"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Λένε σοφά οι Άγιοι Πατέρες: «μή επιχειρείς αύτό πού είναι πάνω άπό τή φύση, γιά νά μή πέσεις στό παρά φύση».
—————————————————
Χρειάζεται διάκριση. Να ξέρουμε τα μέτρα μας. Ειδικά στα πνευματικά. Εάν δεν κινούμαστε με διάκριση και υπακοή στον πνευματικό μας, πράττουμε αυτό το παράδοξο: να ικανοποιούμε τον εγωισμό μας μέσω της αδιάκριτης άσκησης. Γι’αυτό και ο Κύριος επιτρέπει την πτώση μας ώστε να μας δώσει την ευκαιρία να συνέλθουμε και να ταπεινωθούμε.
—————————————————
Να έχουμε λοιπόν επίγνωση των δυνάμεων μας. Διότι άλλο το τι θέλω και άλλο το τι μπορώ. Άλλο τι θέλω και άλλο τι έχω ευλογία να κάνω.
—————————————————
Βεβαίως τα αδύνατα για εμάς είναι δυνατά για τον Θεό. Γι’αυτό χρειάζεται ταπείνωση και υπακοή. Ας προσευχόμαστε στον Κύριο με θερμή και ζήλο, ας προστρέχουμε στο έλεός Του κι ας Του ζητούμε να αναπληρώσει τα ελλείποντά μας. Ας ζητούμε να μας δώσει αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε και όχι αυτό που θέλουμε, ώστε μη γίνει αιτία το «θέλω» μας (ακόμα κι αν ειναι κάποια άσκηση ή αρετή) να εκπέσουμε από την σχέση μας μαζί Του.
Διότι είναι προτιμότερο να παραμένω ελλειπής και ασθενής και κοντά στον Χριστό ζητιανεύοντας το έλεός Του, παρά να έχω ξεπεράσει πάθη και αδυναμίες και να θεωρώ ότι μόνος μου κάτι κατάφερα, ζώντας μέσα στην αλαζονεία της καταστροφικής υπερηφάνειας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Γιατί να δέχομαι τον καθένα όπως είναι; Του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Μα, μπορεί να πει κάποιος, αν ο αδελφός μου έχει άδικο; είναι σωστό να με κάνει ότι θέλει;

-Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του. Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι.

Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα, και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα.

Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρεις αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.

Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του. Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ.

Αν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος. Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή.

Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου. Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχομαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει άγιο.

https://www.vimaorthodoxias.gr

Ἕνας ἀδελφὸς εἶπε στὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

- Τὸ σῶμα μου ἀδυνάτισε, ἀλλὰ τὰ πάθη μου δὲν ἀδυνατίζουν.

- Τὰ πάθη μοιάζουν μὲ ἀγκαθωτὰ φυτά, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας.

Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ φυτὰ αὐτά,

πληγώνει καὶ ματώνει τὰ χέρια του,

ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ πάθη του, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἱδρῶτες καὶ κόπους.

Απ΄το Γεροντικό

Ο πόθος για ζωή σε κάνει να ποθείς την αγάπη.
Ο άνθρωπος που αγαπά, που η καρδιά του μπορεί να δεχτεί τον κάθε έναν χωρίς να δυσκολευτεί είναι καρδιά που μοσχοβολά ζωή.
---------------------------------------
Ο άνθρωπος που έχει μέσα στην καρδιά του σκληρότητα και καχυποψία, που εύκολα αντιπαθεί και εύκολα κατακρίνει είναι άνθρωπος που μοιάζει πιο πολύ νεκρός παρά ζωντανός.
---------------------------------------
Όποιος άνθρωπος υποστηρίζει ότι έχει πόθο για την ζωή αλλά δεν αγαπά, ζει μέσα σε ένα ψέμα. Αυτό που ποθεί δεν είναι η ζωή αλλά μια έκπτωση ζωής που τείνει να ομοιάζει πιο πολύ με θάνατο. Διότι ζωή σημαίνει σχέση και κοινωνία, συγχώρεση και άνοιγμα και όχι χωρισμός και αυτονομία, αδιαλλαξία και κλείσιμο.
Ο άνθρωπος που ποθεί την ζωή είναι αδύνατον να μην ποθεί τον Θεό, μιας και ο Θεός είναι η Ζωή.
Πολλές φορές οι μπερδεμένοι άνθρωποι νομίζουν ότι απομακρυνόμενοι από τον Θεό να βιώσουν καλύτερα ή στον ύψιστο βαθμό την ζωή. Μα αυτό είναι μια μεγάλη πλάνη. Η εμπειρία της ίδιας της ζωής δείχνει ότι ο άνθρωπος που ζει απομακρυσμένος από τον Θεό και συγχρόνως είναι προσκολλημένος στα πάθη του τελικά ενώ βιώνει κάποιες στιγμές επιφανειακής χαράς (που κυρίως ταυτίζονται με αισθητές ηδονές), από την άλλη έχει συνοδοιπόρο του αυτήν την τραγική κατάσταση του πνευματικού θανάτου κατά την οποία δεν έχει αίσθηση ειρήνης και χαράς στην ζωή του. Γι’ αυτό και ζει με απίστευτα σκαμπανεβάσματα ψυχολογικά και μπερδεμένα συναισθήματα. Την μια στιγμή χαίρεται την άλλη λυπάται, την μια στιγμή δείχνει ειρηνικός και την επόμενη χάνεται μέσα στην οργή, την μια στιγμή είναι «έξω καρδιά» την άλλη γίνεται αγοραφοβικός. Ζωή γι’ αυτόν είναι η ικανοποίηση του πάθους του και τίποτα παραπάνω. Ζωή χωρίς την ικανότητα να ικανοποιήσει τα πάθη του δεν μπορεί να δεχτεί. Γι’ αυτό και βλέπουμε ανθρώπους που φτάνουν στο σημείο να αφαιρούν την ζωή τους επειδή δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα πάθη τους ή φτάσανε σε τέτοιο σημείο που η ικανοποίηση του πάθους τους πλέον δεν τους πρόσφερε την αισθητή ηδονή που ήθελαν.
---------------------------------------
Ο πόθος για την ζωή εάν δεν έχει Θεό και συνάνθρωπο μετατρέπει την ζωή σε ένα πάρα φύσιν έκτρωμα.
---------------------------------------
Είναι φοβερό να λες «άνθρωπε ζήσε την ζωή σου» και ο άλλος να καταλαβαίνει ότι του προτείνεις να ζήσει μέσα στην αμαρτία. Είναι φοβερό και τραγικό διότι από αυτό καταλαβαίνεις ότι ο άνθρωπος αυτός έχει ταυτίσει την «καλή ζωή» με την ζωή της αμαρτίας, με την ζωή των παθών, της καλοπέρασης, του ικανοποίησης του εγώ του.
---------------------------------------
Όμως το να «ζήσεις την ζωή» σημαίνει να ζήσεις την ζωή με τον Χριστό. Είναι αδιανόητο η ζωή σου να έχει ζωή χωρίς Χριστό. Μόνο με τον Χριστό μπορεί η ζωή μας να αποκτήσει ζωή. Μόνο με τον Χριστό μπορεί η ζωή μας να αποκτήσει φως και χαρά, ειρήνη και ευτυχία. Μόνο με τον Χριστό μπορεί η ζωή μας να νικήσει την φθορά και τον θάνατο και πλέον να μας εισαγάγει ως υπάρξεις στην αιωνιότητα.
«Άνθρωπε, ζήσε την ζωή σου» σημαίνει: σκότωσε το εγώ σου, συγχώρα, ερωτεύσου, αγάπα, ταπεινώσου, γίνε συνάνθρωπος, γίνε η ανάπαυση των άλλων.
---------------------------------------
Δεν έχουμε την πολυτέλεια αδελφοί μου να χαραμίσουμε την ζωή μας σε πράγματα και καταστάσεις που συνδέονται με τον θάνατο. Η ζωή είναι το μεγάλο δώρο του Θεού προς όλους μας. Μπορεί να έχουμε προβλήματα και δοκιμασίες, σταυρούς και πειρασμούς μέσα στην ζωή μας, όμως μη ξεχνούμε ότι μια φορά ζούμε, ότι η ζωή μας είναι μία. Τώρα λοιπόν έχουμε την ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε αυτήν την ευκαιρία. Τώρα, σήμερα, όχι μετά. Τώρα έχουμε την δυνατότητα να δούμε κατάματα τα βαθιά μας και να αποφασίσουμε τι θέλουμε τελικά. Θέλουμε μια ζωή που ως κανόνα της έχει «ότι φάμε και ότι πιούμε...», δηλαδή μια ζωή αιχμάλωτη του κοσμικού φρονήματος ή μια ζωή που ως στόχο της έχει τον Χριστό;
---------------------------------------
Δεν ήλθαμε στην ζωή για να πεθάνουμε αλλά για να ζήσουμε. Αυτήν την ζωή μας προσφέρει ο Θεός. Μια ζωή που δεν οριοθετείται σε μερικά χρόνια επιγείου βίου αλλά μια ζωή που δεν έχει τέλος.
---------------------------------------
Ο Χριστός έρχεται και μας λέγει: "πάμε μαζί και όπου βγει; με εμπιστεύεσαι; με αγαπάς;...εάν ναι, τότε άσε με να σε οδηγήσω· γιατί μαζί μου όπου και να βγούμε θα είναι παράδεισος, γιατί μαζί μου θέλεις δεν θέλεις θα έχεις ζωή και φως, χαρά και ανάπαυση. Πάμε μαζί και όπου βγεί; Μαζί όμως θέλω να κάνουμε ό,τι κάνουμε. Μαζί, όχι χώρια. Μαζί θέλω να είμαστε από τώρα, γιατί αλλιώς δεν μπορώ μετά να σου δώσω όλα αυτά που θέλω να σου δώσω, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να σου χαρίσω όλα αυτά που θέλω να γίνουν και δικά σου...".
---------------------------------------
Η επιλογή είναι δική μας.
Ελεύθερα μπορούμε να επιλέξουμε την ζωή.
Ελεύθερα μπορούμε να επιλέξουμε τον θάνατο.
Ελεύθερα επιλέγουμε τον Χριστό ή Τον απορρίπτουμε.
Αυτή η ελευθερία όμως, αυτό το μεγάλο δώρο του Θεού, είναι και η αιτία που αυτοκαταδικαστούμε να ζήσουμε και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής μας.
---------------------------------------
Αυτοκαταδικαζόμαστε να ζήσουμε μέσα στην Αιώνια Ζωή ή μέσα στον Αιώνιο Θάνατο· μέσα στην Αιώνια Συγχώρεση ή μέσα στον Αιώνιο Χωρισμό.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μια από τις βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για ν΄αισθανθούμε οτι υπάρχει αιτία χαράς στην ζωή μας.Όμως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, διότι η χαρά βρίσκεται και αναγνωρίζεται σε πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Αναφέρει ο Σ. Ζουμπουλάκης, οτι ένα απο τα πολλά σημαντικά που μας προσφέρει ο πόνος είναι το ξύπνημα, σε ολα αυτά τα απλά καθημερινά μα σπουδαία, που εμείς τα προσπερνάμε ως αυτονόητα. Κι όμως, όταν τα χάσουμε τότε τα εκτιμούμε. Διότι η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις. Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου. Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους. Στον περίπατο με έναν φίλο ή με τον αγαπημένο σου ζώο. Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά. Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στον έρωτα που δεν ρωτά.

Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

Δεν είναι σημαντικό να έχουμε το Χριστό μέσα μας;

Το γνώρισμα της Μεγάλης Σαρακοστής δεν είναι μόνο η νηστεία αλλά και η προσευχή και η συχνότερη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε, αφού είναι το «στάδιο των αρετών»; Όταν κανείς αγωνίζεται για να πετύχει κάτι μεγάλο, χρειάζεται εφόδια, δυνάμεις. Κι όσο πιο σπουδαίος και σημαντικός είναι ο στόχος, τόσο και οι ενισχύσεις θα πρέπει να είναι σημαντικές. Την περίοδο της Μ. Σαρακοστής καλούμαστε να πορευτούμε πιο δυναμικά από το θάνατο τής αμαρτίας στη ζωή του Θεού. Αυτή η αλλαγή, η μετάβαση, ονομάζεται, στη γλώσσα της Εκκλησίας, μετάνοια. Άλλο η μεταμέλεια κι άλλο η μετάνοια. Το πρώτο σημαίνει συνειδητοποίηση του λάθους, το δεύτερο αλλαγή νοοτροπίας. Το πρώτο αναγκαίο για το δεύτερο αλλά δεν σημαίνει ότι πάντα οδηγεί στη μετάνοια, που είναι μια συνεχής πορεία προς την ατέλευτη τελειότητα, που είναι το γνώρισμα κάθε χριστιανού για όλη τη ζωή του και κυρίως για την Εκκλησιαστική περίοδο που διανύουμε.

Επειδή στην πορεία της Μ. Σαρακοστής είναι απαραίτητη η συμπόρευση του Θεού μας, η συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία γίνεται πηγή Ζωής. Γιατί η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο για την όποια πιθανή αρετή μας, δεν είναι επιβράβευση του αγώνα μας, αλλά είναι «εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον». Γι’ αυτό, όσο πιο συχνά συμμετέχει κανείς τόσο πιο πολλή αίσθηση έχει της αφέσεως των αμαρτιών του και της αιωνίου ζωής, εφόσον η «αιώνια ζωή» είναι, κατά το λόγο του Κυρίου, η εμπειρική γνώση του Θεού (Ιω. 17,3).Την περίοδο της Μ. Σαρακοστής τελούνται τρεις λειτουργίες: Του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου και των Προηγιασμένων Δώρων. Η πρώτη, που είναι η πιο γνωστή, τελείται κάθε Σάββατο και την Κυριακή των Βαΐων. Η δεύτερη, τις πέντε Κυριακές της Μ. Σαρακοστής, τη Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο. Των Προηγιασμένων Δώρων, τελείται συνήθως Τετάρτη και Παρασκευή αλλά μπορεί και να τελεστεί από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή μόνο τη Μ. Σαρακοστή.

Ο λόγος που τελείται η λειτουργία των Προηγιασμένων, είναι γιατί η περίοδος αυτή έχει πένθιμο χαρακτήρα – γι’ αυτό και η νηστεία. Η κανονική Λειτουργία, όπως του Χρυσοστόμου και του Βασιλείου, έχει χαρούμενο χαρακτήρα, εφόσον επαναλαμβάνεται η ζωή του Χριστού. Ενώ στην Προηγιασμένη, είναι αγιασμένος ο άρτος και ο οίνος από την προηγούμενη κανονική Λειτουργία, γι’ αυτό και λέγεται των Προηγιασμένων Δώρων.Έτσι τη Μ. Σαρακοστή, που ’ναι κατεξοχήν περίοδος μετάνοιας, ο Χριστός, με τη συχνή Θεία Κοινωνία, γίνεται συνοδοιπόρος, «βοηθός και σκεπαστής», οικείος και Κύριός μας, ανάλογα με τη δεκτικότητα και τη μετάνοια του καθενός.Αλήθεια, μέσα στον κυκεώνα που ζούμε, με τις αντιπαλότητες, τα συμφέροντα, τα πάθη και τα μίση του κόσμου, δεν είναι σημαντικό να έχουμε το Χριστό μέσα μας; Δεν είναι ωραίο το Φως Του να γεμίσει την ύπαρξή μας και να γινόμαστε και ’μεις για τους γύρω μας ένα κερί που θα δείχνει την εικόνα Του; Το εύχομαι!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr

Οι Άγιοι ήταν άνθρωποι όμοιοι με εμάς.

Πολλοί από αυτούς είχαν μεγάλες αμαρτίες,

αλλά με την μετάνοια πέτυχαν την Ουράνια Βασιλεία.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης