Re: ΑΓΑΠΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ.....?
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Ιούλ 02, 2009 9:33 am
Τι σημαίνει αγαπώ?
Ωραία και δύσκολη ερώτηση. Κατά τη γνώμη μου οι άνθρωποι, είναι σχεδόν αδύνατον να αγαπούν χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς ανταπόδοση. Ενώ είναι στην φύση τους κατά βάθος, παρόλα αυτά δεν μπορούν να το κάνουν. Και δεν μπορούν γιατί πονάει. Ο Θεός τους έχει αφήσει απολύτως ελεύθερους, να κάνουν τις επιλογές τους και αυτή η επιλογή είναι δύσκολη.
Ας σκεφτούμε τον εαυτό μας ειλικρινά. Εχουμε αγαπήσει ποτέ χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα, άμεσο ή έμμεσο? Και πολύ περισσότερο κάποιον ή κάτι που δεν μας συμφέρει, που δεν συμφωνούμε μαζί του? Εδώ μια απλή διαφωνία έχουμε οι άνθρωποι και αρχίζουν αμέσως οι θυμοί, οι εγωισμοί κλπ.
Σκέφτομαι καμμιά φορά την αγάπη του Κυρίου. Που αγαπούσε και τους σταυρωτές Του.
Πως είναι δυνατόν να σε καρφώνουν στο ξύλο, να σου διαπερνούν με σίδερα τα κόκκαλα και να τους αγαπάς βαθειά αυτούς τους ανθρώπους?
Τις ελάχιστες φορές που αξιώνομαι και λέω την ευχούλα, καμμιά φορά σκέφτομαι λέγοντάς την, ότι απευθύνω το "Κύριε ελέησόν με" στον Κύριο, ενώ βρίσκεται πάνω στον Σταυρό ματωμένος και πονεμένος. Και γιατί όχι με τις πράξεις και τις αμαρτίες μου, είναι κατά κάποιο τρόπο, σαν να Του κάρφωσα εγώ τα καρφιά. Και αμέσως μόλις άφησα το σφυρί που κάρφωνε κάτω, αμέσως μετά Του ζητάω να με ελεήσει. Αν είναι δυνατόν!
Είναι ένα πραγματικό σοκ. Αυτή είναι η αγάπη Κυρίου.
Ο Θεός να μας αξιώσει από αυτό τον ωκεανό αγάπης, να καταφέρουμε για ένα δευτερόλεπτο της ζωής μας, να αδράξουμε ένα της γραμμάριο.
Ωραία και δύσκολη ερώτηση. Κατά τη γνώμη μου οι άνθρωποι, είναι σχεδόν αδύνατον να αγαπούν χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς ανταπόδοση. Ενώ είναι στην φύση τους κατά βάθος, παρόλα αυτά δεν μπορούν να το κάνουν. Και δεν μπορούν γιατί πονάει. Ο Θεός τους έχει αφήσει απολύτως ελεύθερους, να κάνουν τις επιλογές τους και αυτή η επιλογή είναι δύσκολη.
Ας σκεφτούμε τον εαυτό μας ειλικρινά. Εχουμε αγαπήσει ποτέ χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα, άμεσο ή έμμεσο? Και πολύ περισσότερο κάποιον ή κάτι που δεν μας συμφέρει, που δεν συμφωνούμε μαζί του? Εδώ μια απλή διαφωνία έχουμε οι άνθρωποι και αρχίζουν αμέσως οι θυμοί, οι εγωισμοί κλπ.
Σκέφτομαι καμμιά φορά την αγάπη του Κυρίου. Που αγαπούσε και τους σταυρωτές Του.
Πως είναι δυνατόν να σε καρφώνουν στο ξύλο, να σου διαπερνούν με σίδερα τα κόκκαλα και να τους αγαπάς βαθειά αυτούς τους ανθρώπους?
Τις ελάχιστες φορές που αξιώνομαι και λέω την ευχούλα, καμμιά φορά σκέφτομαι λέγοντάς την, ότι απευθύνω το "Κύριε ελέησόν με" στον Κύριο, ενώ βρίσκεται πάνω στον Σταυρό ματωμένος και πονεμένος. Και γιατί όχι με τις πράξεις και τις αμαρτίες μου, είναι κατά κάποιο τρόπο, σαν να Του κάρφωσα εγώ τα καρφιά. Και αμέσως μόλις άφησα το σφυρί που κάρφωνε κάτω, αμέσως μετά Του ζητάω να με ελεήσει. Αν είναι δυνατόν!
Είναι ένα πραγματικό σοκ. Αυτή είναι η αγάπη Κυρίου.
Ο Θεός να μας αξιώσει από αυτό τον ωκεανό αγάπης, να καταφέρουμε για ένα δευτερόλεπτο της ζωής μας, να αδράξουμε ένα της γραμμάριο.