"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Να έχεις συμπάθεια για όλους. Ιδιαιτέρως γι’ αυτούς που ζούνε χωρίς Χριστό. Να είσαι επιεικής μαζί τους και συμπονετικός.
Δεν είναι καθήκον σου να τους ελέγχεις και να τους κατακρίνεις. Χρέος σου είναι να προσεύχεσαι γι’ αυτούς, να αγρυπνείς γι’ αυτούς, να τους συγχωρείς μέσα στην καρδιά σου, να τους αγκαλιάζεις με συγκατάβαση. Έτσι ενεργεί η Χάρις του Θεού και φωτίζει τους ανθρώπους και τους βοηθά να έρθουν στην μετάνοια.
Όπου υπάρχει αδιάκριτος ζήλος και αυστηρότητα δεν υπάρχει Χάρις Θεού. Η Αλήθεια πρέπει να φανερώνεται με πραότητα και ταπείνωση, με ειρήνη και αγάπη.
Για να κερδίσεις τους άλλους κάποιες φορές πρέπει να χάσεις. Ειδικά για να τους κερδίσεις εν Χριστώ πρέπει να τους δείξεις ότι είσαι έτοιμος όχι μόνο να χάσεις αλλά και να σταυρωθείς για χάρη τους.
—————————————
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

π. Χ. (Λίβυος) Παπαδόπουλος: «Σκέψεις και λογισμοί, οι βασανιστές της ζωής»

https://www.youtube.com/watch?v=PT4kRLg ... wfd0OOo6TM

Αν η γη δεν σπέρνεται και δεν φυτεύεται, χορταριάζει,

έτσι και η ψυχή, όταν δεν κάνει κάτι από τα πνευματικά αναγκαία και

μένει αργή, παραδίδεται στη σκέψη και εκτέλεση πονηρών έργων.

Ιερός Χρυσόστομος

να έχεις σύντροφο στον αγώνα σου και όχι στα πάθη σου, αυτό είναι ευλογία...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ότι ζηλεύεις ρεζιλεύεις.

Είναι μία παροιμία που έχει βάση. Πολλές φορές βλέπουμε να υποτιμούμε κάποιον που τον θεωρούμε ανώτερο, καλύτερο από εμάς. Υποτιμούμε τα λόγια του, τις ενέργειές του, την ζωή του εν γένει. Αυτό γίνεται είτε απευθείας στον ίδιο, είτε κατηγορώντας στους άλλους. Όλη αυτή η συμπεριφορά αντιλαμβανόμαστε ότι έχει ως βάση το δικό μας εγωισμό. Την δική μας φιλαυτία.
Θέλει ιδιαίτερη προσοχή, διότι στην ουσία τέτοιου είδους ενέργειες, τυραννούν τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κατατρώγουν σαν το σαράκι. Δεν απέχουν από το να μας εκθέσουν και να μας ρεζιλέψουν στο τέλος. Προκαλούν την αντιπάθεια. Διασαλεύουν κάθε υγιή σχέση.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Όταν αγαπάμε, δεν προσκυνάμε ουσιαστικά τους αδελφούς μας
αλλά τον Θεό.
Άλλωστε έχει λεχθεί:
είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριο τον Θεό σου.

Αββάς Απολλώ

«Όσοι αγάπησαν δεν είναι τόσο αθώοι….»

Τι θα ήταν ο κόσμος εάν όλοι αυτοί που λένε ότι αγαπάνε έλεγαν αλήθεια; Τι θα είμαστε εμείς εάν όσοι πέρασαν από την ζωή μας, και ορκίστηκαν αιώνια αγάπη το εννοούσαν; Μα κι εμείς τι θα είμαστε εάν νιώθαμε αγάπη και έρωτα κάθε φορά που το δηλώναμε, πόσο θα είχε αλλάξει η ζωή μας και θα είχε ψηλώσει η ύπαρξη μας;

Δεν είναι όμως έτσι και το ξέρουμε καλά. Οι περισσότερες λέξεις που λέμε είναι γυμνές από τις έννοιες τους. Πόρνες τις καταντήσαμε που κοιμούνται εύκολα σε άλλα κρεβάτια και με άλλα πρόσωπα, ανάλογα τις περιστάσεις. Μπερδέψαμε την αγάπη με το "σ΄ έχω ανάγκη". Το "σ αγαπώ" με το χρησιμοποιώ. Βάλαμε ημερομηνία λήξης σε συναισθήματα που δεν αλλοιώνονται. Γιατί εάν πραγματικά αγαπήσεις αυτό δεν αλλάζει. Εάν αλλάξει απλά δεν αγάπησες. Τόσο εύκολη είναι η αλήθεια.

Αγαπάς, δίνεσαι, στηρίζεις, προσφέρεις, γίνεσαι τα πάντα για τον άλλο, και μόλις εκείνος περάσει την φάση του ή σταθεί ξανά στα ψυχικά του πόδια, σου τραβάει ένα κλωτσίδι και έξω από την ζωή του. Έτσι απλά. Και μάλιστα η κλωτσιά θα είναι με το πόδι που εσύ βοήθησες να ξαναπατήσει στην ζωή.
Τέλος μια συμβουλή, εάν επιτρέπεται, μην προσπαθείς με λόγια και γράμματα, και τραγούδια και οτιδήποτε αισθάνεσαι και θέλει η ευαίσθητη καρδιά σου να στείλει, ότι θα συγκινηθεί, θα δει το λάθος του ή τι έχασε και θα αλλάξει. Σπάνια συμβαίνει αυτό. Εάν το κάνεις, να είναι για την δική σου ανάγκη, αλλά μην προσδοκάς τίποτε γιατί θα ματαιωθείς για ακόμη μια φορά. Δεν συγκινούνται αυτοί οι άνθρωποι. Δάκρυ δεν τρέχει. Γιατί δεν κατάλαβες κάτι πολύ σημαντικό, δεν ξέρουν τι θα πει αγάπη, και ούτε θέλουν να μάθουν. Δεν θέλουν να πονέσουν, ούτε να διακινδυνεύσουν τίποτα. Η αγάπη είναι θυσία και σταυρός, που ποτέ δεν κατεβαίνεις μόνος αλλά σε κατεβάζουν όταν πια τα έχεις δώσει ολα....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος