Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Είναι ευάρεστο στον Θεό
και πολύ ωφέλιμο για μας
να τελούμε μνημόσυνα για
τους γονείς και συγγενείς μας!
Η ανάμνηση του θανάτου
τους μας κάνει πιό συνετούς και πιό
ταπεινούς και η δική
τους ψυχή ανακουφίζεται
όταν με την καρδιά παρακαλούμε τον Θεό
να τους αναπαύσει!
Η καρδιά μας ζεσταίνεται
οι φροντίδες του βίου και
οι στενοχώριες ξεχνιούνται!
Η φωνή τους μας λέει
ότι όλα στη γη είναι
ματαιότητα εκτός από
την Αρετή και την
κατά Θεόν ζωή!
Άγιος Ιωάννης της
Κρονστάνδης
(† 20 Δεκεμβρίου 1908)

[toula]

Ἡ Ἐκκλησία τὴν Κυριακή της Τυρινῆς ἀναμιμνήσκεται τὴν ἔξωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Εἶναι ἡ πιὸ πένθιμη μέρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Ὅμως ὁ διάβολος κατόρθωσε νὰ μᾶς μπερδέψει. Καὶ ἀντὶ νὰ πενθοῦμε τὴν ἡμέρα αὐτήν, κάνουμε τὶς μεγαλύτερες τρέλες τῆς χρονιᾶς, ἁμαρτάνοντας καὶ ξεφαντώνοντας μὲ τὰ καρναβάλια.
Ἂν ἀνοίξετε τὸ Τριώδιο νὰ διαβάσετε ἀπὸ τὸ Σάββατο τὸ βράδυ τὰ περιστατικά, ὅσο σκληροὶ καὶ ἂν εἴσαστε, θὰ κλάψετε...
Ὅσο καὶ ἂν δὲν ἔχετε σχέση μὲ τὰ θέματα αὐτά. Τόσο ραγίζουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου!
Ἐν τούτοις ὅλα αὐτὰ μένουν κεκαλυμμένα. Ἄνθρωποι πολλὰ χρόνια πάνω στὸ ἀναλόγιο, δὲν ξέρουν τί εἶναι ἡ ἡμέρα ἐκείνη καὶ τί διδάσκει ἡ ἡμέρα ἐκείνη.
Πρὸ ἐτῶν βρέθηκα τὴν Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου (ἢ Τυρινὴς) στὸ Βόλο. Ὁμιλοῦσα ἐκεῖ. Καὶ μίλησα τὴν ὥρα τοῦ κοινωνικοῦ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἡμέρας. Ἐκεῖ στὴν Μητρόπολη τοῦ Βόλου στὸν Ἅγιο Νικόλαο ψάλτης δεξιὸς ἦταν ὁ διακεκριμένος κ. Χατζημᾶρκος, μεγάλη προσωπικότητα.
Καὶ ὅταν τελείωσε ἡ Ἐκκλησία, ἦρθε μέσα στὸ Ἱερὸ καὶ μὲ ἀγκάλιασε καὶ μὲ φίλησε. Καὶ μὲ εἶπε:
- Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀποκάλυψες σήμερα κ. Παναγόπουλε; Ἐγὼ 30 χρόνια τὰ ψάλλω καὶ δὲν ἤξερα τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶπες σήμερα. Τὰ ψάλλω, ἀλλὰ δὲν ξέρω τί λέγανε. Τίποτα... 30 χρόνια τὰ ψάλλω! Σήμερα κατάλαβα τί εἶναι. Πρέπει νὰ πάω νὰ πέσω στὸ γιαλό.
Τὰ ψάλλει, ἀλλὰ τί λένε καὶ τὸ σκοπὸ ἔχουν καὶ τί διδάσκουν, δὲν ἤξερε. Τὸ ὁμολόγησε ὁ Μανώλης.
Δὲν ξέρει ὁ κόσμος, ὅτι εἶναι ἡ πιὸ θλιβερὴ ἡμέρα. Καὶ ὅτι τὴν αὐτὴ ἡμέρα ἀνάμνηση ποιούμεθα τῆς ἐξώσεως, τῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποφράδα ἡμέρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἐξώσεως, τῆς ἀποχωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό.
Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκῆρυξ

[toula]

÷Άγιος Ιωάννης
ο Χρυσόστομος.
Θεμέλιο τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς εἶναι ἡ ταπείνωση.. Ὅσα κι ἂν κτίσεις καὶ ἐλεημοσύνη καὶ προσευχὲς καὶ νηστεῖες καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀρετή, ἂν δὲ βάλεις πρῶτα ὡς θεμέλιο αὐτή, ματαιοπονεῖς καὶ ὅλα ὅσα χτίζεις θὰ γκρεμιστοῦν εὔκολα, ὅπως ἔπεσε τὸ σπίτι ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε οἰκοδομηθεῖ στὴν ἄμμο.. Δὲν ὑπάρχει κανένα, μὰ κανένα ἀπὸ τὰ κατορθώματά μας, ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴν ταπεινοφροσύνη, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ.. Ποιὸ θέλεις νὰ ἀναφέρουμε; Τὴ σωφροσύνη, τὴν περιφρόνηση τῶν χρημάτων, τὸ καθετί, ὅλα ἀποδεικνύονται ἀκάθαρτα καὶ θεομίσητα καὶ ἀηδῆ χωρὶς ταπείνωση.. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ τὴν ἔχουμε πάντοτε μαζί μας καὶ στὰ λόγια μας καὶ στὰ ἔργα μας καὶ στὶς σκέψεις μας καὶ πάνω στὴν ταπείνωση νὰ χτίζουμε ὅλη μας τὴ ζωή.:⁠-⁠*:⁠-⁠*:⁠-⁠*

[toula]

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγείται δοκιμασίες του

Πάντρεψα την αδελφή μου – έλεγε ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης – και έφυγα στο Μοναστήρι. Δεν (ξανα)πήγα να την δω. Η αδελφή μου η μακαριστή πέθανε 25 χρονών από μία ένεση.

Την έκανε μία χωρική, είχε μία σκουριασμένη βελόνα και την κέντησε εδώ πέρα και την χτύπησε στο νεφρό, έτσι μου είπαν. Και πέθανε η αδελφή μου και δεν πήγα ούτε στην κηδεία της. Αδελφοί και μήτηρ μου και γονείς μου εσείς είσθε, παιδιά μου. Παρ’ όλο που κάναν 50 τηλεγραφήματα από την Αθήνα και λένε «τόσο σκληρός είναι αυτός ο παπάς και δεν έρχεται;».

Παιδιά μου, με συγχωρείτε, να χάσω την ψυχική μου ωφέλεια; Εγώ εγκατέλειψα όλα τα γήινα παιδιόθεν. Γιατί καταλαβαίνετε ότι ήρθα με πρόγραμμα για να γίνω μοναχός.

Όταν με χειροτόνησε ο Δεσπότης Χαλκίδος ιερέα το 1952, μου είπε: «Παιδί μου, είσαι ένας απλοϊκός ανθρωπάκος, αλλά να προσέχης εκεί πάνω στο Μοναστήρι που θα είσαι, να προσέχης πάρα πολύ, διότι εμείς τους πειρασμούς τους έχομε στην αγκαλιά μας. Όπου να κοιτάξωμε, βλέπομε πειρασμούς και φυλαγόμεθα. Αλλά εσύ, παιδί μου, εκεί πάνω που θα είσαι στην έρημο – τότε ήταν μονοπάτι, για να ‘ρθη κανείς έπρεπε με τα πόδια να έρθη – εκεί που θα είσαι εσύ, παιδί μου, οι πειρασμοί θα είναι αραιοί, αλλά πολύ δυνατοί».

Λοιπόν, παιδιά μου, ντρέπομαι και να πάω και στον γιατρό ακόμα. Μ’ έλεγε ο μακαρίτης ο Γέροντάς μου: «Πάτερ Ιάκωβε, από τον εγωισμό που έχεις θα σε τιμωρήση ο Θεός, παιδί μου. Θα σε βλέπουν οι γιατροί». Λοιπόν, το ‘παθα αυτό.

Εκεί που λέτε, είχαμε τον πατέρα Νικόδημο, ήταν απ’ την Κύμη ο μακαρίτης και ήτανε πνευματικοί αδελφοί με τον Ιάκωβο τον Σχίζα, τον πρώην Λαρίσης, πριν από τον Θεολόγο. Λοιπόν, ήταν από της Κύμης τα μέρη, και λέει: «Παιδί μου, θα σε τιμωρήση ο Θεός, γιατί λες τώρα “Γυναίκα, δεν με είδε, παιδί δεν με είδε”». Από μικρός, (ήμουν) στο σπίτι μου που ήταν σαν Μοναστήρι και έλεγα «Να μην με δη άνθρωπος. Όταν θα πεθάνω στην έρημο, ε, (τότε) θα με δουν εκεί πέρα, θα με πιάσουν, θα ανοίξουν μία λάκκα, θα με χώσουν εκεί μέσα».

Παιδιά μου, νόμιζα πως θα έμενα μόνος μου στην έρημο ν’ ασκητεύσω. Παραπάνω είχα σκάψει μία γαλαρία, να πάω να μπω μέσα, να κάνω προσευχές και μετάνοιες. Ύστερα με μάλωσε ο Γέροντας και μου είπε: «Βρε, πάτερ μου, ολόκληρο Μοναστήρι, δεν έχει κανέναν εδώ πέρα, έλα δω παιδάκι μου, έχει εδώ δύο κελλάκια».

Μετά σε τρεις μήνες με κάναν και ιερέα, μετά με φορτώσανε έξι-εφτά χωριά, γύριζα τα χωριά με το μουλάρι να ‘ξομολογώ τον κόσμο, επί Γρηγορίου, του Δεσπότη του αειμνήστου και πολλά. Ε! “Δόξα τω Θεώ”.

Ο διάβολος δεν θέλει την προσευχή. Εμένα μου ‘σπασε το χέρι, για να μην κάνω τον σταυρό μου. Ο Σταυρός τον καίει. Το δαιμόνιο (κάποτε) φώναζε: «Βγάλε αυτό το μέταλλο (δηλαδή τον Σταυρό). Αυτό με καίει». Ο διάβολος συνεχώς πειράζει. Αυτή είναι η δουλειά του. Τους Αγίους πείραζε. Πόσα και πόσα τράβηξαν απ’ αυτόν!

Πάτερ μου, εκεί που πάω το βράδυ στο κελλί μου να κάνω τον κανόνα μου, έρχονται αυτοί οι πονηροί· τι τραβάω όλη την νύχτα δεν περιγράφεται με λόγια! Είναι, πάτερ μου, 5-6 μαζί και με τραβάνε απ’ τα πόδια, με χτυπάνε μπουνιές με κάτι μαλλιαρά χέρια, με άσχημα πρόσωπα, με πόδια σαν κατσίκια και βρωμάνε πολύ.

Αντέχω εγώ, πάτερ μου, τόσο ξύλο που μου ρίχνουν αυτοί κάθε βράδυ; Εγώ είμαι μισός άνθρωπος, έχω κάνει τόσες επεμβάσεις, τόσα χειρουργεία! Αν, πάτερ μου, τους δει κάποιος που δεν ξέρει για πρώτη φορά, μπορεί και να πεθάνη, τόσο κακοί και απαίσιοι που είναι! Αλλά για την αγάπη του Χριστού μας θα τα υπομείνωμε όλα.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Α’. Διηγήσεις (ιε’, ιζ’, κα’, λβ’, λγ’). Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

[toula]

“Κάθε χριστιανός άπομακρυνόμενος άπό τήν Έκκλησία χάνεται, πεθαίνει…”

«Ένας έφημέριος άνέλαβε νέα ένορία.

Κάθε Κυριακή, όμως, ή έκκλησία του παρέμενε σχεδόν άδειανή.

Παρ’ όλες τίς συστάσεις καί παροτρύνσεις στούς ένορίτες του, δέν κατόρθωσε νά τούς κάνει νά έκκλησιάζωνται.

Λυπημένος άπό αύτή τήν κατάσταση, μηχανεύθηκε τό έξής τέχνασμα:

Άνήγγειλε σέ όλη τήν ένορία ότι τήν έπομένη Κυριακή θά γινόταν ή κηδεία τής έκκλησίας.

Ή άγγελία δημοσιεύθηκε σέ πολλά μέρη καί κυκλοφόρησε σέ πολλά άντίτυπα.

Ήρθε λοιπόν ή Κυριακή.

Ό έφημέριος στόλισε τήν έκκλησία καί στήν μέση έβαλε τό φέρετρο.

Ή έκκλησία γέμισε άπό περιέργους.

Ὅ έφημέριος μίλησε άνάλογα καί τούς προσκάλεσε νά περάσουν νά δούν τό φέρετρο.

Μέσα στό φέρετρο είχε βάλει ένα καθρέπτη κι’ όποιος πλησίαζε γιά νά δεί τόν νεκρό, έβλεπε τόν έαυτό του.

Όταν τό δάχτυλο άποκόπτεται άπό τό σώμα, πεθαίνει.

Ὅταν τό αύτί άποσπάται άπό τό σώμα, πεθαίνει.

Κάθε χριστιανός άπομακρυνόμενος άπό τήν Έκκλησία χάνεται, πεθαίνει.

Μήν πεθάνεις!».

Ό Καθηγούμενος Ί.Μ. Άγ. Παύλου Άγ. Όρους, π. Παρθένιος.

Άρχ.Άθ.Φ.

[toula]

“Πρίν μισήσεις ἤ ἀγαπήσεις κάτι, νά τό δεῖς μέ τήν ψυχρή λογική…”

Βλέπω μερικούς ἀνθρώπους νά ἐνεργοῦν σάν αὐτόματοι καί λένε: «εἶμαι αὐθόρμητος».

Τί αὐθόρμητος; Δέν σκέφτεσαι; Δέν σκέφτεται, ἐνεργεῖ παρορμητικά.

Ἐνῶ, ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, λέει: πρίν μισήσεις ἤ ἀγαπήσεις κάτι, νά τό δεῖς μέ τήν ψυχρή λογική, νά τό ἐξετάσεις μέ τόν νοῦ. Ὄχι νά ἐνεργεῖς παρορμητικά, δηλαδή μέ τό παθητικό μέρος τῆς ψυχῆς, μέ τόν θυμό καί τήν ἐπιθυμία ἀμέσως. Αὐτά ἔρχονται μετά. Πρέπει νά προηγεῖται ἡ λογική, ὁ νοῦς. Νά τά ἐξετάζεις ὅλα πρῶτα μέ τόν νοῦ, μέ τήν λογική καί μετά νά τά μισήσεις ἤ νά τά ἀγαπήσεις, ἄν εἶναι καλά ἤ κακά. Ἄν συμφωνοῦν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, θά τά ἀγαπήσεις, ἄν δέν εἶναι σύμφωνα, θά τά ἀπορρίψεις.

Σήμερα, δυστυχῶς, ἄν ὑποταχθοῦμε σ’ αὐτή τήν δαιμονική σκευωρία, δέν θά ἔχουμε δευτερόλεπτο. Γιατί καί στά δυό – τρία λεπτά πού θά ἔχεις κενό, θά ἔχεις τό κινητό καί θά παίζεις, γιά νά μήν ἀσχοληθεῖς καθόλου μέ τόν ἑαυτόν σου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 8 – 12 – 2013)

[toula]

Περί Βιβλίων

Σήμερα πῶς ἐξηγεῖται τό ὅτι ἐνῶ ὑπάρχουν τόσο πολλά βιβλία, δέν ὑπάρχει ἁγιότητα βίων;

Εἶναι ἐγκεφαλική ἡ μελέτη τῶν βιβλίων. Τό λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὅτι εἴμαστε ἐγκεφαλικοί. Μέχρι τή διάνοια φτάνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, δέν κατεβαίνει στήν καρδιά γιά νά μπεῖ σέ πράξη. Ἐνῶ πλήθυναν οἱ γνώσεις καί τά βιβλία, ἔλλειψε τό βίωμα.

Παλαιότερα, οἱ Xριστιανοί ἐπειδή ζοῦσαν καρδιακά καί ὄχι ἐγκεφαλικά, εἶχαν καί βιώματα. Εἶχαν ἁπλότητα. Πήγαιναν στά ξωκλήσια καί ἄκουγαν ἀγγέλους νά ψέλνουν. Βλέπανε ἁγίους, συνομιλοῦσαν καί τό θεωροῦσαν φυσιολογικό.

Στήν ἐποχή μας αὐτά τά ἔχουμε χάσει γιατί ἔχουν κλείσει τά πνευματικά μας αἰσθητήρια, ἔχουμε γίνει πολύπλοκοι (ἀπό ἁπλοί), ἔχουμε γίνει πολυδιασπασμένοι, ἀσχολούμαστε μέ πολλές – ἄχρηστες – βιοτικές, γήινες μέριμνες καί μέ τήν ὑποδούλωση στόν καταναλωτισμό, ὁ νοῦς μας ἔχει σκοτιστεῖ. Δέν βλέπουμε καί δέν ἀκοῦμε πνευματικά.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 5 – 4 – 2008)

[toula]

Ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε

Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής. Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη.

Επειδή, όμως, προσευχήθηκε με θέρμη, αν και πεσμένος, και τη φυλακή έσεισε και τα θεμέλια σάλεψε και το δεσμοφύλακα τράβηξε στην αληθινή πίστη μαζί με όλη την οικογένειά του (Πράξ. 16:25-35).

Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό, που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του. Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση (Δ’ Βασ. 20:1-6).

Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών (Λουκ. 23:42-43).

Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη (Ιερ. 45:6) και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία (Δαν. 6:16) και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους (Ιων. 2:1-2), όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό.

«Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;», θα με ρωτήσεις. Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο» (Ματθ. 15:22). «Ελέησέ με, Κύριε!», θα παρακαλάς κι εσύ. «Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας. Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται.

«Ελέησέ με!». Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά. Και όταν βρίσκεσαι έξω από την εκκλησία, φώναζε μυστικά: «Ελέησέ με!».

Φώναζε με τη σκέψη σου, χωρίς να κινείς τα χείλη σου. Γιατί ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε. Δεν απαιτείται τόσο ο τόπος, όσο ο τρόπος προσευχής. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι.

Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όλη η κτίση είναι ναός του Θεού. Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού, και ψάχνεις τόπο για να προσευχηθείς;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Τη ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ διαβάζεται Προφητεία της Τριθέκτης.
Και τώρα, γι’ αυτό ο Κύριος λέει, επιστρέψτε σε μένα από όλη σας την καρδιά, και με νηστεία, και με θρήνο, και με πένθος.
Και σχίστε την καρδιά σας, και όχι τα ιμάτιά σας, και επιστρέψτε στον Κύριο τον Θεό σας· επειδή, είναι ελεήμονας και οικτίρμονας, μακρόθυμος και πολυέλεος, και ο οποίος μεταμελείται για το κακό.
Ποιος γνωρίζει, [αν] θα επιστρέψει και μεταμεληθεί, και αφήσει πίσω του ευλογία, προσφορά και σπονδή στον Κύριο τον Θεό μας;
Σαλπίστε σάλπιγγα στη Σιών, αγιάστε νηστεία, κηρύξτε επίσημη σύναξη.
Συγκεντρώστε τον λαό, αγιάστε τη σύναξη, συγκεντρώστε τούς πρεσβύτερους, συναθροίστε τα νήπια, κι αυτά που θηλάζουν μαστούς· ας βγει έξω ο γαμπρός από τον κοιτώνα του, και η νύφη από τον θάλαμό της.
Ας κλάψουν οι ιερείς, οι λειτουργοί τού Κυρίου, ανάμεσα στη στοά και το θυσιαστήριο, κι ας πουν: Λυπήσου, Κύριε, τον λαό σου, και μη δώσεις την κληρονομιά σου σε όνειδος, ώστε να τους κυριεύσουν τα έθνη· γιατί να πουν ανάμεσα στους λαούς: Πού [είναι] ο Θεός τους;
Και ο Κύριος θα ζηλοτυπήσει για τη γη του, και θα λυπηθεί τον λαό του. (ιωηλ β΄12-18)
Νηστεία καθαρή καί ἀμόλυντη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα εἶναι αὐτή: νά ἐπισκέπτεται κανείς ὀρφανά καί χῆρες στή θλίψη τους καί νά τηρεῖ τόν ἑαυτό του ἀμόλυντο ἀπό τόν κόσμο’. Πῶς ὅμως καί μέ ποιό τρόπο θά ἐπιτύχουμε αὐτά πού ἐλέχθησαν, εἶναι εὔκολο νά ἀνεύρουμε. Διότι ἀρκεῖ, νομίζω, γι᾿ αὐτούς πού σκέπτονται σωστά καί αὐτός ὁ φυσικός νόμος, πού ἀφ᾿ ἑνός μᾶς διδάσκει νά μισοῦμε ὅσα φαίνεται νά εἶναι ἀντίθετα στίς θεῖες ἐντολές καί ἀφ᾿ ἑτέρου μᾶς παρακινεῖ νά κρατοῦμε μέσα μας τό θέλημα τοῦ Νομοθέτου.
Ἄν τώρα κάποιος νομίζει ὅτι γι᾿ αὐτό χρειαζόμαστε ἀκόμη πιό σαφῆ παραγγέλματα, ἄς ἀκούσει τόν Παῦλο πού λέει: ‘Νεκρώσατε ὅ,τι γήινο εἶναι μέσα σας, δηλαδή τήν πορνεία, τήν ἀκαθαρσία, τό πάθος, τήν κακή ἐπιθυμία’. Διότι, βέβαια, δέν θά ἐπιτύχουμε τή χάρη πού παρέχει ἡ ἀληθής νηστεία ἁπλῶς μέ τήν ἀσιτία καί μέ τήν ἀπόρριψη μόνο τῶν τροφῶν. Οὔτε πάλι, ἔχοντας ἀπόσχει ἀπό αὐτά καί μόνο, θά γίνουμε ἐξάπαντος καθαροί καί ἅγιοι, ἀλλά ἀποδιώκοντας ἀπό τή διάνοιά μας ἐκεῖνα, γιά τά ὁποῖα βρέθηκε καί τό φάρμακο τῆς νηστείας.
ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

[toula]

Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας.
Η αγάπη είναι η φιλόστοργη μάνα όλων των αρετών.
Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα και αξίζει για ώρες προσευχής. Η Θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η Θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.
Εάν ένας άνθρωπος είναι καλός και πονετικός, μην τον φοβάσαι. Αν π.χ. πίνει ή παίζει χαρτιά και έχει άλλα πάθη και δεν πιστεύει, αλλά όταν δει ένα φτωχό, λυπάται, ταράζεται, θέλει να βοηθήσει, αυτόν μην τον φοβάσαι, θα τον βοηθήσει ο Χριστός. Αλλά αν κάποιος είναι σκληρός και παρ’ όλο που έχει πολλά επιμένει και σκληραίνει… αυτός δεν πάει καλά και θέλει πολλή προσευχή, για να αλλάξει αυτός!
Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό φυσιολογικά, διότι ο Θεός πάντα βρίσκεται κοντά στα πονεμένα Του παιδιά.
– Όταν θέλω να κάνω ελεημοσύνη και δεν έχω να δώσω, τότε κάνω ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς. Ο άλλος που έχει και δίνει υλική βοήθεια, νιώθει και χαρά, ενώ αυτός που δεν έχει να δώση, συνέχεια υποφέρει και ταπεινωμένος λέει: «Δεν έκανα ελεημοσύνη». Η καλή διάθεση είναι το πάν.
Όσοι έχουν αυτή την αγνή (Αρχοντική) αγάπη, είναι γεμάτοι από καλοσύνη, γιατί μέσα τους έχουν τον Χριστό και στο πρόσωπο τους ζωγραφισμένη την Θεότητα.
Όσοι δεν έρχονται στην θέση των πονεμένων συνανθρώπων τους, εγκαταλείπονται από τον Θεό, και πέφτουν τότε άσχημα και μαθαίνουν να πονάνε.
Οι εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού και από τις άφθονες ευλογίες Του.
Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.
Εύχομαι ή όλοι στον Παράδεισο ή κανένας στην κόλαση.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης