Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Γέρων Εφραίμ: Πώς θα είναι οι ψυχές στον Παράδεισο

Αλλά το θέμα δεν εί­ναι που εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος, αλλά ποιος βιώ­νει τον πα­ρά­δει­σο. Τον διά­βο­λο άμα τον βά­λου­με στον πα­ρά­δει­σο, κό­λα­ση θα βιώ­νει και τον άγιο αν τον βά­λου­με στην κό­λα­ση, πα­ρά­δει­σο θα βιώ­νει.

Όλες οι σε­σω­σμέ­νες ψυ­χές στον πα­ρά­δει­σο, εί­ναι Χρι­στό­μορ­φες και επο­μέ­νως μορ­φο­λο­γι­κά εί­ναι όμοιες με­τα­ξύ τους. Έχουν το ίδιο στυλ, το ίδιο πρό­σω­πο, το ίδιο σχή­μα, το ίδιο ύψος και την ίδια ηλι­κία (33 ετών).

Όταν όμως η ψυχή ενός Αγί­ου, με πα­ρα­χώ­ρη­ση του Θεού έρ­θει στη γη, τότε παίρ­νει το σου­λού­πι του σώ­μα­τος που είχε, πριν κοι­μη­θεί.

Οι σε­σω­σμέ­νοι στον πα­ρά­δει­σο θα βλέ­πουν τη δόξα του Χρι­στού και όχι την Ου­σία (Φύση) Του. Και βλέ­πον­τας τη δόξα του Χρι­στού, θα έχουν εμ­πει­ρι­κή θε­ο­γνω­σία και των άλ­λων 2 Προ­σώ­πων της Αγία Τριά­δος (Πα­τήρ και Άγιο Πνεύ­μα).

Η Θε­ό­τη­τα της Ου­σί­ας του Χρι­στού δεν ορά­ται. Ορά­ται μόνο από την Αγία Τριά­δα, για­τί μόνο ο Θεός γνω­ρί­ζει τον Θεό.

Η Πα­να­γία δεν γνω­ρί­ζει τον Θεό ως Φύση, αλλά Τον γνω­ρί­ζει ως δόξα (ως ενέρ­γεια).. Στον πα­ρά­δει­σο όλες οι ψυ­χές προ­ο­δεύ­ουν, τε­λειο­ποιούν­ται προς το άπει­ρο. Μόνο η ψυχή της Πα­να­γί­ας δεν προ­ο­δεύ­ει, για­τί εί­ναι τόσο ψηλά, που δεν γί­νε­ται να φτά­σει πα­ρα­πά­νω.

Όλες οι σε­σω­σμέ­νες ψυ­χές, όσο και να προ­ο­δεύ­σουν, την κα­τά­στα­ση της Πα­να­γί­ας δεν πρό­κει­ται να την φτά­σουν ποτέ!. Ο Θεός εί­ναι παν­τα­χού πα­ρών. Άρα που εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος; Παν­τού εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος!

Αλλά το θέμα δεν εί­ναι που εί­ναι ο πα­ρά­δει­σος, αλλά ποιος βιώ­νει τον πα­ρά­δει­σο. Τον διά­βο­λο άμα τον βά­λου­με στον πα­ρά­δει­σο, κό­λα­ση θα βιώ­νει και τον άγιο αν τον βά­λου­με στην κό­λα­ση, πα­ρά­δει­σο θα βιώ­νει.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Ὁ Χρι­στός στά πά­θη του δέν ἔ­βλε­πε το­ύς ἀν­θρώ­πους τί τοῦ κά­νουν, ἀλ­λά ἔ­βλε­πε μό­νο τόν Πα­τέ­ρα.
Καί ἄν ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­χη πάν­το­τε αὐ­τήν τήν στά­ση ἀ­πέ­ναν­τι τοῦ Θε­οῦ, δέν ἐ­ρε­θί­ζε­ται, οὔ­τε δί­νει με­γά­λη ση­μα­σί­α στό ποι­ός τοῦ κά­νει τό ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε κα­κό.
Πίνει τό πο­τή­ριο, συ­σταυ­ρώ­νε­ται μέ τόν Χρι­στό καί σκέ­φτε­ται μό­νο τόν Πα­τέ­ρα.
Ὁ­ποι­α­δή­πο­τε ζωή ἔ­ξω ἀ­πό τόν Χρι­στόν φα­ί­νε­ται ἄ­νο­στη, πλη­κτι­κή, μα­ύ­ρη.
Καί ὅ­ταν γευ­θῆ καί τήν χά­ριν καί τήν γνῶ­σιν τοῦ Χρι­στοῦ ὁ ἄν­θρω­πος, ἔ­πει­τα ἔρ­χε­ται ἡ ἔμ­πνευ­σις, πού δέν τόν ἐγ­κα­τα­λε­ί­πει οὔ­τε στά πα­θή­μα­τα οὔ­τε στίς ἀρ­ρώ­στι­ες οὔ­τε στήν δό­ξα.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Τον θανατώσαμε και τώρα δημιουργούμε «θεολογία» για τον «θάνατο του Θεού».
Η σύγχρονη επιστήμη προχώρησε σημαντικά στον χώρο της κατακτήσεως των δυνάμεων της φύσεως.
Αλλά με ποιο αποτέλεσμα;
Κάθε φορά ο Δημιουργός της φύσεως εκτοπίζεται ολοένα και περισσότερο από τον κόσμο και την ανθρώπινη συνείδηση. Όσο βαθύτερα αποκαλύπτονται τα γνήσια «θαύματα» του κόσμου, τόσο λιγότερο ευαίσθητος στο θαύμα γίνεται ο άνθρωπος ….
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Δὲν εἶναι τοῦ καθενὸς νὰ θεολογεῖ, νὰ φιλοσοφεῖ γιὰ τὸ Θεό.
Τὸ ἔργο τοῦτο ἀνήκει μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι δοκιμασμένοι, ποὺ ἔχουνε ζήσει τὰ θεία πράγματα, ποὺ ἔχουνε καθαρίσει τὴν ψυχή τους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἢ τουλάχιστον ἀγωνίζονται συνεχῶς γιὰ τὴν ψυχική τους καθαρότητα.
Εἶναι φοβερὰ ἐπικίνδυνο νὰ πλησιάζει κανεὶς τὸν καθαρὸ Θεό, χωρὶς κι ὁ ἴδιος νὰ εἶναι καθαρός.
Ὅπως ὅταν πέσουνε οἱ καυτερὲς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου σὲ μάτι ἄρρωστο, τὸ μάτι τότε θ’ ἀρρωστήσει περισσότερο. Προσοχή, λοιπόν, μὴν ἐπιχειρεῖτε νὰ θεολογεῖτε χωρὶς προϋποθέσεις.
Καὶ ἡ κάθαρση πρώτη προϋπόθεση.
Αλίμονο σὲ ὅποιον θεολογεῖ χωρὶς καθαρότητα καὶ ἄσκηση. Προσπαθῶ καὶ ἐπιθυμία μου εἶναι, νὰ γίνω μέσα μου πεντακάθαρος καθρέφτης, γιὰ νὰ καθρεφτιστεῖ ἐκεῖ ὁ Θεός, ἡ ἀλήθεια.
Κι ἐπειδὴ ἔβλεπε στὸ ἀκροατήριο κάποιον ἰδιώτη, ποὺ χωρὶς φόβο μίλαγε γιὰ ὁποιοδήποτε σημεῖο τῆς ἀλήθειας, σταμάτησε τὸ λόγο καὶ τοῦ εἶπε:
Θές κάποτε καὶ ἐσὺ νὰ γίνεις θεολόγος, φύλαγε τὶς θεῖες ἐντολές, πορέψου ἐφαρμόζοντας τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου. Καὶ μὴν ξεχνᾶς ποτέ, γιὰ νὰ ζήσεις τὴ θεωρία, θὰ περάσεις ἀπὸ τὴν πράξη.
Πρῶτα ἡ ἄσκηση καὶ ἔπειτα ἔρχεται ἡ θεοπτία.
[Ὁ Πληγωμένος Ἀετὸς (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος) – Στυλιανός Παπαδόπουλος, εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας]

[toula]

Ἡ νύχτα μέ τήν κατ᾽ ἰδίαν προσευχή στό κελλάκι , χαρίζει τίς πιό καλλίτερες ὧρες συντροφιᾶς.
Μέ τήν Εὐχούλα , μέ τόν Ἀόρατο Θεό καί τά δάκρυα πού τρέχουν , πραγματικά ποτίζουν τό δένδρο τῆς ψυχῆς , καί κάνει καρπούς θεοπρεπεῖς , πού τόσον ἀρέσουν στόν Θεό. Καρποί τοῦ ποτισμένου δένδρου τῆς ψυχῆς μέ δάκρυα , ἐκ τῆς θείας ἐπαφῆς , εἶναι οἱ θεωρίες , πού χαρίζονται μόνον ἀπό τόν Θεό καί ὄχι ἀπό τήν προσπάθεια τοῦ φθηνοῦ ἀνθρώπου.
Μέσα στίς ὧρες τῆς νύχτας , μέ τήν ζωογόνο προσευχή , ἡ ψυχή θάλλει , γεμίζει δροσιά θεϊκή , τρέφεται ἀνερμήνευτα καί προσθέτει ἐλπίδα πάνω στήν ἐλπίδα , ἕως ὅτου ἀκουμπήσῃ ἀναπαυτικά τήν σωτηρία της στήν γλυκειά ἀγκαλιά τοῦ Οὐράνιου Πατέρα , πού χαρίζει δωρεάν στόν ταλαίπωρο ἄνθρωπο ἀπό τόν ἄπειρο ( κατά φύσιν ) πλοῦτόν Του , ὅποτε κρίνει καί ὅσον θέλει.
Πατέρα μου γλυκύτατε , Σ᾿ ἀφήνω γιά ἀπόψε καί μή μέ λησμονήσῃς στήν αυριανή νύχτα , νά μοῦ ρίξῃς βλέμμα πατρικό , στοργικό στήν πτωχή καρδούλα μου , πού Σέ κοιτάζει « ὡς παιδίσκη εἰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς ».
Σέ φιλῶ πολύ γλυκά , Πατερούλη μου.
Από το βιβλίο: «Μέθεξις Θεού – Ημερολόγιο Προσευχής Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτη»

[toula]

-Τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖον εἰς τὸν κόσμο.
Τὴν ζωή μας καὶ ὅλα τα τῆς ζωῆς μας τὰ διοικεῖ ὁ Δεσπότης Χριστός.
Εἰς τὸν πόνον καὶ τὰς πικρίας μας ἔρχεται εἰς συνάντησιν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐξάγει χαρὰν θεοδώρητον.
Δὲν ἀντιλαμβανόμεθα πολλάκις τὴν παρουσίαν του, διότι εἴμεθα ἀπερροφημένοι ἀπὸ τὴν καθημερινότητα τῶν μεριμνῶν μας. Ὅμως Aυτό, πνέον ὅπου θέλει, πνέει καὶ εἰς τὴν καρδίαν μας καὶ τὴν δροσίζει.
Ὡς βάλσαμον χύνεται ἐπάνω μας ἡ θεία παράκλησις.
Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κατέρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καί πλημμυρίζει τὴν ζωήν μας.
Ὅσον πιὸ πολλαὶ εἶναι αἱ ὀδύναι μας τόσο περισσότεραι αἱ ἐπισκέψεις τοῦ Θεοῦ.
Ἀνοίγεις τὰ πνευματικὰ βιβλία καὶ βλέπεις νὰ σοῦ μιλᾷ ὁ Θεός.
Νοιώθεις ἀμέσως τὸ φτερούγισμα τοῦ Πνεύματος.
Νοιώθεις νὰ ἀπαντᾷ ὁ Θεὸς στὶς ἀπορίες σου.
Βλέπεις νὰ διαλύῃ τὰ σκοτάδια σου, νὰ ἀνοίγει τοὺς δρόμους σου, ὅταν ὑπάρχει μπροστά σου ἀδιέξοδο.
Βλέπεις νὰ μὴν ἀφήνει κανένα σημάδι σκοτεινὸ μέσα στὸ περασμά σου.
Τότε γεμᾶτος χαρὰ φωνάζεις “νῦν ἠρξάμῃν λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριόν μοῦ. Ἐγὼ δὲ εἰμὶ γῆ καὶ σποδός”.
Ἄρχισα νὰ κουβεντιάζω μὲ τὸν Θεό μου, μὲ τὸν Χριστόν μου. Καὶ τί εἶμαι ἐγὼ ποὺ μιλάω μαζί του;
Στάχτη εἶμαι, πηλὸς εἶμαι. Μοῦ κάνει ὅμως αὐτήν την χάρι ὁ Θεός.”
Γέροντος Αἰμιλιανοῦ Σιμονωπετρίτου.

[toula]

“Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτόν του, αυτός βρίσκεται μακριά από την γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει.
Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα, δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα.
Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας, που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας, το χάρισμα του άλλου.”
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Μ. Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (866): «Ποιος δε θα κλείσει τα αυτιά του στο άκουσμα της υπερβολικής αυτής βλασφημίας (του filioque) η οποία εναντιώνεται στα Ευαγγέλια, αντιτάσσεται στις αγίες Συνόδους, απορρίπτει τους μακαρίους και Αγ. Πατέρες … Εναντίον όλων μαζί των προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, μαρτύρων και αυτών ίδιων των Δεσποτικών λόγων η βλάσφημη αυτή και θεομάχος φωνή εξοπλίζεται … αυτούς τους απατεώνες και θεομάχους καταδικάσαμε με συνοδική και θεία ψήφο. Και δεν αποφανθήκαμε στηριζόμενοι στις δικές μας κρίσεις. Φέραμε στο φως και εκθέσαμε πάλι σε όλους την ορισμένη από τις μέχρι τώρα Συνόδους και τους αποστολικούς θεσμούς καταδίκη… Έτσι και αυτούς, αφού εμμένουν στην πολύμορφη πλάνη τους, τους αποκλείσαμε από κάθε χριστιανική κοινότητα… μόνη η κατά του Πνεύματος βλασφημία… αρκεί να τους υποβάλλει σε μύρια αναθέματα… να αποκόψουμε από το σώμα της Εκκλησίας την γάγγραινα της βλασφημίας… να ξεριζώσουμε τα φύτρα της πονηρίας»!

[toula]

Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης (18ος αι.) : «Οι Λατίνοι είναι αιρετικοί» (σχόλια στον ΜΖ΄ Κανόνα των Αγ. Αποστόλων», Πηδάλιον, εκδ. Ρηγόπουλου, 1991, σελ. 55)

[toula]

Αγ. Μάρκος Ευγενικός (1440): «ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και διά τούτο αυτών εχωρίσθημεν… αιρετικοί εισί άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν… πόθεν ουν ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες Ορθόδοξοι οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί; … φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως … τους χριστοκάπηλους και χριστεμπόρους». 2 «Ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ ή ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί».3