Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ἕνας ἀσθενής, δὲν τὸ παρακολουθάει μόνο ὁ γιατρός·
Καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀσθενὴς παρακολουθάει τὸν ἑαυτό του, ἂν μ᾿ ἐκεῖνα τὰ φάρμακα ποὺ τοῦ ῾δωσε ὁ γιατρός, πηγαίνει στὸ καλύτερο. Ὄχι ὁ Γέροντας ἕναν-ἕναν θὰ παρακολουθήσει, κι ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ παρακολουθήσεις τὸν ἑαυτό σου.
Ἐρώτησα πολλὲς φορὲς καὶ τὸν γερο-Ἰωσὴφ πὼς ἔφτασε σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση. Λέει: «Νὰ σοῦ πῶ. Ἐβάθυνα τόσο πολὺ στὸ «γνῶθι σαὐτόν». Τί εἶσαι σύ; Τίποτες, οὔτε ἕνα σκουλήκι δὲν εἶσαι. Τίποτε. Ἦρθε ἡ χάρις, σὲ σήκωσε, ἔγινες ἄγγελος· ἔφυγε ἡ χάρις, ἐγύρισες ἐν αὐτῷ». Ναί, ἀλλὰ δὲν μοῦ λές, πῶς μποροῦμε νὰ προσελκύσουμε τὴ χάρη;
Ἀπὸ σᾶς ἐξαρτᾶται νὰ εἶναι ὁμαλός, ἡσύχιος ὁ νοῦς, ἀπὸ σᾶς ἐξαρτᾶται. Δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν πειρασμό, ἂν σᾶς ἐπιτεθεῖ ἢ ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ συνασκητοῦ σας, τοῦ συγκοινοβιάτου σας. Ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ γίνεις αἴτιος τῆς σωτηρίας σου, ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ γίνεις αἴτιος τῆς ὄχι σωτηρίας σου, ἀπὸ ἐσένα ἐξαρτᾶται. Ὅταν ἐσὺ θέλεις τὴ σωτηρία σου καὶ βιάζεις τὸν ἑαυτό σου, ὅλα κατ᾿ εὐχὴν ἔρχονται.
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

[toula]

Γι' αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε.
Για να δοκιμάζει τον ζήλον και την αγάπην προς Αυτόν που έχουμε. Γι' αυτό χρειάζεται η υπομονή. Χωρίς υπομονή, δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

[toula]

Γράφεις ότι είναι δύσκολο για σένα να πιστέψεις μέχρι να δεις!
Όμως με τι θέλεις να δεις; με το μάτι ή με το πνεύμα; Εάν θέλεις να δεις με το σωματικό μάτι, τότε Εκείνος ο οποίος είναι μεγαλύτερος από το σύμπαν θα πρέπει να σμικρυνθεί και να χωρέσει στο δικό σου περιορισμένο ορίζοντα.
Βλέπεις το λογικό σου με τα μάτια; Όμως, θα θύμωνες, εάν κάποιος σου έλεγε, ότι δεν πιστεύει πως εσύ έχεις λογικό μέχρι να το δει με τα μάτια του.
Εάν όμως θέλεις με το πνεύμα σου να δεις τον Θεό, τότε μπορείς να Τον δεις, αφού το ανθρώπινο πνεύμα είναι πιο απλωμένο από το σύμπαν, και αφού και ο Θεός είναι πνεύμα.
Μόνο που το πνεύμα σου πρέπει να είναι καθαρό, εφόσον μόνο στους καθαρούς έχει υποσχεθεί να δουν τον Θεό.
Φεύγε όσο γίνεται νωρίτερα απ’ αυτό το σκοτάδι, που σαν ιστός αράχνης απλώθηκε στην ψυχή σου. Όταν αμάρτησε ο Αδάμ, κρύφτηκε από το πρόσωπο του Θεού.
Όμως ο ελεήμων Δημιουργός δεν έφυγε από το πλάσμα Του αλλά πλησίασε και φώναξε τον Αδάμ:
«Αδάμ, πού είσαι;» Κι εσένα φωνάζει, δεν Τον ακούς; Γύρισε το πρόσωπό σου προς το φως, γιε του φωτός. Ο Πατέρας του φωτός σε καλεί με πύρινη αγάπη.
Άκουσε και να ξέρεις: κανένας στο γένος σου και στον λαό σου δεν δοξάστηκε εκτός από εκείνους που δόξασαν τον Θεό.
Από τον Κύριό σου έλεος και υγεία.
(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…: Ιεραποστολικές επιστολές Α΄”,

[toula]

Η ακολουθία της Προσκομιδής και η ωφέλεια της μνημονεύσεως των ονομάτων!
"Αφού έπαιρνε "καιρό", έμπαινε μέσα στο στενό ιερό, ντυνόταν τη λευκή στολή του και άρχιζε την προσκομιδή.
Στην ακολουθία της προσκομιδής ο ιερέας παίρνει το πρόσφορο και βγάζει το κεντρικό τετράγωνο που γράφει ΙΣ ΧΡ ΝΙ ΚΑ, και λέγεται "Αμνός". Αυτό θα μεταβληθεί σε σώμα Χριστού.
Διαβάζει κάποιους στίχους του προφήτη Ησαΐα που μιλούν για το πάθος του Χριστού κι έπειτα, όπως ο στρατιώτης στο Γολγοθά, λογχίζει την πλευρά του Χριστού απ' την οποία τρέχει αίμα και νερό. Εκείνη την ώρα ρίχνει στο άγιο Ποτήριο νάμα και νερό. Αυτή η τελετή είναι συγκλονιστική. Οι άγιοι που είχαν άλλη όραση, έβλεπαν να εκτυλίσσονται τα γεγονότα της θυσίας του Χριστού....
Μου έλεγε: Παιδί μου, σου έδωσε μεγάλο χάρισμα ο Χριστός. Όλοι μεταλαμβάνουν και ο λαϊκός και ο παπάς. Αλλά δεν είναι όλοι ένα. Ο κόσμος παραλαμβάνει έτοιμα τα δώρα. Ενώ ο παπάς είναι χασάπης! Σφάζει και θυσιάζει το Χριστό. Γι'αυτό, όλη την ημέρα να παρακαλάς την Παναγία, που έχει κοντά:"Παναγία μου, αξίωσέ με να δω τι θυσιάζω, τι υπούργημα μου' δωσε ο Θεός. Να το αισθανθώ". Και θα σου το δώσει η Παναγία.
Ας συνεχίσουμε όμως με την προσκομιδή. Αφού τελειώσει με τον Αμνό, ο ιερέας παίρνει ένα άλλο πρόσφορο και βγάζει τη μερίδα της Παναγίας την οποία τοποθετεί δεξιά του Αμνού και εννέα μερίδες που είναι τα τάγματα των αγίων. Έπειτα παίρνει ένα κομμάτι από το πρόσφορο και με τη λόγχη βγάζει μερίδες (ψιχουλάκια δηλαδή) και διαβάζει τα ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.
Στο σημείο αυτό ο Γέροντας επέμενε πάρα πολύ.
Και συνιστούσε στους ιερείς να διαβάζουν πάρα πολλά ονόματα, γιατί ωφελούνται πάρα πολλοί άνθρωποι και οι ζωντανοί και οι πεθαμένοι. Ο ίδιος διάβαζε κάθε μέρα 12.000 ονόματα! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Μόνον ένας ιερέας μπορεί να καταλάβει αυτό τον αριθμό, που σημαίνει 4-5 ώρες ορθοστασία, κόπος, αλλά και πόνος και δάκρυα, για τα προβλήματα των ανθρώπων.
Ο γέροντας ιδιαίτερα μεριμνούσε για τους κεκοιμημένους, που με τον καιρό τους ξεχνάμε. Πολλές φορές είχε πληροφορία για την κατάσταση αυτών που μνημόνευε. Όταν κάποτε ξεχνούσε να μνημονεύσει μερικούς, αισθανόταν ότι του έκαναν παράπονο".
Από Σχολή Γονέων Μητροπόλεως Αργολίδος
Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου "Θα'μαστε μαζί!"- Συντροφιά με τον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, Εκδόσεις Επιστροφή, Α' έκδοση Ιούνιος 2020

[toula]

Η Χάρις του παντοδυνάμου Θεού κατορθώνει να ανασταίνει και νεκρούς ακόμα!
Να λες πάντοτε, κάθε πρωί:
«Χωρίς Εσένα, Θεέ μου, δεν μπορώ να κουνήσω ούτε το δάχτυλό μου».
Και να ζητάς συνεχώς να γίνει ο Θεός προστάτης της ζωής σου, να σου ανοίξει τον δρόμο, δηλαδή να σε οδηγεί όλη την ημέρα και όσο ζεις μες στη γη.
Να γίνει οδηγός σου.
Όπως οι καπετάνιοι έχουν κάποια πυξίδα, που τους καθοδηγεί πώς θα πάνε στον προορισμό τους, έτσι κι εσύ να ζητάς απ’ τον Θεό να σε φωτίζει, να είναι η πυξίδα σου ο Χριστός και η Παναγία.
Δεν κάνει να συγκρίνουμε τους Αγίους.
Όλοι είχαν έναν σκοπό, να διδάσκουν τον λόγο του Χριστού στη γη.
Εσύ δεν κάνει να κρίνεις. «Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου».
Μόνον ο Κύριος μπορεί να κρίνει. Εμείς δεν μπορούμε να πιάσουμε και να κρίνουμε τις βουλές του Θεού.
Εσείς δεν μπορείτε και δεν θα κάνετε κάτι για να ευχαριστήσετε τους Αγίους, που φέρετε το όνομά τους;
Δεν θα κάνει κάτι ο Πρόδρομος για τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ή ο Ανδρέας για τον Απόστολο Ανδρέα;
Εσείς τηρώντας τις εντολές του Χριστού θα ευχαριστήσετε τον Χριστό.
Όποιος ευχαριστεί το αφεντικό, ευχαριστεί και τους υπηρέτες του. Οι Άγιοι είναι δούλοι του Χριστού.
Με αυτόν τον τρόπο θα ευχαριστήσετε τους Αγίους σας. Και θα είναι τότε κοντά σας, για να σας προστατεύουν και αυτοί και ο Κύριος.
Αν έρθει και φανερωθεί μια Κατερίνα, μια Βαρβάρα, μια Παρασκευή, μια Μαρίνα [οι αγίες]!
Ξέρετε, παιδιά μου, αν έρθει όπως είναι και παρουσιαστεί η Μαρίνα, αυτός ο ήλιος θα χάσει την ομορφιά του.
Τόση χάρη έχει αυτή η Αγία, τόση δύναμη.
Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.

[toula]

Ο Θεός, όντας φως στο οποίο «σκοτία ουκ έστιν ουδεμία», εμφανίζεται πάντοτε στο φως και ως φως.
Το άκτιστο φως είναι ως προς την φύση του θεία ενέργεια, κάτι τελείως διαφορετικό από το φυσικό φως.
Κατά τη θέα του επικρατεί προπαντός η αίσθηση του ζωντανού Θεού, που απορροφά ολόκληρο τον άνθρωπο· άυλη αίσθηση του Άυλου· αίσθηση νοερή και όχι λογική· αίσθηση μ’ εξουσιαστική δύναμη που αρπάζει τον άνθρωπο σ’ άλλο κόσμο, αλλά τόσο γαλήνια, που αυτός δεν αντιλαμβάνεται την στιγμή που του συνέβηκε αυτό και δεν ξέρει αν ο ίδιος βρίσκεται στο σώμα ή εκτός του σώματος.
Αποκτά τότε συνείδηση του εαυτού του τόσο ενεργητική και βαθιά, όσο ποτέ άλλοτε στην συνηθισμένη ζωή, και συγχρόνως λησμονεί τον εαυτό του και τον κόσμο, πλημμυρισμένος από τη γλύκα της αγάπης του Θεού.
Βλέπει με το πνεύμα τον Αόρατο, Τον αναπνέει, βρίσκεται όλος κοντά Του.
Μ’ αυτήν την υπέρλογη αίσθηση του ζωντανού Θεού που ξεχειλίζει τα πάντα συνενώνεται θέα φωτός, αλλά φωτός διαφορετικού στη φύση του από το φυσικό φως.
Ο ίδιος ο άνθρωπος μένει τότε στο φως κι εξομειώνεται με το φως που βλέπει, πνευματοποιείται απ’ αυτό και δεν βλέπει και δεν αισθάνεται ούτε τη δική του υλικότητα ούτε την υλικότητα του κόσμου.
Η όραση έρχεται με ακατάληπτο τρόπο.
Σε ώρα που δεν προσμένεται· δεν έρχεται ούτε απ’ έξω ούτε από μέσα, αλλ’ αγκαλιάζει με ανέκφραστο τρόπο το πνεύμα του ανθρώπου, εισάγοντάς το στον κόσμο του θείου φωτός.
Και δεν μπορεί να πη αν βρέθηκε σ’ έκσταση, δηλαδή αν η ψυχή του ήταν έξω από το σώμα, γιατί δεν αντιλαμβάνεται ούτε την επιστροφή στο σώμα.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτε το παθολογικό σ’ αυτό το φαινόμενο.
Ο Θεός ενεργεί, ο άνθρωπος δέχεται.
Και τότε δεν ξέρει ούτε διάστημα ούτε χρόνο ούτε γέννηση ούτε θάνατο ούτε φύλλο ούτε ηλικία ούτε κοινωνική ή ιεραρχική θέση ούτε άλλες συνθήκες και σχέσεις του κόσμου τούτου.
Ήλθε ο Κύριος, η άναρχη Ζωή και το Φως της ζωής να επισκεφθή με έλεος τη μετανοούσα ψυχή.
Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Το άκτιστο θείο φως και οι τρόποι θεωρίας του» από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου (οσίου Σωφρονίου του Αγιορείτη και του Έσσεξ).

[toula]

Συμβαίνει ενίοτε, ειδικά όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό να μας προκαλούν, ‘’Δείξε μου τον Θεό και θα πιστέψω’’.
Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο καθρέπτης και τα μάτια μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να δει τον Θεό είναι η καρδιά του.
Πόσο ρυπαρή να ‘ναι άραγε η καρδιά όλων μας, πόσο σκοτεινιασμένη από την αμαρτία , ώστε ο Παντοδύναμος και Πανάγαθος Θεός να μη μπορεί να καθρεφτιστεί πάνω της!
+Παύλος Σερβιας.

[toula]

"Διψώ για μετάνοια."
Αφήνω τούς ανθρώπους. Είναι τυφλά όργανα στο παντοδύναμο χέρι της πρόνοιας του Θεού.
Δεν εκτελούν παρά μόνο ότι Εκείνος προστάζει ή επιτρέπει….
Για τον κόσμο είναι παράξενη και ακατανόητη η φωνή μιας ψυχής που νιώθει την ανάγκη για μετάνοια και ησυχία.
Ακατάληπτε, παντοδύναμε, πανάγαθε, πάνσοφε Θεέ και Κύριε μου, Πλάστη και Σωτήρα μου!
Με δάκρυα στέκομαι μπροστά Σου. Δεν είμαι παρά σκόνη τιποτένια.
Με κάλεσες Εσύ στην ύπαρξη και την αυτοσυνειδησία. Αξιώθηκα να σκέφτομαι και να επιθυμώ. Βλέπεις την καρδιά μου, βλέπεις τα κρυμμένα στα βάθη της λόγια, που σκοπεύω να εκφράσω με τον νου και τα χείλη μου.
Γνωρίζεις τι επιθυμώ πριν Σου το ζητήσω.
Κάνε εκείνο που είναι ευάρεστο σ’ Εσένα, κάνε εκείνο που το πανάγιο και πάνσοφο θέλημά Σου επιλέγει και ορίζει για μένα. Θα εκφράσω, ωστόσο, την επιθυμία της καρδιάς μου…
Άνοιξέ μου την πύλη της μετάνοιας, Φιλάνθρωπε!
Βλέπεις την αδυναμία μου, την αδυναμία τόσο της ψυχής όσο και του σώματός μου. Δεν μπορώ ν’ αντιμετωπίσω τα πάθη και τούς πειρασμούς.
Οδήγησε με μακριά, στη μόνωση και την ησυχία.
Εκεί θα μπορέσω να βυθιστώ ολόκληρος, και με τον νου και με την καρδιά και με το σώμα, στη μετάνοια…
Διψώ για μετάνοια!…
Σπλαχνικέ Κύριε, σβήσε την άσβεστη δίψα που με κατακαίει!
Χάρισέ μου μετάνοια!
Πανάγιε Κύριε, μη μου στερήσεις αυτό το δώρο…Ένας δούλος Σου, αγιασμένος και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, είπε: «Μακριά από την ησυχία δεν μπορεί να πραγματωθεί τέλεια μετάνοια».
Αυτός ο λόγος συντάραξε την αμαρτωλή ψυχή μου, χαράχτηκε στη μνήμη μου και, κάθε φορά που τον φέρνω στον νου μου, με τρυπά σαν ξίφος…
Πολυέλεε Κύριε!
Χάρισέ μου τη μετάνοια πού ασφαλίζεται με την ησυχία.
Χάρισέ μου μετάνοια σαν κι εκείνη που είχαν όλοι όσοι κλήθηκαν κοντά Σου, όλοι όσων τα ονόματα είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής, όλοι όσοι αξιώθηκαν αιώνια να βλέπουν τη δόξα Σου και αιώνια να δοξολογούν το έλεός Σου…
Φίλοι μου πιστοί, φίλοι που δεθήκατε μαζί μου με τα δεσμά της χριστιανικής αγάπης, μη θρηνήσετε για μένα, μη λυπηθείτε για την αναχώρησή μου.
Αναχωρώ σωματικά, για να σας πλησιάσω περισσότερο πνευματικά.
Φαινομενικά με χάνετε, στην πραγματικότητα όμως με κερδίζετε.
Εμπιστευθείτε με στη μετάνοια.
Αυτή θα με ξαναφέρει κοντά σας εξαγνισμένο και φωτισμένο.
Και τότε θα σας μεταδώσω λόγο σωτηρίας, λόγο Θεού.
Άνοιξέ μου την πύλη της μετανοίας, φιλάνθρωπε Κύριε!
Χάρισε σωτηρία αιώνια σ’ εμένα και σ’ όλους τούς φίλους μου, που με αγάπησαν στο όνομά Σου.…
(Από το προσωπικό ημερολόγιο του Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσάνινωφ).

[toula]

Ἁρμοζει νὰ στενάξωμε ἐδῶ πολὺ καὶ νὰ θρηνήσωμε πικρά.
Ὄχι μόνο μιμούμαστε τοὺς ὑποκριτές ἀλλὰ καὶ τοὺς ἔχομε ξεπεράσει.
Γνωρίζω, γνωρίζω πολλοὺς ποὺ ὄχι μόνο νηστεύουν καὶ κάνουν ἐπίδειξη ἀλλὰ καὶ πολλοὺς ἄλλους ποὺ δέ νηστεύουν κι ὡστόσο παίρνουν τὸ ὕφος ἀνθρώπων ποὺ νηστεύουν καὶ κάνουν ἔτσι ἀπολογία χειρότερη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίσωμε –λένε- τοὺς πολλούς, τὸ κάνωμε αὐτό.
Εἶναι ὁ νόμος τοῦ θεοῦ που τὰ ὁρίζει αὐτὰ καὶ ὁμιλεῖ γιὰ σκάνδαλο;
Καὶ νομίζεις ὅτι σκανδαλίζεις, ὅταν τὸν τηρῆς κι ὅταν τὸν παραβαίνης ὅτι ἀποσοβῆς τὸ σκάνδαλο;
Δὲν μπορεῖ νὰ γίνη χειρότερη ἀνοησία;
Δὲ θὰ σταματήσης νὰ γίνεσαι κι ἀπὸ τοὺς ὑποκριτὲς χειρότερος, καὶ νὰ διπλασιάζης τὴν ὑποκρισία;
Κι ἄν εἶναι γιὰ σένα ὁ λόγος σκοτεινὸς ἄκουσε τὰ ἑξῆς.
Ὁ λύχνος τοῦ σώματος εἶναι τὸ μάτι.
Ἄν τὸ μάτι σου εἶναι καθαρό, εἶναι φωτεινὸ ὅλο τὸ σῶμα σου.
Ἄν τὸ μάτι σου εἶναι πονηρό, θὰ εἶναι ὅλο τὸ σῶμα σου σκοτεινό.
Κι ἄν τὸ φῶς τὸ δικό σου εἶναι σκοτάδι, τὸ σκοτάδι πόσο θά εἶναι;
Γιατὶ κι ἄν ἀκόμα ποτὲ δὲ φτάση ἡ κοινὴ μέρα τῆς συντελείας, τὸ τέλος καθενός μας εἶναι κοντά, εἴτε γέρος εἶναι εἴτε νέος.
Καὶ δὲν μποροῦμε ὅταν φύγωμε ἀπὸ δῶ, οὔτε λάδι πιὰ ν’ ἀγοράσωμε οὔτε νὰ παρακαλέσωμε καὶ νὰ λάβουμε συγνώμη.
Εἴτε ὁ Ἀβραὰμ μεσολαβήη, εἴτε ὁ Νῶε, ὁ Ἰὼβ ἤ ὁ Δανιήλ.
Ὡσότου λοιπὸν ἔχομε καιρὸ, ἄς ἑτοιμάσωμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας πολὺ θάρρος, λάδι ἄφθονο ἄς συγκεντρώσωμε, ἄς τοποθετήσωμε τὰ πάντα στὸν οὐρανό, γιὰ νὰ τ’ ἀπολαύσωμε τὴν κατάλληλη ὥρα καὶ ὅταν τὰ χρειαζώμαστε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Σ’ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δύναμη καὶ ἡ δόξα τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες.
Ἀμήν.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
(Μητροπολίτου Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονυσίου “Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον”, Τόμος Δεύτερος, Ἀθῆναι 1969, σελ. 154-167)

[toula]

«Συ ο Ίδιος προσεύχου εντός μου»
Απ’ όλα τα πλησιάσματα προς το Θεό το καλύτερο είναι η προσευχή, που σε τελευταία ανάλυση είναι το μόνο μέσον.
Στην πράξη της προσευχής η ανθρώπινη διάνοια βρίσκει την ευγενέστερη έκφρασή της.
Η πνευματική κατάσταση του επιστήμονα που ερευνά, του καλλιτέχνη που δημιουργεί έργα τέχνης, του διανοητή που φιλοσοφεί, ακόμα και του επαγγελματία θεολόγου που προβάλλει τις θεωρίες του, όλ’ αυτά δεν μπορούν να συγκριθούν με τα πνευματικά βιώματα ενός ανθρώπου της προσευχής που έρχεται πρόσωπο με Πρόσωπο με τον ζωντανό Θεό.
Κάθε άνθρωπος και κάθε είδους πνευματική δραστηριότητα παρουσιάζει λιγότερη δύναμη από την προσευχή.
Μπορούμε να εργαστούμε δέκα ή δώδεκα ώρες συνέχεια, αλλά λίγες στιγμές προσευχής είναι εξαντλητικές.
Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου, ο οποίος δεν προσεύχεται.
Ο Χριστός έρριξε τη θεία φλόγα στη γη, και προσευχόμαστε σ’ αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν την λαμπρή φλόγα.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέγει ότι η προσευχή είναι ο ίδιος ο Θεός που ενεργεί μέσα μας.
«Συ ο Ίδιος προσεύχου εντός μου» ήταν η συνεχής αίτηση του Φιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας τον περασμένο αιώνα.
Απ. Παύλου λέγει: «Ότι δε εστε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εις τας καρδίας υμών κράζον· αββά ο Πατήρ» (Γαλ. 4,6).
Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Η ζωή Του ζωή μου.