Ψυχοφελή μηνύματα...

[Αναστάσιος]

«Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι’ αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά. Ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

"Και αν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου, στην παράστασή μου ενώπιον του Θεού, και αν εγώ αγνοώ τον Θεό, και αν νυστάζω ή δεν καταλαβαίνω ή μου φεύγουν τα λόγια της προσευχής ή ζώ μέσα σε χίλια σκοτάδια, είμαι βέβαιος ότι μέσα στην άγνοιά μου, είναι παρών ο Θεός".

Γέρων Αιμιλιανός

[toula]

Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση; Όσο το πνεύμα των ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή...

Ώσπου οι άνθρωποι και οι λαοί να θυμηθούν, την ακαταλαβίστικη λέξη «κρίση», να τη μεταφράσουν στη γλώσσα τους, ώστε με αναστεναγμό και μετάνοια να φωνάξουν: «η Θεία δίκη»!

~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται».

[toula]

" Ορθοδοξία σημαίνει να λές την αλήθεια..."

Όλοι φοβούνται την αλήθεια, επειδή η αλήθεια είναι ο Θεός.

~ Γέρ. Νικόλαος

[toula]

Ο Άγιος Παύλος έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και εκλήθη Απλός.
-------------------------------
Η σύζυγός του ήταν ωραία μεν στη μορφή, κακότροπη δε στην ψυχή. Αυτή μοιχευομένη με άλλους, συνελήφθη κάποια ημέρα από τον Όσιο, όταν αυτός επέστρεφε από τους αγρούς. Ο Άγιος βλέποντας την γυναίκα του να μοιχεύει δεν ταράχτηκε, δεν οργίστηκε. Μάζεψε τα πράγματά του, την προέτρεψε να μετανοήσει για την αμαρτία της και να αποκαταστήσει με γάμο την παράνομη σχέση της και ανεχώρησε.Έτσι ο Όσιος άφησε τη γυναίκα του και τα παιδιά του στη φροντίδα του μοιχού και κατέφυγε στην Αιγυπτιακή έρημο, στο κελλί του Μεγάλου Αντωνίου, ζητώ­ντας να γίνει μοναχός.
-------------------------------
Όταν τον είδε ο Άγιος ’Αντώνιος, του είπε ότι ένας άνθρωπος εξήντα χρόνων είναι γέροντας και δεν δύναται να υπομείνει τους πειρασμούς. Έτσι του έκλεισε τη θύρα του κελλίου. Ο Όσιος Παύλος έμεινε έξω από το κελλί του μεγάλου καθηγητού της ερήμου επί τρεις ημέρες άσιτος, χωρίς τροφή και νερό. Η υπομονή του Οσίου Παύλου έκαμψε έτσι το ανένδοτο του Αγίου ’Αντωνίου, ο οποίος τον εκράτησε κοντά του και καθημερινά τον επαιδαγωγούσε και τον εδοκίμαζε, με σκοπό να τον αναγκάσει να μεταβεί σε κοινόβιο, όπου ο ασκητικός βίος θα ήταν πιο άνετος για τον ‘Όσιο, λόγω της ηλικίας του. Όμως ο Όσιος Παύλος παρέμεινε κοντά στον Άγιο Αντώνιο με υπακοή, εργαζόμενος καθημερινά τις εντολές του Θεού.
-------------------------------
Τόσο πολύ επρόκοψε στην αρετή και στην ευσέβεια ο Α­πλούς Παύλος, ώστε όταν εκαθόταν έξω από το ναό και έβλεπε τους αδελφούς να εισέρχονται σε αυτόν, μπορούσε να διακρίνει σε ποιά ψυχή αναπαυόταν η Χάρη του Θεού.
-------------------------------
Μια φορά έφερε ο Μέγας Αντώνιος ένα σταμνί μέλι και πρόσταξε τον Παύλον να πάρη το σταμνί, να χύση το μέ­λι στη γη.Καθώς ο Παύλος έκαμε ευθύς κατά την προ­σταγή, πάλιν τού είπεν ο Άγιος να το μαζώξη επιτήδεια και παστρικά. Αφού το εμάζωξε, τον πρόσταξε να βγάνη νερό όλη την ημέρα, και να το χύνη σε άλλο μέρος. Μετά από αυτό τού είπε να ξηλώση το φόρεμά του και να το ξαναρράψη. Όλα αυτά τα έκανε ο Μακάριος Παύλος χωρίς καμιά περιέργεια, χωρίς να γογγύση ποτέ.
-------------------------------
Δοκιμάζοντας ο μέγας Αντώνιος τον Παύλον, τού λέγει:
— Στάσου όρθιος, και να προσεύχεσαι εις αυτόν εδώ τον τύπον, ώσπου να έλθω να σου φέρω εργόχειρο να δουλεύης. Λέγοντας ταύτα μπήκε ο Άγιος στο σπήλαιον και από μια χαραμάδα έβλεπε τον Παύλο, ο οποίος στε­κόταν ασάλευτος εκεί όπου τού όρισε μέσα στον ήλιο καταφλεγόμενος μια βδομάδα.
Αφού πέρασε η Εβδομάδα, έβρεξε φύλλα χουρμάδων και τού τα έδωκε να τα πλέκη καθώς έκανε ο Άγιος. Άρχισε λοιπόν και έπλεκε με μεγάλον κόπο δεκαπέντε οργυιές. Αφού έπλεξε μια σειρά, τού λέγει ο Άγιος:
— Κακά και στραβά έπλεξες τη σειρά. Λοιπόν χάλασε, και πάλιν μετάπλεξέ την καλά.
Είχε τότε ο Παύλος επτά ημέρες που δεν έφαγε, πα­ντελώς κι όλα αυτά τα έκαμε ο μέγας Αντώνιος στον μακάριο Παύλο, για να βαρεθή τον κόπο και τη νηστεία και να φύγη από αυτόν, σε κανένα κοινόβιο.
Ο Παύλος αμέσως (κατά το πρόσταγμα τού Άγιου) εξέπλεξε και μετάπλεξε τη σειρά, με περισσότερον κόπο, επειδή δυσκολευόταν από το πρώτο πλέξιμο.
-------------------------------
Από αυτή λοιπόν την άκρα και θαυμάσια υπακοή, τού εδόθη χάρις παρά Θεού να βγάζη και να διώχνη δαίμονας από εκείνους που έπασχαν.
-------------------------------
Ο Άγιος Παύλος πήρε το προσωνύμιο Απλούς λόγο της μακαρίας του απλότητος που είχε και της θεάρεστης υπακοής που έκανε έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον γέροντά του Άγιο Αντώνιο τον Μέγα. Όλα τα έβλεπε απλά χωρίς να τ'αναλύει πολύ. Η μόνη του έννοια ήταν να ευαρεστεί τον Θεό ευαρεστώντας τον γέροντά του. Το θέλημα του γέροντά του ήταν το θέλημα του Θεού. Έτσι ο Άγιος Παύλος απλά και ταπεινά έκανε υπακοή φτάνοντας σε μεγάλα μέτρα αγιότητος. Επιτελούσε πολλά θαύματα χωρίς να θαυμάζει για όλα αυτά τα υπέρλογα που γινόντουσαν. Τα υπέρλογα ήταν πλέον φυσιολογικά γι'αυτόν.
-------------------------------
Τιμάται από την Εκκλησία μας στις 7 Μαρτίου.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πολλές φορές όταν επιμένουμε σε μια σχέση που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχει δοκιμασθεί και κριθεί ως αδιέξοδη, τοξική και καταστροφική, φανερώνει μια παθολογία. Βέβαια εμείς την παρουσιάζουμε ως "μεγάλο έρωτα". Ίσως, κάποιες σπάνιες φορές να είναι κι αυτό, αλλά τις περισσότερες όχι. Αυτή η εμμονή και επιμονή, ενώ βλέπουμε ότι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, γιατί όποτε το επιχειρήσαμε όλα ήταν χάλια, μόνο αγάπη που δεν είναι. Είναι τοξικότητα,
και συνήθεια, ίσως φόβος αλλαγής, πολλές φορές επιλογή του γνωστού μπροστά στο άγχος του άγνωστου αύριο, ίσως χαμηλή αυτοεκτίμηση ή ακόμη και ενοχή στην χαρά, δηλαδή, «δεν αξίζω και κάτι καλύτερο…», πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να το ονομάσουμε αγάπη. Η αγάπη, η αγαπητική σχέση ακόμη και με τις αδύναμες πλευρές και αστοχίες της έχει φως, χαρά, σε προχωράει ως άνθρωπο σε ανοιχτούς ορίζοντες, σε γλυκαίνει και σε πάει μπροστά από τα πάθη σου. Η αγάπη ακόμη και πάνω στον σταυρό μυρίζει ανάσταση.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Γερόντισσα Γαβριηλία: Για την αλλαγή των άλλων

Μ.: Αδελφή μου, όταν βλέπουμε κάτι στραβό στον άλλον, πως μπορούμε να τον κάνουμε ν’ αλλάξει σ’ αυτό το σημείο;

Γ.Γ.: Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις ότι με την προσπάθειά σου μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Ποτέ. Με την ζωή σου, μπορεί. Με την προσπάθεια, την ομιλία, την αντίθεση και με όλα αυτά, ποτέ, η πάρα πολύ σπάνια. Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η Ώρα του Θεού. Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτόν σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, το ιδεώδες του, και σε δει ευτυχισμένη, τότε θ’ άλλαξει.

Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει. Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι. Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού. Ο Θεός έχει το Πρόγραμμά Του για την ζωή του καθενός μας. Για όλους. Εμείς είμεθα ελεύθεροι.

Δεν ξέρουμε όμως ότι Εκείνος ξέρει τι θα κάνουμε. Εκείνος τα ξέρει όλα. Ξέρει την πορεία μας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής. Εμείς δεν την ξέρουμε. Κι αν Μ. μου, προσπαθήσουμε τον εαυτό μας, να ενώνουμε περισσότερο με τον Θεό, τότε δεν θα έχουμε ανάγκη να κάνουμε τίποτε. Γιατί αυτομάτως θα γινόμαστε παράδειγμα σ’ αυτούς που θα θέλαμε να δούμε στο Δρόμο Του. Όμως, είναι φυσικό, τόσο με τα νειάτα σου, όσο και με την αγάπη που έβαλε ο Θεός μέσα στην καρδιά σου, να μην μπορείς στην αρχή τουλάχιστον, να το καταλάβεις και να απογοητεύεσαι και να λες: «Τι κατάστασις είναι αυτή; Τόση προσπάθεια, κι ακόμα αυτός εκεί;» Ξέρεις όμως;

Το ίδιο λέει και ο Θεός μαζί μας: «Τόσες φορές συγχώρεσα. Τόσες φορές έκανα υπομονή. Ακόμα αυτός;» Και τότε, η συνέχεια θα είναι σε προσευχή. Όπως και η αρχή είναι στην προσευχή. Χωρίς να κρίνουμε τον άλλον. Μια φορά, όταν είχα καταλάβει πια ότι η προσευχή είναι το παν, είδα στον δρόμο δύο παιδάκια, στον θυμό τους πάνω, να σκοτώνονται στο ξύλο. Δεν πήγα να τα χωρίσω, όπως θα πήγαινα παλιά, αλλά έβαλα αμέσως σε πράξη αυτό που πίστευα.

Γύρισα από την άλλη μεριά το κεφάλι και είπα: Κύριε, βάλε Εσύ την Ειρήνη Σου ανάμεσα στα δύο τους. Κι ώσπου να γυρίσω να τα δω, αυτά γελούσαν και παίζαν πάλι… Ήταν μια απάντηση του Θεού. Να το ξέρεις Μ. μου. Η ειρήνη και η γαλήνη μας, και το πως ζούμε είναι που δείχνουν το πόσο πιστεύουμε. Γι’ αυτό, μπορεί ένας άνθρωπος να μας λέει τα καλύτερα διδάγματα. Όμως, αν τον δούμε ταραγμένο, ανήσυχο και να παραπαίει ο ίδιος, δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτά που θα μας πει.

Αν θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε τους άλλους, σκοπός της ζωής μας πρέπει να είναι να πλησιάζουμε όσο μπορούμε στο Πρότυπο, δηλαδή στον Κύριο.
Από το βιβλίο «Η Ασκητική της Αγάπης»

Πηγή: imverias.blogspot.gr

[Αναστάσιος]

«Μην νομίζετε ότι έχετε δικαίωμα να παραπονείστε όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. Ο Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που δεν γνωρίζετε».
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[Αναστάσιος]

«Αν θέλεις να κάμεις δυνατό το νου, δάμασε τη σάρκα με τη νηστεία».
Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

[toula]

Δεν μπορείς

Κάποτε εμφανίστηκε ο σατανάς μπροστά στον αιγύπτιο ασκητή Μακάριο και για να τον κάνει να λιποψυχήσει, του είπε:
-Ό,τι κάνεις εσύ, το κάνω κι εγώ. Εσύ νηστεύεις και εγώ δεν τρώω ποτέ σαν άυλο πνεύμα που είμαι. Κάνεις ολονυχτίες, αλλά κι εγώ επίσης δεν κλείνω μάτι. Σκέπτεσαι ολοένα το Θεό αλλά κι εγώ Αυτόν έχω στο νου μου, πολεμώντας τα τέκνα Του.

Ο Μακάριος του απάντησε:
- Όλα μπορεί να τα κάνεις που κάνω, αλλά ένα μονάχα δεν μπορείς: να μετανοήσεις!

Θα πρόσθετα επίσης ότι:
δεν μπορείς να πεις την αλήθεια
δεν μπορείς να ταπεινωθείς και
δεν μπορείς να αγαπήσεις.

Κι όσο αγωνίζομαι σ' αυτές τις τέσσερις επάλξεις (να μετανοώ, να αληθεύω, να ταπεινώνομαι, να αγαπώ),

δεν μπορείς να με κατακτήσεις!
http://www.inak.gr