gkdgr έγραψε:Κατα την δική μου ταπεινή γνώμη ο Πατριάρχης στη συγκεκριμένη περίπτωση εκμεταλεύτηκε μια κατάσταση και λειτούργησε περισσότερο ως πολιτικός παρά ως κληρικός.
σωστό...και ισχυει γενικότερα...
gkdgr έγραψε:
Η μαγκιά που έκανε είναι η εξής:
Καλώντας τον Πάπα στην Κωνσταντινούπολη , στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο (Κρίση της Τουρκίας για την είσοδο της στην ΕΕ, εκλογές στη Τουρκία κτλ) ΑΝΑΓΚΑΣΕ τους Τούρκους να δεχθούν ορισμένα πράγματα που έχουν σχέση με το Πατριαρχείο.
τι ακριβως δεχτηκαν οι Τουρκοι???εγώ άλλα μαθαινω ..πως μια μερα πριν την επισκεψη ο Τουρκος προεδρος ασκησε βέτο σε ευνοικο για τους ομογενεις Κων/λιτες νομισχεδιο που αφορουσε τις περιουσιες τους.
gkdgr έγραψε:
Μην παρασύρεστε λοιπόν σε έκολη κριτική.
Ολο το σκηνικό στήθηκε για να τη φέρουμε στους Τούρκους ώστε να δεχθούν την κατάσταση (Οικουμενικό Πατριαρχείο, Ελευθερία έκφρασης κτλ)
με το αηδές Υπέρ του Παναγιωτάτου Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου" που ακουστηκε για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μετά την Αλωση το πέτυχε αυτό???
όχι αδελφε μου..διαφορετικά ας το κλεισουμε το "μαγαζί",ας κατεβασουμε ρολά κι ας βάλουν νεες ταμπέλες : "Οικουμενιστικη "εκκλησια"
να "οικουμενίζονται" μονοι τους,διχως ποιμνιο(οπως ειναι και μεχρι σήμερα δηλαδή) κι ας μας αφήσουν εμάς στις πορφυριακές και παισιακές εμμονές μας...
Ioanath έγραψε:
Εδώ τρώγεστε σαν τα σκυλιά όλη τη μέρα για το αν η Αγάπη γράφεται με ήτα ή με γιώτα. Δε ξέρω πόσοι δοκιμάσατε να κάνετε την Αγάπη πράξη να δείτε τι εστί βερύκοκο.
αλοίμονο εάν ο διάλογος σήμαινε έλλειψη διαφωνίας ,ή ανταλλαγή σιωπής...
τα μυρμηγκια επικοινωνουν σιωπωντας......
μεσογειακος λαός είμαστε,ζωντανοι κι ανησυχοι ανθρωποι....
και θα συμφωνησουμε και θα διαφωνησουμε...
ετσι ειναι ολων των ειδών οι σχεσεις,ακομη και οι οικογενειακες....
αυτο δεν αναιρεί ομως τα υπο των αγιων παραδεδομένα...
κι αλλος δρόμος για την ολοκληρωτική αγάπη, έξω από τον δικό τους δρόμο ,δεν υπάρχει....
Ακριβως φίλε Στράτο..ακριβως έτσι!!!
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Misha την Σάβ Δεκ 02, 2006 9:50 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
Misha έγραψε :
με το αηδές Υπέρ του Παναγιωτάτου Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου" που ακουστηκε για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μετά την Αλωση το πέτυχε αυτό???
Μόνο μια ερώτηση: Ο κάθε ιερέας στην Θεία Λειτουργία μνημονεύει και τους αλλόθρησκους και τους πλανεμένους λέγοντας "Υπέρ του.... και Υπέρ του...." Είναι λάθος του που μνημόνευσε και τον πάπα?
Για να είμαστε δίκαιοι.
φίλε gKdgr λεγωντας οικουμενικοτητα δεν εννοω το οικουμενικο πατριαρχειο αλλα το νεο φρουτο της εποχης που θελουν καποιοι να βρισκονται κατω απο την ιδια ομπρελα ενος αγνωστου Θεου αφαιρωντας σιγα σιγα τις ιδιαιτεροτητες καθε εκκλησσιας.Η ορθοδοξη εκκλησσια εχει συγκεκριμενο θεο και συγκεκριμενη πορεία με πυξιδα τιν Ιησου Χριστό τον πρωτον διδαξουσαν την πραγματική αγαπη.Για το πατριαρχειο αν με ρωτας καλα κανει ορισμενες φορες και συμπεριφερετε πολιτικα διοτι πως αλλωστε θα μπορουσε να επιβιωσει τοσα χρονια στους εθνικιστες τουρκους?και αν τοσα χρονια περασαν και συντηρουντε και λειτουργουν οι εκκλησσιες στην κωνσταντινουπολη ειναι πρωτα η μυστικη βοηθεια του θεου και ηπολιτικη του πατριαρχειου.Πολοι κρινουν εκ του ασφαλους δεν ειμαι απο εκεινους.
123 έγραψε:
Μόνο μια ερώτηση: Ο κάθε ιερέας στην Θεία Λειτουργία μνημονεύει και τους αλλόθρησκους και τους πλανεμένους λέγοντας "Υπέρ του.... και Υπέρ του...." Είναι λάθος του που μνημόνευσε και τον πάπα?
Για να είμαστε δίκαιοι.
φιλη 123,τι μνημονευει ο ιερευς ή ο διακονος;;;
αιρετικους;;; μουσουλμανους;;;
αλλο να ευχηθεις να επιστρεψει απο την πλανη ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΛΛΟ να λες "Υπερ του ΑΓΙΩΤΑΤΟΥ Πάπα"
το πρωτο είναι αληθινό κι ορθοδοξο,το δευτερο ουνίτικο!
Όταν λέει "Υπέρ του έθνους και του στρατού ημών" ή "Υπέρ των μισούντων και αγαπώντων ημάς" εννοεί μόνο τους Ορθόδοξους; στην Βρετανία λένε και "Υπέρ της ευσεβεστάτης βασιλίσσης ημών Ελισάβετ" και "Υπέρ του ελληνικού και βρετανικού έθνους". Είναι οικουμενισμός αυτός; Ερώτηση κάνω, δεν παίρνω θέση.
xenos έγραψε:Όταν λέει "Υπέρ του έθνους και του στρατού ημών" ή "Υπέρ των μισούντων και αγαπώντων ημάς" εννοεί μόνο τους Ορθόδοξους; στην Βρετανία λένε και "Υπέρ της ευσεβεστάτης βασιλίσσης ημών Ελισάβετ" και "Υπέρ του ελληνικού και βρετανικού έθνους". Είναι οικουμενισμός αυτός; Ερώτηση κάνω, δεν παίρνω θέση.
εχει αρκετες ευχες ..."και υπερ επιστροφης των πεπλανημενων" λεει
όταν όμως μνημονεύει αιρετικό(λατίνο) επίσκοπο τότε η τελετή γίνεται ουνίτικη
αυτο κανουν και οι ουνίτες στη λειτουργία ..δεν κανουν κατι διαφορετικο..ολα ιδια πλην του ονοματος του επισκόπου...
και ποτε δε μνημονευονται στη λειτουργια ή στις λοιπες προσευχες μη-ορθοδοξοι ,ακομη κι αν αυτοι ειναι λαικοι ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ...
Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ – ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς (1979)
Ο σύγχρονος «διάλογος της αγάπης», ό οποίος τελείται υπό τη μορφή γυμνού συναισθηματισμού, είναι στην πραγματικότητα ολιγόπιστη άρνηση του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αλήθειας (Β' Θεσ. 2, 13), δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους «αγάπης της αληθείας» (Β' Θεσ.2,10). Ή ουσία της αγάπης είναι ή αλήθεια ή αγάπη ζει και υπάρχει αληθεύουσα. Ή αλήθεια είναι ή καρδιά κάθε θεανθρώπινης αρετής, επομένως και της αγάπης. Και κάθε μία από αυτές κηρύττει και ευαγγελίζεται τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού ως τον μόνο ό όποιος είναι ή σάρκωση και ή εικόνα της Θείας Αλήθειας, δηλαδή της Παναλήθειας. Εάν τυχόν υπήρχε περίπτωση να είναι ή αλήθεια οτιδήποτε άλλο και όχι ό Θεάνθρωπος Χριστός, τότε αυτή θα ήταν μικρή, ανεπαρκής, πεπερασμένη, θνητή. Τέτοια θα ήταν ή αλήθεια, εάν ήταν νόημα, Ιδέα, θεωρία, νους, επιστήμη, φιλοσοφία, κουλτούρα, ό άνθρωπος, ή ανθρωπότητα, ό κόσμος ή όλοι οί κόσμοι, ή οποιοσδήποτε ή οτιδήποτε ή όλα αυτά μαζί. Ή αλήθεια όμως είναι Πρόσωπο και μάλιστα το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, και ως εκ τούτου είναι αθάνατη και μη πεπερασμένη, αιώνια. Διότι στον Κύριο Ιησού ή Αλήθεια και ή Ζωή είναι ομοούσιες: ή Αλήθεια ή αιώνια και ή Ζωή ή αιώνια (πρβλ. Ίω. 14, 6' 1,4' 17,3). Εκείνος ό όποιος πιστεύει στον Κύριο Ιησού αυξάνει ακαταπαύστως δια της Αλήθειας Του στις θείες της απεραντοσύνες. Αυξάνει με όλο το είναι του, με όλη τη διάνοια του, με όλη την καρδιά και την ψυχή του. Εν Χριστώ οί άνθρωποι ζούμε «αληθεύοντες εν αγάπη», διότι μόνον έτσι μπορούμε να «αυξήσωμεν εις Αυτόν τα πάντα, ός εστίν ή κεφαλή, ό Χριστός» (Εφ. 4, 15), πάντοτε μέσα στην Εκκλησία και δια της Εκκλησίας, διότι αλλιώς δεν μπορεί ό άνθρωπος να αυξάνει σ' Εκείνον, «ος εστίν ή κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας, δηλαδή στον Χριστό. Ας μην απατούμε τον εαυτό μας. Υπάρχει και ό «διάλογος του ψεύδους», όταν οί διαλεγόμενοι συνειδητά ή ασυνείδητα ψεύδονται ό ένας στον άλλο. Τέτοιος διάλογος είναι οικείος στον «πατέρα του ψεύδους», τον Διάβολο, «ότι ψεύστης εστί και ό πατήρ αυτού» (Ιω. 8,44). Οικείος είναι και σ' όλους τους εκούσιους ή ακούσιους συνεργάτες του, όταν αυτοί θελήσουν να πραγματοποιήσουν το «καλό» τους δια του κακού, να φθάσουν στην «αλήθεια» τους με τη βοήθεια του ψεύδους. Δεν υπάρχει «διάλογος της αγάπης» χωρίς τον διάλογο της αλήθειας. Διαφορετικά τέτοιος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής. Γι' αυτό και ή εντολή του Αποστόλου ζητεί να είναι «ή αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12,9).
Ό αιρετικό-ουμανιστικός χωρισμός και ή διαίρεση της αγάπης και της αλήθειας είναι σημάδι ελλείψεως της θεανθρώπινης πίστεως και της απολεσθείσης πνευματικής θεανθρώπινης ισορροπίας και ορθοφροσύνης. Εν πάση περιπτώσει τούτο δεν ήταν ποτέ ούτε είναι ή οδός των Πατέρων. Μόνο οί Ορθόδοξοι, ριζωμένοι και θεμελιωμένοι «συν πάσι τοις άγίοις» στην αλήθεια και στην αγάπη, έχουν και αναγγέλλουν, από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα, αυτή τη θεανθρώπινη σωτηριώδη αγάπη προς τον κόσμο και προς όλα τα κτίσματα του Θεού. Ό γυμνός ηθικιστικός μινιμαλισμός [=μειωμένη χριστιανική ηθική] και ό ανθρωπιστικός ειρηνισμός του σύγχρονου Οικουμενισμού πράττουν μόνο ένα πράγμα: φέρνουν στο φως τις φυματικές ουμανιστικές ρίζες τους, δηλαδή την αρρωστημένη φιλοσοφία τους και την ανθρώπινη, «κατά την παράδοσιν των ανθρώπων» (Κολ. 2,8),ανίσχυρη ηθική τους. Φανερώνουν επιπλέον την κρίση της ανθρωπιστικής πίστεως τους στην αλήθεια και την δοκητιστική [=μή πραγματική αντίληψη] αναισθησία τους για την Ιστορία της Εκκλησίας, δηλαδή για την αποστολική και καθολική συνέχεια της στην αλήθεια και στη χάρη. Ενώ ό αποστολικός αγιοπατερικός θεονούς και ή ορθοφροσύνη ευαγγελίζονται με το στόμα του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού την έξης αλήθεια της πίστεως: «Ή πίστη είναι ή βάση των αρετών πού ακολουθούν, εννοώ της ελπίδας και της αγάπης, θέτοντας έτσι σαν βάση την αλήθεια με τρόπο ασφαλή» (Ρ.G. 90, 1189Α).
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το αγιοπατερικό μέτρο της αγάπης προς τους ανθρώπους και της σχέσεως προς τους αιρετικούς, πού κληρονομήθηκε από τους Αποστόλους, έχει όλοτελώς Θεανθρώπινο χαρακτήρα. Τούτο εκφράζουν Θεόπνευστος οι εξής λόγοι του ίδιου Αγίου: «Και δεν τα γράφω αυτά, μη γένοιτο, επειδή θέλω να θλίβονται οί αιρετικοί, ούτε νοιώθοντας χαρά για την κακοποίηση τους, αλλά περισσότερο γιατί χαίρομαι και αγάλλομαι μαζί τους για την επιστροφή τους. Γιατί τι είναι πιο ευχάριστο για τους πιστούς από το να βλέπουν τα διασκορπισμένα παιδιά του Θεού να μαζεύονται όλα μαζί; Ούτε τα γράφω αυτά παρακινώντας σας να δείξετε τη σκληρότητα του Φιλάνθρωπου. Όχι τέτοια μανία! Αλλά τα γράφω αυτά για να σας παρακαλέσω να εκτελείτε και να εφαρμόζετε, με προσοχή και μετά από εξέταση, τα καλά σε όλους τους ανθρώπους και να γίνεσθε τα πάντα σε όλους, ανάλογα με το τι χρειάζεται καθένας τους από εσάς. Και θέλω και εύχομαι να είστε απόλυτα σκληροί και αμείλικτοι μόνο στο να μη συμπράξετε με τους αιρετικούς στη σύσταση και συγκρότηση της φρενοβλαβούς (αιρετικής) δοξασίας τους. Και τούτο διότι εγώ ορίζω ως μισανθρωπία και ως χωρισμό από τη θεία αγάπη την προσπάθεια ενισχύσεως της πλάνης (της αιρέσεως), πού έχει ως συνέπεια την ακόμη μεγαλύτερη φθορά εκείνων πού έχουν ήδη πέσει σ' αυτήν ( Ρ.G. 91,4650).
Φίλε Μίσα, Κάποτε αναρωτήθηκα για αυτά τα "Υπέρ..." και ρώτησα τον πνευματικό μου. Του είπα ότι είναι πολύ εγωιστικό να μνημονεύουμε μόνο τα δικά μας κι άλλοι τι? κομμάτια να γίνουν?
Μου είπε ότι μνημονεύονται οι πάντες αλλά μυστικά από τον ιερέα, δεν ακούγονται τα λόγια του. Τα λέει μέσα στο Ιερό. Κι οι αλλόθρησκοι κι οι άθεοι ακόμα και τα πλάσματα του Θεού (ζώα) και τα φυτά.... Με ικανοποίησε η απάντησή του.
Γι αυτό ρωτάω πως το "Υπέρ...." του πάπα δεν είναι απόδειξη της αγάπης μας? Μήπως υπερβάλλουμε?
Ioanath έγραψε:
Εδώ τρώγεστε σαν τα σκυλιά όλη τη μέρα για το αν η Αγάπη γράφεται με ήτα ή με γιώτα. Δε ξέρω πόσοι δοκιμάσατε να κάνετε την Αγάπη πράξη να δείτε τι εστί βερύκοκο.
αλοίμονο εάν ο διάλογος σήμαινε έλλειψη διαφωνίας ,ή ανταλλαγή σιωπής...
τα μυρμηγκια επικοινωνουν σιωπωντας......
μεσογειακος λαός είμαστε,ζωντανοι κι ανησυχοι ανθρωποι....
και θα συμφωνησουμε και θα διαφωνησουμε...
ετσι ειναι ολων των ειδών οι σχεσεις,ακομη και οι οικογενειακες....
αυτο δεν αναιρεί ομως τα υπο των αγιων παραδεδομένα...
κι αλλος δρόμος για την ολοκληρωτική αγάπη, έξω από τον δικό τους δρόμο ,δεν υπάρχει....
Ακριβως φίλε Στράτο..ακριβως έτσι!!!
Επειδή βλέπω ότι υπάρχει ΑΠΛΕΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ για φιλολογίες, θρησκολογίες και χριστιανικούς τσακωμούς, θυμίζω ότι:
υπάρχουν μόνοι άνθρωποι που υποφέρουν στα Νοσοκομεία
υπάρχουν κατάκοιτοι γέροντες στα σπίτια τους που δεν έχουν έναν άνθρωπο να τους δώσει ένα ποτήρι νερό
υπάρχουν φυλακισμένοι που δεν τους επισκέπτεται κανείς
υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που πεινάνε και ζητάνε το υστέρημά μας
ΕΚΕΙ μας θέλει ο Χριστός και όχι σε κοκορομαχίες στο Διαδίκτυο.
