Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μας κυνηγούν δυστυχώς οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες και οι προσδοκίες που έχουμε για τους άλλους με αποτέλεσμα όταν αυτές δεν ικανοποιούνται μας έρχεται θλίψη και απογοήτευση.Κάνουμε παράπονα και ζητιανεύουμε αγάπη, φιλία, και καλοσύνη από τους άλλους και δυστυχώς απογοητευόμαστε. Η λαχτάρα να ξεδιψάσουμε από τους ανθρώπους βρίσκει τελικά την πηγή χωρίς νερό και εμάς τραυματισμένους και πονεμένους.Προσπαθούμε στην έρημο της ζωής να φυτεύουμε προσδοκίες και επιθυμίες αλλά τελικά αντί αυτή η έρημος να βγάλει καρπούς μετατρέπεται σε ναρκοπέδιο. Όλα αυτά διότι έχουμε στρέψει την ύπαρξη μας σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να στραφούμε στην ανατολή και να αναζητήσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης Χριστό επιλέγουμε την δυτική κατεύθυνση και τρικλίζουμε στα μονοπάτια του σκότους και του θανάτου.

Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης θέτει τις βάσεις στις σχέσεις μας με τους άλλους :

«Όταν θέλεις να οπλισθείς, για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες σου στην συνεργασία σου με τους άλλους, κάνε τούτο : Μη χαρίζεσαι ποτέ στον εαυτό σου και του επιτρέπεις να έχει έστω και την ελάχιστη επιθυμία, διότι κάθε επιθυμία οπωσδήποτε θα σε φέρει σε αντίθεση, ακόμη και σε σύγκρουση με τους ανθρώπους και η σύγκρουση αυτή θα σου λεηλατήσει κάθε εσωτερική προσπάθεια και θα σου καταστρέψει την προσευχή».

Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε ανάγκες και συναλλαγές με τους άλλους πόσο μάλλον με τον Χριστό. Από το τι θέλω θα εξαρτηθεί το τι θα γίνει. Αν το θέλω πάσχει, το αποτέλεσμα θα είναι μια αρρωστημένη κατάσταση. Η μόνη σφοδρή επιθυμία και θέληση που οφείλουμε να έχουμε είναι Εκείνος και η Βασιλεία Του. Οι υπόλοιπες προσδοκίες και επιθυμίες κινούνται στη φθορά του θανάτου γι’ αυτό μάταια κοπιάζουμε.

Μην ψάχνουμε λοιπόν την πληρότητα σε ανθρώπινες σχέσεις και σε υλιστικό επίπεδο γιατί δεν θα την βρούμε. Εξάλλου ο Κύριος μας έχει ξεκαθαρίσει τα πράγματα «ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἐστί μου ἄξιος» (Ματθ. 1, 37)». Εκείνος είναι η υπέρτατη σχέση, η πλήρωση όλων των σχέσεων, το θεμέλιο των πάντων. Εκείνος είναι το Α και το Ω , η αρχή και το τέλος, η αιωνιότητα και ο Παράδεισος.

Μόνο από τη σχέση με τον Χριστό θα μπορέσει να ξεδιψάσει η ψυχούλα μας που χτυπιέται καθημερινά σε ανόητα θέλω χωρίς αντίκρισμα.

Αγάπα, πρόσφερε, δώσε, αγκάλιασε και μην σε νοιάζει…

Γίνε λύχνος Αγιότητος και μην σε απασχολούν οι άλλοι….

Μην περιμένεις τίποτα από κανέναν, κάνε την κίνηση εσύ και μην σε νοιάζει…

Γίνε Άγιος ώστε να αναπαύονται στην παρουσία σου καρδιές τραυματισμένες και να βρίσκουν ίαση και γιατρειά. Η Αγιότητα είναι ο προορισμός μας «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί...» (Λευϊτ. 20,7,26· Α΄ Πέτρ. 1,16)

Να σε κυνηγούν οι άλλοι και να σε ρωτούν «Πες μου τι ζεις να το ζήσω και εγώ» και εσύ να απαντάς «Έρχου και ίδε» (Ιωάν. 1, 47)».

Μην ψάχνεις άνθρωπε ψεύτικες αγάπες ηδονικές, διότι δεν θα βρείς ποτέ ανάπαυση….

Στην αγκαλιά του Κυρίου βρίσκεται το πλήρωμα όλων των αναγκών , των επιθυμιών και των προσδοκιών της ψυχής μας….

Να γίνει η Χριστοκεντρική μας αγάπη Αγιασμός , να αγιάζουμε όλον τον κόσμο για να εξαπλωθεί ο παράδεισος σε όλη την οικουμένη…

Μην ζητάς ποτέ αγάπη, ΓΙΝΕ αγάπη και αυτό αρκεί για να αλλάξει ο κόσμος.

Ξεκίνα τώρα ! Καλή πορεία με την ευχή του Κυρίου μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Αγαπητά παιδιά, αχ! και να ξέρατε την δόξα που περιμένει το σώμα μας στην Βασιλεία των ουρανών ούτε μια τελίτσα με το στυλό δεν θα κάναμε επάνω του.Κοιτάξτε το κάλλος, την ωραιότητα, την υπέρτατη ομορφιά των Αγίων. Χωρίς δερματικά σημάδια αλλά με κάποια άλλα σημάδια. Σημάδια ερωτικά από θυσία και πόνο για τον Χριστό , όχι σημάδια εγωισμού και μόδας του σύγχρονου κόσμου. Όχι σημάδια για να δείξω πρόχειρα μια φθαρτή ηδονική ομορφιά. Αλλά σημάδια θυσίας, ερωτικές πληγές πόνου.Οι Άγιοι δεν πόνεσαν και δέχτηκαν τα σημάδια του Χριστού για το χειροκρότημα του κόσμου. Ο πόνος των Αγίων ήταν ερωτική επιθυμία και θυσία για το αγαπημένο πρόσωπο του Χριστού ώστε να λάμψει η αγάπη τους για Εκείνον σε ολόκληρη την οικουμένη. Όχι με λόγια, αλλά με μια πραγματική θυσία.Με πράξη ζωής, δεν με νοιάζει ο θάνατος γιατί θέλω εσένα. Γιατί όποιος αγαπάει , αγαπάει και πονάει για τον άλλον μέχρι θανάτου.

Δεν φταίτε όμως εσείς…Σας είπανε ψέματα….
Ότι η ζωή είναι μέχρι τον τάφο και όλα εδώ τελειώνουν. Ότι το σώμα είναι ένα μέσο για απολαμβάνω καλύτερα τα πάθη και την ζωή. Ότι καθημερινά να με ενδιαφέρει πως θα φάω , θα πιώ και θα περάσω καλά. Σας είπαν ότι η ζωή είναι ένα παραμύθι και πρέπει να το περάσετε όσο απολαυστικά γίνεται. Ακόμα και για το σώμα, σας είπαν ότι μπορείς να ανέβεις και επαγγελματικά σκαλοπάτια αρκεί να το χρησιμοποιήσεις σωστά.

Σας είπαν ψέματα…. Πάμε να δούμε την αλήθεια….
Η ζωή δεν τελειώνει στο τάφο τότε αρχίζει, τότε ξεκινά η αιωνιότητα μέσα από αυτή την βιωματική προετοιμασία στο σκάμμα της εκκλησίας μέσα από την ασκητική της αγάπης.
Το Σώμα μας είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος, είναι ένα διαμάντι που δεν πρέπει να το μουτζουρώνουμε αλλά να το γυαλίζουμε και να το λαμπρύνουμε με αρετές. Εξάλλου, είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού, ας μην το ξεχνάμε.
Η ζωή δεν είναι να τρώω να πίνω και να περάνω καλά διότι σύμφωνα και με τον Μέγα Βασίλειο τέτοιες σκέψεις μόνο οι χοίροι μπορούν να έχουν.
Ζούμε για να αγαπήσουμε, να θυσιαστούμε, να καλλιεργήσουμε το βάπτισμα ώστε να φτάσουμε σε σημείο να γίνουμε ότι είναι ο Θεός κατά φύσιν , να γίνουμε εμείς κατά χάριν. Τα Χριστούγεννα ο Υιός και λόγος του Θεού έλαβε σώμα ! Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός!!! Τρομερή πρόσκληση και πρόκληση..για όλους μας.

Το σώμα παιδιά μου το τιμούμε λαμπρά το προστατεύουμε και το αγαπάμε. Με το σώμα αμαρτάνουμε αλλά και αγαπάμε ας επιλέξουμε το δεύτερο. Ήδη υπόκεινται στην φθορά και στο θάνατο ας μην κάνουμε αυτή την διαδικασία ταχύτερη (κάπνισμα , μέθη, καταχρήσεις, πλαστικές κλπ).
Μπορεί να παίρνεις αναβολικά για να δείξεις τα μπράτσα σου έτσι όμως δυσκολεύεις την άλλη να δει την καρδιά σου .Μπορεί να ντύνεσαι προκλητικά αποκαλύπτοντας περισσότερο το σώμα σου -γιατί είναι της μόδας η οποία μας μεθά και μας κάνει μαριονέτες- έτσι όμως καθοδηγείς τον άλλον να σε δει ως ηδονική σάρκα και όχι ως αγαπητική καρδιά. Να σε δει πολλές φορές ως αντικείμενο ηδονική χρήσης και όχι άνθρωπο που ζητάει πραγματική αγάπη. Να σηκωθείτε τελικά από το κρεβάτι της ηδονής με καρδιές ρημαγμένες γιατί τελικά οι καρδιές δεν ενώθηκαν και ράγισαν.

Η ομορφιά δεν λάμπει στο σκοτάδι του γλεντιού και της μέθης. Η ομορφιά ξεδιπλώνεται ακόμα και στην έκφραση της αδυναμίας. Ο άλλος είναι όμορφος παντού: όταν ξυπνά, όταν κλαίει, όταν στεναχωριέται, όταν γελάει. Γιατί εκεί η ομορφιά έχει την έκφραση της αλήθειας και όχι του στησίματος. - Σε αγαπω γιατί μου αρέσεις, σε αγαπώ γιατί είσαι εσύ - λέει ένα τραγούδι που ομολογεί μια αλήθεια με τεράστιο θεολογικό και οντολογικό βάθος.

Δείτε αγαπητά παιδιά την ζωή σας όχι από την φθηνή οπτική που κάποιοι σας έμαθαν , δείτε την ζωή από την οπτική των Αγίων. Τότε θα ζείτε τον παράδεισο από τώρα. Καλή προσπάθεια πάντα με την βοήθεια του θεού.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Ο μεγάλος άγνωστος , ο περίεργος ξένος, ένας καλός φίλος που γίνεται άλλοτε νυμφίος και άλλοτε εχθρός.Όταν κάποιος αρχίσει να τα βάζει πραγματικά με τον εαυτό του και να μην του έχει εμπιστοσύνη σε τίποτα τότε ξεκινάει το αληθινό ταξίδι της πνευματικής ζωής.Όταν βιώσουμε ότι δεν πράξαμε τίποτα ουσιαστικό σε αυτή την ζωή, όταν νιώσουμε πραγματικά τιποτένιοι δηλαδή χειρότεροι πάσης κτίσεως όπως το βίωνε και ο Άγιος Σιλουανός τότε σημαίνει ότι έχουμε ανοίξει σιγά σιγά την πόρτα για να υποδεχτούμε την Θεία χάρι .

«Όταν γίνω ένα τίποτα για τον κόσμο τότε έχω γίνει τα πάντα για τον Θεό»

Έχουμε πολλά κλειστά δωμάτια μέσα στην καρδιά μας. Είτε γιατί τα έχουμε κλείσει συνειδητά για να κρύψουμε κάτι , είτε υπάρχουν άγνωστοι χώροι που δεν τολμούμε να πάμε γιατί φοβόμαστε μήπως η αλήθεια που θα αντικρύσουμε σπάσει το προσωπείο της ψεύτικης πραγματικότητας που έχουμε φτιάξει. Υπάρχουν και χώροι με δαίμονες , χώροι παθών που δεν πάμε είτε από άγνοια είτε από φόβο. Έχουμε όμως την ανάγκη να θεραπευθούμε. . .

Ο Χριστός είναι το πρότυπο μας, οφείλουμε να γίνουμε Θεομιμητές κατά τους Αγίους πατέρες. Ο Κύριος είναι ο καθρέφτης που μέσα από εκεί αντικρύζουμε το πραγματικό μας προσωπείο. Αν πάρουμε την απόφαση να τον ακολουθήσουμε τότε πρέπει να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, να απαρνηθούμε τις λάθος σκέψεις και επιθυμίες και να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέσα από ένα όμορφο ταξίδι που περνά από τα σκαλοπάτια της εκκλησίας κατι των Ιερών Μυστηρίων.

Κάνουμε λάθος και κοιτάμε αποκλειστικά το ταξίδι, αυτό δημιουργεί πτώσεις, στεναχώριες, και αναστεναγμούς. Να κοιτάμε τον προορισμό, την αγκαλιά του Κυρίου. Να αφήσουμε την Θεία χάρι να μας αποκαλύψει και να φωτίσει τα εσωτερικά μας σκοτάδια. Να μην φοβηθούμε από αυτά που θα δούμε. Να πάμε στην εξομολόγηση σαν παιδιά προς τον πατέρα. Εκεί θα δούμε την κάθε λεπτομέρεια όταν ο καθρέφτης θα είναι ο Χριστός και κανείς άλλος.

«Ποτέ δεν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και χρειάζεται κόπος , μέσα από τον πόθο της ασκήσεως για να γνωριστούμε αληθινά με τον εαυτό μας»

Να παρατηρούμε καθαρά την κάθε σκέψη, θέλω και επιθυμία. Να μπαίνουν όλα στο μικροβιολογικό εργαστήριο της εξομολογήσεως ώστε η μέσα από την διάγνωση να λαμβάνουμε και την σωστή φαρμακευτική αγωγή.

Πολλές φορές θέλουμε τον Χριστό στην ζωή μας , αλλά χωρίς να θέλουμε να γίνει η ζωή μας Χριστός. Θέλουμε τον Χριστό να κάνει αυτά που θέλουμε και να δικαιώσει αυτά που συμβαίνουν. Μετατρέπουμε τον Κυρίο σε δούλο του εγωισμού μας αντί να γίνουμε εμείς δούλοι Κυρίου. Θέλουμε το Χριστό σε ένα μέρος της ζωής μας, αντί η ζωή μας να γίνει πληρότητα της δικής του παρουσίας.

Να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ. Να ανοίξουμε την πόρτα της υπακοής , να μπούμε στο εργαστήριο της Αγιότητάς με πόθο σωτηρίας. Οφείλουμε να πάρουμε αποφάσεις , το οφείλουμε στον εαυτό μας. Σε αυτόν τον γνωστό - άγνωστο που άλλοτε τον λατρεύουμε άλλοτε τον μισούμε σαν να είναι ξένος. Για να μπούμε στα δύσβατα εσωτερικά μας μονοπάτια δεν είναι μια διαδρομή που μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας. Κάποια δωμάτια κλειστά ίσως έχουν δαίμονες που δεν θα μπορέσουμε να τους διαχειριστούμε.

Παντού , Πάντα και πάντοτε….Την βοήθεια του Κυρίου…και ότι μας πει εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλίνουμε την κεφαλή μας και να πούμε : «Γενηθήτω το θέλημα σου» και τότε θα έρθει η θεραπεία. Γιατι η υπακοή είναι συγκατάβαση και υποδοχή της χάριτος για να κλείσει η πληγή και να έρθει η ίαση.

Ας σβήσουμε λοιπόν αντιδράσεις από την ζωή μας του στυλ : Τα ξέρω όλα ΕΓΩ, , Εμένα θα μου πεις ; Στηρίζομαι στον εαυτό μου, ξέρω ποιος ειμαι ! Ξέρω τι κάνω κλπ. Αν δεν ήμουνα ΕΓΩ θα σου έλεγα!. Τα πάντα εξαρτώνται από μένα ! Αυτό που λέμε εμείς ότι έγινε από εμάς στην ουσία συνέβη από την παραχώρηση ΕΚΕΙΝΟΥ, μην το ξεχνάμε!

Στην Εκκλησία αγαπητοί μου , η αυτογνωσία δεν ειναι ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης που αρχίζει απο εμένα και καταλήγει πάλι σε μένα. Αυτογνωσία είναι η γνώση του εαυτού μου μέσα απο την έξοδο απο αυτόν προς την είσοδο της σχέσης με τον Χριστό ώστε να αγιασθεί το τραυματισμένο (είναι) ώστε να ολοκληρώσουμε την πορεία απο το κατ'εικόνα στο καθ΄ομοίωση. Αυτή η ολοκήρωση ειναι η αυτογνωσία στην Εκκλησία που γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα απο την σχέση με πρόσωπο του Χριστού.

Να καταλήγει η κάθε προσευχή μας ως κραυγή γνωριμίας :

«Βοήθησε με Κύριε να σε αγαπήσω ώστε να γνωρίσω ΕΜΕΝΑ»

Και τότε θα αρχίζουμε να πλησιάζουμε τον προορισμό της σωτηρίας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Όποιος αδερφός νομίζει ότι νίκησε το τέρας που λέγεται κατάθλιψη χωρίς τον Χριστό να γνωρίζει ότι πλανάται. Το θηρίο κοιμάται και θα ξυπνήσει και πάλι με άσχημα αποτελέσματα.Με το να αλυσοδέσεις το θηρίο σε ένα κελί δεν σημαίνει ότι το κέρδισες. Το πρόβλημα υπάρχει απλά έχεις κερδίσει λίγο χρόνο.Το θηρίο βρυχάται και θα επανέλθει στην πρώτη στιγμή αδυναμίας. Η κατάθλιψη ειναι : Το κενό απο την απουσία Του, όπου η σιωπή ειναι κραυγή.Η Ορθόδοξη θεραπευτική μέσα από την μετάνοια και την σχέση με τον Χριστό, θα εξημερώσει το θηρίο , θα το ελευθερώσει και πλέον στον χώρο αυτό μπορείς να φυτέψεις λουλούδια (αρετές).

Η κατάθλιψη είναι ένα πάθος από το οποίο η ψυχή πρέπει να απαλλαγεί. Αυτό το πάθος οι νηπτικοί πατέρες το ονόμαζαν «ακηδία». Κατά τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιερόθεο, «Ἡ ἀκηδία, πού εἶναι ἕνας μεγάλος δαίμων, παραλύει τόσο τό σῶμα ὅσο καί την πνευματική ζωή» (σ. 187).

Ας δούμε τι λέει ο Άγιος Πορφύριος : “Σήμερα συμβαίνει πολλές φορές ο άνθρωπος να αισθάνεται θλίψη, απελπισία, νωθρότητα, τεμπελιά, ακηδία κι όλα τα σατανικά. Να είναι θλιμμένος, να κλαίει, να μελαγχολεί, να μη δίνει σημασία στην οικογένεια του, να ξοδεύει ένα σωρό χρήματα στους ψυχαναλυτές για να πάρει φάρμακα. Αυτά οι άνθρωποι τα λένε «ανασφάλεια». Η θρησκεία μας πιστεύει ότι αυτά είναι πειρασμικά πράγματα.

Ο πόνος είναι μία ψυχική δύναμη που ο Θεός την έβαλε μέσα μας, με προορισμό να κάνει το καλό, την αγάπη, τη χαρά, την προσευχή. Αντ’ αυτού ο διάβολος καταφέρνει και παίρνει την ψυχική αυτή δύναμη από την μπαταρία της ψυχής μας και τη μεταχειρίζεται για κακό, την κάνει κατάθλιψη και φέρνει την ψυχή στην νωθρότητα και στην ακηδία. Βασανίζει τον άνθρωπο, τον κάνει αιχμάλωτο του, τον αρρωσταίνει ψυχικά.

Υπάρχει ένα μυστικό να μεταβάλετε τη σατανική ενέργεια σε καλή. Είναι δύσκολο και χρειάζεται και κάποια προετοιμασία.

Προετοιμασία είναι η ταπείνωση. Με την ταπείνωση αποσπάτε τη χάρη του Θεού. Δίνεστε στην αγάπη του Θεού, τη λατρεία Του, στην προσευχή. Αλλά και όλα αν τα κάνετε, τίποτε δεν έχετε καταφέρει, αν δεν έχετε αποκτήσει ταπείνωση. Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν την ψυχή, φεύγουν με την ταπείνωση. Αυτός που δεν έχει ταπείνωση, ο εγωιστής, δεν θέλει να του κόψεις το θέλημα, να τον θίξεις, να του κάνεις υποδείξεις. Στενοχωριέται, νευριάζει, αντιδρά, τον κυριεύει η κατάθλιψη.

Η κατάστασις αυτή θεραπεύεται με την χάρι.

Πρέπει η ψυχή να στραφεί στην αγάπη του Θεού. Η θεραπεία θα γίνει με το ν’ αγαπήσει τον Θεό με λαχτάρα.

Πολλοί άγιοί μας μετέτρεψαν την κατάθλιψη σε χαρά με την αγάπη προς τον Χριστό…. Και όταν ενωθείς με τον Θεό και δοθείς σ’ Εκείνον, πάνε όλα τ’ άλλα. Τα ξεχνάς και σώζεσαι.

Η μεγάλη τέχνη, λοιπόν, το μεγάλο μυστικό, για ν’ απαλλαγείς απ’ την κατάθλιψη και όλα τ’ αρνητικά, είναι να δοθείς στην αγάπη του Θεού…. Μέσα στην Εκκλησία μας υπάρχει θεραπεία με την αγάπη προς τον Θεό και την προσευχή, αλλά που θα γίνεται με λαχτάρα και πόθο. Αυτό είναι το μυστικό της θεραπείας. Αυτά δέχεται η Εκκλησία μας.”

Δύο γέροντες της εποχής μας οι οποίοι πάντα συμφωνούσαν στα προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας. Και ο καθένας με τον δικό του τρόπο έδινε τις συμβουλές του…

Έλεγε ο Γέροντας Παϊσιος:

Ο εγωισμός οδηγεί στην λύπη· σ εκείνη την λύπη πού δεν είναι κατά Θεόν.

Η κατά Θεόν λύπη οδηγεί στη μετάνοια. Η μη κατά Θεόν λύπη οδηγεί στην απελπισία.

«Ο εγωισμός φέρνει πάντα λύπη και άγχος», Ο πονηρός «θέλει να μας βλέπει λυπημένους και να χαίρεται…το ταγκαλάκι δεν θέλει κανένας να χαίρεται»

.Ο εγωισμός ανοίγει την πόρτα στο ταγκαλάκι για να μας εππηρεάσει ρίχνοντάς μας στην Κατάθλιψη και τα διάφορα λεγόμενα «ψυχολογικά προβλήματα».

Έλεγε ακόμη Γέροντας Πορφύριος:

«Κύριον αίτιον εις την κατάθλιψη και σε όλα αυτά πού τα λένε πειρασμικά, σατανικά, όπως είναι η νωθρότης, η ακηδία, η τεμπελιά, πού μαζί μ’αυτά είναι τόσα άλλα ψυχολογικά, δηλαδή πειρασμικά πράγματα, είναι ότι έχεις μεγάλον εγωισμό μέσα σου».

Κάνει εντύπωση πού ο γέροντας όλα τα ανωτέρω «ψυχολογικά» τα αποκαλεί πειρασμικά, δηλ. δαιμονικά, δηλ. δαιμονικές ενέργειες, δαιμονικές επήρειες.

Ο εγωισμός-υπερηφάνεια πού είναι και η νόσος του διαβόλου είναι η βάση, η αιτία της εισβολής και της δράσης του πονηρού στον άνθρωπο.

Ο διάβολος μπαίνοντας στην ψυχή την γεμίζει με λύπη.

Κάπου άκουσα και το μοιράζομαι μαζί σας: Η Κατάθλιψη είναι το παράπονο της ψυχή ότι της λείπει ο Χριστός.

π. Σπυρίδων Σκουτής, euxh.gr

[Αναστάσιος]

«Όλα συν Χριστώ είναι δυνατά. Πού είναι ο κόπος και η προσπάθεια για να γίνεις καλός; Τα πράγματα είναι απλά. Θα καλείτε τον Θεό κι Εκείνος θα μεταβάλλει τα πράγματα προς το καλό. Αν δώσετε σ’ Εκείνον την καρδιά σας, δεν θα μείνουν περιθώρια για τα άλλα. Όταν ενδυθείτε τον Χριστό, δεν θα κάνετε καμία προσπάθεια για την αρετή. Εκείνος θα σας τηνε δώσει. Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε Τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο ίδιος. Να στραφείτε προς τον Χριστό και να πείτε με ταπείνωση και ελπίδα σαν τον απόστολο Παύλο: «Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;». Θα κινηθείτε λοιπόν προς τον Χριστό κι Εκείνος αμέσως θα έλθει. Αμέσως θα ενεργήσει η χάρις Του».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[aposal]

«Η ενάρετη ζωή πάντα διδάσκει και αποδίδει καρπούς έστω και μετά από χρόνια».
Όσιος Ιάκωβος ο εν Ευβοία

[toula]

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, Θα μείνουμε στην πίστη;

Λέμε τώρα ότι πιστεύουμε, ότι είμεθα Χριστιανοί αν παρουσιαστεί διωγμός, όπως παρουσιάστηκε στην περίπτωση της αγίας Φιλοθέης και των άλλων μαρτύρων, τι θα κάνουμε;
Τώρα έχουμε κάποια ελευθερία αν συμβεί και σ΄ εμάς αυτό που παρουσιάστηκε στην Αλμπάνια, που δεν επιτρέπεται ούτε σταυρό να κάνουνε, άραγε θα σταθούμε, θα μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι; Αυτό πρόκειται να εξετάσουμε και να ερευνήσουμε.

Να εξετάσουμε τον εαυτό μας, αν μας καλέσουν και εμάς όπως κάλεσαν τους μάρτυρας και ζητήσουν τη μαρτυρία της πίστεως μας, θα την δώσουμε ή θα αρνηθούμε και θα γίνουμε λιποτάκται;

Η ιστορία αναφέρει τα πρόσωπα των μαρτύρων αλλά δεν αναφέρει τα πρόσωπα των λιποτακτών, που είναι πολύ περισσότερα. Εάν εδώ μαρτύρησε μία γυναίκα, υπήρξαν άλλες που αρνήθηκαν το Χριστό. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα. Να εξετάσουμε και να ερευνήσουμε τον εαυτό μας εάν θα αντέξουμε σε έναν διωγμό. Μπορούμε εμείς να αντέξουμε τα μαρτύρια, τα οποία υπέστη η αγία Φιλοθέη; Έχουμε διάθεση;

Πρέπει να διαθέσουμε τον εαυτό μας για το μαρτύριο. Να είμεθα έτοιμοι. Να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας διά τέτοια σκληράν ημέρα, η οποία έρχεται. Εάν έρθει τέτοιο καθεστώς άθεο και μόνο να συγκεντρωθούμε εδώ πέρα θα απαγορεύεται. Και θα έρθει αστυνόμος του άθεου καθεστώτος, για να μας σημειώσει. Δε θα μπορούμε να κάνουμε συγκεντρώσεις που κάνουμε τώρα, δε θα μπορούμε να κάνουμε κατασκηνώσεις, δε θα μπορούμε να έχουμε οικοτροφεία, δε θα μπορούμε να εκκλησιαζώμεθα, δε θα μπορούμε να έχουμε τίποτα απολύτως. Θα πάμε τότε στην εκκλησία των κατακομβών, θα πάμε στην εποχή της τουρκοκρατίας, που κρυφά τελούσαν τα μυστήρια. Σε τέτοια περίοδο πηγαίνουμε. Ο Θεός να βάλει το χέρι του και να δώσει «λύτρωσιν τω λαώ αυτού».

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ 47-48
https://www.katanixis.gr/

[toula]

"Χωράει ο Θεός στην καρδιά σου;"

Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;

Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;

"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."

Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

Κείμενο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, ενός μεγάλου σύγχρονου νηπτικού πατέρα της εκκλησίας μας.

http://plibyos.blogspot.com

[toula]

Σύμφωνα με τις πράξεις μας θα κριθούμε

«῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶπάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰπρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων. Καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.» (Ματθ. κε' 31-33)Κυριακή των Απόκρεω και το ευαγγελικό ανάγνωσμα ξεκινά με μια συγκλονιστική εικόνα, η οποία, όταν την φέρουμε στον νου μας, μας καθηλώνει.

Ποιος μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος, σχηματίζοντας την εικόνα της μέλλουσας κρίσης,με τον Χριστό ως Δίκαιο Κριτή να κάθεται στον θρόνο της δόξης Του, πλαισιούμενος από τους αγίους Αγγέλους! Εμπρός στον Χριστό μαζεμένα όλα τα έθνη των ανθρώπων, όλοι εμείς που περάσαμε από αυτήν την ζωή, περιμένοντας την δίκαιη κρίση Του, ώστε να μας χωρίσει σύμφωνα με τις πράξεις μας, όπως ο βοσκός τα πρόβατα από τα ερίφια, τους μεν στα δεξιά Του, γευόμενοι του παραδείσου, τους δε στα αριστερά Του, γευόμενοι της κολάσεως.Σύμφωνα, λοιπόν, με τις πράξεις μας θα κριθούμε. Αυτή η κρίση διαφέρει από τις ανθρώπινες κρίσεις, γιατί θα είναι δίκαιη. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός, «ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν» (Ιωαν. 5,30).Αν για ένα δικαστήριο χρειάζεται τόση προετοιμασία, ενώ η έκβασή του ενίοτε φέρνει άγχος και αγωνία, πόση προετοιμασία άραγε χρειάζεται γι' αυτό το δικαστήριο, στο οποίο μάρτυς υπερασπίσεως και κατηγορίας θα είναι ταυτόχρονα ο ίδιος ο εαυτός μας!

Γι' αυτό το δικαστήριο, στο οποίο η απόφασή του θα είναι αιώνια. Γι' αυτό το δικαστήριο, στο οποίο ο δικαστής θα είναι απόλυτα δίκαιος και δεν θα υπάρχει ίχνος αμφιβολίας.Η μέλλουσα κρίση θα είναι η δίκαιη ανταμοιβή της προσωπικής μας προσπάθειας. Η ενθύμησή της δεν πρέπει να μας τρομάζει και να μας αποκαρδιώνει, αλλά να μας ξυπνάει την διάθεση για αγώνα και προσπάθεια. Μας υπενθυμίζει την υποχρέωση της προετοιμασίας, για να βρεθούμε έτοιμοι ενώπιον του αδέκαστου Κριτή.Αυτός ο Κριτής είναι Δίκαιος γεμάτος έλεος και αγάπη για τον καθένα μας. Αυτός ο Κριτής είναι ο Πατέρας μας και περιμένει να δει την προσπάθειά μας για να βγάλει την δίκαιη απόφασή Του, «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου».

†Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr

[toula]

Για την Κυριακή της συγχωρήσεως που έρχεται...
"...Όπως κάθε στιγμή ο Θεός είναι διαθέσιμος να μας συγχωρεί, έτσι κι εμείς να συγχωρούμαστε μεταξύ μας.
Κι εμείς να κλάψουμε και να θρηνήσουμε και να λυπηθούμε και να συμπονέσουμε και να παρακαλέσουμε τον Θεό για το σφάλμα του αδελφού μας.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη αρετή.
Όσες αρετές κι αν έχεις, όσα καλά έργα και προσευχές και αγαθοεργίες κι αν κάνεις, όλα τα υπερβαίνει, εάν πεις ένα λόγο:
"Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφό μου για ότι μου έκανε".

Άγιος Άνθιμος εν Χίω
https://agiameteora-friends.net/