Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση;
Όσο το πνεύμα των ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή! Ώσπου οι υπερήφανοι υπαίτιοι αυτής της κρίσης, να παραιτηθούν μπροστά στον Παντοδύναμο. Ώσπου οι άνθρωποι και οι Λαοί να θυμηθούν, την ακαταλαβί­στικη λέξη ''κρίση'' να τη μεταφράσουν στη γλώσσα τους, ώστε με αναστεναγμό και Με­τάνοια να φωνάξουν: ''η Θεία Δίκη''!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Ρώ­τη­σε κά­ποιος έναν διο­ρα­τι­κό:
Για­τί ο Θεός εστό­λι­σε με­ρι­κούς με χα­ρί­σμα­τα και θαυ­μα­τουρ­γι­κές ικα­νό­τη­τες, αφού προ­γνώ­ρι­ζε τις μελ­λον­τι­κές πτώ­σεις τους; Και εκεί­νος τον απάν­τη­σε: Για να προ­φυ­λά­ξει τους ομοί­ους του στα χα­ρί­σμα­τα, για να φα­νεί ότι έχου­με αυ­τε­ξού­σιο και για να κα­τα­στή­σει τους πε­σόν­τας ανα­πο­λό­γη­τους την ημέ­ρα της κρί­σε­ως.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

[toula]

'' Ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας ''
Αγαπητοί μου! Ή θεία λειτουργία, πού τελούμε, είναι μία αναπαράστασις όλου του μυστηρίου της θείας οικονομίας.
Θυμούμεθα τη γέννησι του Χριστού, την είσοδο του στον κόσμο ως διδασκάλου, το μυστικό δείπνο, τη σταυρική θυσία, την Ανάστασι, τέλος δε —σε κάθε θεία λειτουργία— και την ανάληψη Του.
Ποια σημεία θυμίζουν την Ανάληψη; Όταν, μετά τη μεγάλη είσοδο και το Πιστεύω, ό Ιερεύς βγαίνει και λέει «Άνω σχώμεν τάς καρδίας».
Εκεί εννοεί το εξής. Δεν είναι πια ό Χριστός στον κόσμο, είναι στον ουρανό• λοιπόν κ' εμείς εκεί πρέπει να 'χουμε τις καρδιές μας.
Κι όπως όταν έχουμε κάποιον δικό μας στην Αυστραλία ή στην Αμερική τον σκεπτόμεθα μέρα - νύχτα, έτσι και τον ουρανό όπου είναι ό Κύριος μας. «Ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3,20).
Προς το τέλος επίσης της λειτουργίας, μετά τη θεία κοινωνία, ό ιερεύς λέει• «Υψώθητι επί τους ουρανούς, ό Θεός, και επί πάσαν την γην ή δόξα σου» (Ψαλμ. 56,6,12), πού εννοεί πάλι την Ανάληψη.
Χρειάζεται απογείωσης. Να υψωθούμε κ' εμείς με φτερά αετού, να πετάξουμε στον πνευματικό ουρανό, γιατί «θα μας φάει ό κάμπος», όπως λέει ένας ποιητής. Άλλοτε μέσ' στις φτωχικές καλύβες κατοικούσαν τίμιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι.
Τώρα, μέσα στα πολυτελή μέγαρα κατοικούν άλογα ζώα και μοχθηροί δαίμονες. Ό χοίρος έχει το κεφάλι προς τα κάτω• αγαπά τα βελανίδια και περιφρονεί τα διαμάντια, όπως είπε ό Χριστός (βλ. Ματθ. 7,6). τι θέλει; Λάσπη και βρώμα.
Έτσι κ' εμείς περιφρονούμε τ' ανεκτίμητα λόγια του Κυρίου και σαν το χοίρο κινούμεθα μέσα στο βόρβορο της ηθικής ακαθαρσίας. Και όπως ό χοίρος μόνο μια φορά βλέπει τον ουρανό, όταν ό χασάπης τον αναποδογυρίζει για να τον σφάξει.
Έτσι κι ό κτηνάνθρωπος. Όταν έρθει ό αρχάγγελος με τη μαχαιρά του να τον πάρει, τότε για πρώτη φορά υψώνει το νου του και βλέπει ότι πέρα από το μάταιο τούτο κόσμο υπάρχει και άλλη ζωή.
Αδελφοί μου, όσο είστε βέβαιοι ότι υπάρχει αυτός ό κόσμος, τόσο να είστε βέβαιοι ότι υπάρχει ό άλλος κόσμος. Σ' εκείνο τον κόσμο πηγαίνουμε. «Άνω σχώμεν τάς καρδίας».
+Επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτη

[toula]

÷Ο Άγιος Παΐσιος για την αλλαγή του χρόνου.÷
Ο Άγιος έλεγε ότι η αλλαγή του χρόνου πρέπει να είναι μια στιγμή αυτοελέγχου.. Συμβούλευε τους πιστούς να αναλογιστούν:
​«Τι έκανα τη χρονιά που πέρασε;»
​«Έγινα καλύτερος άνθρωπος;
Αγάπησα περισσότερο;»
​Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Κάθε χρόνος που περνάει, μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό..Πρέπει να αναρωτιόμαστε αν η ψυχή μας είναι πιο έτοιμη από πέρυσι».:⁠-⁠*:⁠-⁠*

[toula]

Πόσους ἀγγέλους ἔχει γιὰ ἐπίσκεψή του ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς βαπτισμένους;
Ἀπάντησις.
Ἀμέσως μόλις βαπτισθῇ ἕνας ἄνθρωπος, τοῦ ὁρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνας ἄγγελος φύλακας καὶ ἐπιτηρητὴς τῆς ψυχῆς του. Αὐτὸς ὁ φύλακας εἶναι ἀχώριστος ἀπὸ τὴν ψυχή, ὅσο αὐτὴ βρίσκεται σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ μαζὶ μὲ τὸ σῶμά της. Τὸ ἔργο του δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ νὰ ἀντιμάχεται καὶ νὰ πολεμᾷ τοὺς πονηροὺς δαίμονες (ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀποσπάσουν ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ), παρακινῶντάς την πάντοτε πρὸς τὴν ἀρετή, τὰ καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα.
Ὅσο ὅμως αὐτὴ ἡ ψυχὴ εἶναι ἀδύναμη καὶ στερημένη ἀπὸ ἀρετές, τόσο καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων εἶναι μικρός, καὶ ἀρκεῖ μόνο ἕνας ἄγγελος νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζει, ὥστε νὰ μὴ κυριευθεῖ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ αὐτούς. Ὅταν ὅμως ἀνδρωθεῖ καὶ δυναμώσει μὲ μεγάλες ἀρετές, τότε καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων γίνεται πιὸ ἰσχυρός.
Καὶ, γιὰ νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἀλήθεια, ὅλοι μαζὶ οἱ πονηροὶ δαίμονες, σὰν λυσσασμένα σκυλιά, ξεσηκώνονται ἐναντίον της καὶ βάζουν ὅλη τους τὴ δύναμη γιὰ νὰ τὴν κατακρημνίσουν.
Γι’ αὐτό, ἀπέναντι σὲ ἕνα σχεδὸν ἄπειρο πλῆθος δαιμόνων, δὲν ἀρκεῖ ἕνας μόνο ἄγγελος νὰ ἀντιστέκεται, ἀλλὰ χρειάζονται πολλοὶ ἄγγελοι γιὰ νὰ τὴν ἐπισκέπτονται καὶ νὰ τὴ φυλάσσουν ἀπὸ τὶς ἀντίθετες δυνάμεις, ἕως ὅτου βγεῖ ἀπὸ τὸ δεσμωτήριο τῆς σαρκός καὶ, μὲ μεγάλη συνοδεία καὶ παράταξη, τὴ φέρουν καὶ τὴν ἀποθέσουν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀποστολικὴ Σαγήνη, σελ. 241, Ἐκδόσεις Βασ. Ῥηγόπουλου, 1981.

[toula]

Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο,
αλλά χρειάζεται πολύ υπομονή και προσοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζονται οι άνθρωποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσότερο.
Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει. Δεν θα πάει πολύ αυτή η κατάσταση. Θα πάρει σκούπα ο Θεός! Κατά το 1830, επειδή υπήρχε στο Άγιον Όρος πολύς τουρκικός στρατός, για ένα διάστημα δεν είχε μείνει στην Μονή Ιβήρων κανένας μοναχός.
Είχαν φύγει οι Πατέρες, άλλοι με τα άγια Λείψανα, άλλοι για να βοηθήσουν στην Επανάσταση. Ερχόταν στο μοναστήρι μόνον ένας μοναχός από μακριά πού άναβε τα κανδήλια και σκούπιζε. Μέσα και έξω από το μοναστήρι ήταν τουρκικός στρατός, και αυτός ο καημένος σκούπιζε και έλεγε:
«Παναγία μου, τι θα γίνει μ’ αυτήν την κατάσταση;». Μία φορά που προσευχόταν με πόνο στην Παναγία,* βλέπει να τον πλησιάζει μία γυναίκα – ήταν η Παναγία – πού έλαμπε και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε.
Του παίρνει την σκούπα από το χέρι και του λέει: «Εσύ δεν ξέρεις να σκουπίζεις καλά· εγώ θα σκουπίσω». Και άρχισε να σκουπίζει. Ύστερα εξαφανίσθηκε μέσα στο Ιερό. Σε τρεις μέρες έφυγαν όλοι οι Τούρκοι! Τους έδιωξε η Παναγία.
Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.
Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα.
Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.
Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.
Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.
Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, αλλά και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε.
Όποιος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ο διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ο κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο που έχει τον τρόπο να πείθει.
– Ο λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο.
– Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυαλό, ενώ ο άνθρωπος που φεύγει μακριά από τον Θεό γίνεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγάλο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρασί. Τα άλλα τα τεχνητά ξίδια δεν είναι τόσο δυνατά…
Πιο φοβερό είναι, όταν ο διάβολος συμμαχήσει με έναν άνθρωπο διεστραμμένο· τότε κάνει διπλό κακό στους άλλους, όπως ό σαρκικός λογισμός, όταν συμμαχήσει με την σάρκα, τότε κάνει μεγαλύτερο κακό στην σάρκα. Για να συνεργασθεί ο διάβολος με έναν τέτοιο άνθρωπο, πρέπει αυτός να είναι υπολογίσιμος, να έχει κακή προαίρεση, κακία.
Στην συνέχεια, Θεός φυλάξοι, αυτοί θα φέρουν δυσκολίες, θα στριμώξουν ανθρώπους, μοναστήρια. Η Εκκλησία, ο Μοναχισμός, θα τους κάνη κακό, γιατί θα τους εμποδίσει στα σχέδια τους. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά.
Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα Τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Σ’ αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι θα έχουν καθαρό μισθό και άλλοι θα ξοφλούν χρέη. Θα γίνουν έτσι τα πράγματα, που δεν θα στενοχωριέται κανείς για την ταλαιπωρία που θα περνάνε – δεν θα λέει φυσικά «δόξα σοι ο Θεός».
Πόσο ο Θεός μας αγαπά! Αυτά που γίνονται σήμερα και αυτά που σκέφτονται να κάνουν, αν γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια που είχε περισσότερη πνευματική άγνοια ο κόσμος, θα ήταν πολύ δύσκολα.
Τώρα ξέρει ο κόσμος· η Εκκλησία δυνάμωσε. Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, το πλάσμα Του, και θα φροντίσει γι’ αυτά που του χρειάζονται, φθάνει ο άνθρωπος να πιστεύει και να τηρεί τις εντολές Του.
* Παρακλητικός κανών Παναγίας Πορταΐτισσας

[toula]

Η παγκοσμιοποίηση διαβιβρώσκει
τεχνηέντως ή μη ιερούς θεσμούς όπως η θρησκεία, η πατρίδα, η γλώσσα, η οικογένεια. Αγοράζει ψυχές και πληρώνει υλικά αγαθά.
Ο ορθολογιστής θεοποιεί τον εγκέφαλο, ο γαστρίμαργος την γαστέρα του, ο φιλάργυρος το χρήμα, ο οπαδός τον ηγέτη, κι έτσι σκέφτεται ανάλογα με τις προτεραιότητες που θέτει.
Ο καρδιακός άνθρωπος είναι ο ολοκληρωμένος, ο αληθινός χριστιανός, που πρότυπο έχει τον Χριστό και κανόνα του το Ευαγγέλιο.
Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

[toula]

Συχνά ανακαλύπτουμε οτι εκείνοι
που δεν είχαν ποτέ προηγουμένως γνώση του Θεού, έχουν πολύ δυνατότερη πίστη από εκείνους που ισχυρίζονται ότι Του ήταν αφοσιωμένοι σ' ολόκληρη τη ζωή τους....
Όταν ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε τον Θεό έρχεται στα συγκαλά του, και αρχίζει να προσεύχεται γνωρίζει πως ήταν η ζωή του πριν, και γνωρίζει επίσης...
Ποιος τον βοήθησε να βρει το φως Του στην άκρη του τούνελ.
Ο Κύριος κάλεσε τον καθένα από μας στην ύπαρξη με ένα συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο.
Και το παραμικρό χορταράκι αυτού του πλανήτη έχει ένα είδος αποστολής εδώ στη γη. Και πόσο αληθεύει αυτό για τα ανθρώπινα όντα! Ωστόσο, εμείς διαταράσσουμε ενίοτε και εμποδίζουμε το σχέδιο του Θεού.
Έχουμε την ελευθερία είτε να αποδεχτούμε το θέλημά Του είτε να το απορρίψουμε˙ ο Θεός που είναι αγάπη, δεν θέλει να άρει αυτή την ελευθερία από μας. Μάς δόθηκε απόλυτη ελευθερία, αλλά εμείς, πάνω στην τρέλα μας, ποθούμε συχνά άχρηστα πράγματα...
Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη σωτηρία με κανέναν τρόπο πέρα από τη μεταμόρφωση του νου μας, τη μεταμόρφωσή του σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν.
Ο νους μας θεώνεται από μια ιδιάζουσα ενέργεια της χάριτος του Θεού.
Γίνεται απαθής και άγιος. Ένας θεωμένος νους ζει ακατάπαυστα με τη μνήμη του Θεού. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι μέσα μας κι εμείς εν Αυτώ, ο θεωμένος νους είναι ολότελα οικείος με τον Θεό.
Ο Θεός είναι παντού κι εμείς είμαστε σαν ψάρια μέσα στο νερό όταν είμαστε εν Θεώ. Τη στιγμή που οι λογισμοί μας Τον εγκαταλείπουν, αφανιζόμαστε πνευματικά.
Από το βιβλίο : «Οι λογισμοί καθορίζουν την ζωή μας»
Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
Εκδόσεις : «Εν πλω»

[toula]

Τι είχε γράψει ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ για τα ΟΝΕΙΡΑ. Ένα παρα πολύ σύγχρονο δυνατό κείμενο του δ' αιω.
Νομίζω όμως πως, όταν η ψυχή ησυχάζει όσον αφορά τις πιο αξιόλογες δυνάμεις, δηλαδή τις γύρω από το νου και την αίσθηση ενέργειες, μόνο η θρεπτική ιδιότητα βρίσκεται σε λειτουργία κατά τη διάρκεια του ύπνου. Μέσα δε σ’ αυτόν κάποια είδωλα που σχηματίσθηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας από αντίλαλους των αισθητών και νοητών λειτουργιών, και τα οποία αποτυπώθηκαν στο νου με τη βοήθεια του μνημονευτικού μέρους της ψυχής, περιγράφονται εκ νέου όπως τύχει, αφού είχε παραμείνει στο μέρος αυτό της ψυχής κάποια αναμνηστική απήχηση.
Μέσα απ’ αυτές τις αναμνήσεις ο άνθρωπος μεταφέρεται σε κόσμους φανταστικούς, οδηγούμενος στην περιγραφή αυτών που φαίνονται, όχι με κάποια σειρά, αλλά περιπλανώμενος μέσα σε συγκεχυμένες κι ασυνάρτητες πλάνες.
Γι’ αυτό και η μνήμη βρίσκεται σε σύγχυση και η πρόγνωση κοιμάται πάνω σε μερικά αμφίβολα προπετάσματα, επειδή κινείται σε φανταστικούς χώρους, ανάμεσα στα είδωλα εκείνων, που κατά τη διάρκεια της ημέρας συμβαίνουν. Κάποτε όμως αναγγέλλει και μερικά από όσα πολλές φορές επαληθεύονται. Γιατί η λεπτότητα της διάνοιας έχει κάτι περισσότερο από τη βαρύτητα του σώματος, ώστε να μπορεί να διακρίνει ένα μέρος από τα όντα.
Αλλά δεν μπορεί να αποσαφηνίζει ευθέως αυτό που λέει, ότι η διδασκαλία πάνω στα συγκεκριμένα θέματα είναι καθαρή κι ολοφάνερη, αλλά η φανέρωση του μέλλοντος γίνεται με τρόπο πλάγιο και διφορούμενο. Είναι αυτό που αποκαλούν αίνιγμα, όσοι ασχολούνται με αυτά.
Η συνηθισμένη αυτή εικόνα των ονείρων, είναι κοινή για όλους, επειδή δημιουργείται μέσα στη φαντασία με πολλούς τρόπους και με πολλές μορφές. Ή παραμένουν δηλαδή στη μνήμη της ψυχής, όπως είπαμε, οι απηχήσεις των έργων που γίνονται στη διάρκεια της ημέρας, ή πολλές φορές το είδος των ονείρων φέρνει στην επιφάνεια τις διάφορες επιθυμίες του σώματος. Έτσι π.χ. ο διψασμένος ονειρεύεται πως βρίσκεται κοντά σε πηγές, και σε πλούσια τραπέζια όποιος έχει ανάγκη τροφής, κι ο νέος, που η ηλικία του είναι γεμάτη ορμή και ζωντάνια ονειρεύεται με το ανάλογο πάθος.
Αυτό ισχυρίζονται και πολλοί επιστήμονες γιατροί, ότι δηλαδή τα όνειρα εμφανίζονται σύμφωνα με τις διαφορές που παρουσιάζουν οι ασθενείς στις ασθένειες. Άλλα είναι τα όνειρα των στομαχικών, άλλα εκείνα των φρενοβλαβών, κι άλλα είναι πάλι εκείνων που βρίσκονται σε εμπύρετη κατάσταση, κι όσων υποφέρουν από τη χολή, κι όσων πάσχουν από εσωτερική φλεγμονή δεν είναι τα ίδια με εκείνων που πάσχουν από υπεραιμία, και των αναιμικών είναι πάλι άλλα.
Από αυτά μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι η θρεπτική και η αυξητική δύναμη της ψυχής έχει ένα μέρος κι από το νοερό, που έχει διασπαρεί μαζί μέσα σ’ αυτή με την έμφυτη ένωση, το οποίο εξομοιώνεται κατά κάποιο τρόπο με την οποιαδήποτε σωματική κατάσταση, αφού προσαρμόζεται με τις φαντασιώσεις προς την ασθένεια που επικρατεί.
Ακόμη τα όνειρα σχηματίζονται σε πολλούς ανάλογα και με την ηθική τους κατάσταση. Άλλα τα όνειρα του ανδρείου, κι άλλα του δειλού. Άλλα τα όνειρα του έκφυλου κι άλλα του σώφρονα. Σε άλλους φανταστικούς κόσμους ζει ο ελεήμων και σε άλλους ο άπληστος. Γιατί δεν είναι η διάνοια, αλλά η πιο παράλογη ψυχική κατάσταση που αποτυπώνει στην ψυχή αυτές τις εικόνες, με τις οποίες εξοικειώθηκε από πριν με την καθημερινή μελέτη. Όλων αυτών των καθημερινών βιωμάτων τις εικόνες αναπλάθει ο νους και στα όνειρα.
( οι περισσότερες αναφορές είναι στο εργο του Περι κατασκευής του ανθρώπου).

[toula]

Πριν από το δικό του Πάσχα και πριν από το Πάσχα του λαού Του ο Χριστός εισέρχεται στην έρημο (Ματθ. 4, 1). Και όπως ο παλαιός Ισραήλ με τον Μωυσή έμεινε σαράντα χρόνια, έτσι και ο Χριστός μένει σαράντα ημέρες μέσα στη δοκιμασία της ερήμου, όπου αντιμετωπίζει από τον πειραστή διάβολο τρεις πειρασμούς.
Ο πρώτος πειρασμός ήταν ο «βιολογικός» πειρασμός, ο πειρασμός της πείνας και της δίψας (Ματθ. 4,2). Ο πονηρός, μετά σαράντα ημέρες νηστείας και άσκησης του Χριστού, του λέγει: «Εάν είσαι υιός του Θεού, κάνε τις πέτρες ψωμί για να χορτάσεις την πείνα σου και την πείνα του κόσμου. Ξεκινάς για το έργο Σου και ξεχνάς ότι ο κόσμος πεινά. Ικανοποίησε πρώτα τις υλικές του ανάγκες και μετά προσπάθησε να τους οδηγήσεις στην πνευματική ζωή».
Ο Χριστός στην πρόκληση του πονηρού αρνείται να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμί. Δεν υπόσχεται κανέναν υλικό παράδεισο, αλλά δημιουργεί ένα προηγούμενο και μια πνευματική παράδοση για τον λαό Του με την απάντησή Του: «Ο άνθρωπος δε ζει μόνο με το ψωμί, τα υλικά αγαθά, αλλά με τον λόγο του Θεού που δίδει περιεχόμενο στη ζωή του». Η πίστη και η πνευματική ζωή δεν μπορεί να υποτάσσονται στην καθημερινή ανάγκη. Η ορθόδοξη ζωή είναι η υπέρβαση της καθημερινότητας, είναι η είσοδος διά της ερήμου της ιστορίας στον χώρο της αιωνιότητας. Ο πειρασμός αυτός έχει ιδιαίτερη σημασία για μια κοινότητα, για έναν κόσμο που οικοδομείται.
Ο δεύτερος πειρασμός του Ιησού Χριστού στην έρημο ήταν ο πειρασμός της πνευματικής επάρκειας και πνευματικής ανεξαρτησίας από τη Χάρη και την παρουσία του Θεού. Είναι ένα είδος πειρασμού «αυτοσυνειδησίας». Ο πειραστής διάβολος παραλαμβάνει τον Ιησού, μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, και τον οδηγεί στον Ναό, όπου διατυπώνει μέσα σε ιερό μάλιστα χώρο τον πειρασμό του: «Εάν είσαι υιός του Θεού, πέσε κάτω από τη στέγη του Ναού, γιατί είναι γραμμένο ότι δε θα πάθεις τίποτε, αφού ο Θεός θα δώσει εντολή για Σένα στους αγγέλους Του και θα σε σηκώσουν στα χέρια τους» (Ματθ. 4, 6).
Ο διάβολος προκαλεί τον Χριστό να κάνει κάποιο θαύμα, για να αποδείξει τη θεία Του προέλευση. Αντιλαμβάνεται κανείς τί θα σήμαινε, εάν έστω προς στιγμήν, αμφέβαλε ο Χριστός για τη φύση του προσώπου Του και της αποστολής Του· εάν ήθελε, σύμφωνα με τον πειρασμό, να δοκιμάσει, τη σχέση Του με τον Θεό Πατέρα και να βεβαιωθεί για τον εαυτό Του και τις δυνατότητές Του.
Αν τώρα ο πειρασμός αυτός μεταφερθεί στον χώρο του ανθρώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί ο κόσμος και ο άνθρωπος σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση ελλείψεως αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Πόσες φορές ο κόσμος δεν αναζητά από την πίστη θαύματα για να πιστέψει; Ο Κύριος, όμως, δεν ενδίδει στον μεγάλο αυτό πειρασμό- γιατί θέλει η πίστη του ανθρώπου να μη στηρίζεται σε θαυματουργικές πράξεις ή εξωτερικά τεκμήρια. Η πίστη στον Θεό, που είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, είναι ουσιαστικά μια ελεύθερη και αγαπητική αποδοχή που δικαιώνεται μόνο από τους καρπούς της.
Ο τρίτος πειρασμός της ερήμου είναι ο πειρασμός της εξουσίας και της δυνάμεως. «Εάν πέσεις και με προσκυνήσεις, θα σου δώσω όλα τα βασίλεια του κόσμου» (Ματθ. 43). Είναι πολύ χαρακτηριστικό πως στην έρημο ο διάβολος δεν έρχεται ν’ αποτρέψει τον Ιησού από τη μεσσιανική αποστολή Του και να τον απομακρύνει από την άσκηση μιας κάποιας εξουσίας. Ο Ιησούς Χριστός καλείται από τον σατανά να γίνει Μεσσίας του διαβόλου και να ασκήσει την εξουσία αυτή επάνω σ’ όλους τους λαούς της γης στο όνομα του πειραστή.
Ο τρίτος αυτός πειρασμός ανακεφαλαιώνει κατά τρόπο απτό και ωμό την τραγική ιστορία του ανθρώπου διά μέσου των αιώνων, μια Ιστορία πολέμων και βιαιοτήτων, αρπαγών και διεκδικήσεων. Μια ιστορία ασκήσεως εξουσίας όχι εν ονόματι της αλήθειας και του Θεού, αλλά εν ονόματι του ψεύδους και του διαβόλου. Μια ιστορία που δεν οδήγησε ποτέ τον άνθρωπο σε ελευθερία αλλά σε χίλιες δυό μορφές δουλείας.
Ο Χριστός, μέσα στο Ευαγγέλιο, δίδει το μέτρο και το νόημα της ηγεσίας. Η εξουσία συνδέεται όχι με την καταδυνάστευση αλλά με τη διακονία και την προσφορά. «Ξέρετε ότι οι άρχοντες καταδυναστεύουν τα έθνη και οι μεγάλοι τα καταπιέζουν. Αυτό δε θα γίνεται σ’ εσάς, αλλά εκείνος που θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας θα είναι διάκονός σας, και εκείνος που θέλει να είναι πρώτος, αυτός θα είναι δούλος σας, όπως ακριβώς ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθεί, αλλά να διακονήσει και να δώσει τη ζωή του λύτρο αντί πολλών».
Μ’ αυτές τις τρεις αρχές ο Χριστός ξεκινά το τρίχρονο θείο έργο Του και συντελείται πραγματικά κάτι θαυμαστό: Ο λαός που βρισκόταν στο σκοτάδι και την απειλή του θανάτου είδε να ανατέλλει μέγα και λαμπρό Φως. Το Φως αυτό είναι η Χάρη του Θεού, το Φως της Θεότητας. Ο Κύριος καλεί σε μετάνοια και αλλαγή τον άνθρωπο, γιατί η Βασιλεία του Θεού δεν είναι πια ένα μακρινό όραμα, αλλά μια πραγματικότητα που είναι απτή στο πρόσωπο του Μεσσία Χριστού και βιώνεται μέσα στη Θεία Ευχαριστία και την Εκκλησία. Ας παρακαλάμε, λοιπόν, τον άγιο Θεό να φωτίζει το σκότος του νου μας, γιατί, όταν φωτιστεί το σκοτάδι του νου μας, τότε γινόμαστε ολοκληρωμένοι άνθρωποι, φωτόμορφα τέκνα της Εκκλησίας.
(Αγαθαγγέλου, επισκόπου Φαναρίου, «Η ζύμη του Ευαγγελίου», εκδ. Αποστολική Διακονία)