Ψυχοφελή μηνύματα...

[Αναστάσιος]

«Μέσα στην αίσθηση, κι είναι τελείως αναίσθητοι,
αντίθετοι στη φύση τους, απ’ όλα έξω υπάρχουν,
βλέποντας δεν βλέπουν, κοιτάζοντας δεν κοιτάζουν,
τα θαύματα του Θεού μ’ αίσθηση νοερή αδύνατο
κι αυτά να καταλάβουν, έξω απ’ τον κόσμο βρίσκονται,
ή μάλλον στον κόσμο σαν νεκροί προτού πεθάνουν,
πριν απ’ την έξοδο στα έγκατα του άδη έχουν κλειστεί…
σα να’ ταν ένδυμα, έχουν ντυθεί το σκοτάδι:
στην αίσθηση μέσα αναίσθητοι, στο μέσο της ζωής νεκροί».
Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

[aposal]

«Τόσο μεγάλη είναι η χαρά που παρέχεται με τα άγια μυστήρια, ώστε έχει τη δύναμη να καθαρίσει και να αναγεννήσει κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από το μέγεθος της αμαρτίας του».
Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ

[Αναστάσιος]

«Να θυμάσαι, πως ούτε ένας λόγος της προσευχής σου δεν θα πάει χαμένος, όταν τον προφέρεις από την καρδιά σου. Ο Θεός ακούει κάθε λόγο και τον ζυγίζει».

[aposal]

«Το βάπτισμα είναι όχημα που μας φέρνει στον Θεό, ταξίδι με τον Χριστό, στήριγμα πίστης, τελειοποίηση του νου».
Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος

[toula]

Η νηστεία κατα τον Γέροντα Αιμιλιανό, είναι μια κραυγή του πληγωμένου ανθρώπου, που μέσα στο σπίτι ή στο κελί του μοναστηριού, πεσμένος ενίοτε στα ψυχικά του πατώματα, γεμάτος δάκρυα ή πολλάκις στεγνωμένος ακόμη κι απ΄ αυτά, κραυγάζει προς τον Θεό «είμαι εδώ Κύριε και σε προσμένω…». Παρόλα τα κενά, τα λάθη, τα πάθη, τις αμαρτίες και αστοχίες μου, είμαι εδώ, ένα αδύναμο πλάσμα και σε προσμένω, σε ζητώ, ελθέ. Με τη νηστεία, την αίσθηση αυτή κενότητας στο σώμα από την ελάχιστη λήψη τροφής, φωνάζουμε προς τον Θεό, σε πεινώ, σε θέλω σε ζητώ, έλα προς συνάντηση μαζί μου. Έχω μείνει νηστικός και περιμένω να με χορτάσεις. Η νηστεία γίνεται μια θυσιαστική ερωτική αναφορά του πιστού προς τον Χριστό, αφού μειώνει την τροφή στα απλά και απέριττα, ώστε ο χορτασμός να γίνει δια της κοινωνίας μετα του Θεού....

π. Χαρ. λιβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όλοι μας σε κάποιον πρέπει να κάνουμε υπακοή, από κάποιον αποστελλόμαστε για να επιτελέσουμε το έργο μας. Χωρίς σχέση δεν μπορεί να υπάρξει σωτηρία. Μάλλον η σωτηρία είναι σχέση. Σχέση ανθρώπου και Θεού, ανθρώπου και συνανθρώπου.
-------------------------------
Αυτονομία ίσον απώλεια. Αυτό ήταν το λάθος του διαβόλου, και των πρωτοπλάστων και κάθε ανθρώπου που τελικά οδηγείται στην απώλεια. Δεν είναι η αμαρτία του, αλλά η κατάσταση της αυτονομίας του. Διότι εάν αμαρτήσεις και έχεις αυτήν την ιερή εξάρτηση (σχέση) με τον πνευματικό σου θα εξομολογηθείς και θα σωθείς. Εάν όμως ζεις αυτόνομα, ακόμα και ο πιο καθαρός άνθρωπος να είσαι, τελικά δεν σώζεσαι· διότι δεν σε σώζει η καθαρή και ηθική ζωη σου, αλλά η ταπείνωση και η υπακοή σου, δηλαδή η σχέση σου με την Εκκλησία, με τον Χριστό, που φυσικά σε οδηγεί και στην προσεκτική και καθαρή και ασκητική ζωή.
-------------------------------
Η νηστεία λοιπόν είναι μια πράξη υπακοής στην Εκκλησία. Δεν είναι απλά ένας κανόνας-νόμος που καλούμαστε να μην παραβούμε. Η αθέτηση της νηστείας είναι μια ρίξη στην σχέση μου με τον Θεό, είναι μια αντίθεσή μου στο θέλημά Του, είναι μία πνευματική μοιχεία.
-------------------------------
Καλούμαστε να καταλάβουμε ότι η νηστεία δεν είναι απλά μία απαγόρευση, ένα "στοπ" στην ζωή μας. Το αντίθετο. Είναι ένα κάλεσμα της Εκκλησία να δούμε επιτέλους τον ουρανό και να πάψουμε να είμαστε κολλημένοι στη γη. Όχι μόνο "στοπ" δεν είναι αλλά είναι μία ώθηση ζωής. Μια ώθηση, μια πνοή ζωής που καλούμαστε να την εκμεταλλευτούμε ώστε να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας, να βρούμε τον Θεό μας, να ανοιχτούμε προς τον πλησίον μας.
-------------------------------
Αυτοί που λένε ότι η νηστεία των τροφών δεν είναι σημαντική αλλά η νηστεία από τα πάθη είναι το κυριότερο, θα απαντήσουμε με μία ερώτηση. Δηλαδή, δεν είναι πάθος η γαστριμαργία και η λαιμαργία; Δηλαδή η εμμονή μας, το κόλλημά μας σε τροφές και πιοτά; Φυσικά και είναι! Νηστεία λοιπόν από τα πάθη, από την κατάκριση και τα μίση, από την λαγνεία και την σαρκολατρεία, από την μέθη και την ραθυμία, από την αδιαφορία και την νωθρότητα, την πολυλογία και την κακία, προϋποθέτει την χαλιναγώγηση της κοιλιά μας, αυτής της μεγάλης "Δέσποινας" που κυβερνά την ύπαρξή μας.
Δεν ισχύει λοιπόν αυτό που λένε: "είναι αυτά που βγαίνουν από στο στόμα αυτά που κολάζουν και όχι αυτά που μπαίνουν". Διότι τελικά κολάζει κάθε τι που έρχεται σε αντίθεση με τον λόγο της Εκκλησίας. Δηλαδή εσύ άνθρωπε ξέρεις καλύτερα από τους Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας; Επειδή δεν έχεις κακία δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να μην πολεμήσεις την γαστριμαργία σου, επειδή δεν πέφτεις στην κατάκριση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δαμάσεις την λαιμαργία σου; Και το ένα κάνε και το άλλο. Διότι εάν στο ένα κάνεις υπακοή αλλά στο άλλο συνειδητά και με επιλογή σου κάνεις ανυπακοή να ξέρεις ότι είσαι ένοχος όλου του νόμου του Θεού. "Όστις γαρ όλον τον νόμον τηρήση, πταίση δε εν ενί, γέγονε πάντων ένοχος" (Ιακ.Β',10).
-------------------------------
Όλα να γίνονται με ευλογία και υπακοή. Τότε όλα θα καρποφορούν πνευματικά, κι ας μην το αισθανόμαστε...
Αν ζούμε εμείς μέσα στην υπακοή αγιάζουμε κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι...
Και αντίστοιχα όταν ζούμε μέσα στην ανυπακοή και μέσα στην αυτονομία της αλαζονείας μας τότε οδηγούμαστε στην απώλεια κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι...

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο λόγος του Γέροντος Αρσενίου καρπός εμπειρίας

Εκείνο που διαπιστώσαμε όσοι εζήσαμε κοντά στον παππού είναι ότι, επειδή αυτά τα απλά που μας εδίδασκε δεν ήσαν απλώς λόγια διανοητικά, αλλά κάτι που εφάρμοζε και το ζούσε, γι’ αυτό κι εύκολα μετέδιδε από το περίσσευμά του και σ’ εμάς.
Όταν ο π. Π. πρωτοήλθε ως δόκιμος στο Μπουραζέρι , τον έπιασαν οι λογισμοί σε τέτοιον βαθμόν, ώστε στην αγρυπνία δεν μπορούσε να πη την ευχήν. Τρέχει στον παππούν και ζητά βοήθεια∙ και ο παππούς του απαντά: «Μη στεναχωριέσαι∙ θα κάνω κι εγώ προσευχή και απόψε δεν θα ‘χης λογισμούς». Πράγματι , όπως διαβεβαίωσε ο αδελφός , εκείνη την νύκτα ούτε ένας λογισμός δεν πλησίασε, σε βαθμόν ώστε να θαυμάζη για την τόσην δύναμιν της προσευχής του παππού. Όταν σήμανε πια την καθιερωμένη Θ. Λειτουργία τρέχει ο δόκιμος να ευχαριστήση τον παππούν . Και αυτός με απλότητα του απαντά: « Γι’ αυτό , απόψε μου τους έστειλες όλους εμένα!».
Άλλος αδελφός βρέθηκε κάποτε σ’ ένα απρόοπτον πειρασμόν από μιαν παρεξήγησιν και τον έκλεισαν στο αστυνομικό τμήμα δυο βραδυές. Προ της μεγάλης εκείνης ανάγκης επικαλέστηκε από ψυχής την ευχήν του παππού. «Τότε- λέει- άναψε μέσα μου αμέσως μια φλόγα, σε σημείον ώστε επί δύο εικοσιτετράωρα ούτε έφαγα, ούτε ήπια, ούτε κάθισα, ούτε κοιμήθηκα, αλλά σαν δύο ξύλα τα πόδια μου με κρατούσαν όρθιο και προσευχόμενο αδιαλείπτως».
Αυτό, διαβεβαιώνει ο αδελφός, ήταν ένα μεγάλο δώρο του παππού. Έδειξε λίγο στα τέκνα του εκείνο που είχε όταν βρισκόταν ακόμα σ’ αυτήν την ζωήν.


Παρ’ όλα αυτά, συγκρίνοντας τον εαυτόν του με τον μεγάλον Γέροντα έβλεπε, από ταπεινοφροσύνη, πολύ χαμηλά τον εαυτό του.

Από το βιβλίο: «Ιωσήφ Μ.Δ.
Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ
Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ
(1886-1983)
Συνασκητής
Γέροντος Ιωσήφ
Του Ησυχαστού»
Δ΄ΕΚΔΟΣΙΣ

[Αναστάσιος]

«Η γνώση του Θεού και η πίστη σ' Αυτόν, είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής».
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

[aposal]

«Όσο σπουδαίος είσαι, τόσο να ταπεινώνεις τον εαυτό σου· και θα βρεις χάρη μπροστά στον Κύριο ».
Σ. Σειρά γ'18

[toula]

Το να παλεύεις με τον Σατανά,
να χτυπιέσαι μαζί του, να τον δέρνεις,
είναι δική σου υπόθεση.
Αλλά η νίκη σου εναντίον του
είναι υπόθεση της θείας χάριτος.

Άγιος Μακάριος