Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Η απιστία είναι ένα είδος φρενοπαθείας. Πρόκειται, γιά ένα βασανιστικό πάθος της ψυχής, που δύσκολα θεραπεύεται… Διδάσκει στους οπαδούς της, το ψεύδος και αναπτύσσει ψεύτικες θεωρίες, σχετικά με την Αρχή και τη Δημιουργία του Κόσμου...
Σαν άλλη Πυθία, αποφαίνεται από τον “μαντικό” της τρίποδα ότι,
η Δημιουργία είναι έργο της τύχης, ένα αναίτιο αποτέλεσμα, ένα έργο τυχαίων συνδυασμών…"!!!
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Είθε να συνέλθη ο Λαός μας και να μετανοήση, διότι εάν δεν μετανοήσωμε οι πάντες και επιστρέψωμε, ως ο άσωτος υιός, εις τον Ουράνιο Πατέρα μας, από τον Οποίον απομακρυνθήκαμε, άλλη τιμωρία, άλλη πληγή (ως του Φαραώ), θα εξαποστείλη ο Κύριος εφ’ ημάς, τους απειθείς υιούς των ανθρώπων.
Ας αγωνισθούμε, να μη συμπαρασυρθούμε από τον ορμητικό χείμαρρο της αμαρτίας, ο οποίος απειλεί να συμπαρασύρη τους πάντας. Ας μένουμε στερεοί εις την Ορθόδοξη Πίστι και εις τας Παραδόσεις της Αγίας μας Εκκλησίας!! Ας μένουμε πάντοτε διά της αγάπης και της προσευχής ενωμένοι με τον Θεόν, και, εάν ως άνθρωποι απομακρυνθώμεν, πάλι να επιστρέψωμεν και έτσι ενωμένοι με τον Θεόν, να δυνηθώμεν να διαπλεύσωμεν ακινδύνως το πέλαγος το πολυκύμαντο της παρούσης προσκαίρου ζωής και να φθάσωμεν ασφαλώς και αισίως εις τον αχείμαστο λιμένα του Παραδείσου και της Αιωνίου Ζωής!!»!!!
Γέρων Φιλόθεος ο Ζερβάκος (1884-1980)

[toula]

Μπροστά στα μεγάλα θέματα της Πίστης δε χωράει καμιά υποχώρηση και κανένας συμβιβασμός. «Ου συγχωρεί συγκατάβασις εις τα της πίστεως», διακηρύττει ο Αγ. Μάρκος ο Ευγενικός.
Μη το ξεχνάς! ΕΙΣΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝ.
Και να θυμάσαι ότι: Όποιος αρνείται τη θρησκεία του, είναι εξωμότης! Όποιος αρνείται την Πατρίδα του, είναι προδότης! Δυο συνώνυμες λέξεις εσχάτης αισχύνης και ατίμωσης. Λοιπόν η απάντησή σου;
«Πιστός άχρι θανάτου»!
Του Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Από το φυλλάδιο: «Φωτιστικά κείμενα για την σωτηρία μας» – Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύνδεσμος Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Θεσσαλονικέων

[toula]

Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου: «Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Χάρις ως έλαμψεν, ούτω κηρύττομεν. Αυτή η πίστις των Αποστόλων, αυτή η πίστις των Πατέρων, αυτή η πίστις των Ορθοδόξων, αυτή ηπίστις την οικουμένην εστήριξεν».

[toula]

Μονάχα η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Οι άλλες είναι ομολογίες και όχι «εκκλησίες». Άλλωστε δεν είναι δυνατό να υπάρχουν πολλές «εκκλησίες». Όλες οι λεγόμενες «εκκλησίες», δεν είναι τίποτα άλλο, παρά χριστιανικές αιρέσεις – δηλαδή, σάπια παρακλάδια του Χριστιανισμού.
Καθώς δίδασκε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Όλες οι πίστες είναι ψεύτικες. Τούτο εκατάλαβα αληθινά – μόνο η πίστη των Ορθοδόξων είναι καλή και Αγία… Να ευφραίνεσθε οπού είσθε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να κλαίετε δια τους ασεβείς και αιρετικούς, όπου περιπατούν εις το σκότος».
Του Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Από το φυλλάδιο: «Φωτιστικά κείμενα για την σωτηρία μας» – Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύνδεσμος Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Θεσσαλονικέων

[toula]

Η Ορθοδοξία υπήρξε μέγα και ανεκτίμητο δώρο του Θεού. Είναι θησαυρός και κιβωτός της αλήθειας.
Κλείινει μέσα της όλο το μεγαλείο της Θείας Αποκάλυψης.
Στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης η χρυσοκάμωτη κιβωτός φύλασσε τις πλάκες του Νόμου με τις δέκα εντολές του Θεού.
Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός φυλάσσει σαν ακοίμητος φρουρός την αμώμητη πίστη του Ευαγγελίου και της Ιεράς Παράδοσης, που είναι καταχωρημένη στα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και τις αποφάσεις των επτά Οικ. Συνόδων.
Του Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Από το φυλλάδιο: «Φωτιστικά κείμενα για την σωτηρία μας» – Ορθόδοξος Ιεραποστολικός Σύνδεσμος Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Θεσσαλονικέων

[toula]

Ὁ δρόμος τοῦ χριστιανοῦ εἶναι γεμᾶτος ἐμπόδια, πού γίνονται ὁλοένα καί πιό πολλά. Ἀγωνισθεῖτε λοιπόν μέ ἀνδρεία καί ἡρωϊσμό, ἀκολουθώντας τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅποιος παλεύει μέ τά πάθη του ἐκπληρώνει τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀνάλογα μέ τόν ἀγῶνα του ἐξαγνίζεται. Καί ἀνάλογα μέ τόν ἐξαγνισμό του πλησιάζει τόν Κύριο, πού ὑποσχέθηκε ὅτι: «ἐλευσόμεθα καί μονήν ποιήσομεν» (Ἰωάν.14, 23) στήν καθαρή καρδιά»...
***
«Ὅταν ψυχραίνεται ὁ ζῆλος γιά τήν πνευματική ζωή πρέπει μέ κάθε τρόπο νά τόν θερμαίνουμε καταφεύγοντας μέ φόβο καί τρόμο στόν Θεό. Ἡ ραθυμία, ἡ ἀκηδία, ἡ ἀθυμία, ἡ κατάθλιψη τοῦ πνεύματος καί τοῦ σώματος θά μᾶς ἔρχονται καί καμιά φορά θά μᾶς ταλαιπωροῦν ἀρκετό καιρό. Δέν πρέπει νά δειλιάζουμε. Θά παραμένουμε σταθεροί καί ἀνδρεῖοι στίς ἀρχές μας, ἐκτελώντας μέ ὑπομονή τά καθήκοντά μας . Ἄς μήν πιστεύουμε ὅτι θά ἔχουμε πάντοτε ἐσωτερική θέρμη ἤ ὅτι θ’ ἀπολαμβάνουμε διαρκῶς ἐσωτερική γλυκύτητα. Αὐτό μήν τό ἐλπίζετε. Ἀντίθετα, νά περιμένετε συχνά ξαφνικές μεταπτώσεις. Γι’ αὐτό ὅταν σᾶς πολεμᾶ ἡ ἀκηδία καί ἡ κατάθλιψη, νά τίς ἀντιμετωπίζετε σάν κάτι συνηθισμένο στήν πνευματική ζωή. Ἐνῶ ὅταν σᾶς ἀνακουφίζει ἡ θέρμη καί ἡ γλυκύτητα, νά τίς ἀντιμετωπίζετε σάν ἐκδηλώσεις τοῦ θείου ἐλέους, γιά τίς ὁποῖες δέν εἴμαστε ἄξιοι».
***
«Ἐάν τό πρωί προσευχηθῆτε, ὅπως πρέπει, ὅλη ἡ μέρα σας θά εὐλογηθεῖ. Μήν ἀπελπίζεσθε γιά τίς προσπάθειες πού σᾶς φαίνονται ἄκαρπες. Θυμηθεῖτε πῶς μάθατε νά πλέκετε ἤ νά διαβάζετε ἤ νά γράφετε. Πόσους κόπους καταβάλλατε τότε… Τώρα ὅμως τά κάνετε ὅλα ἄνετα. Τό ἴδιο θά συμβεῖ καί μέ τήν ψυχική σας καλλιέργεια. Πρός τό παρόν φαίνεται δύσκολο νά νικήσῃ κανείς τούς λογισμούς. Ἀργότερα ὅμως θά τούς διώχνει εὐκολώτερα. Μόνο πού δέν πρέπει νά σταματήσῃ ποτέ τόν ἀγώνα μ’ αὐτούς, ἀλλά ν’ ἀγωνίζεται ὁλοένα καί περισσότερο. Νά καταφεύγετε μέ ὅλη σας τήν καρδιά στόν Κύριο. Εἶναι ὁ γιατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων! Μέ μιά Του κίνησι, ὅλα τά δυσάρεστα σκορπίζονται καί ὅλα τά εὐχάριστα πολλαπλασιάζονται».
***
«Εἶναι πολύ καλό τό ὅτι μεριμνώντας γιά τά καθημερινά δέν ἀφήνετε τήν ἐσωτερική ἐργασία. Ἀγωνισθεῖτε καί ὁ Θεός θά σᾶς ἐνισχύσει νά νικήσετε τούς ἐφάμαρτους λογισμούς. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔλεγε: «Τά χέρια στήν δουλειά, ὁ νοῦς στόν οὐρανό». Αὐτό ἔκανε καί αὐτό δίδασκε».
(Ἀπό τό βιβλίο «Ἀπάνθισμα Ἐπιστολῶν» Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ)

[toula]

[…] Συχνά η εικόνα του Θεού μέσα στον άνθρωπο είναι πλακωμένη από την λάσπη των ηδονών και το κατράμι των παθών, από τα αγκάθια της αμαρτίας και την ήρα των επιθυμιών.
Γι’ αυτό λέγεσαι ορθόδοξος χριστιανός, για να καθαρίσεις όλα αυτά πάνω από την εικόνα του Θεού στην ψυχή σου και να λάμψει και πάλι η εικόνα εκείνη με το θεϊκό της κάλλος.
Αν το καταφέρεις αυτό, τότε θα αγαπήσεις τον άνθρωπο στην αμαρτία του, γιατί ποτέ δεν θα εξισώσεις την αμαρτία με τον αμαρτωλό και το έγκλημα με τον εγκληματία.
Πάντα θα ξέρεις να ξεχωρίζεις την αμαρτία από τον αμαρτωλό, να καταδικάζεις την αμαρτία και να σπλαχνίζεσαι τον αμαρτωλό. […]
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Πηγή: «Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς – Εκλογαί από επιστολές»

[toula]

Δεν πρέπει κανένας να λέει ότι δεν είναι δυνατό να κατορθώσει ο άνθρωπος την ενάρετη ζωή, αλλά να λέει ότι αυτό δεν είναι εύκολο.
Ούτε μπορούν να κατορθώσουν την αρετή οι τυχόντες.
Την ενάρετη ζωή την πραγματοποιούν όσοι άνθρωποι είναι ευσεβείς και έχουν νου που αγαπά το Θεό.
Γιατί ο νους των πολλών είναι κοσμικός και μεταβάλλεται. Κάνει σκέψεις άλλοτε καλές, άλλοτε κακές. Μεταβάλλεται στη φύση και γίνεται υλικότερος.
Ο νους όμως που αγαπά το Θεό, τιμωρεί την κακία η οποία έρχεται εκούσια στους ανθρώπους από την αμέλειά τους.
Μέγας Αντώνιος

[toula]

Πρώτα θα κάνω λόγο για την εγκράτεια στα φαγητά, η οποία είναι αντίθετη της γαστριμαργίας, και για τον τρόπο των νηστειών και την ποσότητα των φαγητών.
Και αυτά, όχι από τον εαυτό μου, αλλά καθώς παραλάβαμε από τους αγίους Πατέρες.
Εκείνοι λοιπόν, δεν έχουν παραδώσει έναν κανόνα νηστείας, ούτε έναν τρόπο της διατροφής, ούτε το ίδιο μέτρο, γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη, είτε λόγω ηλικίας, είτε ασθενείας, είτε καλύτερης συνήθειας του σώματος...
Έχουν όμως παραδώσει σε όλους έναν σκοπό, να αποφεύγουμε την αφθονία και να αποστρεφόμαστε το χορτασμό της κοιλιάς.
Έχουν δει στην πράξη ότι είναι ωφελιμότερο και βοηθά στην καθαρότητα το να τρώει κανείς μια φορά την ημέρα από το να τρώει κάθε τρείς ή τέσσερις ή εφτά ώρες.
Γιατί λένε, εκείνος που επεκτείνεται υπέρμετρα στην νηστεία, υπέρμετρα κατόπιν τρώει. Και από αυτό, άλλοτε εξαιτίας της υπερβολής της αποχής από την τροφή ατονεί το σώμα και γίνεται πιο απρόθυμο για τις πνευματικές εργασίες, και άλλοτε όταν γεμίσει από το βάρος των τροφών προκαλεί αμέλεια και εξασθένηση της ψυχής.
Και πάλι οι άγιοι Πατέρες δοκίμασαν και είδαν ότι δεν είναι για όλους κατάλληλη η διατροφή με χόρτα, ούτε με όσπρια, ούτε όλοι μπορούν να τρέφονται μόνο με ξερό ψωμί.
Και άλλος, καθώς είπαν, ενώ τρώει δύο λίτρες ψωμί, πεινά ακόμη, ενώ άλλος τρώει μία λίτρα ή έξ ουγγιές και χορταίνει.
Σε όλους λοιπόν, όπως είπα, ένα κανόνα εγκράτειας έχουν παραδώσει, το να μην ξεγελιούνται με το χορτασμό της κοιλίας, ούτε να παρασύρονται από την ηδονή του λάρυγγα.
Γιατί δεν είναι μόνο η διαφορά της ποιότητας των τροφών, αλλά και η ποσότητα που ανάβει τα πυρωμένα βέλη της πορνείας.
Γιατί με οποιαδήποτε τροφή όταν γεμίσει η κοιλιά, γεννά το σπόρο της διαφθοράς. Και πάλι δεν είναι μόνο η κραιπάλη του κρασιού που φέρνει μέθη στη διάνοια, αλλά και η αφθονία του νερού και κάθε τροφής η υπερβολική χρήση, τη ζαλίζει και φέρνει νύστα σ'αυτήν.
Αιτία της καταστροφής των Σοδομιτών δεν ήταν η κραιπάλη του κρασιού και των διαφόρων φαγητών, αλλά η αφθονία του άρτου, κατά τον προφήτη.
Τις τροφές τις χρησιμοποιούμε τόσο ώστε να ζήσουμε, όχι για να σκλαβωθούμε στις ορμές της επιθυμίας.
Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή βοηθά στην υγεία του σώματος, δεν αφαιρεί την αγιότητα.
Ακριβής κανόνας εγκράτειας όπως παρέδωσαν οι Πατέρες είναι να σταματούμε να τρώμε πρίν χορτάσουμε. Και ο Απόστολος που είπε: «Μη φροντίζετε για τη σάρκα, πώς να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες της», δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλά απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Άλλωστε, για την τέλεια καθαρότητα της ψυχής, δεν αρκεί μόνη η εγκράτεια στα φαγητά αν δεν συντρέχουν και οι υπόλοιπες αρετές. Τη μερική καθαρότητα της ψυχής, μέσω της σωφροσύνης, ιδιαίτερα κατορθώνουν η νηστεία και η εγκράτεια.
Γιατί είναι αδύνατον εκείνος που έχει γεμάτη την κοιλιά του, να κάνει νοερό πόλεμο εναντίον του πνεύματος της πορνείας.
Ώστε λοιπόν πρώτος αγώνας μας ας είναι να συγκρατούμε την κοιλιά μας και να υποδουλώνουμε το σώμα.
Όχι μόνο με νηστεία, αλλά και με αγρυπνία και κόπο και πνευματικά αναγνώσματα και με το να μαζεύουμε την καρδιά μας πάνω στο φόβο της κολάσεως και στον πόθο της βασιλείας των Ουρανών.
Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος