Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

4 Δεκεμβρίου μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας στο Ναύπλιο.
Γιατί η Αγία Βαρβάρα τιμάτε ιδιαίτερα στο Ναύπλιο - Το θαύμα και η εικόνα του ζωγράφου Αντωνίου Μπαρού.
Όλως ιδιαίτερος τιμάτε η μνήμη της μεγαλομάρτυρας Αγίας Βαρβάρας στον ιστορικό ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στην πόλη του Ναυπλίου.
Εκεί που το 1831 δολοφονήθηκε ο πρώτος κυβερνήτης της Ελεύθερης Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας.
Στο ναό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Βαρβάρας ,έργο του Αντωνίου Ραφαήλ Μπαρού, από τις συνδρομές ευλαβών γυναικών της ενορίας που κατά την ιστορία το 1828 έπληξε τη πόλη η θανατηφόρα ασθένεια της πανώλης (πανούκλα), με αποτέλεσμα να πεθάνει πολύς κόσμος.
Οι κάτοικοι αποφάσισαν να παρακαλέσουν την Αγία Βαρβάρα λιτανεύοντας την εικόνα της σε όλη την πόλη κάνοντας δεήσεις υπέρ υγείας των κατοίκων.
Πράγματι μετά από μερικές ημέρες η επιδημία πέρασε και οι κάτοικοι της πόλης σώθηκαν.
Σε ανάμνηση αυτού του μεγάλου θαύματος από τότε μέχρι και σήμερα οι κάτοικοι εορτάζουν πανηγυρικά την εορτή της Αγίας Βαρβάρας, που φιλοξενείτε στον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα.
Ο ιερός ναός του Αγίου Σπυρίδωνος είναι χτισμένος κατά την περίοδο της πρώτης ενετοκρατίας στο Ναύπλιο.
Μετά από τον βομβαρδισμό της πόλης από τους Ενετούς το 1686 κατά την πρώτη τουρκοκρατία της πόλης ο ναός έπαθε μεγάλες ζημιές μαζί με άλλους σαράντα ναούς, έτσι το 1702 ο ναός κτίσθηκε πάλι από την αρχή ,με έξοδα της αδελφότητας των ορθοδόξων Ελλήνων του Ναυπλίου, το μαρτυρά αυτό και επιγραφή που βρίσκεται έξω από τον ναό και γράφει ''ανιδρύθη εκ θεμελίων''.
Η Αγία Βαρβάρα είναι προστάτιδα του Πυροβολικού σε πολλές χριστιανικές χώρες του κόσμου, στην Ελλάδα εορτάζετε επισήμως ως προστάτης του πυροβολικού από το 1828 και σύμφωνα με τον αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Ευστρατίου, από το Ναύπλιο ξεκίνησε να εορτάζετε με απόφαση του τότε κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και μάλιστα η πρώτη εορτή έγινε στον Ιστορικό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο.
Από Αργολική Ανάπτυξη.

[toula]

Ποιός κατασκεύασε πρώτος εικόνα;
Ο ίδιος ο Θεός πρώτος γέννησε τον μονογενή Υιό και Λόγο του, που είναι εικόνα του ζωντανή, φυσική, απαράλλακτος χαρακτήρας της αϊδιότητάς του, και δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του.
Και ο Αδάμ είδε το Θεό και άκουσε το θόρυβο των ποδιών του, καθώς περπατούσε το δειλινό, και κρύφθηκε στον παράδεισο, και ο Ιακώβ είδε και πάλεψε με το Θεό.
Είναι βέβαια φανερό ότι ο Θεός του φανερώθηκε ως άνθρωπος και ο Μωυσής είδε τον Θεό σαν το πίσω μέρος του ανθρώπου και ο Ησαΐας τον είδε ως άνθρωπο να κάθεται σε θρόνο και ο Δανιήλ είδε ομοίωμα ανθρώπου και ως υιό ανθρώπου να πλησιάζει τον Παλιό των ημερών.
Και κανείς ποτέ δεν είδε τη φύση του Θεού, αλλά τον τύπο και την εικόνα όσων θα γίνονταν στο μέλλον· γιατί επρόκειτο ο αόρατος Υιός και Λόγος του Θεού να γίνει αληθινά άνθρωπος, για να ενωθεί με τη φύση μας και να γίνει ορατός πάνω στη γη.
Προσκύνησαν λοιπόν όσοι είδαν τον τύπο και την εικόνα αυτού που επρόκειτο να συμβεί, όπως λέει ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή “κατά πίστιν απέθαναν ούτοι πάντες μη κομισάμενοι τας επαγγελίας, αλλά πόρρωθεν αυτάς ιδόντες και ασπασάμενοι”.
Εγώ λοιπόν δεν θα κατασκευάσω εικόνα εκείνου που για μένα φανερώθηκε με τη φύση της σάρκας και δεν θα τον προσκυνήσω και δεν τον τιμήσω μέσω της τιμής και προσκύνησης της εικόνας αυτού;
Ο Αβραάμ δεν είδε τη φύση του Θεού (γιατί κανείς ποτέ δεν είδε το Θεό), αλλά εικόνα του Θεού και πέφτοντας τον προσκύνησε.
Ο Ιησούς του Ναυή δεν είδε φύση αγγέλου, αλλά εικόνα (γιατί η φύση του αγγέλου δεν βλέπεται με σωματικά μάτια), και πέφτοντας τον προσκύνησε, παρόμοια και ο Δανιήλ (ο άγγελος δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα και υπηρέτης του Θεού και παραστάτης) τον προσκύνησε όμως όχι ως Θεό, αλλά ως παραστάτη και λειτουργό του Θεού, και εγώ δεν θα κάνω εικόνα των φίλων του Χριστού και δεν θα τους προσκυνήσω, όχι ως θεούς, αλλά ως εικόνες των φίλων του Θεού;
Ο Θεός δεν ενώθηκε με τη φύση των αγγέλων, αλλά ενώθηκε με τη φύση των ανθρώπων.
Δεν έγινε άγγελος ο Θεός, έγινε όμως ο Θεός αληθινά και πραγματικά άνθρωπος.
Γι’ αυτό λοιπόν δεν ενδιαφέρεται για τους αγγέλους, αλλά για τους απογόνους του Αβραάμ.
Η αγγελική φύση δεν έγινε Υιός του Θεού κατά την υπόσταση.
Οι άγγελοι δεν έγιναν μέτοχοι, ούτε κοινωνοί της θείας φύσεως, εκείνοι που μεταλαβαίνουν το άγιο σώμα του Χριστού και πίνουν το τίμιο αίμα του· επειδή το σώμα και το αίμα είναι ενωμένα υποστατικά με τη θεότητα και στο σώμα του Χριστού που μεταλαβαίνουμε υπάρχουν δύο φύσεις ενωμένες υποστατικά και αδιάσπαστα, και μετέχουμε και στις δύο φύσεις, στο σώμα σωματικά και στην θεότητα πνευματικά ή καλύτερα και στις δύο με τους δύο τρόπους, χωρίς να ταυτιζόμαστε υποστατικά (γιατί πρώτα υφιστάμεθα και έπειτα ενωνόμαστε), αλλά σμίγοντας με το σώμα και το αίμα.
Και πώς δεν είναι ανώτεροι από τους αγγέλους όσοι φυλάσσουν με την τήρηση των εντολών γνήσια την ένωση;
Η φύση μας, εξαιτίας του θανάτου και της παχύτητας του σώματός μας είναι κατά τι υποδεέστερη των αγγέλων με την ευδοκία όμως και με τη συνάφεια του Θεού έγινε ανώτερη από τους αγγέλους γιατί οι άγγελοι παραστέκουν με φόβο και τρόμο δίπλα της, καθώς κάθεται στο θρόνο της δόξας μέσω του Χριστού, και θα παραβρεθούν έντρομοι κατά την κρίση· η αγία γραφή δεν λέει ότι θα καθίσουν μαζί με το Θεό, ούτε θα είναι κοινωνοί της θείας δόξας (γιατί όλοι τους είναι υπηρετικά πνεύματα, που αποστέλλονται για να διακονήσουν όσους θα κληρονομήσουν τη σωτηρία), ούτε ότι θα βασιλεύσουν μαζί με το Θεό ούτε ότι θα συνδοξασθούν, ούτε ότι θα καθίσουν στο τραπέζι του Πατέρα, ενώ οι άγιοι είναι υιοί του Θεού, υιοί της βασιλείας και κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Χριστού.
Τιμώ λοιπόν τους αγίους και συνδοξάζω τους δούλους και φίλους και συγκληρονόμους τους Χριστού, τους δούλους κατά τη φύση και φίλους κατά την προαίρεση και υιούς και κληρονόμους κατά τη θεία χάρη, όπως λέει ο Κύριος προς τον Πατέρα.
(Πηγή: ΕΠΕ, ΤΡΙΤΟΣ ΤΟΜΟΣ, Ιωάννου Δαμασκηνού έργα)

[toula]

Γέροντα, όταν κάποιος έχη ιδιαίτερη ευλάβεια σε έναν Άγιο, τί έχει συμβή;
– Για να έχη ιδιαίτερη ευλάβεια σε κάποιον Άγιο, πρέπει ο Άγιος να του έχη μιλήσει μέσα του με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Καθένας από κάποιο γεγονός που του έχει συμβή με την βοήθεια ενός Αγίου, έχει και μια ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο αυτόν.
Μπορεί να είναι σοβαρό αυτό το γεγονός, μπορεί να είναι και απλό.
Νά, εγώ, επειδή από μικρός πήγαινα στο Εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, εκεί στην Κόνιτσα, έχω σε μεγάλη ευλάβεια την Αγία Βαρβάρα.
Η Αγία με βοήθησε και στον στρατό, όταν με πήραν στους ασυρματιστές, ενώ ήμουν αγράμματος· με βοήθησε ύστερα και στο Σανατόριο μετά την εγχείρηση στους πνεύμονες 1. Τότε οι γιατροί μου είχαν πει ότι, μόλις θα καθάριζε ο πνεύμονας, θα αφαιρούσαν τα λάστιχα και το μηχάνημα 2.
Και ενώ θα τα έβγαζαν σε πέντε μέρες, είχαν περάσει είκοσι πέντε μέρες και δεν τα είχαν αφαιρέσει, και υπέφερα πολύ.
Το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου περίμενα τους γιατρούς, για να με ελευθερώσουν από το μαρτύριο αυτό, αλλά δυστυχώς δεν φάνηκαν.
Την Κυριακή το πρωί, που ήταν η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας, λέω:
«Αν ήταν να βοηθήση η Αγία, έπρεπε να είχε βοηθήσει.
Οι γιατροί έφυγαν.
Σήμερα, Κυριακή, αποκλείεται να έρθουν. Τώρα ποιός θα μου βγάλη τα λάστιχα;».
Είπα και κανα-δυό λόγια με παράπονο:
«Εγώ άναβα τα καντήλια τόσες φορές στο Εκκλησάκι της Αγίας, τί καντηλήθρες, τί λάδια πήγαινα, το καθάριζα, το βόλευα.
Δυο λάστιχα να μη μου βγάλουν;».
Μετά όμως σκέφθηκα:
«Φαίνεται, θα λύπησα την Αγία Βαρβάρα, και γι’ αυτό δεν φρόντισε να μου τα βγάλουν».
Ξαφνικά ακούω θόρυβο.
«Τί γίνεται; λέω, κάποιος έπαθε κάτι;».
«Έρχονται οι γιατροί», μου λένε.
Δεν ξέρω τί τον έπιασε τον διευθυντή και είπε στους γιατρούς πρωί-πρωί:
«Να πάτε να βγάλετε τα λάστιχα του καλόγερου!». Μπαίνουν στον θάλαμο και μου λένε:
«Έχουμε εντολή να βγάλουμε τα λάστιχα».
Της… κακοφάνηκε της Αγίας Βαρβάρας, γιατί είπα κανα-δυό λόγια με παράπονο! Πρέπει να γκρινιάξης λίγο!
Αλλά καλύτερα είναι να μην γκρινιάζης· έχει αρχοντιά, άμα δεν γκρινιάζης.
Βλέπεις, ένας Άγιος άλλοτε δίνει αμέσως ό,τι του ζητάμε και άλλοτε το δίνει αργότερα.
Άλλοτε ακούει τον προσευχόμενο, γιατί βρίσκεται σε καλή πνευματική κατάσταση, και άλλοτε, γιατί κλαίει και γκρινιάζει σαν μικρό παιδί.
1 Τον Νοέμβριο του 1966 ο Γέροντας υποβλήθηκε σε εγχείρηση στους πνεύμονες, επειδή είχε βρογχεκτασίες.
2 Παροχέτευση υγρών μετά από χειρουργική επέμβαση.
Πηγή: Από το βιβλίο «Περί Προσευχής» Λόγοι ζ’ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Τόµος Ϛ΄: Περι Προσευχής ΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σελ.49- 57

[toula]

Μόλις ο π. Σίμων [Γέροντας, Ιερομόναχος π. Σίμων Αρβανίτης] ανέλαβε καθήκοντα στην ενορία της Αγίας Βαρβάρας [στην Λυκόβρυση Αττικής], κάλεσε μερικά πνευματικά του παιδιά και σχημάτισε μία επιτροπή τέτοια, που να παίρνει εντολές από τον ίδιο και να προχωράει το έργο που σκεπτόταν να κάνει χωρίς καθυστερήσεις και δυσκολίες.
Αμέσως όμως άρχισε ο πόλεμος.
Κάποιοι που δεν ήθελαν να γίνει τίποτε εκεί, πήγαν στα μέλη της επιτροπής και διέβαλαν το έργο.
Προσπάθησαν να παρουσιάσουν το έργο που θα γινόταν ως ιδιαιτέρως δύσκολο, ότι θα έμπλεκαν με δικαστήρια και θα έβγαιναν εκτεθειμένοι στην κοινή γνώμη και άλλα παρόμοια.
Οι επίτροποι του Γέροντα φοβήθηκαν μην έχουν φασαρίες και περιπέτειες και ένας-ένας άρχισαν να αποχωρούν και άφησαν μόνο του τον π. Σίμωνα.
Ο π. Σίμων στενοχωρήθηκε πάρα πολύ. Έπεσε λοιπόν μπρος στην εικόνα της Αγίας Βαρβάρας και έλεγε:
– Αγία μου Βαρβάρα, θέλεις να κάνω την εκκλησία σου; Ασφαλώς ναι…
Πώς όμως να προχωρήσω μόνος μου;
Δεν βλέπεις πως οι πάντες με εγκατέλειψαν;
Την ώρα που το έλεγε αυτά στην Αγία, παρουσιάστηκε μπροστά του η Αγία ολοζώντανη, όχι σαν σε όραμα, αλλά πρόσωπο προς πρόσωπο, όπως μας έλεγε αργότερα ο Γέροντας, και του είπε δείχνοντας με το χέρι τον εαυτό της:
– Εγώ θα κάνω την εκκλησία μου.
Εσύ μη σταματήσεις καθόλου, αλλά προχώρα άφοβα μπροστά.
Η Αγία μετά τα λόγια αυτά εξαφανίστηκε από μπροστά του.
Ο π. Σίμων σηκώθηκε αμέσως με νέο κουράγιο και ενθουσιασμό, όλος χαρά, και ανακοίνωσε στα πνευματικά του παιδιά τι είδε και γιατί τους κάλεσε όλους κοντά του.
Όταν τα άκουσαν αυτά τα πνευματικά του παιδιά, χάρηκαν υπερβολικά και πήραν τέτοια δύναμη, που αμέσως άρχισαν με ανανεωμένες τις δυνάμεις και τον ενθουσιασμό το έργο.
Σε όλους έδωσε ο Γέροντας από έναν κουμπαρά για να μαζεύουν εκεί τα χρήματα για την εκκλησία όσα θα μπορούσε ο καθένας και αυτοί ακόμα που δεν είχαν πολλά.
Από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, «Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988), Η ζωή και το έργο του», Αθήναι.

[toula]

Σ’ ευχαριστούμε, Αγιε Πορφύριε…
Ένα ερωτικό ραντεβού του με τον Χριστό ήταν ο θάνατός του.
«Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του Θείου.
Ο Χριστός είναι το παν!
Μην πολεμάτε απ’ ευθείας τον πειρασμό και ο πειρασμός σφίγγει… Η διάθεση για απαλλαγή βέβαια θα υπάρχη, αλλά θα είναι μυστική και λεπτή χωρίς να φαίνεται…».
Με τέτοιες νουθεσίες μας εφοδίασε ο άγιος Πορφύριος, για να πορευώμαστε μέσα στην κόλαση του σημερινού κόσμου, κουβαλώντας μέσα μας τον Παράδεισο.
Έτσι μπορούμε με λίγη καλή θέληση και υπακοή στις συμβουλές του να συντηρήσουμε την “μακαρίαν ελπίδα” μέσα στον απελπισμένο κόσμο.
Σ’ ευχαριστούμε, Αγιε Πορφύριε…
Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 63.

[toula]

Σήμερα τιμάται η μνήμη του Οσίου Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη .
Άσε τα πα­λιά. Να τα ξε­χά­σεις όλα! Από εδώ και πέρα!
Η ζωή μας εί­ναι ένα πέ­λα­γος με μπου­νά­τσες και φουρ­τού­νες. Πολ­λές οι θλί­ψεις και οι πει­ρα­σμοί. Μην θέ­λε­τε μόνο τη χαρά. Οι Άγιοι πέ­ρα­σαν από κα­μί­νι. ''Πας πυρί αλι­σθή­σε­ται''. Ο κα­θέ­νας θα ψη­θεί στην φω­τιά, για να μπει στον Πα­ρά­δει­σο. Όταν πας στον φούρ­νο, ζη­τάς ψη­μέ­νο ψωμί και όχι ζυ­μά­ρι. Το ίδιο και στον Πα­ρά­δει­σο, ανε­βαί­νει ο ''ψη­μέ­νο­ς'' άν­θρω­πος.
Μην ψά­χνεις να δεις πα­ρά­δειγ­μα από άλ­λους. Γίνε εσύ πα­ρά­δειγ­μα. Μην ψά­χνεις τι κά­νει αυ­τός ή τι κά­νει ο άλ­λος.
Εσύ (τι κά­νεις), δεν υπάρ­χει άλ­λος.
Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης .

[toula]

«Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπό τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὅ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καί θέλοντες μεταστρέψαι τό εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»
(Γαλ. α΄, 6-8).
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι ἀπόλυτος καί στήν περίπτωση αὐτή, ὅτι, ἄν καί ὁ ἴδιος ἤ ἄγγελος πού θά ἔλθη ἀπό τόν οὐρανό διδάξη «ἕτερον εὐαγγέλιον», αὐτός νά εἶναι ἀνάθεμα.
Εἶναι σκληρός ὁ λόγος, διότι ἕνα τέτοιο «ἕτερον εὐαγγέλιον» ἀλλοιώνει ὅλο τό ἔργο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, πού βιώνεται μέσα στήν Ἐκκλησία.
Αὐτοί οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι ἐπίκαιροι στήν ἐποχή μας πού, ὅπως τό βλέπουμε, κηρύσσεται «ἕτερον εὐαγγέλιον», χωρίς τίς προϋποθέσεις καί τήν θεολογία τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Φαίνεται καθαρά ὅτι στήν ἐποχή μας ἐγκαταλείπεται ἡ διδασκαλία ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιουργημένος κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ, παραθεωρεῖται αὐτή ἡ διδασκαλία μέ ὅλο τό θεολογικό της νόημα, ὑπέρ τῆς ἀπόψεως ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, μέ τήν ἔννοια ὅτι ἔχει δικαιώματα καί ἐλευθερία ἐπιλογῶν.
Στήν πραγματικότητα παρακάμπτεται ἡ διδασκαλία περί τοῦ «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ», πού εἶναι βασικό σημεῖο τῆς πιστοποιήσεως τοῦ ἀρχικοῦ σκοποῦ τοῦ ἀνθρώπου.
Ἀντί τῆς διδασκαλίας περί τῆς κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου τονίζεται συνεχῶς σήμερα ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀγάπη, χωρίς ὅρια, τά δικαιώματα, ὁ ἔρωτας, μάλιστα χωρίς προϋποθέσεις, ἡ εἰρήνη στήν κοινωνία, ἡ οἰκουμενιστική προοπτική, ὁ σχετικισμός κ.ἄ.
Ὅλα αὐτά εἶναι ἀλλοίωση τῆς θεολογικῆς ἔννοιας τοῦ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση καί ἀπώλεια τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων, καί φυσικά εἰσαγωγή τοῦ «ἑτέρου εὐαγγελίου».
Καί ὡς ἕνα σημεῖο διαφοροποιήσεως ἀπό τό «εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας» καί τῆς ἀποδοχῆς ἑνός «ἑτέρου εὐαγγελίου» εἶναι τό ὅτι παρακάμπτουμε ὅλη τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιά τό «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν» καί τήν ὅλη θεολογική καί ἀσκητική ζωή καί ἀσχολούμαστε μέ «τό ἀνθρώπινο πρόσωπο», μέ τά δικαιώματα καί τίς ἀτομικές ἐλευθερίες.
Αὐτό εἶναι «πλάνη» καί «παραπλάνηση» ἀπό τήν ὁδό τῆς ἀληθείας, εἶναι «ἕτερον εὐαγγέλιον».
Απόσπασμα :
Το «ἕτερον εὐαγγέλιον» (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος).

[toula]

"Η καλύτερη παρέα εἶν ̓ ὁ Θεός. Εἶν ̓ ὁ Θεός.
Ὁ Χριστός μας!"
Δὲν ζόριζε κανένανε.
Σὲ τίποτε! Σὲ τίποτε!
Κι ἔλεγε, «Ἐγὼ δὲν μιλάω γιὰ τὸν Χριστὸ σὲ κανέναν, ἂν δὲν μοῦ τὸ ζητήσουν. »
Γιατὶ μερικοὶ ἀπό μᾶς ξέρετε τί κάνουν. Ψυχαναγκασμό. Εὐκαίρως, ἀκαίρως.
Ἄλλο τὸ «εὐκαίρως ἀκαίρως», ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν Τιμόθεο.
«Δὲν λέω. Κι όταν θα έρχονται», λέει, «νὰ ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι, μὴν τοὺς λες τίποτα.
Ἄσ’ τους νὰ σοῦ ποὺν ὅ, τι θέλουνε. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐξομολόγηση.
Δὲν θὰ τοὺς κάνεις οὔτε διδασκαλία οὔτε κατήχηση οὔτε μάλωμα οὔτε αὐτὰ οὔτε οὔτε.
Ὄχι, τίποτα.
Ἐσὺ θ’ ἀκοῦς. Κι ἂν σοῦ ζητήσουν» – τί ωραιος!- «νὰ τοὺς διαβάσεις μιὰ εὐχή, νὰ τὸ κάνεις.
Ἂν δὲν ζητήσουν, ασ’ τους.
Νὰ πᾶν στὸ καλό. Καλοχαιρέτα τους.
Κι όταν φύγουν, διάβασε.
Ὁ Θεὸς δὲν φεύγει. Ἐκεῖ εἶναι.
Ὁ Θεὸς δὲν φεύγει», πρόεδρε.
«Ἐκεῖ εἶναι. Ἐδῶ εἶναι.
Πανταχοῦ παρών.
Η καλύτερη παρέα εἶν ̓ ὁ Θεός. Εἶν ̓ ὁ Θεός.
Ὁ Χριστός μας!
Ὁ σαρκωθείς Θεός.
Γιὰ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους!»
Καὶ τοῦ ἄρεσε, ἀκόμη, τοῦ ἄρεσε, —ἦταν ἡ τροφή του, τί τοῦ ἄρεσε; – ἡ προσευχή.
«Οἱ ἄνθρωποι εἶναι τεμπέληδες», μοῦ ἔλεγε. «Κάθονται, ἐνώ μποροῦν νὰ προσεύχονται. »
«Γιατί δὲν προσεύχονται;»
«Μὰ μπορεῖ, δὲν εἶναι δύσκολο νὰ προσεύχονται. Δὲν εἶναι δύσκολο ν’ ἀνοίξεις τὸ στόμα σου!
Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ μιλήσεις μὲ τὴν ψυχή του καὶ μὲ τὸ στόμα σου στον Θεό, στην Παναγίτσα, στην Ἁγίους.
Εἶναι ἀμέλεια. Ἀμέλεια!»
Ἀφοῦ ἐκοιμήθη, ἐκοιμήθη μὲ τὴν προσευχή του, όπως ξέρετε, μὲ τί ἄλλο, καὶ μὲ τις λέξεις «ἵνα ὦσιν ἕν», πού ‘πε ὁ Χριστός.
Νὰ είναι όλοι ἕνα.
Καὶ ἑνώθηκε ὁ ἅγιος μὲ τὸν Θεὸ κι ἔγινε ἕνα μὲ τὸν Κύριο.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει μία κατὰ χάριν πανταχού παρουσία ὁ κάθε ἅγιος καὶ ἐν προκειμένῳ ὁ ἅγιος Πορφύριος.
Μπορει νὰ βρίσκεται παντοῦ σὰν τὸν Θεό, χωρὶς να ‘ναι Θεὸς στὴν οὐσία.
Εἶναι κατὰ χάριν.
Ὅποτε τὸν φωνάζουμε.
Θυμᾶμαι, μιὰ φορά, τοῦ λέω:
«Αμα φύγεις γιὰ πάνω, μὴ μᾶς ξεχάσεις. Καὶ περνᾶς καλὰ ἐκεῖ, κι ἐμεῖς ἐδῶ πέρα τραβᾶμε τῶν παθῶν μας τὸν τάραχο.»
Εἶχα περάσει καὶ δύσκολα χρόνια τότε, πάρα πολύ δύσκολα.
Πάρα πολύ. Αὐτὸς μὲ ἔσωσε κι εἶμαι δῶ τώρα. Τὸ ὀφείλω στὸν Γέροντα Πορφύριο. Στὸν ἅγιο Πορφύριο.
«Ὄχι, παιδί μου», μοῦ λέει. «Δὲν σᾶς ξεχνάω. Τότε θὰ εἶμαι ἐλεύθερος.
Τώρα εἶμαι σ’ αὐτὸ τὸ κουφάρι, μὲ ἀρρώστιες, μὲ καρκίνους, μὲ νεφρικὴ ἀνεπάρκεια, μὲ τύφλωση…»
Δὲν ἔβλεπε ὁ Γέροντας μὲ τὰ μάτια τὰ ὑλικά, τὰ αἰσθητά.
Ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς.
Κι ἂν ἤθελε νὰ πάει κάπου ἔπαιρνε τὰ μάτια τοῦ συνοδοῦ του.
Ἔλεγε σὲ κάποιον: «Δῶσ’ μου, παιδί μου, τὰ μάτια σου, νὰ κατέβω τὶς σκάλες.
Κι ἔμπαινε μὲς στὰ μάτια τοῦ ἄλλου.
Πῶς ἔμπαινε, δὲν ξέρω πῶς. Μὴ μὲ ρωτᾶτε. Οὔτε ὁ γιατρὸς δὲν ξέρει.
Λοιπόν. Ἔμπαινε, χρησιμοποιοῦσε τὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου, κατέβαινε καὶ μετὰ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου.
«Τότε», λέει, «θα ‘μαι μαζί σας.» Κι ἀπόδειξη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα θαύματα πο ‘κανε, ἀφοῦ ἐκοιμήθη.
Θαύματα! Θαύματα εἶν ̓ αὐτά!
Λόγοι γιά τον Άγιο Πορφύριο, π. Ανανίας Κουστένης, Ακτή, Λευκωσία 2015.

[toula]

2 Δεκεμβρίου μνήμη του εν Αγιοις Πατρός ημών Πορφυριου.
Συχνά οι προσκυνητές ζητούσαν από το Γέροντα Πορφύριο να προσευχηθεί για εκείνους και για αγαπημένα τους πρόσωπα και πάντοτε ο Γέροντας υποσχόταν πως θα το πράξει.
Μου γεννήθηκε η απορία:
Πώς μπορεί ο Γέροντας να θυμάται εκατοντάδες ονόματα;
Μιά μέρα που μιλούσαμε για την προσευχή, στρέφεται ξαφνικά και μου λέει:
«Θα με ρωτήσεις ίσως, πώς θυμάμαι στην προσευχή μου τόσα ονόματα.
Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και αδύνατος.
Λέω, Κύριε, ελέησον το Γιώργο, το Νίκο, τη Μαρία, την Κατερίνα– όσα ονόματα θυμάμαι –και όλους όσους μου παρήγγειλαν να προσεύχομαι γι’ αυτούςκαι ξέχασα τα ονόματά τους.
Κι ο Θεός, επειδή δεν είναι πατήρ Πορφύριος να ξεχνά, αλλά θυμάται όλα τα ονόματα, αμέσως έρχεται και ελεεί όλους«.
Θαύμασα τη θεία φώτισή του και ρώτησα:
«Και τί λέτε, Γέροντα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους στην προσευχή σας;»
Κι ο Γέροντας με τον φυσικό τρόπο: «Ε,να!Λέω πρώτα, Κύριε Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με».
«Ελέησόν με, λέτε;
Μα αυτοί σας ζήτησαν να προσευχηθείτε για κείνους, όχι για τον εαυτό σας», αντέτεινα με απορία.
Κι ο Γέροντας, για άλλη μιά φορά, με κατάλαβε εξ απροόπτου, λέγοντας:
«Καλά, εσύ δεν ξέρεις ότι, αν ο Θεός δεν ελεήσει εμένα, δεν ελεεί ούτε εσένα; Δεν ξέρεις ότι εσύ και εγώ είμαστε ένα;»
Απλά λόγια, αλλά με πολύ, πάρα πολύ μεγάλο βάθος. Τόσο βάθος, ώστε ο Γέροντας σε άλλη συζήτηση να πεί, ότι σ’ αυτό το αίσθημα της ενότητάς μας με τον άλλο κρύβεται το μυστικό της πνευματικής εν Χριστώ ζωής.
Αργότερα, διαβάζοντας φιλοπατερικά βιβλία, έβλεπα εκεί, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελεημοσύνη προς τους άλλους από τον προσωπικό μας αγιασμό.
Θυμήθηκα τα λόγια του π.Πορφυρίου, όταν διάβαζα τη βιογραφία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που έλεγε:
«Απόκτησε την ειρήνη του Θεού μέσα σου και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου».
Και μήπως αυτό δε συνέβαινε και με τον π.Πορφύριο;
Όσο για κείνο το εκπληκτικό »εγώ κι εσύ είμαστε ένα«, πιστεύω ότι ισχύει, δυνάμει και ενεργεία, για το Γέροντα, ο οποίος με τη ζωή του πραγματοποίησε την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου
«ίνα πάντες εν ώσι».
”Ανθολόγιο Συμβουλών”, εκδ. Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι.

[toula]

""Σὲ πῆγα ἐγώ, τοῦ λέει, Χέ, χέ, χέ. ""
Ἄλλη φορά, πάλι, τοῦ ‘ρθε ἕνα μήνυμα ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ὅτι κάποιος πολύ γνωστός του εἶναι βαρειὰ ἄρρωστος.
Καὶ τοῦ παρήγγειλε νὰ πάει ἀπὸ κεῖ. Πῶς νὰ πάει τώρα; Γεροντάκι ἦταν!
Ήτανε κι ἕνας παπᾶς ἐκεῖ, Θεὸς σχωρέσοι τον κι αὐτόν,
«Ἔλα», τοῦ λέει, «παπᾶ μου!»
«Τί, Γέροντα;» «Ἔλα, νὰ κάνομε προσευχὴ γιὰ τὸν τάδε. Γιατὶ εἶναι ἄρρωστος καὶ θέλει νὰ πᾶμε.
Δὲν μποροῦμε νὰ πᾶμε.»
«Νὰ πᾶμε!» «Πῶς νὰ πᾶμε, παιδί μου; Ἐγὼ δὲν μπορῶ τώρα, σέρνομαι.»
«Πᾶμε!» «Κάνε προσευχή.»
Κάνανε, λοιπόν, ἀρκετὴ προσευχή. Θερμὴ προσευχή.
Κι ἐγκάρδια.
Τέλειωσαν, καὶ λέει ὁ παπᾶς:
«Γέροντα, κρυώνω. » – Κι ἦταν μέσα ὅπως τώρα δω. –
«Που κρυώνεις, παιδί μου; »
«Κρυώνω, αἰσθάνομαι σὰν νά ‘ναι Χειμώνας, σὰν νά ΄ναι χιονιᾶς, σὰν νά ΄χει πέσει χιόνι»
«Ένας Χριστὸς τῆς γειτονιᾶς, που ξέρει τί θὰ πεῖ χιονιᾶς», λέει ἡ Χαρούλα Ἀλεξίου!
Μάλιστα! «Τί εἶναι, Γέροντα;»
«Νὰ σοῦ ἐξηγήσω, παιδί μου.
Δὲν κατάλαβες που πήγαμε κεῖ πέρα;»
«Πῶς πήγαμε; Ἀφοῦ εἴμαστε δῶ, »
«Ἐπήγαμε καὶ ἤμαστε ἐκεῖ, κι ἐσὺ κι ἐγώ!»
«Μά, ἐγὼ δὲν πῆγα.»
«Σὲ πῆγα ἐγώ», τοῦ λέει, Χέ, χέ, χέ.
Τὸν πῆρε καὶ τὸν σήκωσε καὶ τὸν παπά! Καταλάβατε;
«Σὲ πῆγα ἐγώ!»
Αὐτὰ εἶναι αὐθεντικά. Δὲν τὰ λέω γιὰ πλάκα! « Σὲ πῆγα ἐγώ!»
Καὶ τί γινόταν στὴ Θεσσαλονίκη; Εἶχε πέσει χιόνι. Εἶχε κρύο. Πολύ κρύο.
Πήγανε καὶ ἤλθανε. Ἔτσι.
Λόγοι γιά τον Άγιο Πορφύριο, π. Ανανίας Κουστένης, Ακτή, Λευκωσία 2015