"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μόλις εσήμαινε το σήμαντρον εισήρχετο μετά σπουδής ο Άγιος Νεκτάριος εκ της θύρας του Ιερού και πρώτον έκαμε τρεις μετανοίας έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης, ησπάζετο το Ιερόν Ευαγγέλιον, την Αγίαν Τράπεζαν και κατόπιν «έτρεχεν» εις τον όπισθεν της Αγίας Τραπέζης επί ξύλου κρεμάμενον Σωτήρα και Λυτρωτήν ημών Κύριον Ιησούν Χριστόν και κλίνων τα της ψυχής και του σώματος γόνατα, ενηγκαλίζετο τον Σταυρόν και με στεναγμούς αλαλήτους, με λυγμούς και δάκρυα κατανύξεως ησπάζετο τον Τίμιον Σταυρόν και ως να έβλεπε τον Ίδιον τον Χριστόν τον Βασιλέα του παντός, συνωμίλει δια της προσευχής.
Τας ιεράς και συγκινητικάς εκείνας στιγμάς ουδέποτε ελησμόνησα, ούτε θα λησμονήσω.
Αι ολίγαι εκείναι στιγμαί ήσαν δι’ εμέ μία διδασκαλία σπουδαιοτάτη, ψυχωφελεστάτη και ανωτέρα από όσας ήκουσα και εδιδάχθην από πολλούς διδασκάλους, καθηγητάς, θεολόγους, σοφολογιωτάτους και κήρυκας του Θείου λόγου.
Από τας βραχυτάτας εκείνας στιγμάς εγνώρισα και κατενόησα την ολόψυχον, την ολοκάρδιον, την ολόθερμον και τελείαν αγάπην, ην είχεν ο πνευματικός μου πατήρ προς τον Γλυκύτατόν μας Ιησούν Χριστόν, την Πηγήν της αγάπης, τον διά την άπειρον Αυτού αγάπην προς ημάς τους ανθρώπους τον επονείδιστον Σταυρικόν θάνατον υπομείναντα.
Αυτή αύτη η αγάπη του Αγίου πατρός ημών Νεκταρίου τον ήνωσεν με τον Θεόν, καθώς λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος:
«Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ»
(Α’ Ἰωάννου 4,16).
(Από το βιβλίο του Αρχιμ. Τύχωνος Ανδρέου: Πώς εγνώρισα τον Άγιον Νεκτάριον Πενταπόλεως)

"Το μέλλον του κόσμου ανήκει πιά στην Ανάσταση."
Ο Άγιος [Πορφύριος] μας έλεγε:
Όταν έχετε δυσκολίες, είτε προσωπικές, είτε εθνικές, είτε οικογενειακές να σκέφτεστε ότι η Ανάσταση του Χριστού έγινε, συνετελέσθη κι αυτό δεν ανακαλείται στους αιώνες των αιώνων…. Αφού έγινε το ακατόρθωτο, το πιο δύσκολο για τον άνθρωπο, τότε όλα τα άλλα δύσκολα έρχονται δεύτερα.
Όσοι ΄΄σταυροί΄΄ κι αν βρεθούν στη ζωή μας, ό,τι κι αν συμβεί στην πατρίδα μας, η Ελλάδα είναι γη του Αναστάντος Χριστού, η αγαπημένη του Κυρίου, διότι η Ελλάδα αγάπησε και αγαπά την Ανάσταση του Χριστού.
Η πατρίδα μας, καθώς και η οικουμένη βρίσκονται σε δύσκολες ώρες. Και εκείνοι που θέλουν να κάνουν τα αφεντικά και να ορίζουν τις τύχες των κρατών, των λαών και των εθνών, ένα να ξέρουν και να γνωρίζουν, πως αφέντης του κόσμου και των εθνών όλων, αλλά και της κάθε ψυχής είναι ο Αναστάς εκ νεκρών Ιησούς Χριστός, το εσφαγμένο Αρνίο.
Το μέλλον του κόσμου ανήκει πιά στην Ανάσταση. Και η Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως.
Π.Ανανιας Κουστενης .

Να γνωρίζεις ότι πολλές φορές θα αισθανθείς τον εαυτό σου να ενοχλείται και να λείπει από μέσα του αυτή η αγία ειρήνη και γλυκιά μοναξιά και αγαπητή ελευθερία, και μερικές φορές μπορεί να σηκωθεί από τις κινήσεις της καρδιάς σου μία σκόνη, που θα σε ενοχλήσει στην πορεία που πρόκειται να εκτελέσεις.
Και αυτό σου το παραχωρεί ο Θεός για μεγαλύτερο καλό σου.
Θυμήσου ότι αυτός είναι ο πόλεμος από τον οποίον οι άγιοι έλαβαν τα στεφάνια των μεγάλων μισθών.
Σε όλα εκείνα που σε συγχίζουν πρέπει να πεις:
«Κύριέ μου, βλέπεις εδώ τον δούλο σου, ας γίνει σε μένα το θέλημά σου.
Γνωρίζω και το ομολογώ ότι η αλήθεια των λόγων σου παραμένει πάντοτε σταθερή και οι υποσχέσεις σου είναι αψευδείς και σ’ αυτές ελπίζω.
Εγώ παραμένω μόνον για σένα».
Όταν βρίσκεσαι σε κάποια δυσκολία, μην υποχωρήσεις καθόλου, αν δεν υψώσεις πρώτα τα μάτια σου στο Χριστό, πάνω στο σταυρό, και θα δεις τυπωμένο εκεί με μεγάλα γράμματα ότι κι εσύ πρόκειται να οδηγηθείς στην θλίψη εκείνη και τον τύπο αυτόν αντέγραψέ τον με τα έργα στον εαυτό σου, και όταν καμμιά φορά ενοχληθείς από την αγάπη του εαυτού σου, μην δειλιάσεις, ούτε να χωρισθείς από το σταυρό, αλλά τρέξε σε προσευχή και δείξε υπομονή στην ταπείνωση, μέχρις ότου νικήσεις την θέλησή σου και θελήσεις να γίνει σε σένα το θέλημα του Θεού.
Και αφού αναχωρήσεις από την προσευχή, συγκεντρώνοντας μόνον τον καρπόν αυτόν, να σταθείς χαρούμενος.
Αλλά αν δεν έφθασε σ’ αυτό η ψυχή σου, ακόμη παραμένει νηστική και χωρίς την τροφή της αγωνίζου ώστε να μην κατοικήσει στην ψυχή σου κανένα άλλο πράγμα, ούτε για λίγο χρονικό διάστημα, παρά μόνον ο Θεός.
Μη λυπάσαι και μην πικραίνεσαι για κανένα πράγμα, ούτε να παρατηρείς τις πονηριές και τα κακά παραδείγματα των άλλων, αλλά ας είσαι σαν ένα μικρό παιδί, που δεν υποφέρει από καμμία από τις πικρίες αυτές, αλλά τα ξεπερνά όλα χωρίς καμμία βλάβη.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης.

Στην προσευχή, ανοίγουμε τις καρδιές μας. Δεν επιβάλλουμε την αλήθεια μας, αλλά εμπιστευόμαστε τα πάντα στα χέρια Εκείνου που ξέρει πότε και πώς να ενεργήσει.
Μέσω της προσευχής, ο Θεός εργάζεται σιωπηλά αλλά βαθιά, αλλάζοντας όχι μόνο για ποιον προσευχόμαστε, αλλά και για τον εαυτό μας.
Πόσες φορές προσπαθήσαμε να πείσουμε, να αποδείξουμε, να εξηγήσουμε, και είναι μάταιο. Και όταν απλά έπεσαν στα γόνατα και είπαν, "Κύριε, εσύ ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο", η καρδιά γέμισε ειρήνη, και η κατάσταση άρχισε να αλλάζει.
Γιατί τα λόγια στον άνθρωπο μπορούν να δημιουργήσουν αντιπαράθεση, και τα λόγια στον Θεό, ένα θαύμα. Στην προσευχή, η κρίση εξαφανίζεται, η συμπόνια εμφανίζεται, ο θυμός εξαφανίζεται, η αγάπη έρχεται. Και τότε ακόμα και η πιο σκληρή καρδιά μπορεί να λιώσει, όχι με τις προσπάθειες μας, αλλά με τη χάρη του Θεού.
Έτσι, όταν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον, προσευχήσου για εκείνη. Όταν δεν την καταλαβαίνεις, προσευχήσου. Όταν πονάει εξαιτίας της, προσευχήσου κι εσύ. Γιατί το να μιλάς με τον Θεό πάντα αποδίδει καρπούς, ακόμα κι αν δεν το βλέπουμε ακόμα.
Ιερομόναχος Ζαχαρίας της Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου του Έσσεξ

“Προς Θαλλάσιον, περί αποριών – Ερώτηση 1”
Τα πάθη είναι κακά καθεαυτά ή ανάλογα με τη χρήση τους; Εννοώ την ηδονή και τη λύπη, την επιθυμία και το φόβο και όσα ακολουθούν. Απόκριση
Αυτά τα πάθη, όπως και τα λοιπά, δεν συνδημιουργήθηκαν μαζί με την φύση των ανθρώπων, γιατί θα συντελούσαν και στον ορισμό της φύσης του ανθρώπου.
Υποστηρίζω αντίθετα, αυτό που έμαθα από το μεγάλο Γρηγόριο Νύσσης, ότι εισήλθαν μετά την έκπτωση από την τελειότητα και προσκολλήθηκαν στο αλογότερο μέρος του ανθρώπου, με τα οποία, αντί της θείας και μακάριας εικόνας, ευθύς αμέσως μετά την παράβαση έγινε φανερή κι ευδιάκριτη στον άνθρωπο η ομοίωσή του με τα άλογα ζώα. Γιατί έπρεπε, αφού κατακαλύφθηκε η αξία του λόγου από τα γνωρίσματα της αλογίας που με τη γνώμη του τράβηξε στον εαυτό του, δίκαια να τιμωρείται η ανθρώπινη φύση, οικονομώντας σοφά έτσι ο Θεός να συναισθανθεί ο άνθρωπος το λογικό μεγαλείο του νου του.
Ωστόσο γίνονται καλά και τα πάθη στους σπουδαίους ανθρώπους, όταν, αποχωρίζοντάς τα σοφά από το σώμα, τα μεταχειρίζονται προς απόκτηση του ουρανού.
Για παράδειγμα: την επιθυμία θα τη μετατρέψουν σε κίνηση που ορέγεται τη νοερή έφεση των θείων, ενώ την ηδονή θα την κάνουν αγαθή ευφροσύνη της θελητικής ενέργειας του νου για τα θεϊκά χαρίσματα.
Επίσης το φόβο θα τον κάνουν φροντίδα που προφυλάγει από τη μελλοντική τιμωρία εξαιτίας πλημμελημάτων, ενώ τη λύπη, μεταμέλεια που διορθώνει ένα υπάρχον κακό, και μ’ ένα λόγο, σύμφωνα με τους σοφούς γιατρούς που αφαιρούν με το δηλητηριώδες σώμα του ερπετού της έχιδνας τη λέπρα που πράγματι υπάρχει ή υποθέτουν, χρησιμοποιούν αυτά τα πάθη για την αναίρεση μιας παρούσας ή αναμενόμενης κακίας για την απόκτηση και τη φύλαξη της αρετής και της γνώσης.
Είναι λοιπόν αυτά τα πάθη καλά, όπως είπα, σύμφωνα με τη χρήση τους σε εκείνους “που αιχμαλωτίζουν κάθε σκέψη και την κάνουν να υπακούει στο Χριστό” (Β΄ Κορ. 10, 5).
Αν κάτι από αυτά λέγεται και για το Θεό από τη Γραφή ή για τους αγίους, για το Θεό για χάρη μας, επειδή κατάλληλα με τα δικά μας πάθη αποκαλύπτει τις σωτήριες για μας κι αγαθοποιές εκδηλώσεις της πρόνοιας, και για τους άλλους, επειδή δεν μπορούν μ’ άλλο τρόπο να προσφέρουν τις νοερές σχέσεις τους και διαθέσεις προς το Θεό με σωματική ζωή, χωρίς τα γνωστά πάθη της φύσης μας.
[αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, περί αποριών]

Ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης , ' συμπυκνώνει' την διδασκαλία του αγίου Μαξίμου, στα παρακάτω. Για να δικαιωθεί η αληθεια ότι μία η Εκκλησία, ένα το ήθος , μία η πίστη, ο αυτός Χριστός των Αγίων, μέσα στους αιώνες.
Εκεί, στο Άγιον Όρος, αύτο έμαθα . Aλλα πέρασα απ' όλα, μη νομίζεις. Και από τον φόβο της κολάσεως και του θανάτου. Είδα όμως στο τέλος αυτό: Την χαρά και το νόημα της ζωής.
Τώρα, με την Χάρη του Θεού, ζω αύτό που λέει, ότι η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον. Θα μου πείς: «Τώρα δηλαδή έξασφαλίστηκες;». Όχι, καμία έξασφάλιση δεν έχω. Αλλά αν μου πει ο Χριστός «σύρε στην κόλαση», θα πάω, διότι η αγάπη Του θα το πεί. Πίστεψέ με, τα ζώ αυτά, με την Χάρη Του. Δεν μ' ενδιαφέρει ο Παράδεισος, άλλα μόνον ο Χριστός.

Αποφθέγματα Αγίου Μαξίμου Ομολογητού.
Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὸ νοῦ του στραμμένο καὶ προσηλωμένο στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, περιφρονεῖ ὅλα ὅσα φαίνονται στὸν κόσμο αὐτό, ὡς καὶ τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα, ποὺ τὸ θεωρεῖ σὰν ξένο καὶ ὄχι δικό του κτῆμα.
Ἡ διάθεση τῆς ἀγάπης δέν διαπιστώνεται μόνο μέ τὴν παροχὴ χρημάτων, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μέ τήν μετάδοση λόγου καί μέ τήν σωματική διακονία.
Ὁ νοῦς τότε χάνει τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία ποὺ ἔχει στὸ Θεό, ὅταν πιάση φιλία μὲ κακοὺς καὶ βρώμικους λογισμούς
Ἐκεῖνος πού ἀπαρνήθηκε εἰλικρινὰ τὰ κοσμικὰ καὶ ὑπηρετεῖ μέ ἀγάπη ἀπροσποίητη τὸν πλησίον του, ἐλευθερώνεται γρήγορα ἀπὸ κάθε πάθος καὶ μετέχει στήν θεία ἀγάπη καὶ γνώση.
Ἐκεῖνος πού ἔκανε κτῆμα του τήν θεία ἀγάπη, δέν κουράζεται νά ἀκολουθεῖ συνέχεια τὸν Κύριό του (Ἱερ. 17,16), ὅπως λέει ὁ θεῖος Ἱερεμίας, ἀλλὰ ὑπομένει μέ γενναιότητα κάθε κόπο, κακολογία καὶ ὕβρη, χωρὶς νά σκέφτεται τὸ κακό πού τοῦ ἔκανε ὁποιοσδήποτε.
Ὅταν σὲ προσβάλλει κάποιος ἢ σ’ ἐξευτελίσει σὲ κάτι, τότε φυλάξου ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τῆς ὀργῆς, μήπως μέ τήν λύπη σὲ χωρίσουν ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ σὲ μεταφέρουν στήν χώρα τοῦ μίσους.
Ὅταν αἰσθανθεῖς πόνο ἐπειδὴ κάποιος σὲ πρόσβαλε ἢ σὲ ντρόπιασε, νά ξέρεις ὅτι ὠφελήθηκες πολύ. Μὲ τὸ ντρόπιασμα βγῆκε ἀπὸ μέσα σου ἡ κενοδοξία.
Ὅπως ἡ μνήμη τῆς φωτιᾶς δέν ζεσταίνει τὸ σῶμα, ἔτσι πίστη χωρὶς ἀγάπη δέν φέρνει στήν ψυχὴ τὸν φωτισμὸ τῆς γνώσεως.
Ὅπως τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ἑλκύει τὸ ὑγιὲς μάτι, ἔτσι καὶ ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ τραβᾶ φυσικῶς τὸν καθαρὸ νοῦ στόν ἑαυτό της μέ τὴν ἀγάπη.
Νοῦς καθαρὸς εἶναι ὁ νοῦς πού ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν ἄγνοια καὶ καταφωτίζεται ἀπὸ τὸ θεῖο φῶς.
Ψυχὴ καθαρή εἶναι ἐκείνη πού ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ εὐφραίνεται ἀκατάπαυστα μέ τήν θεία ἀγάπη.
Πάθος ἀξιοκατηγόρητο, εἶναι μιά κίνηση τῆς ψυχῆς παρὰ φύση.
Ἀπάθεια εἶναι μιά εἰρηνική καταστάση τῆς ψυχῆς, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ψυχὴ δύσκολα κινεῖται πρὸς τὴν κακία.
Ἐκεῖνος πού ἀπόκτησε τοὺς καρποὺς τῆς ἀγάπης μέ τὸ ζῆλο του, δέν χωρίζεται ἀπὸ αὐτή, ἀκόμη κι ἂν ὑποφέρει μύρια κακά. Ἂς σὲ πείσει γι’ αὐτὸ ὁ Στέφανος ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ ὅμοιοί του, ποὺ προσεύχονταν γιά ἐκείνους πού τὸν φόνευαν καὶ ζητοῦσε νά τοὺς συγχωρήσει ὁ Θεός, ἐπειδὴ ἐνεργοῦσαν ἔτσι ἀπὸ ἄγνοια (Πράξ. 7, 60).
Ἔργο ἀγάπης εἶναι ἡ πρὸς τὸν πλησίον ὁλοψυχὴ εὐεργεσία καὶ μακροθυμία καὶ ὑπομονή, καὶ ἡ χρήση τῶν πραγμάτων μέ ὀρθὸ λόγο.
Ὁποῖος ἀγαπά τὸν Θεό, δέν λυπεῖ κανέναν, οὔτε λυπᾶται ἀπὸ κανέναν γιά πρόσκαιρα πράγματα. Μιά μόνο λύπη προξενεῖ καὶ δοκιμάζει, τήν σωτήρια λύπη, τὴν ὁποία ὁ μακάριος Παῦλος δοκίμασε καὶ μίλησε γι’ αὐτήν στούς Κορινθίους(Β΄ Κορ. 7, 8-11).
Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τὸν Θεό, ζεῖ ἀγγελικὸ βίο πάνω στήν γῆ. Νηστεύει καί ἀγρυπνεῖ, ψάλλει καὶ προσεύχεται, καὶ γιά κάθε ἀνθρωπο σκέφτεται πάντοτε καλά.
Αιτία της διανομής των θεϊκών αγαθών είναι το μέτρο της πίστεως του καθενός. Γιατί ανάλογος με την πίστη μας είναι ο βαθμός της προθυμίας μας να πράττομε.
***
Οι άνθρωποι αγαπιώνται μεταξύ τους διά τις πέντε ακόλουθες αιτίες, που άλλες είναι προς τιμή και άλλες μεμπτές.
Δηλαδή αγαπιώνται ή διά την αγάπη του Θεού, όπως συμβαίνει ο ενάρετoς να αγαπάει όλους τους ανθρώπους, αλλά και ο μη ενάρετος να αγαπάει τον ενάρετον.
Ή από φυσικό φίλτρον, όπως γίνεται με τους γονείς προς τα τέκνα και αντιστρόφως.
Ή από κενοδοξία, καθ’ ην ο δοξαζόμενος αγαπάει τον δοξάζοντα.
Ή πάλιν από φιλαργυρία, που ο φιλάργυρος αγαπάει των πλούσιο γιατί του δίνει χρήματα.
Ή τέλος, από φιληδονία, καθ’ ην ο φιλήδονος αγαπάει το πρόσωπον εκείνο, που του ικανοποιεί το πάθος της γαστριμαργίας και της ακολασίας.
Και η μεν πρώτη είναι επαινετή. Η δε δεύτερη, ως φυσική, ούτε επαινετή, ούτε κατηγορημένη. Οι άλλες όμως τρεις είναι άθλιες ως εμπαθείς.
Εάν κάποιους μεν ανθρώπους μισείς, άλλους δε δεν αγαπάς, αλλ’ ούτε μισείς, άλλους δε αγαπάς, αλλά μέτρια, άλλους πάλι αγαπάς υπερβολικά, γνώριζε από αυτή την ανισότητα της αγάπης, ότι ευρίσκεσαι μακρυά από την τελεία αγάπη, η οποία θέλει να αγαπήσεις εξ ίσου όλους τους ανθρώπους.
Το τέλος αυτής της ζωής, δεν είναι δίκαιο νομίζω να ονομάζεται θάνατος, αλλά απαλλαγή από το θάνατο και χωρισμός από τη φθορά και απελευθέρωση από τη δουλεία και παύση της ταραχής και εξάλειψη των πολέμων και υποχώρηση του σκότους και ανάπαυση από τους κόπους και ηρεμία της πυρώσεως και συγκάλυψη της ντροπής και αποφυγή παθών και, με μια λέξη, τέρμα όλων των κακών.

"Μνήμη σήμερα 22 Ιανουαρίου, του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου."
Γράφει ο π Δαμασκηνός,
Ηγούμενος Μονής Αγάθωνος
-Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που βρίσκεται στη Σουρωτή, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Παρότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ο ένας τον άλλον, αλληλοπροσφωνήθηκαν με τα ονόματά τους. Κάποια στιγμή, στη μεταξύ τους συζήτηση, ο π. Παΐσιος είπε στον π. Βησσαρίωνα: «Σε ζηλεύω, πατέρα Βησσαρίωνα».
Όταν έφυγαν από το μοναστήρι, και πήραν τον δρόμο του γυρισμού, ο π. Βησσαρίων είπε στον οδηγό που τον μετέφερε: «Άκουσες, παιδί μου, τι είπε ο π. Παΐσιος; Με ζηλεύει, είπε. Εμένα ζηλεύει; τα ζηλέψει από μένα τον ταλαίπωρο Βησσαρίωνα;»
Αυτά μας τα διηγηθηκε κάποιο πνευματικό του παιδί, που ήταν ο οδηγός που τον μετεφερε.
Ο π. Παΐσιος είναι πλέον Άγιος της Εκκλησίας μας.
Παγκόσμιος άμβωνας έγινε το κελλί του αγίου Παϊσίου, αλλά και παγκόσμια φωνή έγινε, με το θαύμα της αφθαρσίας, και η βραχνή φωνή του ταπεινού Βησσαρίωνα.
Εγώ, αδελφοί μου, δεν σας τα λέγω αυτά γιατί ανησυχώ για την αγιότητα του π. Βησσαρίωνα. Αυτή είναι δεδομένη από τον Θεό και, μάλιστα με τέτοιο τρόπο που κανένας, σώφρων άνθρωπος, δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Άγιος, και, μάλιστα ολόσωμος!
Ποιος άλλος τόπος αξιώθηκε να ζήσει, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, τέτοια μεγάλη ευλογία;
Μέσα στο μοναστήρι του Οσίου Αγάθωνα, ο π. Βησσαρίων με τη σεμνότητά του και το ήθος του κέρδισε τις ψυχές όλων των συμμοναστών του γιατί ήταν, πραγματικά, μια ευλογημένη πνευματική μορφή.
Το σώμα του ήταν ασκητικό, περιβεβλημένο με το φτωχικό του ράσο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ακτινοβολούσε τη λαμπρότητα της ευλογημένης ψυχής του.
Όλη τη μέρα, τα χείλη του ψέλλιζαν λόγια προσευχής, χωρίς σταματημό, είτε στεκόταν μπροστά στο καθολικό, για να υποδεχθεί τους προσκυνητές, είτε στεκόταν μπροστά στην Παναγία την Αγάθωνη, στον Όσιο Αγάθωνα και στις άλλες εικόνες που κοσμούν και αγιάζουν το Καθολικό της μονής μας.
Πολλές φορές, ακούγαμε τον Παππούλη μέσα στο καθολικό της μονής να κουβεντιάζει με κάποιον. Μπαίναμε να δούμε με ποιον κουβεντιάζει και δεν βλέπαμε κανέναν. Με την Παναγία κουβέντιαζε; Με τον Άγιο Αγάθωνα;
Ώρες πολλές προσευχόταν μπροστά στις άγιες εικόνες και το βράδυ συνέχιζε στο κελλί του, το οποίο, πολλές φορές, ευωδίαζε! Ευωδία, που την ένοιωθε όποιος περνούσε από εκεί.
Ήταν ο μεγάλος πτωχός που πλούτισε πολλούς. Λίγοι άνθρωποι σ’ αυτό τον κόσμο έφτασαν στο ύψος της δικής του ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας...-
Την ευχή του να έχουμε!

«Κάθε έργο πρό του οποίου δεν αρμόζει η ατάραχος προσευχή, καλύτερα να μη γίνεται».
Το 1919, ο Αγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, πέρασε από τη Ρωσία, όπου και επισκέφθηκε διάφορες μονές. Σ’ ένα από τα ταξίδια του με τραίνο, καθόταν απέναντι από ένα έμπορο. Αυτός άνοιξε μπροστά του μια ταμπακιέρα και του προσέφερε τσιγάρο «φιλικά», ίσως ειρωνικά, αφού ο άθεος κομμουνισμός είχε ήδη επικρατήσει, μα πάνω απ’ όλα δοκιμαστικά για το φρόνημα του ασκητού.
...Ο άγιος Σιλουανός ευχαρίστησε το συνεπιβάτη του και αρνήθηκε την προσφορά.
...Τότε ο έμπορος ρώτησε αν ο λόγος της άρνησης ήταν η θεώρηση του καπνίσματος ως «αμαρτία». Πρόσθεσε δε, ότι κατ’ αυτόν το κάπνισμα βοηθάει στην πολυάσχολη ζωή, αφού είναι αναγκαίο να σταματάει κανείς την ένταση στην εργασία και να αναπαύεται για λίγα λεπτά. Επίσης ανέφερε ότι διευκολύνει την επαγγελματική ή τη φιλική συνομιλία και γενικά τη ροή της ζωής. Συνέχισε δε, να προσθέτει και άλλα πλεονεκτήματα του καπνίσματος για να πείσει τον ασκητή.
...Ο άγιος άκουγε αμίλητος και κάποια στιγμή είπε στο συνεπιβάτη του: «Κύριε πριν καπνίσετε προσευχηθείτε κάθε φορά λέγοντας το Πάτερ ημών».
...Ο έμπορος απάντησε ότι αυτό φαινόταν σ’ αυτόν ανάρμοστο.
...Ο άγιος Σιλουανός τότε είπε: «Κάθε έργο προ του οποίου δεν αρμόζει η ατάραχος προσευχή καλύτερα να μη γίνεται».
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

https://www.youtube.com/watch?v=myJj7JncCbc&t=5s

Εμπειρίες από τον μακαριστό Σιατίστης Παύλο