"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

stathisgrh έγραψε:ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑΤΟ ΠΙΕΙς ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΥΤΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ39, ΕΣΥ ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΕ ΜΟΝΟ ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΝΤΕ ΜΠΡΑΒΟ ΕΔΩ ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ

Αυτή η δημοσίευση του Στάθη ταιριάζει στο τόπικ "Λόγια ψυχής", μιάς και μοιάζει με ποίημα!
Προσέξτε:

Θα σου δείξω εγώ τον τρόπο να το πιείς,
το ποτήρι αυτό μαζί με το Δημήτρη.
Εσύ μην στεναχωριέσαι, μόνο έλα,
και που είσαι, όχι κλάματα, άντε μπράβο,
εδώ μέσα όλοι θέλουν το καλό σου!

Αψογο, έμμετρο, πλήρες νοήματος!

Στάθη, είσαι απίστευτος, χωρίς να το θέλεις έγραψες ποίημα!

panagiotisspy έγραψε:

stathisgrh έγραψε:ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑΤΟ ΠΙΕΙς ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΥΤΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ39, ΕΣΥ ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΕ ΜΟΝΟ ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΝΤΕ ΜΠΡΑΒΟ ΕΔΩ ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ

Αυτή η δημοσίευση του Στάθη ταιριάζει στο τόπικ "Λόγια ψυχής", μιάς και μοιάζει με ποίημα!
Προσέξτε:

Θα σου δείξω εγώ τον τρόπο να το πιείς,
το ποτήρι αυτό μαζί με το Δημήτρη.
Εσύ μην στεναχωριέσαι, μόνο έλα,
και που είσαι, όχι κλάματα, άντε μπράβο,
εδώ μέσα όλοι θέλουν το καλό σου!

Αψογο, έμμετρο, πλήρες νοήματος!

Στάθη, είσαι απίστευτος, χωρίς να το θέλεις έγραψες ποίημα!

Παναγιωτη μονο κατα λαθος μπορω εγω ο αμορφωτος να γραψω ποιημα αλλα εστω και ετσι το δεχομαι.

Αλωστε τον Αθανασιο Διακο τον σουβλησανε δεν τον καλαμακωσανε

panagiotisspy έγραψε:

stathisgrh έγραψε:ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑΤΟ ΠΙΕΙς ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΥΤΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ39, ΕΣΥ ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΕ ΜΟΝΟ ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΝΤΕ ΜΠΡΑΒΟ ΕΔΩ ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ

Αυτή η δημοσίευση του Στάθη ταιριάζει στο τόπικ "Λόγια ψυχής", μιάς και μοιάζει με ποίημα!
Προσέξτε:

Θα σου δείξω εγώ τον τρόπο να το πιείς,
το ποτήρι αυτό μαζί με το Δημήτρη.
Εσύ μην στεναχωριέσαι, μόνο έλα,
και που είσαι, όχι κλάματα, άντε μπράβο,
εδώ μέσα όλοι θέλουν το καλό σου!

Αψογο, έμμετρο, πλήρες νοήματος!

Στάθη, είσαι απίστευτος, χωρίς να το θέλεις έγραψες ποίημα!

Nα σας δω βρε.....που θα μεχετε στη μεση ποσο καλο θα κανετε θα με προσεχετε? η θα μαφησετε σαν την καλαμια στον καμπο να τα βγαλω περα με τα καλαμακια και τα σουβλακια? ..... να χετε για καλο κ για κακο και κανενα μπουκαλακι δακρυων γιατι θα πεφτει πολυ κλαμα....... ..

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ... ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΕΙΣ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ....

ΝΑΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Του είχαν πει μην πας εκεί γιατί μπορεί να μείνεις
εσύ είσαι νέος και όμορφος, καλόγερος θα γίνεις:
Αυτός δε μίλαγε πολύ μόνο χαμογελούσε
γι’ αυτά που ‘λέγαν ,μέσα του όμως πολύ πονούσε.

Τι τους ενδιέφερε αυτούς γιατί θέλει να πάει,
φάρμακα θέλει της ψυχής, μόνο γι' αυτά διψάει.
Αν είναι θέλημα Θεού καλόγερος να γίνει
τότε από τα θεία νάματα μόνο απ’ αυτά θα πίνει.

Ήθελε μέσα του βαθειά να πάει να προσκυνήσει
λίγη από την αγιότητα του όρους και αυτός να ζήσει.
Το σκέφθηκε πάρα πολύ και στόχο του το βάνει
και να το πλοίο τον έφερε στης Δάφνης το λιμάνι.

Άρχισε το προσκύνημα και η ψυχή πετάει
στα μέρη όλα τα μέρη τα γνωστά και τ’ άγνωστα θα πάει.
Ο χρόνος δεν τον ένοιαζε, απλά τον προσπερνούσε
να πιεί νέκταρ της πίστεως αυτό μόνο ζητούσε.

Τέσσερεις μήνες πέρασε γεμάτους ευλογία,
τέσσερεις μήνες ολόκληρους μες’ τη μυσταγωγία.
Μα να που ήρθε ο καιρός στο σπίτι να γυρίσει
πριν όμως με ένα ασκητή θα πάει να μιλήσει.

Ήταν ακόμα εκεί ψηλά στον ουρανό η πούλια
όταν αυτός ξεκίνησε και τραβά στα φοβερά Καρούλια.
Εκεί ψηλά στις αετοφωλιές σε μια του βράχου τρύπα
μιλάει από ώρα τώρα πολύ με το μοναχό Αντύπα.

Τι είπαν δεν το μάθαμε δεν έχει σημασία
εκείνος ήταν ευτυχής αυτή ‘ναι η ουσία.
Αφού έβαλε μετάνοια το χέρι του φυλάει
το δρόμο της επιστροφής με βαριά καρδιά κινάει.

Στον τόπο του σαν έφθασε είχε κιόλας αλλάξει
και οι φίλοι του τον ρώταγαν αν είναι όλα εντάξει.
Αυτός δεν είπε τίποτα , θέλει να ηρεμήσει
και με τα νάματα της πίστεως ζωή να ξαναρχίσει.

Σαν πέρασε λίγο ο καιρός τραβάει στον Αϊ – Διονύση
είχε μηνήσει του παπά πως θέλει να του μιλήσει.
Ζήτησε για γυναίκα του την κόρη του Ελένη
Γιατί απ’ όταν εγύρισε την είχε διαλεγμένη.

Ο Παπά Γιάννης δάκρυσε τον κοίταξε και είπε
πως σαν κι’αυτόν έψαχνε γιό και τώρα να τον βρήκε
Την κόρη του σαν ρώτησε τι να του απαντήσει
αυτή απάντησε απλά θα πάει να του μιλήσει.

Τι είπανε το μάθαμε αλλά δεν θα το πούμε
εμείς να ξέρετε καλά το λόγο μας κρατούμε..
Τώρα λοιπόν παντρεύτηκαν τέρμα τα καρδιοχτύπια
σκεπάζει και τους δυό η προσευχή του μοναχού Αντύπα

ΑΘΗΝΑ 2010

Υ.Γ. έκανα κάποιες ορθογραφικές διορθώσεις και το έβαλα πάλι σβύνοντας το παλαιό .

Στο ταξίδι με τους αμάρανθους ,
αγκαλιά με το πως θροίζει ο αγέρας τα στάχυα της ζωγραφιάς.

Λείπει η ψυχή σου , σαν σήκωσα το βλέμμα
κι αντίκρυσα και σήμερα το κενό.
Λείπει ο νους σου κι απόμεινα στις παλιές σελίδες
ν' αναζητώ τις καλές πνοές.

ξημερώνει επάνω στις σκληρές της ψυχής μου πέτρες,
κι η ζωή παίρνει το δρόμο της...

πάλι η νύχτα θα ζυγώσει ,
πάλι η πείνα θα ζώσει τις γενιές των δυστυχισμένων ανθρώπων,
πάλι όνειρα κι ελπίδες ...

γίνου άνθρωπος ,
μη ταιριάζεις το Χριστό μ' ανθρώπινα χνώτα,
μη προκάμεις να δεις με τα δικά του μάτια

μόνο σκύψε το κεφάλι και πολέμα,
ζήτα ,
αγάπα ,
κάμε το γύρο της γής
κάμε το σύμπαν σπίτι σου
κι υποδέξου όλες τις ψυχές ,
απ' όποιο δρόμο κι αν έχουν διαβεί...
απ' όποια οδό θλιβερή.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ έγραψε:
γίνου άνθρωπος ,
μη ταιριάζεις το Χριστό μ' ανθρώπινα χνώτα,
μη προκάμεις να δεις με τα δικά του μάτια

μόνο σκύψε το κεφάλι και πολέμα,
ζήτα ,
αγάπα ,
κάμε το γύρο της γής
κάμε το σύμπαν σπίτι σου
κι υποδέξου όλες τις ψυχές ,
απ' όποιο δρόμο κι αν έχουν διαβεί...
απ' όποια οδό θλιβερή.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ έγραψε:μη προκάμεις να δεις με τα δικά Του μάτια

Αλλοίμονο, ποιος μπορεί – έχει τη δύναμη – να αντέξει έστω για 1 δευτερόλεπτο να δεί και να νιώσει την οδύνη του ανθρωπίνου γένους ;

Ο Στέφανος είναι ένα διαμάντι!
Τόσο απλά.
Ένας ταπεινός πανάξιος άνθρωπος!
Ένας ευαίσθητος κύριος.
Δεν έχω άλλα λόγια.
Νομίζω με πράξεις - στο παρόν και στο μέλλον - η εκτίμησή μου θα φανεί καλύτερα...

Ετούτο τον ουρανό πως να τον αντικρύσω...
πολύ γαλάζια μου φαίνονται τα σύνεφα
κι ο ήλιος σα να λάμπει
καθαρός και ζεστός στο φως της ημέρας
κι ως εξαίσια μουσική
στο νου μου αντιφεγγίζει ,
με υπομονή καμώνομαι ν' αντέξω ,
παιχνίδια συνάμα θεικά κι ανθρώπινα
ν' αντέξω καμώματα και λέξεις , ιστορίες αθρώπινες...
ν' αντέξω το πόνο , τη λύπη

μήτε μια πιθαμή χαμόγελο δε μου αξίζει
μήτα μια αύρα θαλασσινή

των ποιητών τα νυχτέρια
δε στέκουν δίπλα μου
δίχως συντροφιές στο ξημέρωμα
δίχως ανάσες
νοιώθω να αργοκυλά η ζωή
σ' ένα σώμα κουφάρι
σε μια ψυχή δανεική
πόσο στ' αλήθεια ετούτη η λέξη δεν έχει νόημα
όταν παγώνει το αίμα στις φλέβες
κι όταν ο νους δε ξεθαρεύει

στις γλυκιές μου πατρίδες , στις αρχές της ύπαρξής μου
εκεί ανασταίνω τον θάνατό μου
κι ως μου απλώνει το χέρι η άνοιξη
αρπάζομαι ν' ανθίσω
τη στεγνή σοδιά μου

ω καλή μου , πόσο σ'αδικώ που πεθαίνω τόσο νέος
πόσο σε πεθαίνω που τόσο σ' αδικώ...

κι οι γέροντες μου λενε...
υπομονή
μεσ' στο χειμώνα ανθίζει η αγάπη
μια σταγόνα δροσιάς στην έρημο βρίσκεται
μια ανάσα εκει που η ζωή στερεύει
ετούτος είναι ο θεός
και σ' αγαπά και σε νοιάζεται
δεν είσαι μόνος
είναι θεός
που αφουγκράζεται
που σε συντροφεύει...
που κλαίει για τον πόνο σου
που τα κρίματά σου φορτώνεται
τους έρωτες
την αγάπη
τη χαρά
τη λύπη...

κι όλο λυπούμαι , λίγο ακόμα
μέχρι πότε
μέχρι που

μα ξέρω ... ξέρω καλά
πως σ' αυτό το κερί πάλι μια φλόγα θα κάψει
σ' ένα φως τρεμάμενο
σ' ενα μαρτυρικό φως

ζω...το δώρο σου εκτιμώ ... στην καλοσύνη σου ελπίζω.