"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

https://www.youtube.com/watch?v=l_snrDl ... YFp4AaABAg

Εγωισμός και άγχος - π. Λίβυος, Λόγοι Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (Ανδρέου του Πρωτοκλήτου).
Η Εκκλησία μας είναι αποστολική όχι μόνο διότι στηρίζεται στο κήρυγμα και την παράδοση των Αγίων Αποστόλων, αλλά επειδή συνεχίζει, μέσα στους αιώνες, το ίδιο πνεύμα, το ίδιο φρόνημα, την ίδια κίνηση εξόδου προς τον άλλον. Οι Απόστολοι δεν ήταν άνθρωποι που απλώς άκουσαν ένα μήνυμα· έγιναν φορείς ενός τρόπου ζωής που το παρέδωσαν έμπρακτα σε κάθε γωνιά του κόσμου. Έζησαν την εμπειρία της θείας αποκάλυψης, γεύθηκαν τη συνάντηση με τον ζώντα Χριστό και αυτή η συνάντηση γέννησε μέσα τους την ανάγκη να μεταδοθεί. Η αποστολικότητα της Εκκλησίας είναι η μαρτυρία μιας χαράς που δεν κρατιέται, ενός φωτός που δεν κλείνεται σε ιδιωτικότητα, μιας αλήθειας που δεν επιβάλλεται αλλά προβάλλει τη δύναμή της με την ίδια την παρουσία της. Οι Απόστολοι είναι το ζωντανό υπόδειγμα ότι η πίστη δεν είναι ιδέες, ούτε φανατισμός, ούτε προσηλυτισμός· είναι η σχέση, η εμπειρία, η απλή και καθαρή πρόσκληση: «Έλα και δες». Και όπου η Εκκλησία ζει με αυτό το φρόνημα —με διάκριση, ελευθερία, θυσία και διάθεση να παραχωρεί χώρο στον άλλον— τότε μένει πραγματικά αποστολική.
Μέσα σε αυτό το αποστολικό πνεύμα στέκονται λαμπρά τα παραδείγματα του σημερινού Ευαγγελίου: του Ανδρέα, του Φιλίππου και του Ναθαναήλ. Ο γνήσιος μαθητής του Χριστού, αυτός που Τον αγαπά αληθινά, δεν κλείνεται στον εαυτό του ούτε χρησιμοποιεί τη σχέση του με τον Θεό ως προνόμιο. Όταν ο Φίλιππος αναγνωρίζει στον Ιησού τον αναμενόμενο Μεσσία, δεν οικειοποιείται την αποκάλυψη ούτε υπερηφανεύεται για την εύνοια που του χαρίστηκε· τρέχει στον φίλο του τον Ναθαναήλ, του προσφέρει την εμπειρία, τον καλεί στη χαρά. Η αγάπη του Φιλίππου δεν εξαντλείται στη διάθεση να ενημερώσει, αλλά φανερώνεται στη λεπτότητα, τη διάκριση, την απόλυτη ελευθερία που χαρίζει: «Έλα και δες». Δεν επιχειρεί να πείσει με επιχειρήματα· αφήνει τον ίδιο τον Χριστό να φανερώσει τον εαυτό Του. Γιατί η αληθινή πίστη δεν εκβιάζει ποτέ, ούτε επιβάλλεται· υποδεικνύει, συνοδεύει, ανοίγει τον δρόμο. Και ο Ναθαναήλ, ο αγνός αυτός Ισραηλίτης δίχως δόλο, ο άνθρωπος που προσεύχεται κάτω από τη συκομορέα αναζητώντας τον Θεό πίσω από τις σκιές του Νόμου, προσέρχεται. Και όταν ο Χριστός τον αποκαλύπτει, εκείνος ομολογεί με καθαρότητα: «Σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Τότε ο Κύριος υπόσχεται σε αυτούς τους δυο μαθητές την άρση κάθε πέπλου: έναν ουρανό ανοιχτό, όπου οι άγγελοι πηγαινοέρχονται πλάι στον Υιό του Ανθρώπου. Μια υπόσχεση που ανήκει σε κάθε καρδιά που αναζητά την Αλήθεια με καθαρότητα.
Σε αυτή την ίδια αλυσίδα των καθαρών αναζητητών και των αληθινών μαρτύρων τοποθετείται και ο Άγιος Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος. Η Παράδοση τον ονομάζει έτσι όχι τυχαία, αλλά διότι υπήρξε από τους πρώτους που διέκριναν στο πρόσωπο του Ιησού τον Αμνό του Θεού. Πριν ακόμη γνωρίσει τον Χριστό, ο Ανδρέας είχε πνευματικές αναζητήσεις. Μαθητεύει στον Τίμιο Πρόδρομο, γεύεται μέσα από το κήρυγμά του το βάθος της μεσσιανικής προσδοκίας, την αλήθεια ότι η σωτηρία δεν θα έρθει ως πολιτική κυριαρχία αλλά ως θυσία. Και όταν ο Πρόδρομος δείχνει τον Ιησού και λέει: «Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ», ο Ανδρέας και ο Ιωάννης καταλαβαίνουν αμέσως. Δεν ακολουθούν έναν διδάσκαλο ακόμη· αναγνωρίζουν τον σαρκωμένο Υιό του Θεού, Αυτόν που θα προσφέρει τη ζωή Του ως πασχάλιος Αμνός, μεταβιβάζοντας την ανθρωπότητα από τον θάνατο στη ζωή. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει ακόμη και την ώρα: τέσσερις το απόγευμα — γιατί η στιγμή που συναντάς τον Θεό δεν χάνεται ποτέ από τη μνήμη. Και ο Ανδρέας, εκείνη τη μοναδική ώρα, δεν ρωτά τον Χριστό πληροφοριακά «πού μένεις». Ρωτά με τον πόθο εκείνου που θέλει να εισέλθει στον τρόπο της ύπαρξής Του, να μείνει μαζί Του για πάντα. Όπως ο Πέτρος στο Θαβώρ θέλησε να κατασκηνώσουν αιωνίως μέσα στη δόξα του Θεού. Ο Ανδρέας γίνεται ο πρώτος που εισέρχεται σε αυτή τη νέα πραγματικότητα — και γι’ αυτό ονομάζεται Πρωτόκλητος. Από εκείνη τη στιγμή, το πρώτο του μέλημα γίνεται το ίδιο με του Φιλίππου: να καλέσει άλλους, να μεταδώσει τον Χριστό, να φέρει τον ίδιο του τον αδελφό Πέτρο στη σωτηρία.
Ο Φίλιππος, ο Ναθαναήλ και ο Ανδρέας μάς αποκαλύπτουν το ίδιο μυστήριο: ότι η συνάντηση με τον Χριστό γίνεται προσωπικά, με καθαρή καρδιά, αλλά ποτέ δεν μένει ατομική. Όποιος Τον συναντά αληθινά, Τον προσφέρει. Όποιος Τον αγαπά, αφήνει τον άλλο ελεύθερο να Τον γνωρίσει. Και όποιος Τον ακολουθεί, μπαίνει στην κίνηση της Εκκλησίας που ζει για να μαρτυρεί την Αλήθεια, χωρίς εξαναγκασμό, χωρίς εγωισμό, με τη δύναμη της παρουσίας Του.
Αυτό το αποστολικό πνεύμα τιμούμε σήμερα, εορτάζοντας τον Άγιο Απόστολο Ανδρέα:
το πνεύμα της πρώτης αγάπης, της πρώτης κλήσης, της πρώτης μαρτυρίας.
Είθε, με τις πρεσβείες του, να ανοίξει και σε μας ο ουρανός.
π.Π.Κρούσκος.

Όπως η βροχή, όσο περισσότερο πέφτει στη γη τόσο την κάνει αφράτη, έτσι και τη γη της καρδιάς μας τη χαροποιεί και την ευφραίνει το άγιο Όνομα του Χριστού.
Η ψυχή συνέχεια αγκαλιάζει τον Χριστό με την επίκλησή της, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τα μυστικά της καρδιάς και προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει από τους ανθρώπους τη γλυκύτητά της και τον εσωτερικό της αγώνα.
Το να επικαλείται κανείς συνεχώς τον Ιησού μ’ έναν πόθο γεμάτο γλυκύτητα και χαρά, γίνεται αιτία ο αέρας της καρδιάς να είναι γεμάτος από χαρά και γαλήνη εξαιτίας της άκρας προσοχής που φέρνει η Ευχή.
Ας έχουμε πραγματικά παντοτινή μέριμνά μας την επίκληση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με πυρωμένη καρδιά φωνάζοντας προς Αυτόν δυνατά, ώστε να ζήσουμε το άγιο Όνομα «Ιησούς».
Όποιος έχει αγκαλιάσει τον Ιησού Χριστό με τη συνεχή Ευχή, δεν θα κοπιάσει να Τον ακολουθεί, όπως λέει κι ο προφήτης (βλ. Ιερ. 17, 16)· και δεν θα επιθυμήσει ένας τέτοιος άνθρωπος να ζήσει όπως ζουν οι κοινοί άνθρωποι, εξαιτίας της ωραιότητας και τερπνότητας και γλυκύτητας του Ιησού.
Η μονολόγιστη Προσευχή σκοτώνει και αποτεφρώνει τις απάτες των δαιμόνων, γιατί όταν επικαλούμαστε ακούραστα και συνεχώς τον Θεό και Κύριό μας Ιησού, τον Υιό του Θεού, Αυτός δεν τους επιτρέπει ούτε την επίθεση να αρχίσουν.
Μακάριος είναι πραγματικά εκείνος που έτσι έχει ταυτιστεί με την προσευχή με τον Ιησού στη διάνοιά του και ακατάπαυστα Τον επικαλείται μεσ’ στην καρδιά του, όπως είναι ενωμένος ο αέρας με τα σώματά μας ή η φλόγα με το κερί.
Όταν περνά ο ήλιος πάνω από τη γη, φέρνει τη μέρα· το άγιο όμως και σεβαστό Όνομα του Χριστού μας, όταν λάμπει στη διάνοιά μας, γεννά αναρίθμητες λαμπρές σκέψεις…
ΗΣΥΧΙΟΣ Ο ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Καθόμουνα σε έναν πάγκο στο αριστερό μέρος του καραβιού κι εκοίταζα το πέλαγος. Έλεγα έναν ειρμό που με είχε μάθει ο πατέρας μου, που ηταν ψάλτης, και τον έλεγε οταν γινότανε το Ψυχοσάββατο.Και ο ειρμός αυτός έλεγε:
"Του βίου την θάλασσαν υψουμένην καθορών των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω, λιμένι Σου προσδραμών, βοώ Σοι, ανάγαγε εκ φθοράς την ζωήν μου Πολυέλεε."
Έλεγα:
"Θεέ μου, η ζωή είναι μία θάλασσα φουρτουνιασμένη και Σου ζητάω, οπως είμαι και εγώ ταξιδιώτης αυτής της φουρτουνιασμένης θαλάσσης, να οικονομήσει η θεία Σου πρόνοια να πάω σε ένα λιμάνι, να ησυχάσει η ψυχή μου εκεί, στο λιμάνι που θα είσαι Εσύ, η ειρήνη. "Και τα έλεγα αυτά, μάλλον τα έψαλλα σιγανά, κι έκλαιγα, διότι το αίσθημα μου ηταν βαθύ, που άφηνα τον κόσμο, δηλαδή άφηνα τους γονείς μου. Δεν με πείραζε για τον κόσμο, δεν είχα έγνοια εγώ για τον κόσμο. Μόνο για τους γονείς, ήμουνα μικρός και μόνο τους γονείς θυμόμουνα και λυπόμουνα που τους άφηνα.
Έφθασε μεσημέρι κι ετρώγανε στο κατάστρωμα, κείνη την εποχή ετσι γινότανε.Είχαν καθήσει οικογένειες οικογένειες. Απέναντι μου ηταν μία γυναίκα με τον άντρα της και τα τρία τους παιδιά. Εγώ ήμουνα εκεί κι εκοίταζα την θάλασσα. Σε μιά στιγμή έρχεται μία κυρία, επειδή είχαν έλθει οι ναύτες και μου είχανε ζητήσει εισητήριο και δεν είχα, είδανε οτι είμαι φτωχό παιδι, με τραβάει απ' τον ώμο και μου δίνει ένα κομμάτι ψωμί και πάνω σ' αυτό είχε τρία μάτσα σαρδέλες.Της λέω:
--Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ!
Κάποιες άλλες κυρίες, που ηταν δίπλα,της λένε:
--Μπράβο, πολύ καλά!Πως το σκέφθηκες; Εμείς δεν το σκεφθήκαμε.
Εκείνη όμως, γυρίζει και τους λέει:
--Τέτοια παιδιά, αλητόπαιδα, δεν πρέπει να τα κοιτάζεις κανείς, ούτε να τους προσφέρει τίποτα, αλλά τι να κάνομε; Είμαστε και άνθρωποι.
Εγώ ο καημενούλης, οταν άκουσα τη λέξη "αλητόπαιδα", μές στην ψυχούλα μου εχάρηκα, διότι σκέφθηκα οτι όντως αλητόπαιδο είμαι. Έγινα αλήτης για την αγάπη του Χριστού! Κι έλεγα:
--Χριστέ μου, σώσε με, οδήγησέ με!
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Γέροντα, γιατί δεν γίνεσθε ιερεύς;
– Σκοπός είναι να σωθούμε. Η ιερωσύνη δεν είναι μέσο για να σωθή ο άνθρωπος.
– Δεν σάς πρότειναν ποτέ να γίνετε ιερεύς;
– Πολλές φορές με πίεσαν.
Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, με ζόρισαν και για την ιερωσύνη και για το Μεγάλο Σχήμα. Ο σκοπός είναι να γίνη κανείς από μέσα του καλόγερος.
Εμένα αυτό με ενδιέφερε∙ δεν με απασχολούσε τίποτε άλλο.
Επειδή και από νέος, σαν λαϊκός, είχα ζήσει μερικά θεία γεγονότα, όταν πήγα στο Μοναστήρι, έλεγα:
«Αρκεί να ζώ καλογερικά».
Την βαρύτητα σ΄ αυτό την είχα ρίξει και δεν με απασχολούσε πότε θα γίνω μεγαλόσχημος ή αν θα γίνω ιερεύς. Τελευταία ήρθε κάποιος στο Κελλί της Παναγούδας και πάλι επέμενε πολύ να ιερωθώ. Πήγε στο Πατριαρχείο
Γι’ αυτόν τον λόγο, μίλησε στην Εξαρχία, όταν ήρθε στο Άγιον Όρος… Του είπαν όμως: «Πές το και στον ίδιο, μην τυχόν εμείς το αποφασίσουμε και αυτός μας φύγη».
Έτσι ήρθε και μου το είπε. Όταν το άκουσα, έβαλα τις φωνές, όποτέ μου λέει: «Τουλάχιστον γίνε ιερεύς, για να διαβάζης την συγχωρητική ευχή στους ανθρώπους, αφού σου λένε εκτός από τα προβλήματά τους και τις αμαρτίες τους.
Εσύ δεν μου έλεγες πόσα μπερδέματα γίνονται, γιατί οι άνθρωποι άλλοτε τα λένε διαφορετικά και άλλοτε λένε τα μισά από όσα τους λές στους Πνευματικούς ή στους μητροπολίτες;
Να ακούς τις αμαρτίες τους, να τους διαβάζης την συγχωρητική ευχή, να παίρνουν την άφεση και να τακτοποιούνται». Ο καημένος με καλό λογισμό το έλεγε, αλλά δεν ήταν αυτό για μένα.

Κάποτε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι στο Όρος, πριν ακόμα η ανθρωπότητα μάθει τι είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν μία μικρή αδελφότητα νέων κατά βάσει μοναχών με τον Γέροντά τους, ο οποίος ήταν και αυτός σχετικά νέος. Μέσα σε αυτήν την αδελφότητα υπήρχε όμως και ένας μεγάλος σε ηλικία παππούλης. Ο παππούλης της ιστορία μας, λοιπόν, δεν έλεγε ποτέ καλημέρα και περπατούσε πάντα με κατεβασμένο το βλέμμα. Όποτε συναντούσε κάποιον αδελφό του σταματούσε μπροστά του χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το έδαφος και κατευθίαν γυρνούσε την πλάτη του και άλλαζε πορεία.
Δεν πήγαινε ποτέ στης Παρακλήσεις και στους Εσπερινούς. Μπορεί να τον έβλεπαν καμιά φορά στο απόδειπνο μετά την τράπεζα, αλλά θα έφευγε πριν τελειώσει. Μονάχα τις Κυριακές πήγαινε στην Λειτουργία καθυστερημένος και καθόταν μέχρι να τελειώσει. Όλοι οι αδελφοί του τον χαρακτήριζαν μονόχνοτο, παράξενο και τον συκοφαντούσαν συνέχεια στον Γέροντά τους. Πολλές φορές ο Γέροντας μπήκε στον πειρασμό να τον επιπλήξει για την συμπεριφορά του αυτή, αλλά κάθε φορά κάτι τον σταματούσε και τον δικαιολογούσε λέγοντας πως είναι ’’καμώματα της ηλικίας’’.
Κάποια μέρα λοιπόν κάλεσε ο Καλός Θεούλης τον Παππούλη μας και αυτός έφυγε για πάντα για ένα πολύ μακρινό ταξίδι.
Οι αδερφοί του δεν στεναχωρήθηκαν καθόλου για την απώλεια του. Ίσα, ίσα χάρηκαν κιόλας, γιατί δεν θα έβλεπαν άλλο το ξινισμένο γέρικο πρόσωπό του. Αναρωτιόντουσαν όμως:τι κατάληξη θα έχει η ψυχούλα αυτού του παράξενου γεράκου που δεν τελούσε κανένα από τα θρησκευτικά του καθήκοντα;’’ Το ρώτησαν στο Γέροντά τους και αυτός με την σειρά του είπε να κάνουν για 40 μέρες προσευχή και νηστεία και τότε θα τους φανερώσει ο Καλός Θεούλης τι έγινε με την ψυχούλα του γέρου αδελφού τους. Μετά από 40 μέρες Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στο Γέροντα και του αποκάλυψε ότι ο Γεράκος τους είναι στον Παράδεισο κοντά στον Καλό Θεούλη και προσεύχεται για αυτούς και για την σωτηρία της ψυχής τους.
Ο Γέροντας απόρησε. Ρώτησε τον Άγγελο: ’’Μα πως; Αφού…’’ Πριν προλάβει όμως να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει του απάντησε ο Άγγελος: ’’Ο αδελφός σας είναι στον Παράδεισο γιατί ποτέ δεν είπε κακό λόγο για αδελφό του και ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν σας! Πάντα το βλέμμα του κοιτούσε στο έδαφος για να μην δει κανέναν σας και τον κακολογήσει, δεν ερχόταν στις ακολουθίες για μην δει κανέναν αδελφό να κοιμάται στο στασίδι του, ή να μην κάνει τις μετάνοιες του και τον κρίνει’’. Ο Γέροντα έμεινε άφωνος. Τα νέα γρήγορα διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα όχι μόνο στο μικρό κοινόβιο αλλά και στις γύρω Μονές και Σκήτες. Αντί για χαρά όμως απλώθηκε μια απέραντη λύπη. Μέχρι και τα πουλιά σίγησαν εκείνη την μέρα. Ο αέρας δεν φύσηξε και τα λευκά προβατάκια της θάλασσας σταμάτησαν να γλύφουν τους τοίχους του μοναστηριού. Εκείνο το βράδυ ούτε τα άστρα βγήκαν στον ουρανό. Θρηνούσαν οι άνθρωποι, αλλά θρηνούσε και όλη η γη μαζί τους.
Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς να έχουμε έστω λίγη από την ταπείνωση του Άγιου αυτού Παππούλη και ας μας λέγανε παράξενους.
Διακόνημα

Ο πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης γράφει για τον Γιάννη Τσαρούχη
ἘΠΙ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ..
Τον Τσαρούχη τον γνώρισα γέρο στὸ Άγιον Ορος, όταν ερχόταν για να παρακολουθήσει τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Ἦταν άνθρωπος ώριμος, με βαθιὰ σοφία και ανθρωπιά, που για να φτάσεις, πρέπει να έχεις πονέσει πολύ, και να είσαι ευγνώμων γι’ αυτό........
Ὁ Τσαρούχης δεν ήταν ενας απλὸς καλλιτέχνης ή στοχαστής.
Τέτοιους έχουμε πολλούς.
Ἦταν πνευματικὸς ανθρωπος, με την αληθινὴ σημασία του όρου.
Και σε μία απλή του φράση περιέκλεισε και απεκάλυψε όλο το πνευματικό του μεγαλείο και τη δύναμη.
Ὅταν τον ρώτησαν αν ευτύχησε στη ζωή του, είπε:
«Τώρα, με τα γεράματα και την αρρώστια, νοιώθω ευτυχισμένος, γιατί βρήκα αυτὸ που ζητούσα.
Ὅταν ήμουν νέος, ήμουν δυστυχής, γιατί έψαχνα όλα αυτὰ και δεν τα εύρισκα».
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπαναστατικὸ καὶ γαλήνιο του Τσαρούχη, ποὺ πῆρε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Για νὰ απαντήσει έτσι, σημαίνει οτι είχε δύναμη που ανατρέπει την καθεστηκυία τάξη της φθοράς καὶ φέρνει τα πάνω κάτω.
Συνήθως λέγεται:
«Το παν είναι η υγεία». ....
Ἡ υγεία είναι σημαντικὸ αγαθό, αλλὰ δὲν είναι τὸ παν.
Και το γήρας ουκ έρχεται μόνον, σλλὰ φέρνει μαζί του – γι’ αυτοὺς που ζητούν τα τίμια- τὴν ευτυχία που δεν περιγράφεται.
Ἡ δύσις του ηλίου λέγεται – νομίζω μόνον στὰ Ἑλληνικὰ – καὶ βιούται ως βασίλεμα.
Ὁ ήλιος βασιλεύει όχι όταν μεσουρανεί, αλλὰ όταν δύει καὶ σβήνει....
Καὶ όταν σὲ ένα Μεγάλο Ἑσπερινὸ άκουσε το «φώς ιλαρὸν» ψαλλόμενο απὸ τους ιερείς,
είχε συντονισθει η ευαισθησία του στον ρυθμὸ ἐκεινο του αρχαίου ύμνου, ποὺ κυριολεκτικὰ ρίχνει τα τείχη της Ἱεριχούς.
Είχε πάρει τὸ μήνυμα των αιώνων ο Τσαρούχης· καὶ βγαίνοντας έξω, μετὰ τὸν Ἑσπερινό, είπε:
«Αυτὸ είναι τὸ αληθινὸ μαστούρωμα.
Ἐδώ να έλθουν οι νέοι που το ζητούν ματαίως μὲ χίλιους άλλους τρόπους».........
Ὅταν στὸ Αγιον Όρος κάποιος τον είδε για πρώτη φορά, μὲ εκπληξη είπε:
«Α, ἐσεις ειστε ο κύριος Τσαρούχης;»
Εκείνος συμπλήρωσε:
Εγὼ ειμαι αυτὸς που νοιώθω σαν κατσαρίδα πεταμένη ανάποδα σε μία μπανιέρα.
Και το θέμα είναι να μπορέσω να σταθω στα πόδια μου».
Χρησιμοποιούσε τολμηρὲς εκφράσεις, για να πει ἐκείνο που ήθελε, επειδὴ ήταν ζωγράφος, και είχε ξεκάθαρα τα πράγματα μέσα του.
Γνώρισα γυναικες ποὺ αυτοκτόνησαν οταν είδαν ρυτίδες στο πρόσωπό τους.
Συνάντησα “πνευματικοὺς” ανθρώπους που ήταν καταπικραμένοι, γιατί δεν διορίστηκαν σε περίοπτη θέση.
Και συνάντησα γέρους απλούς, φτωχοὺς καλόγερους, που, όσο πέρναγε ο καιρός, απὸ μέσα τους ελαμπε, ως φως ανέσπερο, η πνευματικὴ αγαλλίαση που τους πλημμύριζε.
Στον Τσαρούχη συνέβη το ίδιο· όσο γερνούσε, ηύξανε η έσωθεν σοφία και το φως.
Σοβαρὸς και αγέλαστος, αλλὰ ταυτόχρονα σίγουρος και ευτυχισμένος, έκρυβε μέσα του θεία παράκληση, που τού ρύθμιζε τη ζωή.
Ὅταν κάποτε στο Άγιον Ὅρος κατέβαινε κούτσα κουτσα για την εκκλησία, όπου παρακολουθούσε όλες τις Ακολουθίες, και ειδε φοιτητὲς να πηγαίνουν προς το αρχονταρίκι, τους είπε:
«Πηγαίνετε να ξεκουραστείτε.
Είστε νέοι, και έχετε ανάγκη απὸ ύπνο.
Ἐγὼ δεν έχω ανάγκη απὸ ξεκούραση, γιατί είμαι σαν μία μούμια».
Δεν τον ενοχλούσαν τα γεράματα· γι’ αυτὸ μπορούσε να αυτοχαρακτηρίζεται ως μούμια.
Δεν απαιτούσε αναγνωρίσεις και καλὴ συμπεριφορά, γιατί είχε τη σπίθα της αιωνίου ζωής, που τον ανεδείκνυε όντως καλλιτέχνη και ανθρωπο.....
Κάποιος, σχολιάζοντας αρνητικὰ το βιβλίο
"Ὡς στρουθίον μονάζον επὶ δώματος", έλεγε:
«Μα, αυτὸς δεν λείπει απὸ καμιὰ κοσμικὴ συγκέντρωση, πώς είναι στρουθίον μονάζον;»
Δεν είχε καταλάβει ότι ο Τσαρούχης ήταν με όλους, χωρὶς να φεύγει απὸ την ησυχία της μοναξιάς του.
Ἦταν μὲ όλους και, ταυτόχρονα, βρισκόταν αλλού, γιατί πάντοτε έβλεπε πιο μακριὰ απὸ τα παρερχόμενα, που βλέπουν οι πολλοί.
Στα τελευταία του έβαζε κάθε πρωὶ να τού διαβάζουν τη νεκρώσιμη Ακολουθία, για να έχει χαρούμενη μέρα.
Ἔφυγε γαλήνιος, αφήνοντας για πάντα παρηγοριὰ στους πολλούς.
ΔΌΞΑ ΤΩ ΘΕΏ!

Τὸν πῆραν στὸ νεκροτομεῖο, καὶ μετὰ τὸν ἔκαμαν νεκροψία στὸ Τὲλ Ἀβίβ καὶ στὶς 21 Νοεμβρίου (π.ἡ) μᾶς εἰδοποίησαν.
Ἐγὼ πῆγα μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς πατέρες τοῦ Πατριαρχείου καὶ μᾶς τὸν ἔδωσαν γυμνό.
Ὅταν τοὺς ρωτήσαμε ποῦ εἶναι τὰ ροῦχα του, μᾶς εἶπαν εἶναι στὴ Νεάπολη.
Εὐτυχῶς ποὺ εἴχαμε πάρει μαζί μας ὅλα τὰ χρειαζούμενα γιὰ νὰ τὸν ντύσουμε.
Ἀλλὰ δὲν φαντάζεστε, ὅταν μᾶς τὸν παρέδωσαν κομματισμένο, τὸ πρόσωπό του ἀγνώριστο, φέρον τὰ στίγματα τοῦ Μαρτυρίου, ὅπως οἱ Πέρσες ἔσφαξαν τοὺς Πατέρες τοῦ Ἁγίου Σάββα καὶ τῶν λοιπῶν μοναστηριῶν.
Ἔτσι καὶ σήμερα.
Ἀκολούθησε νέο μαρτύριο στὸν πατέρα Φιλούμενο.
Πέντε μέρες τὸν εἶχαν στὸ ψυγεῖο.
Καὶ ὅμως ἦταν μαλακώτατος, σὰν νὰ μὴν εἶχε πεθάνει.
Ὅταν ἄρχισα νὰ τὸν ντύνω – διότι οἱ ἄλλοι δὲν μποροῦσαν, δὲν ἄντεχαν νὰ τὸν βλέπουν ἀπὸ τὶς κακουχίες ποὺ εἶχε – τοῦ λέγω σὰν νὰ ἦταν ζωντανός:
– Γέροντά μου, τώρα θὰ μὲ βοηθήσεις νὰ σὲ ντύσω, διότι βλέπεις εἶμαι μόνος μου.
Ὅταν ἄρχισα καὶ τοῦ ἔβαλα τὴ φανέλλα, τὸ πρῶτο χέρι ἀμέσως τὸ κατέβασε μόνος του. Ὅπως καὶ τὸ ἄλλο χέρι.
Καὶ τὰ πόδια ὁμοίως.
Τοῦ μάζευα τὰ πόδια νὰ τοῦ φορέσω τὰ ροῦχα καὶ ὅταν τελείωνα τὰ ἅπλωνε μόνος του. Στὸ ἀριστερὸ πόδι ἀπὸ κάτω, εἶχε κτύπημα μὲ τὸ τσεκούρι.
Ἀπὸ τὸ νεκροτομεῖο. τὸν φέραμε στὸ Πατριαρχεῖο.
Στὴν Ἁγία Θέκλα, ἔγινε ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία ἐν μέσῳ Ἁγιοταφιτῶν πατέρων, τῶν ἀδελφῶν τοῦ μακαρίτη καὶ ἄλλων πολλῶν. Ἦλθαν πολλοί, μέχρι καῖ ξένων δογμάτων καὶ μουσουλμάνοι καὶ χοτζάδες.
Γιατὶ ὅμως ὅλοι αὐτοί;
Διότι, ὅλοι τὸν ἀγαποῦσαν καὶ ἦλθαν νὰ τοῦ δώσουν τὸν τελευταῖο ἀσπασμό.
Τὶ ὀδυρμός! Τὶ θρῆνος!
Τὶ κοπετός ἦταν αὐτός!
Ἡ Κυβέρνηση, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι καὶ πρὶν τὸν ἐνταφισμὸ στὴ Σιών, ἔστειλε ἀστυνομία κοντὰ στοὺς Ἁγιοταφίτες φοβούμενη ἀντίποινα. Πῆρε αὐστηρά μέτρα.
Καὶ νεκρὸν ἀκόμα τὸν ἐφοβοῦντο.
Τὸν π. Φιλούμενο ὅλοι τὸν κλάψαμε, διότι ἦταν ἕνας καλὸς καὶ ἅγιος πνευματικός.
Ὁ Πατριάρχης τὸν ἀποκαλοῦσε “πτωχοπρόδρομο”.
Καὶ ὄντως, ἦταν.
Οἱ τέλειοι κληρονομοῦν τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ὑπέμεινε λίγο μαρτύριο καὶ βρίσκεται μεταξὺ τῶν ἱερομαρτύρων καὶ τῶν Ὁσιομαρτύρων· ὧν ταῖς πρεσβείες, εἴθε νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐμεῖς τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
"" Μετά από τέσσερα χρόνια στην ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, το σώμα βρέθηκε αύθαρτο και ευωδίαζε.
Στην δεύτερη εκταφή απουσίαζε ο π. Σωφρόνιος (φίλος του κι ο οποίος βρέθηκε κοντά του αμέσως μετά το μαρτύριο του και τον έντυσε), γιατί δεν είχε ειδοποιηθεί.
Το προηγούμενο βράδυ είδε σαν σε όνειρο τον άγιο Φιλούμενο να του λέει:
Εσύ Σωφρόνιε, δεν θα έρθεις αύριο;
Έτσι πληροφορήθηκε για την εκταφή.""
Ἱερομόναχος Σωφρόνιος Ἁγιοταφίτης»
(* Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στὸ «Ἑορτολόγιο -2000» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου, καὶ συμπεριλαμβάνεται στὸ βιβλίο «Ὁ Ἅγιος νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ὀρούντας Κύπρου).

"Ο Άγιος Φιλούμενος τα τελευταία χρόνια διακονούσε σε ένα πολύ δύσκολο τόπο, στο μοναστήρι του Φρέατος του Ιακώβ.
Εκεί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας Χριστιανός πάρα μόνο αρκετοί μουσουλμάνοι και πάρα πολλοί εβραίοι.
Για τους Εβραίους ο τόπος αυτός ήταν και είναι ιδιαίτερα ιερός λόγω του Ιακώβ του Πατριάρχου τους, ο οποίος το έσκαψε και ο οποίος και εκεί είδε εκείνη την οπτασία με τον Θεό.
Έτσι, πήγαινε ένας Εβραίος κάθε μέρα και του έλεγε «να φύγεις από εδώ γιατί ο τόπος αυτός είναι δικός μας, ανήκει σε μας».
Ο Άγιος Φιλούμενος με πολλή αγάπη προσπαθούσε να τον πείσει ότι «εγώ δεν μπορώ να φύγω από εδώ γιατί εδώ είμαι απεσταλμένος από το Πατριαρχείο και εδώ ήρθε ο Χριστός, εδώ μίλησε με την Φωτεινή την Σαμαρείτιδα και όλους τους αιώνες εμείς είμαστε πάντοτε εδώ, το μοναστήρι είναι χριστιανικό ορθόδοξο και ανήκει ο χώρος εις την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αφού πολλές φορές επήγε ο Εβραίος και του έλεγε να φύγει τον απειλούσε και του φώναζε του έκαμνε εκεί διάφορα πράγματα ο Άγιος δεν έφευγε από εκεί, και έτσι ένα απόγευμα, την ώρα που ήταν φορεμένος με το πετραχήλι και έκαμνε τον εσπερινό εκεί στο φρέαρ του Ιακώβ επήγε αυτός ο Εβραίος δυστυχώς και τον σκότωσε.
Τον σκότωσε με ένα τσεκούρι, του έδωσε στο κεφάλι μια κατακόρυφη πάνω στο κρανίο σταυροειδώς, του έκοψε σταυροειδώς το κεφάλι του, το κρανίο του, και μετά του έδωσε 72 τσεκουριές, τον έκανε κομμάτια...
Και μετά έριξε και μια χειροβομβίδα και ανατίναξε εκείνο τον χώρο.
Το θαυμαστό είναι ότι -το 1979 ή 78 αν δεν απατώμαι έγινε το γεγονός αυτό του μαρτυρίου- ο γέροντας ο Ελπίδιος (ο δίδυμός του αδελφός) ήταν στο Άγιο Όρος.
Που είναι τα Ιεροσόλυμα; και που είναι το Άγιο Όρος;
Είναι 3 ώρες με το αεροπλάνο.
Εκείνη την ώρα όμως, ο πατήρ Ελπίδιος που εβρίσκετο στο κελί του στην Νέα Σκήτη, άκουσε την φωνή του αδελφού του Φιλουμένου που του έλεγε:
«Αδελφέ μου με σκοτώνουν»!
Και μας είπε εκεί και είπε σε όλους «κάτι συμβαίνει στα Ιεροσόλυμα, άκουσα την φωνή του Φιλούμενου που μου είπε ότι με σκοτώνουν» και μετά από λίγα λεπτά είδε ένα άσπρο περιστέρι μέσα στο δωμάτιο του που πετούσε και μετά έφυγε προς τον ουρανό, και είπε «κάτι έγινε, πέθανε ο αδερφός μου».
Και μετά, βέβαια, μάθαμε ότι τον σκότωσαν οι Εβραίοι κλπ.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

Την προσευχή την βιούμε αρχικώς —όταν αρχίζωμε να προσευχώμεθα— ως μίαν πάλη, ως έναν αγώνα.
Αλλά προσέξτε, όχι αγώνα με την έννοια ότι είναι δύσκολο να προσευχηθώ, όχι ότι κάνω αγώνα να μαζέψω τους λογισμούς μου ή να νικήσω τον ύπνο μου ή να νικήσω τον κόπο των γονάτων μου ή που μου έρχεται να ξυστώ και δεν ξεύρω τι να κάνω και κοπιάζω για να μη ξυστώ • όχι με τον αγώνα του ότι πεινάω και θέλω να πάω να φάω και λέγω• «Όχι, θα συνεχίσω να προσεύχωμαι».
Δεν εννοώ τον αγώνα αυτόν• αυτό είναι η άσκησις, είναι κάτι το διαφορετικό• άλλο θέμα είναι αυτό. Ομιλώ για τον αγώνα που κάνομε, όχι με τον εαυτό μας -αυτά είναι με τον εαυτό μας-, αλλά τον αγώνα που κάνομε με τον Θεόν.
Παλεύω με τον Θεόν. Ξεκάθαρα.
Αρχίζω μίαν μάχη, η οποία θα είναι επώδυνη, η οποία θα είναι ατελεύτητη —διότι δεν ξεύρω αν θα σταματήση στην άλλη ζωή—, μίαν μάχη με τον ίδιο τον Θεόν.
Όταν έλεγε «συναγωνίσασθέ μοι εν ταις προσευχαίς» ο Παύλος, κάτι τέτοιο εννοούσε.
Ένοιωθε να αγωνίζεται αυτός με τον Θεόν, είτε για τον εαυτό του είτε για τις εκκλησίες, τις οποίες είχε αναλάβει, και έλεγε• «Παλέψτε και σεις με τον Θεόν, με τις προσευχές σας, ούτως ώστε να ενωθούν αυτοί οι αγώνες μας και έτσι, όλοι μαζί, να παλεύωμε μαζί του για να τον νικήσωμε».
Όπως ακριβώς, όταν δεν μπορώ να σε νικήσω, φέρνω και άλλους και τους καλώ εις βοήθειαν, για να μπορέσω να προχωρήσω.
Έτσι, ευθύς αμέσως, έχω την αίσθησι του διαλόγου, και όχι ακόμη του διαλόγου, αλλά της κραυγής, διότι εφ' όσον παλεύω ακόμη και δεν έχω νικήσει, ο Θεός είναι μακράν.
Εγώ είμαι εδώ και ο Θεός είναι επάνω στον ουρανό.
Εγώ είμαι ο φθαρτός και Εκείνος είναι ο άφθαρτος.
Εγώ είμαι γη και Εκείνος είναι αιθήρ. Εκείνος είναι ουράνιόν τι.
Εκείνος είναι έτερον τι.
Πώς, λοιπόν, θα μπορέσω να ενωθώ μαζί του ή να του μιλήσω;
Δεν μπορώ να του φωνάξω, δεν μπορώ!
Γι' αυτό κράζω.
Όταν δεν σε βλέπω που είσαι, βγαίνω στο μπαλκόνι και φωνάζω• «Πάτερ Θεόκτιστεεε!» Και αν θα είναι κάπου εκείνος, θα μου απάντηση• και άμα θα τον ακούσω, τότε θα αρχίσω να διαλέγωμαι.
Εδώ είμαστε ακόμη εις τον χώρο τούτον, που δεν βλέπομε τον Θεό.
Δεν ακούμε τον Θεόν. Δεν κατανοούμε τον Θεόν. Δεν γνωρίζομε τον Θεόν.
Ζούμε μέσα εις μίαν τελεία άγνοια, εις μίαν τελεία, ουσιαστικώς, λήθη.
Ούτε θυμάμαι τον Θεόν ούτε γνωρίζω τον Θεόν.
Γι' αυτό και του κράζω συνεχώς, για να μπορέση να με λυπηθή, να μου απάντηση• και όταν θα μου απάντηση ο Θεός, τότε θα μπορέσω να αρχίσω να κάνω διάλογο.
Ούτως άρχεται η προσευχή!
Τώρα έχομε βιώματα, τα οποία, όπως είπαμε, ζούμε προκειμένου να προσευχηθούμε.
Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετριτης .