Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Απ'το αίμα του Σταυρού Σου
ω Χριστέ μου ξεκινούν,
κύματα θείας αγάπης
που το σύμπαν συγκλονούν.

Ω πλυμένος με το αίμα
πλησιάζω τον Θεό
και την άπειρη αγάπη
ταπεινά ευχαριστώ.

Τέτοια αγάπη δεν μπορούσα
ω ποτέ να φανταστώ,
να πεθάνει καρφωμένος
και για μένα ο Χριστός.

Ναι, καρφώθηκε στο ξύλο
για να λυτρωθώ εγώ,
κι από του Σταυρού το δρόμο
ν' ανεβώ στον ουρανό.

Ω Θεέ μου, Σε δοξάζω
που μου έδωσες Συ φως,
να γνωρίσω τι μυστήριο
κλείνει μέσα ο Σταυρός.


Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Σε πολλούς τόπους.
Σε πολλούς ανθρώπους.
Σε πόνους και χαρές.
Σε γκρεμούς συναρπαστικούς, μα μάταιους.
Νόμιζα πως Σε είχα βρει.
Δεν κρατούσε για πολύ.

Πονούσα και πάλι απ΄την αρχή.
Κρατιόμουν απ΄το τίποτα
Με την ελπίδα να του δώσω μορφή
Όνομα, όραμα, να το κάνω «κάτι».
Πόσα χρόνια έζησα έτσι;
Και γιατί;

Γιατί δεν Σε είχα βρει πιο νωρίς;
Γιατί δε Σε είχα αγαπήσει;
Γιατί δεν είχα τολμήσει να σε κοιτάξω κατάματα;
Γιατί επέμενα να επιλέγω το σκοτάδι;
Διότι το σκοτάδι μου ήταν οικείο.
Το γνώριζα.

Το σκοτάδι μοιάζει λιγότερο φοβιστικό από το φως
Όταν φοβάσαι τι θα φανερώσει το φως.
Τι θα δείξει.
Ποιος θα δείξει ότι είμαι.
Τις αμαρτίες μου.
Πως θα αντέξω να ζω με τις αμαρτίες μου;
Πως θα μπορέσεις ακόμα κι Εσύ να με αγαπήσεις με τις αμαρτίες μου;
Έτσι σκεφτόμουν επίμονα.

Είχα παραδώσει την ψυχή και το σώμα μου αλλού.
Και ήμουν καλά έτσι.
Έτσι νεκρός.
Έχει μία διεστραμμένη γλύκα αυτός ο θάνατος.
Νομίζεις ότι είσαι καλά όταν τον ζεις.
Νομίζεις ότι έτσι είναι η ζωή
Και έτσι θα είναι για πάντα και δεν μπορείς να ξεφύγεις
Οπότε γιατί να προσπαθήσεις;
Και ξάφνου δεν ξέρω πως
Έρχεται η στιγμή που Σε είδα ολοφάνερα.
Όχι, δεν ήταν κάποια τυφλή πίστη που με οδήγησε σε Εσένα
Αλλά μία εμπειρία
Ένα φως.
Ζεστό.
Υπέροχο.
Ήσυχο.
Παρηγορητικό.
Ένα φως αγάπης
Της δικής Σου αγάπης για μένα.
Πως μπορείς να με αγαπάς έτσι;
Πως μπορείς να με αγαπάς τόσο;
Σκύβω το κεφάλι μου και τρέχω ευτυχισμένος στην αγκαλιά Σου.
Όλα είναι καλώς καμωμένα εδώ.
Λύθηκαν πια τα μέσα μου.
Αφήνομαι στο μυστήριό Σου και βαδίζω προς Εσένα.
Σε δοξολογώ και Σε αγαπώ.

Θεέ μου σ'αγαπώ

Π.Μιχαήλ

[Dimitris39]

Τι με έκαμε Χριστέ μου
κι έσκυψα ευλαβικά,
όταν στάθηκες κοντά μου
και μου μίλησες γλυκά;

Ήταν ο Σταυρός
και ήταν τα καρφιά
ζωής πηγή το αίμα να κυλά.
Κι ήταν μια καρδιά
που μ' άνοιξε πλατιά
αγάπης αγκαλιά.

Τι με έκαμε Χριστέ μου
κι είπα θέλω να σωθώ?
και Σου κράτησα το χέρι
και παντού Σ' ακολουθώ;
Ήταν ο Σταυρός...

Τι με έκαμε Χριστέ μου
και Σ'αγάπησα κι εγώ
και Σε πήρα στην καρδιά μου
της ζωής μου αρχηγό;

Ήταν ο Σταυρός σου Θεέ μου

[Dimitris39]

Κουράστηκες να βγεις στο Γολγοθά
με το βαρύ Σου το Σταυρό στον ώμο.
Με χλευασμούς, μαρτύρια τρομερά
ετράβηξες του Πάθους Σου το δρόμο.

Σα να γροικώ κτυπήματα φρικτά,
σα να θωρώ καρφιά να σε τρυπούνε.
Μα λέξη ή γογγυσμό χείλη σεμνά,
στους σταυρωτές δε βρήκανε να πούνε!


Τώρα Σε βλέπω πάνω στο Σταυρό,
περίλυπο χλωμό και πονεμένο.
Πικρό τ΄ Άγιο Σου στόμα και στεγνό,
τ΄ άσπιλο το κορμί Σου μαραμένο.


Το κάλλος Σου τ΄ ανέκφραστο θωρώ,
αγνώριστο μες στη βαθιά οδύνη.
Μα δείχνεις της ψυχής το θησαυρό
κι ως τη στερνή πνοή την καλωσύνη.


Τ΄ Άγιο Σου αίμα κόκκινο, καυτό
την κέρινη την όψη Σου χαράζει
το Σταυρικό Σου πάθος το βουβό,
το Θρόνο τ΄ ουρανού σου ετοιμάζει.


Ω Βασιλιά μου Συ των ουρανών,
Συ γίνηκες και βασιλιάς στον πόνο,
για να χαρίσεις βάλσαμο τρανό
σ΄ αυτούς που γράψανε της αδικίας το Νόμο.


Κι υπέφερες τα πάθη τα φρικτά
μ΄ υπομονή και πλέρια καρτερία
και χάρισες στον κόσμο Σου μ΄ αυτά
την πιο γλυκιά, τρανή παρηγορία.

[Dimitris39]

Αφήστε τα παιδιά να ρθούν σε μένα,
φτωχών αθώα παιδιά και ταπεινών.
Αφήστε τα να παίξουνε σιμά μου.
Γι αυτά είν΄ η βασιλεία των ουρανών.


Τα χέρια μου ως απλώνω να ευλογήσω,
Τα ολόσγουρα ας χαϊδέψουν τους μαλλιά.
Χαρά μου είν΄ η χαρά τους. Κι ας μου γίνει
Μικρή πάλι η ζωή μου μια σταλιά.


Παιδάκια γεωργών, φτωχών ψαράδων.
Τι ξέρετε όμως, τάχα, έναν καιρό
Για με, για την αλήθεια, αν δεν φορέσουν
Στεφάνι μαρτυρίου αγκαθερό;


Αφήστε τα ναρθούν όλα σε μένα
με την αθώα, την άδολη καρδιά,
Τους πόθους τους να πουν, να μου ιστορήσουν.
Αφήστε να ευλογήσω τα παιδιά.

Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Σε περίμενα πολύ καιρό Χριστέ μου
Την άνοιξη με τα χελιδόνια,
το καλοκαίρι με γεμάτα τα χέρια μου ώριμα φρούτα,
το φθινόπωρο ανοίγοντας πάνω στο νοτισμένο χώμα
τ’αυλάκια της σποράς,
το χειμώνα πίνοντας παλιό κόκκινο κρασί.
Μέσα στο μυαλό μου η εικόνα σου η πρώτη,
και το πρώτο καλωσόρισμα στον ερχομό σου.
«έρχεται», έλεγα, «έρχεται ο νικητής της μοναξιάς,
της οδύνης και του θανάτου μου».

'Ερχεται η αγάπη φώναζα.
Κι όταν ήρθες στην καρδιά μου Χριστέ όλες μου οι λύπες γλιστρίσανε γίνανε χαρά
όπως γλιστράει το νερό πάνω στο γυαλί και δεν αφήνει χνάρι,
κι απόμεινε μόνο η δική σου η πιο μεγάλη αγάπη
Κείνη που ‘ναι ανείπωτη ακόμα,
γιατί δεν βρέθηκαν λέξεις ποτέ να την ιστορήσουν,
κι ούτε στόμα ανθρώπου ευλογήθηκε ποτέ να ομολογήσει.

Ήρθες κι έθρεψες την μοναξιά μου με την αγάπη σου προς εμέ,
και μου άπλωσες το χέρι.
Στο δρόμο το δικό μου έκανες καρτέρι
μήτε τη γλώσσα μου μίλησες , παρά απλώνοντας τα χέρια
με τον σταυρό σου μου'δειξες
τα δικά σου μονοπάτια.

Έχω ένα παράπονο, ακριβέ μου, και θα σου το πω.
Δε μου γύρεψες ποτέ τίποτα
παρά μονάχα να σε αγαπώ
Κι όμως είσ’ωραίος, κι η αγάπη σου δεν έχει μέτρο
όταν σου είπα Χριστέ μου άλλο δεν αντέχω

Μας χώριζε ένα ποτάμι απελπισίας, αμαρτίας
Εσύ στη μίαν όχθη κι εγώ στην άλλη.
Μα έκανες τον σταυρό σου ένα γεφύρι να σε φτάσω.
Θα΄ναι γερό γεφύρι,και θα το περπατήσω
Κι εσύ στέκεις απέναντι φωνάζοντά με αγάπη
έλα σε περιμένω με ανοιχτή αγκάλη

Αγιορειτης μοναχος......

[Dimitris39]

Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ. Πώς να μη Σε ζητώ ; Σύ με ζήτησες πρώτος και μου έδωσες να γευθώ την γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος , και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους.

Βλέπεις, Κύριε , τη λύπη και τα δάκρυά μου... Αν δεν με προσείλκυες με την αγάπη Σου, δεν θα Σε ζητούσα όπως Σε ζητώ. Αλλά το Πνεύμα Σου το Άγιο μου έδωσε το χάρισμα να Σε γνωρίσω και χαίρεται η ψυχή μου, γιατί Σύ είσαι ο Θεός μου και ο Κύριος μου και Σε διψώ μέχρι δακρύων.

* * *

Επιποθεί η ψυχή μου τον Θεό και Τον ζητώ, με δάκρυα. Εύσπλαχνε Κύριε, Εσύ βλέπεις την πτώση μου και τη θλίψη μου. Ταπεινά, όμως, παρακαλώ το έλεός Σου: Δώσε σ΄ εμένα, τον αμαρτωλό τη χάρη του Αγίου Σου Πνεύματος. Η μνήμη της οδηγεί το νου μου να ξαναβρεί την ευσπλαγχνία Σου.

Κύριε, δώσε μου πνεύμα ταπεινώσεως, για να μη χάσω πάλι τη χάρη Σου και αρχίσω να θρηνώ γι΄ αυτήν, όπως θρηνούσε ο Αδάμ για τον παράδεισο και τον Θεό.

* * *

Τον πρώτο χρόνο της ζωής μου στο Μοναστήρι, γνώρισε η ψυχή μου τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα.

Πολύ μας αγαπά ο Κύριος αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα που μου έδωσε ο Κύριος κατά το μέγα Του έλεος.

Εγήρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο, και γράφω την αλήθεια για χάρη του λαού.
Το Πνεύμα του Χριστού, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό.

Ο Κύριος έδωσε στον ληστή τον παράδεισο έτσι θα δώσει τον παράδεισο και σε κάθε αμαρτωλό. Εγώ ήμουν χειρότερος και από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρεση από τον Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρεση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα, και έτσι με το Άγιο Πνεύμα γνώρισα τον Θεό .
Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, στ΄ αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει αυτή την ευσπλαγχνία;


Θεέ μου σ'αγαπώ Ελέησόν με

[Dimitris39]

Μαζί με Τον Χριστό μου , λαχτάρησα να ζήσω ,
μαζί με Τον Χριστό μου , ώσπου να ξεψυχήσω .

Στις φοβερές φουρτούνες , στα ήσυχα νερά ,
στα γαλανά Ουράνια , κυβέρνα Βασιλειά .

Μαζί με Τον Χριστό μου , λακτάρησα να ζήσω ,
μαζί με Τον Χριστό μου , ώσπου να ξεψυχήσω .

Συντρόφευε το βήμα , φλόγιζε την καρδιά ,
Γλυκειέ Ναζαρινέ μου , και κράτα με γερά.

Μαζί με Τον Χριστό μου , λαχτάρησα να ζήσω,
μαζί με Τον Χριστό μου , ώσπου να ξεψυχήσω


Αφιερωμενο σε καποιες ψυχες που αθορυβα
και σιωπηλα προσευχονται για εμας

και μας χαριζουνε αγαπη

[Captain Yiannis]

Χαρώτο ΄γω τ΄ αντράκι μου

[faviola]

Δημήτρη εσύ γράφεις αυτά τα ποιήματα;;;;