Πράγματι κανείς δεν μπορεί να φτάσει από το "α" στο "ω" μονομιάς.... ΕΚΤΟΣ αν πάθεις ένα τέτοιο σοκ το οποιο θα σε κάνει να αλλάξεις γνώμη όχι μονομιάς αλλά...."μονομισού".ψυχουλα έγραψε:δε μπορει κανεις απο το α να παει κατευθειαν στο ω.
Ας πούμε, καμμιά φορά τυχαίνει να βλέπω αυτό το ιατρικό έργο που έχει το σταρ κάθε απόγευμα κατά τις 19:00. Σήμερα ήταν μία από αυτές τις φορές που το είδα. Και κάθε φορά που το βλέπω βρε παιδί μου, με πιάνει μια ανησυχία δεν λέγεται. Και ο τάδε ασθενής έχει τα τάδε συμπτώματα τα οποία είναι από αηδιαστικά έως εμμετικά, ή τρομακτικά που επιφέρουν τον θάνατο. Ε, όταν το βλέπεις αυτό συνειδητοποιείς ότι είναι τόσο αληθινό όσο ο αέρας που αναπνεύουμε. Απλά επειδή δεν είμαστε μέσα στο νοσοκομείο δεν το βλέπουμε.
Όταν όμως το βλέπεις, το συναίσθημα είναι τόσο ζωντανό που το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι ίσως εσύ ο ίδιος πεθάνεις ΟΧΙ αύριο αλλά ΤΩΡΑ!! Σκέψου τώρα να σε ρωτήσει κάποιος εκείνη την στιγμή αν έχει χρόνο να ακούσεις μουσική! Παρόλο που σε γενικές γραμμές δεν μπορείς να φτάσεις στο "ω" μονομιάς, κατά τ' άλλα αυτήν την στιγμή συνειδητοπιείς ότι όχι μόνο έφτασες στο "ω" αλλά ότι η μουσική ΔΕΝ σε ενδιαφέρει πια. Εκείνη την στιγμή την βρίσκεις ΤΕΛΕΙΩΣ ανόητη την ερώτηση. Εδω πέρα ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ (ΟΧΙ μην πεις ότι αυτή είναι η υπερβολή. Σε όλους μπορεί να τύχει έτσι δεν είναι; ) και μας νοιάζει η μουσική;
Αλλά ας πούμε ότι δεν τυχαίνει. Δεν τυχαίνει ως "έξτρα". Γιατί στην πραγματικότητα θα συμβεί κάποτε έτσι και αλλιώς έτσι δεν είναι; Γιατί λοιπόν δεν μας νοιάζει το κάποτε, που θα γίνει θέλουμε δεν θέλουμε και δεν μας νοιάζει το τώρα που το βλέπουμε; Γιατί πολύ απλά το κάποτε είναι πολύ μακρυά, ενώ το τώρα είναι ΤΩΡΑ! Και αυτό ακριβώς είναι μία από τις μεγαλύτρες επιτυχίες του διαβόλου. Η εξαπάτηση του χρόνου. Αφού δεν αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο που περνάει, σαφέστατα δεν αντιλαμβάνόστε και με ποιο τρόπο περνάει. Καλά και χρήσιμα ή άσχημα και άχρηστα;
Εδώ πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνηση του τι είναι "άχρηστο" και το τι είναι "χρήσιμο". Αν υποθέσουμε ότι "χρήσιμο" είναι οτιδήποτε καλό για τον άνθρωπο ο οποίος αποτελείται από σώμα, ψυχή και πνεύμα, τότε το καλό για το σώμα είναι το φαγητό, η άσκηση, η ξεκούραση κ.τ.λ, για το πνεύμα η μόρφωση, αλλά για την ψυχή; Αυτήν την αφήνουμε τελείως απέξω. Η ειρωνία είναι ότι όταν πεθάνει το πρώτο, χάνεται το δεύτερο, αλλά το τρίτο, η ψυχή, ζει!! Αυτό που ζει περισσότερο (ΑΙΩΝΙΑ για να ακριβολογούμε) το φροντίζουμε λιγότερο. Ή για να το πω αλλιώς.... είναι σαν να έχουμε την επιλογή να φτιάξουμε ένα όμορφο παλάτι για την ψυχή μας και της φτιάχνουμε κοτέτσι, για.... χατήρι της μουσικής!!!! ... ειρωνικό δεν ακούγεται; Και αμφιβάλλω ότι η μουσική θα μας βοηθήσει την ώρα της Δευτέρας Παρουσίας όταν ο Χριστός θα μας ρωτήσει "εσείς τι κάνατε στην ζωή σας, για του φτωχούς, τους αρρώστους και την σωτηρία της ψυχή σας" και εμείς του απαντήσουμε "ακούγαμε μουσική"!! Ακόμα και να το λες ακούγεται ξενέρωτο...
Ξέρω ότι όλα όσα λέω ακούγεται από λογικά, έως απαισιόδοξα όμως με το να στρουθοκαμηλίζουμε δεν βγαίνει τίποτα. Δεν κάνουμε αυτά που πρέπει, όχι επειδή στην πραγματικότητα είναι δύσκολα αλλά επειδή πολύ απλά βαριόμαστε ή δεν θέλουμε. Π.χ όλη αυτήν την ώρα που μιλάμε στο ίντερνετ μπορούσαμε κάλλιστα να ακούσουμε το απόδειπνο. Το απόδειπνο όμως έχει ένα ελλάτωμα... δεν έχει σατανικούς στίχους μέσα... Κρίμα....
Τέσπα... πάλι πολλά έγραψα... δεν ήθελα να σας μαυρίσω την ψυχή αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν συμφωνώ με την ιδέα ότι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την δικαιολογία "δεν πάμε κατευθείαν από το 'α' στο 'ω'...". Ναι μεν είναι αλήθεια αυτό, όμως εμείς το λέμε ως την δικαιολογία όχι ως την αλήθεια. Και ήθελα να διευκρινήσω ότι η σατανιστική μουσική είναι όντως σατανιστική έστω και αν εμείς την έχουμε συνηθίσει ως φυσιολογική και ότι δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό λόγο της συνηθείας, επειδή έτσι μας μάθανε. Και αυτοί που μας μάθανε ότι "δεν πειράζει, μουσική είναι" είναι εξίσου πλανεμένοι με όλους του υπόλοιπους ανθρώπους της ανθρωπότητας....
