Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ὁ πραγματικός ἐραστής φέρνει πάντοτε στόν νοῦ του τό πρόσωπο τοῦ ἀγαπημένου του καί τό ἐναγκαλίζεται μυστικά μέ ἡδονή.
Αὐτός ποτέ, οὔτε καί στόν ὕπνο του δέν μπορεῖ νά ἡσυχάση, ἀλλά καί ἐκεῖ βλέπει τό ποθητό πρόσωπο καί συνομιλεῖ μαζί του.
Ἔτσι συμβαίνει στόν σωματικό ἔρωτα.
Ἔτσι συμβαίνει καί σ’ αὐτούς πού ἄν καί ἔχουν σῶμα εἶναι ἀσώματοι (καί ἀσκοῦν τόν πνευματικό ἔρωτα).
Κάποιος πού ἐκτυπήθηκε ἀπό αὐτό τό βέλος ἔλεγε γιά τόν ἑαυτό του ‒πρᾶγμα πού μέ κάνει νά θαυμάζω‒ :
«Ἐγώ καθεύδω» ἀπό τήν ἀνάγκη τῆς φύσεως, «ἡ δέ καρδία μου ἀγρυπνεῖ» ἀπό τό πλῆθος τοῦ ἔρωτος (πρβλ. Ἆσμα ε´ 2).
ΚΛΙΜΑΞ Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου
Ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παρακλήτου – Ὠρωπός Ἀττικῆς 19.

[toula]

"Η χαρά είναι το φως του ενάρετου."
Από το Ευαγγέλιο πηγάζει η θεολογία της χαράς, το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι η πηγή της ακένωτης χαράς.
Το ορθόδοξο βίωμα κατά βάση είναι χαρούμενο και χαροποιό.
Χαρά δεν είναι τα ξεκαρδίσματα, τα ξεφωνητά, τα χαχανητά, η ελαφρότητα, η χαριεντολογία, η ανεκδοτολογία, η σκωπτικότητα και η συνεχής αστειότητα, αλλά η διαρκής γαλήνη και η ειλικρινής φαιδρότητα, που προέρχεται από καρδιά ευφραινόμενη και συνείδηση καθαρή.
Η χαρά είναι το φως του ενάρετου.
Αναβλύζει από τα βάθη της υπάρξεως. Δεν είναι κάτι ποτέ το προσποιητό, εξωτερικό, φαινομενικό, αλλά κάτι το αρκετά βαθύτερο και σίγουρα σπουδαιότερο. Ένας σοβαρός, σεμνός και ησύχιος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χαρούμενος.
Το πρώτο γνωστό θαύμα του Χριστού στον γάμο της Κανά ήταν για να μη μείνει μισή η χαρά των καλεσμένων από έλλειψη κρασιού. Το τελευταίο θαύμα του, η ανάσταση του φίλου του Λαζάρου, για να διώξει τη λύπη και να δώσει χαρά.
Ο ανεξάντλητος τροφοδότης της χαράς είναι η αρετή.
Ο εγωιστής, ο ατομιστής, ο τσιγκούνης, ο μισάδελφος δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Χαρά δεν μπορεί να έχει όποιος ζηλεύει, όποιος εχθρεύεται και όποιος μισεί.
Τη χαρά κανείς την κερδίζει με την ταπείνωση και την υπομονή, την αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη.
Η αληθινή χαρά συνοδεύει στοργικά τον κάθε ειλικρινή, τίμιο, ήρωα και άγιο.
Η εποχή μας πάσχει από έλλειψη αληθινής χαράς και πλεονάζει από τη θλίψη της κακίας και ατιμίας.
Η επιλογή είναι ελεύθερη για την απόκτηση της όντως αληθινής χαράς.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.
(Πηγή: “Μακεδονία” 4/3/11)

[toula]

Να χαίρεσαι το Σταυρό σου!
Θυμάμαι μία φορά, που είχα πάει στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό, στα Ανώγεια, είχαν έλθει κάποιες γριές για εξομολόγηση, και όταν τέλειωσαν, μου λέει μια γριά μιαν ευχή: "Να χαίρεσαι τον Σταυρό σου".
Μετά ήλθε μια άλλη γριά: "Να χαίρεσαι τον Σταυρό σου". Κι εγώ παραξενεύτηκα και λέω: "Μα τι είναι αυτή η ευχή;".
Και μου λένε: «Έτσι το λέμε εδώ. Για κάποιο γονιό, μάνα ή πατέρα, λέμε: "Να χαίρεσαι τα παιδιά σου", γιατί η χαρά των γονιών είναι τα παιδιά τους.
Όταν κανείς είναι παπάς του λέμε: "Να χαίρεσαι την ιεροσύνη σου".
Κι όταν κανείς είναι καλόγερος ή καλόγρια τού λέμε: “Να χαίρεσαι τον Σταυρό σου"».
Αυτή η ευχή, "να χαίρεσαι το Σταυρό σου", νομίζω ότι είναι ένα πράγμα τόσο μεγάλο και τόσο βαθύ, που θυμίζει θεολογία του αγίου Μαξίμου του ομολογητού.
Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους.

[toula]

"Ορᾶτε μὴ θροεῖσθε."
Σε κάθε εποχή κράζει στους δικούς Του ο Κύριος:
Μη φοβάστε!
Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: Μη φοβάσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει:
Μην τους φοβάσθε! ''Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι''
(Ματθ. 10,28).
Όταν οι πιστοί λυγίσουν από τον φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: ''ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε'' (Ματθ. 17,7). Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας:
''ὁρᾶτε μὴ θροεῖσθε''
(Ματθ. 24,6).
Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει:
''θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον''
(Ιω. 16,33).
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

"Αυτό που Είπε , για μένα το Είπε !!! ."
Ο άνθρωπος του Θεού έχει ένα ιδιαίτερο γνώρισμα, ότι κοντά του αναπαύονται όλοι οι άνθρωποι. Και όταν τους μιλά, ο καθένας βρίσκει τον εαυτό του.
Ο κάθε άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του. Βλέπετε διαβάζουμε όλοι το Ευαγγέλιο.
Ο καθένας καταλαβαίνει αυτό που καταλαβαίνει. Όλοι μας καταλαβαίνουμε κάτι, ακόμα και αυτοί που μπορεί να θεωρούμε αγράμματοι, καταλαβαίνουν κάτι.
Όλοι δέχονται κάτι. Οι άνθρωποι του Θεού, επειδή μιλούν με το πνεύμα το Άγιο που τους κατευθύνει και τους φωτίζει, αυτά τα οποία λένε, στον κάθε έναν από μας γίνονται αυτό που μας χρειάζεται.
Και ο καθένας νομίζει ότι: “αυτό που είπε, για μένα που το είπε!”.
Όπως το Μάννα. Ο Θεός όταν έβρεχε το Μάννα στην έρημο, ήταν μία τροφή που έριχνε ο Θεός στην έρημο στους Εβραίους και ήταν το ίδιο πράγμα. Ο καθένας όμως που έτρωγε εκείνη την τροφή, στον κάθε έναν εκείνη η τροφή γινόταν αυτό που είχε ανάγκη ο καθένας.
Δηλαδή εγώ αν έχω ανάγκη από βιταμίνη Β, Γ, Δ γινόταν έτσι. Αν εμένα μου άρεσε το γλυκό, γινόταν γλυκό. Αν στο διπλανό μου του άρεσε το ξινό, γινόταν ξινό. Αν του άρεσε το πικρό, γινόταν πικρό.Στον κάθε έναν γινόταν αυτό που είχε ανάγκη ο ίδιος.
Και αυτό είναι ένα πάρα πολύ δυνατό παράδειγμα που μας δείχνει το πόσο ο Θεός σέβεται την ιδιαιτερότητα του προσώπου μας.
Όπως σ’ ένα περιβόλι υπάρχουν πολλά δέντρα. Και μπαίνει το νερό και η λεμονιά παίρνει το νερό και το χώμα και το κάνει ξινό λεμόνι. Δίπλα έχει μια πορτοκαλιά. Το παίρνει το ίδιο νερό, το ίδιο χώμα, το κάνει γλυκό πορτοκάλι.
Πάρα κει έχει ένα γκρέιπφρουτ.
Το παίρνει το ίδιο νερό, το ίδιο χώμα και το κάνει ένα γλυκόπικρο γκρέιπφρουτ. Πάρα κει έχει κεράσια, γίνονται κεράσια. Πάρε κει έχει σύκα, γίνονται σύκα.
Ο κάθε ένας λοιπόν αρδεύεται, ποτίζεται από το λόγο του Θεού δια στόματος των Αγίων του Θεού ανθρώπων, και στον κάθε έναν ο λόγος γίνεται αυτό που έχει ανάγκη. Αυτό το οποίο χρειάζεται. Και έτσι ο άνθρωπος αναπαύεται. Αισθάνεται αυτή την ανάπαυση, αυτήν την ειρήνη μέσα στην ψυχή του…
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος.

[toula]

"Συστάσεις τοῦ νοῦ πρός τήν ψυχή."
Ἄκουσε λογική ψυχή μου, ἐσύ πού γνωρίζεις τά βαθύτερα σημεῖα τοῦ εἶναι μου.
Ἄκουσέ με, γιατί θέλω νά σοῦ μιλήσω, γιά κάποιο θέμα μυστικό καί (κοινοῦ ἐνδιαφέροντος) μά πού ἀπασχολεῖ γενικώτερα τούς ἀνθρώπους.
Αὐτό πού κατάλαβα εἶναι ὅτι δέν θά καθαριστεῖς τελικά ἀπό τά πάθη ἀλλά, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, λίγο θά ἀνακουφιστεῖς.
Ξέρω καλά ψυχή μου, ὅτι καί ἐγώ καί ἐσύ κινούμαστε «παρά φύσιν».
Ξέρω ὅτι εἴμαστε πλανεμένοι ἀπό τήν ἄγνοια καί γι᾿ αὐτό κατηγοροῦμε τούς ἄλλους γιά τίς ἁμαρτίες μας, λέγοντας ὅτι ἡ κακία βρίσκεται ἔξω καί μακριά ἀπό ἐμᾶς.
Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς πλάνης μας, τή μιά τά ρίχνουμε στόν Ἀδάμ ἄλλοτε μᾶς φταίει ὁ σατανᾶς καί ἄλλοτε θεωροῦμε ὑπεύθυνους γιά ὅ,τι κακό μᾶς συμβαίνει τούς ἀνθρώπους. Κι ἐνῶ νομίζουμε ὅτι κάνοντας αὐτό, πολεμᾶμε ἄλλους, πολεμᾶμε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας.
Καί ἐνῶ νομίζουμε ὅτι ὁ ἕνας μας ὑπερασπίζει τήν ἄλλη καί εἶναι φίλος μας, τήν ἄλλη ὥρα, στήν καθημερινότητα γινόμαστε ἐχθροί μεταξύ μας.
Καί ἐνῶ νομίζουμε ὅτι εὐεργετοῦμε τούς ἑαυτούς μας, τούς βασανίζουμε, φορτώνοντας πάνω μας δικαιώματα, κόπους καί ντροπές πού σέ τίποτε δέν θά μᾶς ὠφελήσουν.
Ἔχουμε τήν ἐντύπωση ὅτι ἀγαποῦμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀλλά στήν πραγματικότητα μισοῦμε καί ἀποφεύγουμε τίς αἰτίες πού μᾶς προκαλοῦν νά τίς ἐφαρμόσουμε.
Κατάλαβα λοιπόν πολύ καλά ὅτι δέν ἑλκόμαστε ἄδικα καί ἀναγκαστικά ἀπό κάποια ἄλλη ἐξουσία ἔξω ἀπό ἐμᾶς, οὔτε πρός τό καλό, οὔτε πρός τό κακό.
Ἀπό τότε πού βαπτιστήκαμε ἰσχύει αὐτή ἡ πνευματική ἀρχή:
Μέ ὅποιου τό θέλημα συνταχθοῦμε καί συμπράξουμε, δηλαδή εἴτε μέ τοῦ Θεοῦ εἴτε μέ τοῦ διαβόλου, σέ ἐκεῖνον καί θά ἀνήκουμε καί ἀπό ἐκεῖνον θά συρθοῦμε δίκαια, πρός τό μέρος πού αὐτός ἐξουσιάζει.
Ὁσίου Μάρκου τοῦ Ασκητοῦ.

[toula]

«Ο,τιδήποτε και εάν κάνεις, πάντοτε σιωπηλά να επαναλαμβάνεις τα λόγια, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν!».
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω της ολοκληρωτικής παράδοσής μου στο θέλημα του Θεού και του ειλικρινούς πόθου μου για Εκείνον, με φώτισε η χάρις του Θεού γεννώντας μέσα μου ένα απερίγραπτο αίσθημα χαράς και ειρήνης.
Άκουγα εντός της καρδιάς μου τον λόγο, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλον».
Προσπάθησα να θυμηθώ κάποια περιστατικά του παρελθόντος, και δεν μπορούσα. Όλοι μου οι λογισμοί ήταν σε κατάσταση ειρήνης, και ένα αίσθημα άφατης χαράς και πόθου βασίλευε σ᾿ όλο μου το είναι.
Αυτή είναι η κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, κατάσταση πλήρους και τέλειας Χάριτος.
Γίνε σαν τα πουλιά….
Εκείνα τσιμπολογούν ένα κλαράκι εδώ, ένα σποράκι παραπέρα, βρίσκουν καταφύγιο σε μια τρύπα ή σε κάποιο λαγούμι, κι είναι γεμάτα ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό.
Δεν συμβαίνει το ίδιο με μας τους ανθρώπους.
Τα πουλιά ψάλλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο.
Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, στις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι- τότε είναι που βγαίνουν να ζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν- απλώς το κάνουν.
Κι εμείς;
Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφηδες και κατηφείς∙ δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών.
Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι.
Τί είναι αυτό που μας ενοχλεί;
Τίποτα στην πραγματικότητα… Έτσι δεν είναι;
Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και Διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Περί λογισμών, σελ 73, 175 εκδόσεις Εν πλω, 2012.

[toula]

«Eν τούτῳ γινώσκετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστιν ἤδη». ( Ἰωάννου Α΄ 4:2)
Στὴν πραγματικότητα ὅλα τὰ πνεύματα καταλήγουν σὲ δύο εἴδη:
σ’ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ σ’ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν διάβολο.
Ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ ἀναγνωρίζουν καὶ ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνσαρκωμένος Θεὸς Λόγος, Κύριος καὶ Σωτήρας· ἐνῷ ἀπὸ τὸν διάβολο εἶναι ἐκεῖνα ποὺ δὲν Τὸν ἀναγνωρίζουν.
Ἡ φιλοσοφία τοῦ διαβόλου συνοψίζεται σ’ αὐτό:
δὲν ἀναγνωρίζει τὸν Θεὸ στὸν κόσμο, οὔτε τὴν παρουσία Του, οὔτε τὴν ἐνσάρκωσή Του. Ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεὸς οὔτε στὸν κόσμο, οὔτε στὸν ἄνθρωπο, οὔτε στὸν Θεάνθρωπο. Κηρύττει ὅτι εἶναι ἀνοησία νὰ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς ἐνσαρκώθηκε σὲ ἄνθρωπο καὶ μπορεῖ νὰ ζήσει μέσα στὸν ἄνθρωπο· ὁ ἄνθρωπος ὅλος εἶναι δίχως Θεό, ὂν στὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει Θεός, οὔτε ὁτιδήποτε τοῦ Θεοῦ, ὁτιδήποτε θεῖο, ἀθάνατο, αἰώνιο.
Ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ λύσει ἕνα πρόβλημα στὴν πραγματικότητα: ἐὰν εἶναι μὲ τὸν Χριστὸ ἢ κατὰ τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ κάθε ἄνθρωπος, θέλοντας ἢ μή, μόνο αὐτὸ τὸ πρόβλημα ὄντως λύνει.
Εἶναι ἢ Χριστόφιλος ἢ Χριστομάχος, δὲν ὑπάρχει τρίτη ἐκδοχή.
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἑρμηνεία τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», ἐκδ. «Ἐν πλῷ»)

[toula]

Υπάρχουν τυχεροί και άτυχοι άνθρωποι;
Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν άδικο; Τι είναι η τύχη; Για την ορθόδοξη εκκλησία δεν υπάρχει τύχη.
Δεν υπάρχει μοίρα, ειμαρμένη, κισμέτ, απόλυτος προορισμός του ανθρώπου.
Σε όλη την αγιογραφική και αγιοπατερική διδασκαλία πουθενά δεν αναφέρεται η πίστη στην τύχη.
Οι άνθρωποι τύχη θεωρούν και εκφράζουν ό,τι τους χαρίζει τον έκτακτο πλούτο, τη σωτηρία τους από διάφορους κινδύνους, το κέρδος της ανυψώσεώς τους σε υψηλή θέση.
Είναι γεγονός πως δεν υπάρχει πουθενά και ποτέ κάποια δύναμη ανώτερη που να ονομάζεται τύχη.
Ούτε μας βοηθά ποτέ το οποιοδήποτε γούρι, χαϊμαλί και μπλε χάντρα.
Νομίζουμε πως οι άνθρωποι έχουν επιπόλαια παρασυρθεί από ερασιτέχνες θαυματοποιούς. Ό,τι φαίνεται στους ανθρώπους τυχαίο έχει σίγουρα κάποια βαθύτερη προέλευση. Δεν υπάρχει κανένα πεπρωμένο.
Είναι ένα καταπληκτικό μυστήριο η μυστική και προσωπική σχέση του Θεού και του ανθρώπου.
Όποιος κάνει χρήση της θεόδοτης ελευθερίας του είναι υπεύθυνος και υπόλογος.
Δεν υπάρχει λοιπόν τύχη.
Έτσι μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχουν τυχεροί και άτυχοι άνθρωποι.
Εντούτοις και σήμερα, ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι πιστεύουν στην τύχη και τρέχουν με το αζημίωτο σε διάφορους να τους πουν τη μοίρα και το ριζικό τους, την τύχη και το μέλλον τους.
Πρόκειται για διπλωματούχους μάντεις, για πονηρούς αστρολόγους, για καφεμάντεις, χαρτορίχτρες, γύφτισσες και παραψυχολόγους.
Πλανούν οι πλανεμένοι, πλουτίζοντας από την αφέλεια κάποιων άτυχων.
Οι ευχές πολλών είναι «καλή τύχη».
Είναι τυχερός ένας πονηρός, ένας κακός, ένας καπάτσος, ένας ψεύτης, ένας απατεώνας, ένας αδιαφανής.
Είναι άτυχος ο τίμιος, ο φτωχός, ο ειλικρινής, ο πιστός, ο καλοκάγαθος.
Τελικά και πραγματικά τυχερός είναι αυτός που δεν τον ελέγχει η καθαρή του συνείδηση, που έχει γλυκό ύπνο, που κέρδισε την ψυχή του.
Τελειώνοντας ταπεινά και εγκάρδια λέω πως είμεθα αρκετά τυχεροί που έχουμε έναν τόσο καλό Θεό.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.
(Πηγή: "Μακεδονία" 13/5/2012)

[toula]

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΤΡΥΠΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΙΑΣ ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ
Τα λόγια αυτά είναι χαραγμένα πάνω στη βάση του μαρμάρινου Σταυρού που συντροφεύει το εικονοστάσι του Α. Χαραλάμπους , πλάι στην εκκλησία της Α. Τριάδος, στην είσοδο του καταπράσινου χωριού της Τρύπης Λακωνίας , εκεί που αρχίζει η περίφημη Λαγκάδα του Ταϋγέτου .
Η επιγραφή μνημονεύει ένα πραγματικό περιστατικό , το οποίο – ως παράδοση – έχει διασωθεί στην Τρύπη , στόμα με στόμα και από γενιά σε γενιά , κι έχει σχέση με τη φοβερή αρρώστια της πανώλης (πανούκλας) , η οποία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων κατά τις παλιές εποχές , αφού δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπιστεί , μεταδιδόταν εύκολα , δημιουργούσε μεγάλες επιδημίες και οδηγούσε στο θάνατο , μαζικά , χιλιάδες ανθρώπους .
Ήταν τότε που στη Λακεδαίμονα είχε ενσκήψει αυτή η φοβερή αρρώστια και φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους κατοίκους όχι μόνο του κάμπου αλλά κι εκείνων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα . Κάποια στιγμή η πανούκλα χτύπησε ΚΑΙ στην Τρύπη : ‘Ενας Τρυπιώτης ονόματι Γιάννης εμφάνισε τα φοβερά συμπτώματα της αρρώστιας . Έντρομοι οι συγχωριανοί του έσπευσαν να απομονώσουν τον συμπατριώτη τους σε μια σπηλιά του βράχου που βρίσκεται στην τοποθεσία «τα δυο ψηλά κοτρώνια» , κάτω από το δρόμο που έρχεται μέχρι και σήμερα από τη Σπάρτη στην Τρύπη . Εκεί , καθημερινά πήγαιναν φαγητό , νερό και άλλα χρειαζούμενα στον «Πανουκλόγιαννη» (έτσι έμεινε τα’ όνομά του στην τοπική ιστορία και παράδοση) αφήνοντάς τα κάπου μακριά για να μην έρθουν σε επαφή μαζί του και κολλήσουν τη φοβερή αρρώστια. Από τότε , η σπηλιά αυτή , πήρε το όνομα του καημένου του Γιάννη και λέγεται μέχρι σήμερα : « του Πανουκλόγιαννη η σπηλιά» . Βυθισμένοι μέσα στον τρόμο και την αγωνία οι κάτοικοι της Τρύπης , μετά το τραγικό περιστατικό , καρτέραγαν να δουν ποια θα ήταν τα επόμενα θύματα της πανούκλας και άλλο δεν έκαναν παρά προσευχές και δεήσεις στην Παναγία και τους Αγίους (ιδιαίτερα στον Α. Χαράλαμπο) να τους φυλάξει από τη φοβερή αρρώστια που είχε χτυπήσει την πόρτα του χωριού τους .
Και τότε έγινε το θαύμα : Ο Αγάς του χωριού , ο Μπεκήρ Αγάς , που είχε το κονάκι του σ’ ένα μέρος αγναντερό στην τοποθεσία «Ξενίτσα» και καθότανε ένα σούρουπο στο χαγιάτι συντροφιά με τους υπηρέτες του οι οποίοι φρόντιζαν κάθε του επιθυμία , είδε (κι αυτός και η συντροφιά του) μια γριά άσχημη , ξεδοντιάρα και ξεμαλλιασμένη , να έρχεται αγριεμένη από τη μεριά του Μυστρά ακουμπώντας σε ένα ροζιασμένο ραβδί . Δεν ήταν άλλη από τη φοβερή Πανούκλα που ερχόταν να μολύνει με το μίασμά της ΟΛΟ το χωριό . Όταν η γρια – Πανούκλα έφτασε στο έμπα του χωριού , εκεί ακριβώς που είναι σήμερα η Εκκλησία της Α. Τριάδας , φάνηκε από πάνω από το δρόμο , από την κορφή του λόφου που βρίσκεται ως και σήμερα το παλιό εκκλησάκι του Αϊ – Γιώργη , να ροβολάει στον κατήφορο ένας ασπρομάλλης γέροντας , με γένια μακριά , που έλαμπε το πρόσωπό του σαν το φεγγάρι . Δεν ήταν άλλος από τον Α. Χαράλαμπο που ακούγοντας από την εικόνα του , εκεί στον Αϊ-Γιώργη , τις ικεσίες των Τρυπιωτών ερχόταν να προλάβει το κακό . Πρόφτασε την Πανούκλα πριν μπει στο χωριό , την έριξε χάμω και άρχισε να την πατάει στο στήθος . Ούρλιαζε εκείνη φρικτά κι έβγαζε φωτιές απ’ το στόμα της , πασχίζοντας να γλιτώσει από τον Άγιο , μέχρι που ξεψύχησε . Ο Μπεκήρ Αγάς και οι Τούρκοι υπηρέτες του μολόγησαν αυτά που είδανε στους Τρυπιώτες κι εκείνοι , με τον παπά τους μπροστά , ανεβήκανε στο ξωκλήσι του Αϊ-Γιώργη και μπροστά στο εικόνισμα του θαυματουργού Α. Χαραλάμπους κάνανε παράκληση και Θεία Λειτουργία για να τον ευχαριστήσουνε για την προστασία που έφερε στο χωριό τους . Μετά από λίγες μέρες , σε ανάμνηση του θαύματος στήσανε στο σημείο που ο Άγιος σταμάτησε τη γρια – Πανούκλα ένα χοντρό δέντρινο ξύλο με ένα σιδερένιο Σταυρό σφηνωμένο στην κορφή του και πάνω σ’ αυτό το ξύλο κρέμασαν ένα μικρό «Φανάρι» με τζάμια για καντηλάκι του Αγίου Χαραλάμπους , το οποίο άναβαν ευλαβικά οι Τρυπιώτες και οι περαστικοί .
Είναι κάποιοι που στο βωμό του ορθολογισμού αμφισβητούν τα θαύματα και προβάλλουν επιχειρήματα για να τα ερμηνεύσουν με βάση τη λογική και την επιστήμη . Όμως , όπως έχει πει ο Άγιος Παΐσιος :
«Η λογική δεν έχει καμιά θέση στην πνευματική ζωή … Στην εποχή μας , που έχουν αυξηθεί οι γνώσεις , δυστυχώς , η εμπιστοσύνη μόνο στην λογική κλόνισε την πίστη απὸ τα θεμέλια και γέμισε τις ψυχές απὸ ἐρωτηματικά και αμφιβολίες. Γι’ αυτὸ στερούμαστε τα θαύματα . Γιατί το θαύμα βιώνεται και δεν εξηγείται με την λογική … Όποιος νομίζει ότι μπορεί να γνωρίσει τα μυστήρια του Θεού με την εξωτερική επιστημονική θεωρία , μοιάζει με ανόητο που θέλει να δει τον Παράδεισο με το τηλε¬σκόπιο .»
Εξάλλου , το θαύμα κρίνεται εκ του αποτελέσματος . Και το αποτέλεσμα στην Τρύπη ήταν πως μετά τον Πανουκλόγιαννη κανείς άλλος Τρυπιώτης δεν αρρώστησε από τη φοβερή αυτή επιδημική αρρώστια . Γι’ αυτό η πίστη των Τρυπιωτών στο θαύμα του Α. Χαραλάμπους ήταν αδιαμφισβήτητη και γι’ αυτό το θαύμα επέζησε στη συλλογική μνήμη και παραδίδεται από γενιά σε γενιά ως μαρτυρία Αλήθειας .
Πέρασαν τα χρόνια , σε ένδειξη ευλάβειας κι ευγνωμοσύνης οι Τρυπιώτες έχτισαν το ξωκλήσι του Α. Χαραλάμπους δίπλα ακριβώς σ’ εκείνο του Αϊ-Γιώργη , πάνω στην κορφή του λόφου , κι όταν χτίστηκε και ο ναός της Α. Τριάδας , έφτιαξαν στο σημείο του θαύματος έναν μαρμάρινο Σταυρό όπου και χάραξαν την ανάμνηση του θαύματος μαζί κι ένα προσκυνητάρι με την εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους . Δίπλα στο προσκυνητάρι στέκεται ακόμα όρθιο το ξύλο του Σταυρού , αναλλοίωτο ύστερα από 265 ολόκληρα χρόνια (!!!) , ένας ζωντανός μάρτυρας και κήρυκας του μεγάλου και ανεπανάληπτου θαύματος του Α. Χαραλάμπους ενώ ο Σταυρός στηρίζει την Πίστη των ανθρώπων και μαρτυρά πως :
«Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά εστί παρά τω Θεώ». (κατά Λουκάν – ιη’ 27)
Κείμενο Βαγγέλης Μητράκος
*Τα στοιχεία για τη συγγραφή του άρθρου προέρχονται από αφηγήσεις κατοίκων της Τρύπης κι από το άρθρο : «Το ξύλο με το Σταυρό στην Τρύπη» του Αποστ. Ι. Καραγιαννάκου , που δημοσιεύθηκε στα «ΛΑΚΩΝΙΚΑ» , τεύχος 37 , του 1970 .
*Ευχαριστίες θερμές προς τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Α.Τεσσαράκοντα Σπάρτης , π. Εφραίμ , για την πρόθυμη αναζήτηση και ανεύρεση του ως άνω άρθρου στη Βιβλιοθήκη της Μονής .