσει τον άλλον;
Ενώ αυτός που φιλοσοφεί απαλλάσσεται από όλα αυτά. Φυσικά. Είναι κύριος της κατάστασης και εκεί τελειώνει το πράγμα. Με τον άλλο δεν είναι έτσι, χρειάζεται να βρει κατάλληλο χρόνο, τόπο, πονηριά και κακία, όπλα και μεθόδους, κολακεία και δουλικότητα και υποκρισία. Βλέπεις πόσο δύσκολη είναι η κακία ενώ η αρετή είναι εύκολη; Πόσο η μια είναι γεμάτη φασαρίες ενώ η άλλη ατάραχη; Κι όσο ο πονηρός άνθρωπος τα παθαίνει αυτά, άλλο τόσο απολαμβάνει γαλήνη αυτός που επιλέγει την αρετή. Επιπλέον, αυτός που αντεπιτίθεται, ανοίγει ένα φαύλο κύκλο έχθρας, ενώ αυτός που φιλοσοφεί βάζει γρήγορα στην έχθρα ένα τέλος. Γι’ αυτό το λόγο ημερεύει και τον άλλο, που είναι ανόητος, και τον προκαλεί να γίνουν φίλοι.

Αγ. Ισιδωρος ο Πηλουσιώτης

Αν αγαπάμε πραγματικά τους εχθρούς μας, όπως θέλει ο Θεός, τότε δεν αισθανόμαστε αντιπάθεια και δεν τρέφουμε μνησικακία γι’ αυτούς, αλλά τους βλέπουμε σαν αδερφούς μας, που πλάστηκαν σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και εξαγοράστηκαν από τον Ιησού Χριστό, σαν ανθρώπους για τους οποίους, όπως και για μας, προορίστηκε από τον Κύριο η αιώνια μακαριότητα. Τους τιμάμε και τους σεβόμαστε. Τους συμπονάμε και τους συμπαραστεκόμαστε στη δυστυχία ή την αρρώστια τους. Τους συγχωρούμε ολόψυχα για τις αδικίες που μας έκαναν και προσευχόμαστε εγκάρδια για τη διόρθωση και την επιστροφή τους στον Θεό.

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Προλαβαίνω ως τα Χριστούγεννα...;

«Κάποιος γνωστός αυτές τις μέρες, έπεσε σε σοβαρές αμαρτίες. Μετάνιωσε. Και μου ‘γραψε: Ελπίζω ο Θεός να με συγχωρέσει ως τα Χριστούγεννα… Ήθελα να του γράψω ότι ο Θεός, δεν θα τον συγχωρέσει ως τα Χριστούγεννα, διότι απλά τον έχει ήδη συγχωρέσει, πριν περίπου 2.000 χρόνια ένα μεσημέρι στο Γολγοθά. Προλαβαίνω ως τα Χριστούγεννα...;

Η άφεση, έχει ήδη δοθεί!! Άπαξ δια παντός. Αυτό που κάνουμε τώρα –το μυστήριο της Εξομολόγησης– είναι μια ανάμνηση, αναβίωση, κι ανανέωση εκείνης της πράξης αγάπης, της συγχώρεσης και άφεσης. Δεν συγχωρούμαστε την ώρα που εξομολογούμαστε. Την ώρα που εξομολογούμαστε, βιώνουμε πάλι την ίδια αυτή αγάπη του Θεού, που ήδη δόθηκε, εκδηλώθηκε, ξεχύθηκε πλούσια πριν 20 αιώνες.

Πρόσεξε τη λέξη "ήδη"!!! Ήδη!!! Αυτά ήθελα να απαντήσω στο μήνυμα, μα έπεσε η σύνδεση και δεν το ‘γραψα. Ελπίζω να το διαβάσει εδώ, μαζί με άλλους συναμαρτωλούς που έχουν παρόμοιες απορίες, και να χαρεί την αγάπη του Θεού, που συγχωρεί τους πάντες και τα πάντα, από πάντα!!»

π. Ανδρέας Κονάνος
http://www.in-agiounikolaoutouneou.gr/