Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ἐὰν τὸ δένδρο ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπό, καὶ τὸ καλὸ δένδρο παράγει ἐπίσης καλὸν καρπὸ (Ματθ. 7, 16. Λουκ. 6, 44), ἡ μητέρα τῆς αὐτοαγαθότητος, ἡ γεννήτρια τῆς ἀΐδιας καλλονῆς, πῶς δὲν θὰ ὑπερεῖχε ἀσυγκρίτως κατὰ τὴν καλοκαγαθία ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ ἐγκόσμιο καὶ ὑπερκόσμιο;
Διότι ἡ δύναμις ποὺ ἐκαλλιέργησε τὰ πάντα, ἡ συναΐδια καὶ ἀπαράλλακτη εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος, ὁ προαιώνιος καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπεράγαθος Λόγος, ἀπὸ ἀνέκφραστη φιλανθρωπία κι᾽ εὐσπλαγχνία γιὰ χάρι μας ἠθέλησε νὰ περιβληθῇ τὴν ἰδική μας εἰκόνα, γιὰ νὰ ἀνακαλέσῃ τὴν φύσι ποὺ εἶχε συρθῇ κάτω στοὺς μυχοὺς τοῦ ἅδη καὶ νὰ τὴν ἀνακαινίσῃ, διότι εἶχε παλαιωθῆ, καὶ νὰ τὴν ἀναβιβάσῃ πρὸς τὸ ὑπερουράνιο ὕψος τῆς βασιλείας καὶ θεότητός του.
Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
«Λόγος εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου»

[toula]

Από τον πνευματικόν πατέρα μου παρέλαβον ότι πρέπει να θέτωμεν «φυλακήν τω στόματι» ημών όταν ομιλώμεν περί των μυστηρίων του Χριστού.
Πόσω μάλλον πρέπει να κάνωμεν τούτο όταν ομιλώμεν περί του «μυστηρίου των μυστηρίων» του Χριστού περί της Παναγίας και Υπερευλογημένης Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μητρός Του.
Εάν ο θεόπτης Μωϋσής με φόβον και έντρομος «ευλαβείτο κατεμβλέψαι» ενώπιον της αφλέκτου βάτου, που ήτο μόνον η «σκιά της αληθείας», σκιά της αληθινής Βάτου, της Παναγίας Θεοτόκου, τι άλλο να κάνωμεν ημείς οι αμαρτωλοί και ανάξιοι, όταν πρόκειται να ομιλήσωμεν δια την Παναγίαν Θεοτόκον, παρά να προσευχώμεθα πρώτον ταπεινά μαζί με όλον το πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού, έχοντας τους αγίους υμνωδούς μας ως κανονάρχας και τελετάρχας:
Τείχισόν μου τας φρένας, Σωτήρ μου·
το γαρ τείχος του κόσμου ανυμνήσαι τολμώ,
την άχραντον Μητέρα Σου·
εν πύργω ρημάτων ενίσχυσόν με,
και εν βάρεσιν εννοιών οχύρωσόν με·
Συ γαρ βοάς των αιτούντων πιστώς τας αιτήσεις πληρούν.
Συ ουν μοι δώρησαι γλώτταν,
προφοράν,
και λογισμόν ακαταίσχυντον·
πάσα γαρ δόσις ελλάμψεως παρά Σου καταπέμπεται,
Φωταγωγέ,
ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».
Αθανάσιος Γιέφτιτς (πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης)
"Εισαγωγή" εις Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού, Η Θεοτόκος - τέσσερις θεομητορικές ομιλίες, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 19953.
🕊

[toula]

"Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο τέλεια ειρηνικός…"
Ο απόστολος Παύλος, όταν ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ασθένεια τότε ο Θεός του απάντησε:
“Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου”.
Δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις;
Εάν σου πάρω την ασθένεια, κινδυνεύεις να χαθείς.
Με αυτήν θα πορευθείς στον ουρανό.
Ο χαρακτήρας μας, οι αδυναμίες μας, τα πάντα, γίνονται ταχύτατα μεταφορικά μέσα, για να φθάσουμε στον Θεό.
Εάν εμείς στεκώμαστε σε αυτά, αιτία είναι ο εγωϊσμός μας.
Σημαίνει ότι εγκαταλείπομε τον Θεό, ότι δεν μας νοιάζει ο Θεός και η χάρη του αλλά ο εαυτός μας.
Αντί να έχομε τον Θεό Θεό μας, έχομε θεό τον εαυτό μας.
Επομένως, εάν κάποιος δεν έχει άνεση, χαρά, ευφροσύνη, αυτό σημαίνει ότι δεν ήρθε ακόμα σε κοινωνία με το Θεό.
Και είναι πονεμένος, προβληματισμένος, δυστυχισμένος, αν χτυπιέται από πειρασμούς, δυσκολίες… σημαίνει ότι ακόμα δεν αγάπησε τον Θεό, ότι ακόμα δεν αφέθηκε ελεύθερα στον Κύριο, ακόμα παλεύει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο τέλεια ειρηνικός…
Μπορεί να έχει θλίψεις, εξωτερικά δηλαδή να τον χτυπούν δυσκολίες, δεν τον δημιουργούν όμως εσωτερικό προβληματισμό, εσωτερικό πόνο.
Μπορεί να φλέγεται από πειρασμούς, από δυσκολίες, ή από την παρουσία του Θεού, η οποία δεν τον αφήνει να ησυχάσει αλλά τον κάνει να ζητάει όλο και περισσότερο τον Θεό, δεν καίγεται όμως.
Είναι ο θεωμένος άνθρωπος, ο κοινωνός θείας φύσεως.
Δεν είναι δυνατόν να πάσχει ψυχικά, ούτε πνευματικά.
Ένα μόνο πάθος έχει, έναν πόνο, το πάθος του Χριστού.
Μία αγωνία έχει, την αγωνία της τελειότητας.
Μία δυσκολία έχει, την δίψα του Θεού.
Γερων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετριτης .

[toula]

”Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα.
Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή.
Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς Νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.”
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157.

[toula]

Εισερχόμεθα λοιπόν στην εκκλησία, στο σπίτι μας, και χαιρόμεθα αληθινά.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο προνόμιο που μπορεί να έχη ένας χριστιανός.
Ζώμεν εδώ την χάριν του Θεού.
Ζώμεν την σωτηρίαν μας, τα αποτελέσματα του λυτρωτικού έργου του Θεού μας, του μεγάλου Αρχιερέως.
Εδώ, στην εκκλησία, μπορούμε να νοιώσωμε το χωρίον του Αποστόλου: ο Χριστός «δια του ιδίου αίματος εισήλθεν εφάπαξ εις τα Άγια, αιωνίαν λύτρωσιν ευράμενος»….
Αυτό σημαίνει ότι, όταν εισερχώμεθα εις τον ναόν να παρακολουθήσω με την θείαν λειτουργίαν, δεν είναι μία πράξις τυχαία.
Δεν είναι κάτι που μπορείς να λες: δεν βαριέσαι, θα έρθω και αύριο και μεθαύριο.
Είναι μία πράξις μοναδική.
Πηγαίνουμε εις Εκείνον τον οποίον ηγαπήσαμεν, εις Εκείνον ο οποίος έδωσε την ζωή του για μας, εις τον Χριστόν…
Αλλά που είναι ο Χριστός;
Και εδώ είναι και παντού.
Βασικά όμως ο Χριστός, το δεύτερον πρόσωπον της θεότητος , είναι εκ δεξιών του ουράνιου Πατρός, εις τα άγια των αγίων.
Επομένως, μη νομίζετε ότι, όταν μπαίνωμε στον ναό, μπαίνουμε και και φεύγουμε και ξαναμπαίνομε.
Όχι.
Ανεβαίνουμε και εισερχόμεθα εις τα άγια των αγίων, εις τους ουρανούς.
Όπως ανοίγομε το παραπέτασμα της ωραίας πύλης και βγαίνει ο Χριστός, το άγιον ποτήριον, έτσι ανοίγουμε την θύραν των ουρανών και εισερχόμεθα εμείς οι αμαρτωλοί !
Εμείς οι αμαρτωλοί, εφ’ όσον ερχόμεθα εις την λειτουργίαν, αναβαίνομεν εις την άνω Ιερουσαλήμ! Καταλαβαίνετε τι μεγαλείον ζουν αί ψυχαί μας! Καθήμεθα και ημείς εκ δεξιών του Πατρός και παίρνομε τιμήν από την τιμήν του Χριστού μας και από την τιμίαν σάρκα του Κυρίου και Θεού μας.
Ώστε όταν μπαίνωμε στην εκκλησία, διασχίζομε την από την γη μέχρι τον ουρανό.
Διασχίζουμε τους αστέρας, αφήνομε τους αγγέλους κάτω από ημάς και ανεβαίνουμε εκεί όπου ίσταται η Παναγία Τριάς .
Αυτό είναι το μυστήριον της Εκκλησίας μας.
Βλέπομε το ψωμί και το κρασί, αλλά ποιος από ημάς δεν πιστεύει ότι είναι ο Χριστός; Οσφραινόμεθα κρασί και ψωμί, αλλά ποιος από ημάς δεν πιστεύει ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού!
Το αυτό μυστήριον συμβαίνει και εδώ.
Βλέπομε ότι είμαστε μπροστά σε αυτές τις εικόνες, κάτω από τους πολυελαίους, ο ένας πλάι στον άλλον.
Λάθος.
Είναι μυστήριον. Δεν είμαστε εδώ.
Είμαστε εκεί επάνω μαζί με τα στίφη των αγίων, μαζί με τα τάγματα των αγγέλων, μαζί με τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, τα οποία τρέχουν τόσο γρήγορα για να μας μαθαίνουν και εμάς να τρέχωμε προς τον Χριστόν ημέρας και νυκτός, μαζί με τα πολυόμματα Χερουβίμ για να συνηθίσουν και τα δικά μας μάτια να ανακαλύπτουν τον Χριστόν.
Αυτό σημαίνει μυστήριον της Εκκλησίας….
Ώστε αγαπητοί μου, αυτό είναι το μεγαλείο που μας αποκαλύπτει ο Άγιος Ιάκωβος σήμερα.
Η λειτουργία μας είναι ένα τέτοιο μεγάλο δώρο. Κανείς δεν είναι άξιος γι’ αυτά τα μεγαλεία. Κανείς δε μπορεί να κάνη κάτι χωρίς τον Θεόν.
Ο Θεός τα πραγματοποιεί και μας τα φέρνει στα χέρια μας και στην καρδιά μας….
Αλλά ας σκέπτεται ο καθένας:
Πόσο μεγάλον, πόσο πλούσιον, πόσο πλούσιον, πόσο υψηλόν με κάνει ο Θεός εμένα τον αμαρτωλόν!
«Ω τάλας εγώ, ότι κατανένυγμαι» κατέβηκε επάνω μου ο Θεός , είπε ο Ησαΐας.
Έτσι πρέπει να λέμε και ημείς, όταν ερχώμεθα εις την Εκκλησίαν.
Να τρέμωμεν, αλλά και να σκιρτούν οι καρδιές μας, διότι αγκαλιάζομε τον Θεόν και μας αγκαλιάζει και Εκείνος.
Ήλθαμε λοιπόν στην εκκλησία, στην λειτουργία. ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΗΤΕ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ, ΠΑΡΩΝ Ο ΘΕΟΣ!
Όπου κι αν στρέψωμε το βλέμμα μας, μπροστά μας ο Θεός!
Εάν δεν τον βλέπωμε, δεν σημαίνει πως δεν είναι, αλλά απλώς τα μάτια μας δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν τον Θεόν.
Η Εκκλησία μας στο τέλος της θείας λειτουργίας αναφωνεί:
«Είδομεν το φως το αληθινόν».
Το είδον αί καρδίαι μας. Το νοιώσαμε βαθιά στην ζωή μας.
Αν οι άγγελοι έλεγαν για την Παναγία, όταν ανέβαινε στον ουρανό, «άρατε πύλας, οι άρχοντες», στρατηγοί του ουρανού, άγγελοι και αρχάγγελοι ανοίξτε τις πύλες να εισέλθη η Βασίλισσα, πολλώ μάλλον και εμείς να αναφωνούμε για τον Βασιλέα Χριστόν στους αγγέλους και στους αγίους οι οποίοι μας γεμίζουν, μας βλέπουν , μας αγαπούν, μας υπερασπίζονται: άγγελοι, αρχάγγελοι, « άρατε πύλας και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης».
Ας βλέπωμε νοερώς τον Βασιλέα για τον οποίον ανοίξαμε τους δρόμους εμείς οι αμαρτωλοί και ας λέμε μαζί με τον Ψαλμωδόν :
«Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ και κλαύσωμεν εναντίον Κυρίου…ότι αυτός εστιν ο Θεός ημών».
Ας ανοίγωμε της καρδίας μας τους βυθούς ενώπιον του Κυρίου, ο οποίος είναι Παρών, και να προχωρούμε κάθε μέρα περισσότερο, ώστε να μπορούμε να ανακαλύπτωμε όλα εκείνα τα οποία ο Θεός, ο λυτρωτής μας, έχει κάνει για μας.
«ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ – ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΟΡΑΣΙΣ ΘΕΟΥ Κατηχήσεις και Λόγοι» Αρχιμ. Αιμιλιανού – Η παρουσία μας εις τον ναόν» (σελ.202-208).

[toula]

Συχνά έκανε συζητήσεις με παλαιοημερολογίτες ζηλωτές.
Η προσπάθειά του εκινείτο σε επίπεδο συγγραφικό, επιστολογραφικό κ.τ.λ., αλλά και σε επίπεδο συζητήσεων.
-Εσείς οι νεοημερολογίτες δεν θα πάτε στον παράδεισο, του έλεγε κάποιος φανατικός ζηλωτής.
-Θα πάμε και μάλιστα με σιγουριά, του απαντούσε ήρεμα ο Γέροντας.
Δεν θα πάτε και στο λέγω εγώ με βεβαιότητα.
-Φυσικά και θα πάμε στον παράδεισο μη αμφιβάλλεις γι αυτό.
-Εάν πάτε σεις στον παράδεισο εγώ δεν θέλω να έλθω.
Προτιμώ την κόλαση.
-Πρόσεξε παιδί μου μη χάσεις την ψυχή σου. Εγώ θέλω να πάω στον παράδεισο και ας είμαι τελευταίος μετά και από τον χειρότερο άνθρωπο. Να με βάλει ο Θεός στον Παράδεισο και ας έχει βάλει και τον Νέρωνα και τον Χίτλερ και μάλιστα να τους γυαλίζω και τα παπούτσια.
Τι με νοιάζει εμένα ποιον θα βάλει ο Θεός στον Παράδεισο;
Δικός του είναι ότι θέλει κάνει.
Εμένα δεν μου πέφτει λόγος· εγώ θέλω να σωθώ και τα υπόλοιπα είναι του Κυρίου!
-Η καρδιά μου, παιδιά μου, έχει μόνο εισόδους και καμιά έξοδο.
Εάν κάποιος εισέλθει σε αυτή δεν πρόκειται να εξέλθει, όσα προβλήματα και να μου δημιουργήσει.
Δεν θα ψυχρανθεί η αγάπη μου, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου.
-Βέβαια, αγαπώ τα παιδιά μου, όπως είναι, θα ευχόμουν όμως να μη μένουν με τα ελαττώματά τους αλλά να προοδεύουν πνευματικώς και να βελτιώνονται συνεχώς.
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ
Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Αρχιμ. Εφραίμ Χαλή Θεολόγου
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη
Θεσσαλονίκη

[toula]

Ἁγία ὅραση τοῦ νοῦ!
Πόσο ἀπροσδόκητα, πόσο αἰφνίδια ἐμφανίζεσαι σάν ἐκπληκτικός ζωγραφικός πίνακας μπροστά στά νοερά μάτια ὅσων ἔχουν ἑτοιμαστεῖ γιά τή θέα τῶν θείων μυστηρίων μέ τή μετάνοια καί τήν προσεκτική, μοναχική προσευχή!
Πόσο βαθιά, πόσο σαφής, πόσο ζωντανή εἶναι ἡ γνώση πού παρέχεις!
Πόσο πλήρη, πόσο ἀδιαφιλονίκητη, πόσο ἀσύλληπτη πεποίθηση ἐμπνέεις!
Ἔρχεσαι, ἀνεξάρτητα ἀπό τή θέληση τῶν ἀνθρώπων, σ᾿ ὅποιον ἐσύ διαλέγεις, ἤ μᾶλλον σ᾿ ὅποιον ὁ Θεός σέ στέλνει!
Ὅποιος θέλει νά εἰσχωρήσει μέ τή δική του δύναμη καί προσπάθεια στά πνευματικά μυστικά, ματαιοπονεῖ· δέν εἶναι παρά ἕνας ἀνίσχυρος ὀνειροπόλος, πού περιπλανιέται στό σκοτάδι τῆς αὐταπάτης, χωρίς νά ἔχει καί, ἑπομένως, χωρίς νά μεταδίδει οὔτε φῶς οὔτε ζωή.
Ὅπως ἀκούγεται ὁ ἦχος τῶν ἁλυσίδων πού εἶναι περασμένες στά χέρια καί στά πόδια τοῦ σκλάβου, ἔτσι ἀκούγεται καί ὁ ἦχος τῆς βίας, τῆς παραποιήσεως, τοῦ ἀναγκασμοῦ, τῆς δουλείας καί τῆς βδελυρῆς ἁμαρτίας στίς σκέψεις καί στά λόγια τοῦ ὀνειροπόλου.
Προϋπόθεση τῆς αὐθεντικῆς, τῆς θείας καί μυστικῆς πνευματικῆς ὁράσεως εἶναι ἡ διαρκής παραμονή τοῦ ἀνθρώπου σέ κατάσταση μετάνοιας καί πένθους γιά τήν ἁμαρτωλότητά του.
Τά κατανυκτικά δάκρυα εἶναι τό κολλύριο (Βλ. Ἀποκ. γ΄: 18) μέ τό ὁποῖο θεραπεύονται τά μάτια τοῦ πνεύματος.
Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
Ἔρημος Ἁγίου Σεργίου
1846
(Ἀπό τό βιβλίο: “ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ”, Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς)

[toula]

"Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός της ζωής;
Ἡ θέωσις.."
Ὑπάρχει δυστυχῶς ἄγνοια στοὺς ἀνθρώπους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Διότι νομίζουν ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἁπλῶς ἡ ἠθικὴ βελτίωσή μας, τὸ νὰ γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι. Ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες, μᾶς παραδίδεται ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ νὰ γίνει δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος μόνο καλύτερος ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι, ἠθικώτερος, δικαιότερος, ἐγκρατέστερος, προσεκτικότερος. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ γίνουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ μεγάλος σκοπός, ὁ τελικὸς σκοπός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργός μας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο. Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός; Ἡ θέωσις. Τὸ νὰ ἑνωθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ὄχι μὲ ἕνα ἐξωτερικὸ ἢ συναισθηματικὸ τρόπο, ἀλλὰ ὀντολογικά, πραγματικά.
Αρχ. Γεώργιoς Καψάνης
Ηγούμενος Ι.Μ Γρηγορίου

[toula]

Μέσα στο γάμο προσέξτε πάρα πολύ.
Ενθυμούμαι, έλεγε ο γέροντας, (Ιωσήφ Βατοπαιδίου),
ότι κάθε άστοχη κουβέντα μέσα στο γάμο είναι μια πέτρα πάνω σε ένα τζάμι.
Μην ρίχνετε πέτρες πάνω στα τζάμια!
Θα'ρθει μια ώρα που θα σπάσει εκείνο το τζάμι, κι όταν σπάσει δύσκολα
ξαναενώνεται μετά.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

[toula]

"Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε…!"
Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε, τότε δύο πράγματα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν:
Ἢ δὲν μᾶς τὸ δίνει γιὰ τὸ καλό μας, ἢ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς καὶ πότε νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε, χωρὶς νὰ ἀποκλείεται νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο μαζί.
Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη περίπτωση, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸ «γιατί». Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλὲς τοῦ Κυρίου!
Γι’ αὐτὸ σιωπῶ.
Γιὰ τὴν δεύτερη, ὅμως, περίπτωση, θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ πῶ πάρα πολλά.
Πρῶτα-πρῶτα, ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν πρέπει νὰ στυλώνουμε τὰ πόδια μας καὶ νὰ τοῦ λέμε:
«Τώρα θέλω αὐτό».
Διότι, κάτι τέτοιο, δὲν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτον, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ μεγάλη ἀσέβεια πρὸς τὸν Δημιουργό μας.
Ποιὸς εἶσαι ἐσύ, ἢ ἂν θέλεις, ποιὸς εἶμαι ἐγώ, ποὺ μπορῶ νὰ ζητήσω ἀπαιτητικὰ κάτι ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ μάλιστα νὰ τοῦ προσδιορίσω καὶ τὸν χρόνο χορηγήσεώς του;
— Μά, Παπούλη μου, ἐγὼ οὔτε ἀπαιτητικὰ τὸ ζήτησα, οὔτε χρονικὰ ὅρια ἔθεσα. Αὐτὸ τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά. Γιατὶ τὸ θέμα μου χρονίζει…
— Ἀκριβῶς αὐτὸ σοῦ ἐξηγῶ καὶ ἐγώ.
Τὴν αἰτία ποὺ χρονίζει.
Ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ζητᾶμε παρακλητικὰ καὶ εὐγενικά, γιὰ ἕνα ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα. Ἐὰν δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς τὸ ἀρνεῖται, τότε σταματοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἐνοχλοῦμε.
Διότι, ὅσο ἐπιζητοῦμε κάτι, τόσο ἀπομακρύνεται. Γι’ αὐτὸ παύουμε νὰ τὸ ζητᾶμε. Καὶ ὅταν πλέον ἐμεῖς θὰ τὸ ἔχουμε ξεχάσει, αὐτὸ θὰ ἔλθει, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε. Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ξεχνᾶ. Ἔλαβε τὸ μήνυμά μας!
Τὸ συγκρατεῖ καὶ ὅταν Ἐκεῖνος κρίνει, ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός, μᾶς τὸ χορηγεῖ! Γι’ αὐτό, δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε στὸν Θεό, ντὲ καὶ καλά, νὰ μᾶς κάνει αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς καὶ μάλιστα, ὅποτε ἐμεῖς τὸ θέλουμε. Ἡ ἐπιμονὴ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἀντενδείκνυται.
Γιατὶ κάνει κακό, ἀντὶ γιὰ καλό. Καὶ ὅταν μάλιστα ἡ ἐπιμονὴ εἶναι ἔντονη καὶ προέρχεται ἀπὸ ἄτομο ἀνυποχώρητο, ὅπως λ.χ. εἶσαι ἐσύ, τότε μόνο καλὸ δὲν φέρνει.
Γενικά, παιδί μου, θέλω νὰ καταλάβεις ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν θέληση τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ἔτσι μᾶς ἀρέσει ἐμᾶς καὶ μάλιστα, ὅποτε θέλουμε ἐμεῖς ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ὅταν θέλουμε κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, δὲν πρέπει νὰ τὸ κυνηγᾶμε, ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε στὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.
Διαφορετικά, ὅσο κυνηγᾶμε κάτι, τόσο ἀπομακρύνεται! Αὐτὸ τὸ κάτι, νὰ τὸ παρομοιάσεις μὲ τὴν σκιά σου. Ὅσο καὶ νὰ τρέξεις, δὲν πρόκειται νὰ τὴν πιάσεις ποτέ. Γιατὶ ὅσο τρέχεις ἐσύ, τρέχει καὶ αὐτή!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ὁ πατὴρ Πορφύριος. Ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός“