Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η οδός του Θεού
Και τώρα επαναλαμβάνω ότι τίποτε άλλο εκτός από τον Σταυρό δεν κηρύσσουμε.
Και αν προσκαλούμε κάποιον να συμπορευθεί μαζί μας, τον καλούμε μόνο προς το Σταυρό, και το θεωρούμε αυτό ως τη μεγαλύτερη και ασύγκριτη δόξα.
Όταν ο Κύριος επισκέπτεται την ψυχή, τότε ο Σταυρός γίνεται ελαφρύς και κάποτε μάλιστα ανείπωτα γλυκύς.
Όταν όμως ευδοκεί να την εγκαταλείπει σε κόπους και ασθένειες, τότε οφείλουμε να χαιρόμαστε με την ελπίδα ότι θα λάβει ακόμη μεγαλύτερη δόξα.
Αγίου Σωφρόνιου του Έσσεξ

[toula]

Αθανασία χωρίς τον Χριστό (π. Δημητρίου Μπόκου)

Αθανασία! Η λέξη που γοητεύει, μαγεύει και αιχμαλωτίζει κάθε ύπαρξη. Που περικλείει την πεμπτουσία της ζωής, το βαθύτερό της νόημα, τον απώτερο σκοπό κάθε νοήμονος όντος. Πράγμα που φαίνεται στην έμφυτη, ενστικτώδη, άμεση απώθηση του θανάτου που ενυπάρχει ισχυρή μέσα μας. Στον μύχιο πόθο για ζωή, ατέλειωτη ζωή, μακράν οδύνης, πόνου και στεναγμού, που κρύβεται στον καθένα μας. Στην επιθυμία να πάμε όλοι στον παράδεισο και κανένας στην κόλαση.

Τί είναι όμως ο παράδεισος και τί η κόλαση; Ας ανιχνεύσουμε το νόημά τους μέσα από την κλασική παραβολή του Χριστού, με την οποία ανοίγει ο υπέροχος μεγάλος κύκλος των εορτών του Πάσχα, το ευλογημένο Τριώδιο (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου).

Δυο άνθρωποι διαμετρικά αντίθετοι τίθενται επί σκηνής, ο φαρισαίος και ο τελώνης. Πρότυπο αρετής ο φαρισαίος, κλασικό παράδειγμα αμαρτωλού και διεφθαρμένου ανθρώπου ο τελώνης. Παρά την αρετή του όμως ο φαρισαίος, απορρίπτεται. Κατόρθωσε να μεταστρέψει την αρετή, από μέσο κοινωνίας και βαθύτατης σχέσης με τον Θεό, σε όργανο αυτοδικαίωσής του. Περιεχόμενο της ύπαρξής του έκανε τον εαυτό του. Γέμισε με το εγώ του. Ήθελε και αυτός να ζήσει αιώνια, αλλά για να αυτοθαυμάζεται. Και να τον θαυμάζουν οι πάντες. Ήθελε ένα άπειρο, μια αιωνιότητα, μια αθανασία γεμάτη αποκλειστικά με τον εαυτό του.

Λέει όμως ο σοφός άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι ένα τέτοιο άπειρο, δίχως τον Χριστό, θα ήταν ένα άπειρο μαρτύριο για το πνεύμα του ανθρώπου. «Η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο από το άπειρο χωρίς τον Χριστό, από αθανασία χωρίς τον Χριστό. Το να ζεις αθανάτως χωρίς τον Κύριο»! Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι ό,τι ονομάζουμε αιώνια μαρτύρια της κόλασης. Ο τόπος και ο τρόπος, όπου «ο άνθρωπος συνεχώς και αιωνίως βιώνει τον εαυτό του μόνον ως εαυτό, εκεί που η αθανασία και η αιωνιότητά του πληρούνται μόνον με (τον) εαυτό (του)». Τέλεια μόνωση δηλαδή. Χωρίς καμμιά σχέση (και μάλιστα αγάπης) με κανέναν. Αιώνια πλήξη, δυστυχία, κόλαση!

Ενώ ο Χριστιανός;

«Ο Χριστιανός δεν επιζητεί μια ομιχλώδη, αφηρημένη υπερβατικότητα, ένα έρημο άπειρο, αλλά το άπειρο που είναι πλήρες Χριστού», γεμάτο από την άρρητη θεανθρώπινη τελειότητα. «Όλοι οι κόσμοι, όλη η αθανασία και η αιωνιότητα του Χριστιανού πληρούνται με τον θαυμαστό Κύριο Ιησού Χριστό και μέσα σε αυτά βιώνει διαρκώς τους αθανάτους ευαγγελισμούς και τις αιώνιες χαρμονές του Χριστού». Αυτό είναι παράδεισος και αιώνια ευφροσύνη.

Η άσκηση λοιπόν της αρετής δεν είναι για αυτοδικαίωση, αλλά για το αντίθετο ακριβώς. «Ο Χριστιανός ζει, πραγματικά και χαρμόσυνα, ως άνθρωπος που με τον Χριστό αναστήθηκε εκ των νεκρών», δηλαδή «που εξηγέρθη από τον τάφο του εγώ και της περιχαρακώσεως σε αυτό, που κατανίκησε όλους τους θανάτους και εισήλθε στην καινή, ευρεία, θεανθρώπινη ζωή, στην οποία ζεις με τις αθάνατες θείες δυνάμεις του Αναστάντος και Αειζώου (Χριστού)».

Παράδεισος σημαίνει το να ζεις με τον Χριστό. Να αποζητάς δηλαδή όλα εκείνα που «ο Κύριος έχει και προσφέρει στους πιστούς Του… Να κάνεις τη δική Του αγάπη δική σου, τη δική Του δικαιοσύνη, την αλήθεια, …την ανάσταση, την ανάληψη δικά σου, με άλλα λόγια να κάνεις δικό σου ολόκληρο το Ευαγγέλιό Του, και ολόκληρη την θεανθρώπινη ζωή Του» (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 235).

Παράδεισος είναι το να μη ζεις για τον εαυτό σου. Να μπορείς να λες: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

www.orthmad.gr

[toula]

Ο θαυμαστός Ιερομόναχος Εφραίμ Χατζή πατέρας, των Λιμνών Μεραμπέλλου, Κρήτης (+1909)

Οι Άγιοι ήταν άνθρωποι όπως εμείς. Πολλοί από αυτούς είχαν γεννηθεί από ειδωλολάτρες γονείς, κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, και αρκετοί από αυτούς καρατομήθηκαν από τους γονείς τους. Οι Άγιοι άνδρες και γυναίκες διάλεξαν τον δρόμο του Χριστού. Τον στενό και όχι τον ευρύχωρο της καλοπέρασης. Λαϊκοί ή κληρικοί πρόσφεραν τον εαυτό τους στον Χριστό. Ο δρόμος του γάμου και η οδός του μοναχισμού μπορούν να οδηγήσουν τον πιστό στην αγιότητα.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, γράφει τα εξής: «Και ας μην ειπή τινας από τους κοσμικούς ότι, αυτά εγράφθησαν δια τους καλογήρους, και όχι δια τους λαϊκούς…Όσα χρεωστεί να φυλάξει ο μοναχός δια να σωθή, αυτά έχει χρέος να τα φυλάξη και ο λαϊκός… Χρέος έχει ο μοναχός να φυλάξη όλας τας εντολάς του Χριστού, το ίδιον χρέος έχει και ο κοσμικός…» (Προοίμιο του συγγράμματος του «ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ» στο π. Γεωργίου Μαρνέλλου. Η οσιακή…ζωή του ηγιασμένου Γέροντα Εφραίμ των Λιμνών Μεραμπέλλου…Άγιος Νικόλαος Κρήτης 2024, σ. 48-49).

Άγιοι εντάσσονται στο εορτολόγιο της Αγίας μας Εκκλησίας από την επίσημη Ορθόδοξη Εκκλησία, εν προκειμένω από το σεπτό μας Οικουμενικό Πατριαρχείο, εκείνοι από τους βαπτισμένους πιστούς που έζησαν βίο θεάρεστο με νηστεία, προσευχή, δοξολογία αδιάκοπη του Αγίου Τριαδικού Θεού και με καρδιά καθαρή χωρίς δόλο και σκοπιμότητες. Εκείνοι που ακτινοβολούν την χάρη του Αγίου Πνεύματος και είναι έμπλεοι αρετών. Αν ο Θεός τους δωρίσει το χάρισμα της θαυματουργίας, το προορατικό, το προφητικό ή οποιοδήποτε άλλο ενισχύεται ο λόγος να αγιοκαταταχθούν. Άλλοι λόγοι που συντείνουν στην αγιοκατάταξη είναι η μυροβλυσία των λειψάνων, το θαυμαστό τέλος κλπ. Είναι λάθος να χρησιμοποιείται ο όρος αγιοποίηση, γιατί δεν ανακηρύσσομε εμείς τους Αγίους. Η Εκκλησία απλά επιβεβαιώνει ότι κάποιος είναι Άγιος στη συνείδηση του πληρώματός της και εν τοις πράγμασι, εντάσσοντας τον στα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Πολλούς αγίους έχει αναδείξει η Αγία μας Εκκλησία και θα συνεχίσει να αναδεικνύει μέχρι την συντέλεια των αιώνων. Πολλοί είναι άγνωστοι στο πλήρωμα της Εκκλησίας‧ τους λόγους τους γνωρίζει μόνο ο Θεός. Κάποιες φορές Ο ΘΕΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΣΕ ΕΜΑΣ ΑΓΙΟΥΣ την κατάλληλη στιγμή για να στηρίξει την πίστη του λαού του και να φανερώσει την δύναμη, την χάρη και τη δόξα του Θεού.

«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού» (Ψαλμ.67,36). «Τοις Αγίοις τοις εν τη γη αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος» ( Ψαλμ. 15,15)! Ο Θεός θαυματουργεί δια των Αγίων Του!

Το έργο των Αγίων μετά την κοίμησή τους είναι να μεσιτεύουν ενώπιον του θρόνου του Θεού για τη σωτηρία και τη διαφύλαξή μας από παντός κακού.

«Ο υπέρτατος Κριτής» απονέμει στους δικαίους μετά θάνατο «απαρχήν τινα της δόξης αυτών εν τω Ουρανώ…απονέμει αυτοίς μίαν δόξαν και εν τη επί της γης συγχρόνως στρατευομένη Εκκλησία. Αύτη η δόξα εκδηλούται εν τούτω ότι η επίγειος Εκκλησία σέβεται τους δικαίους ως αγίους και φίλους του Θεού. Επικαλείται αυτούς εν ταις προσευχαίς…τιμά επίσης τα αυτών λείψανα και παν ό,τι ανήκεν αυτοίς, ως και τας εικόνας αυτών. Η Εκκλησία τιμά τους αγίους…ως πιστούς δούλους, ως αγίους και φίλους του Θεού. Αύτη εκθειάζει τους αγώνας και τα έργα τα τετελεσθέντα υπ΄ αυτών προς δόξαν Θεού τη ενεργεία της χάριτος αυτού, εις τρόπον ώστε άπασα η τιμή ήν αυτοίς έδωκεν η Εκκλησία, να αναφέρηται προς την Υψίστην Μεγαλειότητα την επιβλέψασαν μετ΄ ευχαριστήσεως επί τον επί γης βίον αυτών» (Αγίου Νεκταρίου, Περί των Αγίων του Θεού, Αθήναι 1986, σ. 5).

Το παρόν κείμενο έχει ως αφορμή τα βιβλία του τέως Σχολάρχου και Καθηγητή της Π.Α.Ε.Α.Η. Κρήτης πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Εμμ. Μαρνέλλου περί του ευλογημένου, προορατικού και θαυματουργού Γέροντος Ιερομονάχου Εφραίμ Χατζηπατέρα, ο οποίος έζησε στους Αγίους Τόπους, για τρία ή τέσσερα χρόνια, ως ιεροδιάκονος περί το 1860-1862; και αργότερα ως Ιερομόναχος και εφημέριος του Ι. Ναού της Ευαγγελίστριας των Λιμνών (κατά τα έτη 1871,1896). Οι Άγιοι Τόποι, γράφει ο π. Γεώργιος Μαρνέλλος «σημάδεψαν βαθιά μέσα του την φιλόκαλο καρδία του, του φιλοτέχνησαν τα μυστικά σκαλοπάτια της ψυχής του και αναζωπύρωσαν την πίστη του. Με βάση τις συνεντεύξεις με συγγενείς του μακαριστού Χατζή Δημήτρη Μαστοράκη των Λιμνών «από τότε και στο εξής, ο θαυμαστός Γέροντας Εφραίμ, έδειξε δείγματα προόρασης, Αγιότητας και θαυματουργίας» (Ο Θαυμαστός Γέροντας των Λιμνών Εφραίμ Ιερομόναχος…, Άγιος Νικόλαος Κρήτης 2023, σ. 68).

Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω την αγία μορφή του και την οσιακή ή οσιότροπη ζωή του. Ο διακριτικός και φωτισμένος Γέροντας Εφραίμ κατάγεται από τις Λίμνες Μεραμπέλλου Κρήτης Γεννήθηκε στις Λίμνες το 1828 και κοιμήθηκε το 1909.Το κοσμικό όνομά του ήταν Ευθύμιος Δημητρακόπουλος ή Δημητρόπουλος. Η προσωνυμία Χατζή Πατέρας (Χατζή =προσκυνητής) οφείλεται στην προσκυνηματική επίσκεψη και μακρά διαμονή του Του στα Ιεροσόλυμα και συγκεκριμένα στον «βαπτισμό» του στον Ιορδάνη, το 1860. Όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο «Αγιασμένος» Ιερομόναχος Εφραίμ σε ιδιόγραφο του που ανακάλυψε ο π. Γεώργιος, Μαρνέλλος κατά την έρευνα του στην βιβλιοθήκη συγγενικού προσώπου του Αγίου στην πόλη του Αγίου Νικολάου τον Αύγουστο του 2022, οφείλεται στο γεγονός ότι ο Εφραίμ βαπτίσθηκε στα νερά του Ιορδάνη, κατά το 1860, όντας ιεροδιάκονος και έγινε «Χατζής», δηλαδή προσκυνητής των Αγίων Τόπων.

Στο πλήρωμα της Εκκλησίας της Κρήτης στέρεα είναι η πίστη ότι ο Ιερομόναχος Εφραίμ Χατζή Πατέρας είναι άγιος. Το «Πατέρας» αντί της γνωστής στα χωριά μας, προσφώνησης του ιερέως και πνευματικού πατρός, «Καλημέρα παπά…», εκφράζει την έκδηλη παρουσία του Αγίου Πνεύματος στα βάθη της ιερατικής ψυχής του Αγιασμένου Γέροντα Εφραίμ, το οποίο εξακτινώνονταν στο πρόσωπο του και στη δύναμη του λόγου του. Ο Θεός, όπως γράφει ο π. Γεώργιος Μαρνέλλος, στο βιβλιαράκι που εξέδωσε το 1999, «ΛΟΓΟΣ ΕΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΜΟΥ», λαλεί από της ενσαρκώσεως του Υιού και Λόγου Του, και δια των εν τη Εκκλησία γενομένων υπηρετών του λόγου και οι Υπηρέτες του λόγου καθοδηγούνται και ενισχύονται στην ιερουργία του κηρύγματος από το Άγιο Πνεύμα που το οποίο ενοικεί στην Εκκλησία. Ο Όσιος Εφραίμ, ΧΑΤΖΗΠΑΤΕΡΑΣ είχε την εσωτερική πληροφορία ότι το εκλαϊκευμένο και πειστικό θεολογικό του κήρυγμα εμποτισμένο από τα δάκρυα μετάνοιας και τα ιερά βιώματα των ασκητών της ερήμου δεν είναι προσωπική του υπόθεση αλλά φυσική συνέπεια της σταυρικής θυσίας του Χριστού. Επίσης, ότι για να αποκτήσει κάποιος την παρρησία του κηρύγματος θα πρέπει ο κληρικός, ειδικά ο Πνευματικός Πατέρας να βρίσκεται σε τέτοια ψυχική κατάσταση, ώστε να φαίνεται και στο πρόσωπο του το φως του Αγίου Πνεύματος και σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του «διαβαστικό» για την ανάρρωση των ποικιλοτρόπως πασχόντων, μπροστά στην εικόνα του Χριστού και της Παναγίας ότι είναι βέβαιος περί της συμμετοχής του στις άκτιστες ενέργειες του Θεού και βλέπει τον Ιησούν Χριστόν «αεί συνόντα», πάντοτε παρόντα στην μυστηριακή και λειτουργική ζωή της Εκκλησίας (π. Γεωργίου Μαρνέλλου, όπ.π., σ. 7-8).

Η προσφώνηση και η εκζήτηση της ευλογίας, εκ μέρους των πιστών, «ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ, ΧΑΤΖΗ ΠΑΤΕΡΑ» εκφράζει και τον μεγάλο σεβασμό των συγχωριανών του, των Μεραμπελλιωτών και όλων εκείνων των Κρητών που τον γνώρισαν και δέχτηκαν τις συμβουλές και διδαχές του, τις πατρικές του ευλογίες ή την θαυματουργική του δύναμη και τα χαρίσματα που είχε ως πνευματικός Πατήρ της Εκκλησίας και Θεραπευτής των ποικιλοτρόπως πασχόντων.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο θαυμαστός Γέροντας Εφραίμ ήταν αληθινός πατριώτης και πολέμησε εναντίον των Τούρκων κατά τις κρητικές επαναστάσεις κοντά στον οπλαρχηγό παπά Γιώργη Γιαμαλάκη (1820-1889) από το Κάτω Χωριό της Ιεράπετρας, διαμένοντας στο κρησφύγετό του με άλλους επαναστάτες από την ανατολική Κρήτη, στη θέση «ΘΡΥΠΤΗ» της επαρχίας Ιεράπετρας κατά τα έτη 1867-1869, για την ελευθερία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει στον υπότιτλο του ιστορικού του συγγράμματος ο π. Γεώργιος Μαρνέλλος «Ο θαυμαστός Γέροντας Εφραίμ του Μεραμπέλλου…» είναι ο «Άγιος Μοναχός που στήριξε τον απελευθερωτικό αγώνα με ηρωισμό και αυτοθυσία». Ο βίος του πολυσέβαστου Γέροντα Εφραίμ, υπήρξε άμεμπτος, Χριστιανικός, ευάρεστος στο Θεό.

Το 1867 στη μάχη με τους Τούρκους στο χωριό Ζένια, του Πάνω Μεραμπέλλου «κινδύνεψε και ο Ευθύμιος (Εφραίμ ) Δημητρακόπουλος να συλληφθεί αιχμάλωτος. Σύννεφο, (με την χάρη της Παναγίας), σκέπασε της γης στο μέρος που περνούσε…Τους χάσανε οι Τουρκαλάδες» γράφει ο λογοτέχνης Γιωργής Κυριάκου Κοκολάκης (Ο Χατζή Πατέρας, Αθήνα 1986).

Ο Ιερομόναχος Εφραίμ στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας έκτισε, ανακαίνισε και επανοικοδόμησε πολλές εκκλησίες. Αναφέρω χαρακτηριστικά, εκτός από τον Ι. Ναό της Ευαγγελίστριας, τον οποίο έκτισαν οι ευσεβείς γονείς του Μιχάλης και Μαρία, τον ιστορικό ναό του Αγίου Παντελεήμονα στο χωριό Χουμεριάκο Μεραμπέλλου. Στην πόλη του Άγιο Νικολάου Λασιθίου τον ιερό ναό των Αγίων Πάντων στην ομώνυμη νησίδα και τον ι. ναό του Τιμίου Προδρόμου (Α΄ Νεκροταφείο της πόλεως) και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στα Μέσα Λακώνια, συνοικισμό Σχίσμα, όπου σώζεται και μια δίχωρη σπηλιά, στην οποία περί τα έτη 1899-1903 αυτός ασκήτεψε.



Μερικά από τα θαυμαστά του Γέροντα Εφραίμ

1. θεραπεία του Ταξιάρχη Κανδυλάκη…παράλυτου παιδιού από το Ψυχρό .

Στο Ψυχρό Οροπεδίου Λασιθίου σε μια φτωχή οικογένεια γεννήθηκε ένα αγόρι, το οποίο έλαβε κατά την βάπτισή του το όνομα Ταξιάρχης. Το παιδί μεγάλωνε, αλλά όταν έφθασε σε ηλικία να περπατήσει αυτό δεν έγινε, ούτε στα δυο χρόνια, ούτε και στα τέσσερα. Η μάνα παντού έτρεξε χωρίς να δοθεί λύση στο πρόβλημα. Από κάποιο κοντοχωριανό πληροφορήθηκε για την θεραπεία ασθενούς μέλους της οικογενείας του από την Χατζή Πατέρα αποφάσισε να πάει με το παιδί της να βρει τον ξακουστό Άγιο Γέροντα Εφραίμ. Όταν ζήτησε από τον σύζυγο το γαϊδουράκι για την μετάβαση αυτός αρνήθηκε εξ αιτίας των γεωργικών εργασιών. Ο χειμώνας δεν προσφέρονταν για το ταξίδι. Το επόμενο καλοκαίρι ο σύζυγος αρνήθηκε πάλι και βλασφήμησε. Η μάνα δεν χάνει χρόνο. Με το παιδί στους ώμους ξεκινά το μακρινό ταξίδι με τα πόδια. Σταματούσαν για λίγη ξεκούραση και για να φάνε λίγο ψωμί. Με το εξάχρονο παιδί στους ώμους έφθασαν με την δύση του ηλίου και ήταν σε αναζήτηση στέγης. Συνάντησαν έναν ιερέα τον χαιρέτησαν του φίλησαν το χέρι και ο ιερέας τους λέγει; «καλώς ορίσατε αλλά αλλού σας έστειλαν». Η μάνα απαντά: «Συγχωρέστε μας Γέροντα είμαστε φτωχοί και από την πολλή δουλειά στα χωράφια δεν ξέρουμε τι λέμε».

Ο Θαυμαστός Γέροντας Εφραίμ, αμέσως τους οδήγησε στο σπίτι του για να φάνε και να ξεκουραστούνε. Την άλλη ημέρα πρωί- πρωί πήγαν στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας. Ο Γέροντας Εφραίμ έβαλε το παιδί κάτω από την εικόνα της Ευαγγελίστριας, λειτούργησε, προσευχήθηκε και είπε στο παιδί να σηκωθεί να πάει στη μητέρα του. Να κάθεται όταν κουράζεται και να σηκώνεται μόνος του χωρίς να ζητά την βοήθεια της μάνας του. Το παιδί αυτό μεγάλωσε στο χωριό του, έγινε τσαγκάρης, δημιούργησε οικογένεια και δεν είχε πρόβλημα υγείας. Αυτά μαρτυρεί στην εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ ο Νίκος Καραβαλάκης, Πολιτικός Μηχανικός, συγχωριανός και γείτονας και αυτήκοος μάρτυρας από τον ίδιο τον Ταξιάρχη.

2. Θεραπεία δαιμονισμένης κοπέλας.

Ο Θαυματουργός και Άγιος Γέροντας Εφραίμ, μετέβη στην Ευαγγελίστρια των Λιμνών, στην οποία υπηρετούσε ως εφημέριος μαζί με τους γονείς και την δαιμονισμένη κοπέλα από χωριό της Ιεράπετρας, λειτούργησε και στη συνέχεια διάβασε τις σχετικές ευχές, η κοπέλα έγινε καλά και φεύγοντας από το ναό δώρισε στην Παναγία μια μεγάλη καδένα που φορούσε.

Την καδένα γνωρίζουν όλοι οι Λιμνιώτες από το πάθημα ενός επίδοξου κλέφτη, ο οποίος πριν φθάσει στην έξοδο της Εκκλησίας έμεινε ακίνητος στη μέση του ναού. Το πρωί μετά από παρακλήσεις στην Παναγία ελευθερώθηκε. Αυτός ο άνθρωπος έγινε υπόδειγμα ηθικής και δεν πείραξε κανένα.

Ο μοναχός Δαμασκηνός ο Αγιορείτης γράφει για τον Οσιότροπο Γέροντα Εφραίμ των Λιμνών, μεταξύ των άλλων το 1984. Από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τα εξής, σημαντικά για την ενάρετη ζωή και την αγιότητα του Οσίου Εφραίμ, Χατζηπατέρα «…εν τοις χρόνοις του Ιωσήφ Γεροντογιάννη…» (+1884) «περιβόητος εις αρετήν και αγιότητα βίου διαλάμπων Χατζή Πατέρας εις το χωρίον Λίμναις…περί του οποίου μοι διηγήθησαν πολλοί θαυμαστά και πρωτάκουστα πράγματα τα οποία παραλείπω για λόγους συντομίας και μόνον ενός την υπόμνησιν αναφέρω όπου έγινεν εις μιαν γυναίκα ήτις μετά του συζύγου μετέβησαν προς τον Όσιον . Έχει δε ούτως: Ημέραν τινα ο Χατζή Πατέρας έχοντας κτίστας κτίζοντας κελίον λέγει προς αυτούς σήμερον το βράδυ έρχεται γυναίκα με ανοικτόν το στόμα όπου ενώ εχασμάτο έμεινεν ανοικτό και δεν δύναται να κλείσει και έρχεται μετά του ανδρός της. Οι δε εθαύμασαν και ερωτώσι περίλυποι αν θα τύχει θεραπείας. Ο δε λέγε προς αυτούς και αμφιβάλλετε ότι δεν θα γίνει καλά ενόσω με πίστιν έρχεται εις την Παναγίαν; Τούτο έλεγεν διότι είχε την αγίαν εικόνα της Παναγίας εις το κελλίον του με ακοίμητον κανδύλιον και ελάμβανεν έλαιον με το βαμβάκιον και ήλειφε τους ασθενείς και εθεράπευεν αυτούς. Περί δυσμάς ηλίου ήλθεν η γυνή με ανοικτόν το στόμα θέαμα φρίκης και τρόμου εις τους ακούοντας πόσο μάλλον εις τους ιδόντας; Τότε ο Χατζή πατέρας ατενίζων τον άνδρα της γυναικός επάγει καυτήρα δριμύτατον λέγει προς αυτόν. Άθλιε και πανάθλιε οίον διέπραξες έγκλημα και οίον κακόν προεξένησας εις την ομόζυγον. σύ είσαι ο του δυστυχήματος αίτιος διότι ύβρισες την σύζυγο και έμεινε ανοικτόν το στόμα αυτής και νυν δεν δύναται να κλείσει. Ταύτα ακούσας ο ανήρ πίπτει εις τους πόδας του Οσίου και ρέει ποταμηδόν τα δάκρυα ζητεί συγχώρησιν και υπόσχεται διόρθωσιν βίου εις το εξής. Ο δε την μετάνοια αυτού αποδεχόμενος εγείρει αυτόν και παρηγορεί και νουθετεί. Είτα λαβών έλαιον με το βαμβάκιον σφραγίζει το στόμα της γυναικός και αποκαθίσταται τούτο εις την θέσιν του και απέλυσεν αυτούς εν ειρήνη. Τούτο το θαύμα μοι διηγήθη προ 60 περίπου ετών ομοχώριος του ανδρογύνου όπου εγνώρισε τον άνδρα και την γυναίκα αυτού» ( ).

3. Της ίασης των οφθαλμών της Ελένης, το γένος Σταυρακάκη, συζύγου του βαπτισιμιού του Οσίου Εφραίμ, Χατζηπατέρα, μακαριστού Γεωργίου Δημ. Μαρνέλλου (1877-1970), και πολλά άλλα.

Όσον αφορά το προορατικό χάρισμα, καταγράφονται μεταξύ άλλων οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Ιερομόναχος Εφραίμ αρνήθηκε να φάει ωραία μαγειρεμένα χόρτα γιατί ήταν από ξένο χωράφι ή είχαν συλλεχθεί Κυριακή πρωί χωρίς να πάει η νοικοκυρά στην εκκλησία. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Γέροντας θέλει να μας πει ότι και τα ασήμαντης αξίας χόρτα δεν μπορούμε να μαζεύουμε από ξένο κήπο χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη. Θεωρείται κλοπή, αφαίρεση ξένης ιδιοκτησίας. Από τα μικρά και τα ασήμαντα φθάνουμε αργά μα σταθερά, πολλές φορές, στα σημαντικά, στην αφαίρεση πραγμάτων σημαντικής αξίας. Ακόμη δεν πρέπει να παραλείπουμε τον τακτικό εκκλησιασμό, κάθε Κυριακή και να ασχολούμαστε με άλλα έργα.

Ο Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γεράσιμος μιλώντας στον ιστορικό Ιερό Ναό της Ευαγγελιστρίας Λιμνών, (23-2-2022) συνέδεσε την μνήμη του εορτάζοντος Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστού και του πολύαθλου ιερομονάχου και ασκητή Εφραίμ που κοιμήθηκε την ίδια ημερομηνία. Κατά την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Γέροντα, τους θερινούς μήνες του έτους 1915, στο Κοιμητήριο του Τιμίου Προδρόμου στις Λίμνες, άρρητη ευωδία (μυροβλυσία) πλημμύρισε τον τόπο και ευρύτερα τους κάμπους των Λιμνών και των Έξω Λακωνίων. Θεϊκό σημείο θα έλεγε κανείς, που φανερώνει την καθαρότητα του βίου και τα ύψη της αγιότητας του Θαυμαστού Γέροντα Εφραίμ.

Αυτά δεν είναι τα μόνα σημάδια μετά την οσιακή του κοίμηση. Ο Ιερομόναχος Εφραίμ εμφανίζεται πολλές φορές και κάνει αισθητή την παρουσία του σε ευσεβείς και θεοσεβούμενους λαϊκούς και σε ενάρετους ιερείς κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Εμφανίζεται και με τον Άγιο Νεκτάριο, με τον οποίο έχουν το εξής κοινό: Και οι δυο συκοφαντήθηκαν και διώχθηκαν εξ αιτίας φθονερών και ραδιούργων ανθρώπων.

Όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, είμαστε στα χέρια του ζώντος Θεού», του «αναστάντος εκ των νεκρών» και «ανιστώντος Κυρίου». Να είμαστε λοιπόν, σε εγρήγορση και προσευχή. Να προσευχόμαστε στον Τριαδικό Θεό να μας φωτίζει στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, της απιστίας και της αδιαφορίας ακόμα και των λεγόμενων χριστιανών. Να μας παρέχει τη χάρη και το έλεος του και εμείς ας έχομε ακλόνητη πίστη, εμπιστοσύνη στον Θεό και να κάνομε ταπεινά, υπακοή στο Άγιο θέλημά Του. Οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί. Η ανθρωπότητα παραπαίει. Χρειάζεται ένα ουράνιο μήνυμα. Ο Θεός, πιστεύομε και στην περίπτωση του υπό αγιοκατάταξη Οσίου Πατρός ημών Εφραίμ των Λιμνών Μεραμπέλλου, ήδη μας στέλνει από εκεί ψηλά, το ξεχωριστό αυτό ελπιδοφόρο μήνυμα. Προς όλους μας. Ας έχουμε τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής μας ανοικτά.

Παναγιώτης Μυργιώτης, Μαθηματικός, Αρθογράφος και Συγγραφεύς

www.orthmad.gr

[toula]

Και λίγα λόγια για τη συμπεριφορά μας προς τον πνευματικό.
Παρατηρούμε ότι πολλοί πιστοί μπερδεύονται σε θέματα σχετικά με την πνευματική ζωή και περισσότερο με το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως. Θα αναφέρω κάποια σημεία και τι κάνουμε σε συγκεκριμένες περιπτώσεις .
Η εξομολόγηση κανονικά δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 10 λεπτά, μιλάμε για μυστήριο και επικεντρωνόμαστε στο νόημα του μυστηρίου. Ο εξομολόγος είναι σαν τον προσωπικό γιατρό αλλά σε πνευματικό επίπεδο. Μια ιατρική επίσκεψη διαρκεί λίγο και μιλάμε αποκλειστικά για το νόσημα ή το τραύμα που μας απασχολεί. Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο θα λειτουργήσουμε και στην εξομολόγηση.
Καλό είναι η εξομολόγηση να γίνεται στην αρχή της περιόδου νηστείας και φυσικά όταν έχουμε κάποια πτώση. Κάθε φορά θα πάμε στο μυστήριο με μετάνοια, γι’ αυτό λέγεται μυστήριο μετανοίας και εξομολογήσεως. Το λέω αυτό για εκείνους που πάνε για εξομολόγηση Μ. Τετάρτη για να κοινωνήσουν Μ. Σάββατο ή για κάποιους που πάνε 14 Αυγούστου για να κοινωνήσουν την επομένη και μάλιστα θέλουν ευχή χωρίς να πούνε τίποτα! Λένε πολλοί πατέρες και γέροντες ότι καλό είναι να πηγαίνουμε πριν τις μεγάλες νηστείες αν έχουμε μαζέψει κάποια πράγματα και πτώσεις ώστε να προετοιμαστούμε καλύτερα στον αγώνα μας.
Στην εξομολόγηση φυσικά αναφέρουμε αμαρτίες/αστοχίες που κάνουμε εμείς και όχι οι άλλοι. Ούτε κουτσομπολιά, ούτε ιστοριούλες, ούτε όνειρα ζωής, ούτε προβληματισμούς, ούτε ιατρικές συμβουλές, ούτε τίποτα άλλο. Στην ουσία η εξομολόγηση είναι χειρουργείο-ιατρική πράξη, δεν κάνουμε χαβαλέ, ούτε λέμε τις ιστορίες της ζωής μας. Υπάρχουν πιστοί οι οποίοι πηγαίνουν και μάλιστα συχνά στην εξομολόγηση, λέγοντας την ιστορία της ζωής τους, και νομίζουν ότι εξομολογήθηκαν ή αναφέρουν άσχετα πράγματα που δεν αφορούν το μυστήριο λες και ο Παπάς είναι παντογνώστης ή είναι ταυτόχρονα γιατρός, μηχανικός αυτοκινήτων, νομικός κλπ.
Αν θέλουμε να συζητήσουμε κάτι με τον πνευματικό μας ή με κάποιον ιερέα μπορούμε να συνεννοηθούμε και να κλείσουμε ένα ραντεβού. Άλλο αυτό όμως και άλλο η εξομολόγηση. Ακούω συχνά ανθρώπους να λένε ότι πάνε κάθε βδομάδα για εξομολόγηση για 2 ώρες!! Αυτό δεν είναι εξομολόγηση, απλά θέλει ο άλλος να κουβεντιάσει και να πει κάποια πράγματα και ο παπάς να του διαβάσει μια ευχή και νομίζει ότι κάτι έγινε. Για να μην μιλήσουμε για εκείνους που δεν προσπαθούν να ωριμάσουν και θέλουν συνέχεια να παίρνουν ευλογία για το οτιδήποτε. «Να πάρω εκείνο το αμάξι;», «Να μετακομίσω; Να αλλάξω σπίτι, να πάρω το τάδε δάνειο κλπ;» και όλα αυτά στην εξομολόγηση!! Καμία σχέση με την πραγματικότητα!
Από την άλλη, κάποιοι έχουν και ανάρμοστη συμπεριφορά προς τον πνευματικό. Μερικοί νομίζουν ότι επειδή εξομολογούνται και έχουν πνευματικό, αυτό σημαίνει ότι έχουν και ένα τζίνι κάθε δευτερόλεπτο διαθέσιμο δίπλα τους. Αμέτρητα μηνύματα στο viber σε καθημερινό επίπεδο ή τηλεφωνικές κλήσεις για ανόητα πράγματα: «Αχ! Πάτερ δεν είμαι καλά, θέλω να μου διαβάζετε τη βασκανία συνέχεια μέσα στην ημέρα διότι με ζηλεύουν στη δουλειά», «Πάτερ, διαβάστε μια ευχή στον άντρα μου διότι δεν θέλει γούτσου γούτσου!», «Πάτερ είμαι σε δίλλημα γιατί δεν ξέρω τι μάρκα μίξερ να πάρω, διαβάστε μου μια ευχή να καθαρίσει το μυαλό μου». Φανταστείτε έναν ιερέα, ιδιαίτερα οικογενειάρχη να εξομολογεί 50 ή 100 ανθρώπους και να έχει τέτοια αντιμετώπιση στην καθημερινότητά του! Θα τρελαθεί! Δεν λέμε για κάτι αποκλειστικά πνευματικό και ιδιαίτερο όπως : «Πάτερ αύριο θα μπω για μια εγχείρηση, αν μπορείτε να κάνετε μια προσευχή για μένα». Άλλο αυτό και άλλο το άλλο.
Για να μην σχολιάσω αυτούς που είναι στον κόσμο και λένε ότι έχουν γέροντα, μιλάνε κάθε δεκάλεπτο μαζί του και ζητάνε ευλογίες για το οτιδήποτε. Ό,τι να ’ναι!
Εν κατακλείδι. Το μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως είναι σύντομο, δεν επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια εκτός αν έχουμε κάποια πτώση. Αναφέρουμε προσωπικές αμαρτίες και όχι άλλων και φυσικά δεν χρειάζεται κάθε βδομάδα. Πριν τις μεγάλες νηστείες ή αν προκύψουν πτώσεις και αυτό αν χρειαστεί. Δηλαδή αν κάποιος από τα Χριστούγεννα μέχρι το Πάσχα δεν έχει κάποια πτώση ΔΕΝ χρειάζεται να πάει για εξομολόγηση. Πολλοί πχ πάνε ενοχικά και λένε το εξής : «Τα ίδια πάτερ τα κλασσικά, άντε διάβασε μου μια ευχή για να κοινωνήσω». Απλά για να πούμε πχ ότι εξομολογήθηκαν το Πάσχα και δεν πήγαν χωρίς εξομολόγηση στο Άγιο Ποτήριο.
Πάντως για να λέμε την αλήθεια από όσους εξομολογούνται, το μεγαλύτερο ποσοστό των λεχθέντων είναι κουτσομπολιά, προβληματισμοί, δικαιολογίες και ιστορίες παρά μετάνοια από την αμαρτία.
Συζήτηση, κουβέντα, γνώμες, διάλογο μπορούμε να κάνουμε ΕΚΤΟΣ μυστηρίου. Ας τα διαχωρίσουμε σας παρακαλώ, αλλιώς πάμε σε άλλα μονοπάτια.
Καλή μετάνοια και ο Θεός μαζί μας. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Άλλο εξομολόγηση και άλλο συζήτηση. . .

[toula]

Κάποιες σκέψεις και προβληματισμοί για την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου.
Ανοίγει το Τριώδιο και βρισκόμαστε μπροστά σε δύο δρόμους από τους οποίους καλούμαστε να διαλέξουμε, την πορεία μας προς το Πάσχα. Η μία πόρτα έχει απ’ έξω την εικόνα του Τελώνη κι η άλλη του Φαρισαίου. Ποια πόρτα θ’ ανοίξεις αδερφέ;
Τον Φαρισαίο άνετα θα τον δίναμε γαμπρό στην κόρη μας. Όχι μόνο δεν θα μας πείραζε καθόλου, αλλά θα καμαρώναμε κιόλας που δώσαμε την κόρη μας σε έναν άνθρωπο γεμάτο αυτοπεποίθηση, αρετές, αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια και φυσικά είναι για την κορούλα μας ό,τι καλύτερο διότι είναι και άνθρωπος της Εκκλησίας.
Το «λάθος» του Φαρισαίου, δεν ήταν η προσευχή ή οι αρετές του, αλλά η εξής φράση: «οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων». Με αυτή τη σφαίρα «σκότωσε» τον Τελώνη. Ο συγκρητισμός! Ό,τι χειρότερο! Τον σκότωσε, τον έκανε σκαλοπάτι και πάτησε επάνω στο πτώμα του για να πει στον Θεό ότι είναι ο καλύτερος!
Υπάρχει όμως και ένα άλλο, τρίτο πρόσωπο εκτός από τον Τελώνη και τον Φαρισαίο, ένας συνδυασμός και των δύο χαρακτήρων. Είναι ο (ΤελωνοΦαρισαίος). Ο ψευτοευσεβής. Ο άνθρωπος που είναι πνευματικά απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα. Το παίζει πνευματικός άνθρωπος με μετάνοιες και πνευματική ζωή, ενώ μέσα του έχει φίδια και κρίνει τους πάντες και τα πάντα. Μπορεί ίσως, κάποιες φορές, να μην εξωτερικεύει αυτό που νιώθει και πιστεύει. Φαίνεται εξωτερικά ταπεινός , ευσεβής, λιγομίλητος, ίσως να κρατάει και ένα 1000 κομποσχοίνι ενώ πάει στο supermarket, αλλά σε περνάει γενεές δεκατέσσερις.
Προσοχή! Δεν μπορούμε να το παίξουμε Τελώνες. Την πνευματική αυτή κατάσταση που λέει το Ευαγγέλιο δεν την φοράμε με εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ένα αποτέλεσμα. Το βίωμα του Τελώνη είναι μια ερωτική υπαρξιακή κατάσταση η οποία εκφράζεται με το χτύπημα της καρδιάς. Μια υπαρξιακή κένωση μέσα από μια συγκλονιστική σχέση με τον Χριστό. «οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Να ευχηθούμε να χτυπάμε την καρδιά μας με την ίδια αγωνία, σθένος, πάθος, έρωτα όπως τη χτύπαγε ο Τελώνης. Και τη χτύπαγε για να σπάσει, ώστε να «μπει» ο Θεός μέσα του. Δηλαδή; Διαλύομαι Θεέ μου και φτιάξε με πάλι Εσύ! Και με αυτή την προσευχή γίνεται δοχείο της Χάριτος «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Mε την προσευχή βάζεις κομπρεσέρ στα πετρώματα της καρδιάς σου ώστε να κατέβεις στα υπόγεια της ύπαρξής σου και να σε φωτίσει ο Θεός. Με την προσευχή ανοίγεις χαραμάδα για να περάσουν οι ακτίνες του ήλιου της δικαιοσύνης.
Καλό αγώνα ! Καλό Τριώδιο σε όλους….
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Τον τελευταίο καιρό ακούμε μόνο θανάτους.
Ατυχήματα. Κηδείες. Απώλειες.
Βάρυνε η ψυχή μας.
Πικράθηκαν τα σωθικά μας.
Γι΄αυτό ας πούμε ξανά όμορφες λέξεις να φτιάξει ο κόσμος μας.
Αγάπη, έρωτας, φιλία, πίστη, ελπίδα, φως, χαρά, Χριστός.
Να λέμε ουρανός κι ας πατάμε ακόμη στην γή.
Να λέμε φως κι ας έχει ακόμη σκοτεινιά.
Να λέμε δοξα τω Θεώ κι ας μην είναι όλα τέλεια.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε τον θάνατο.
Δεν πρέπει να γίνει απλά μια είδηση ή ένα θέαμα.
Δεν πρέπει να συνθηκολογήσουμε με το σκοτάδι.
Σήκω άναψε μια φλόγα κι ας είναι η πιο μικρή.
Μονάχα έτσι υπάρχει ελπίδα να φωτιστεί η ζωή μας.
Από τα μικρά πάμε στα μεγάλα.
Από τα λιγα στα πολλά.
Γι’ αυτό σήμερα.
Όχι αύριο.
Σήμερα αγάπα.
Σήμερα πες όσα κρατάς μέσα σου.
Σήμερα αγκάλιασε χωρίς φόβο.
Σήμερα να χαρείς τον έρωτα, την αγαπη, τη φιλία, την παρουσία.
Μην αφήνεις την κούραση να σου κλέβει τους ανθρώπους.
Μην αφήνεις τον εγωισμό να σου κλέβει τις στιγμές.
Κάθε άνθρωπος είναι ένα δώρο του Θεού στη ζωή μας.
Τίποτα δεν μας ανήκει. Ούτε οι στιγμές. Ούτε οι άνθρωποι.
Μέσα σε έναν κόσμο που μυρίζει θάνατο, η αγάπη είναι επανάσταση.
Όσο αγαπάμε, δεν πεθαίνουμε.
Όσο είμαστε κοντά, ανασαίνει η ζωή.
-π.Λίβυος-

[toula]

το νοσοκομείο δεν πηγαίνουν οι υγιείς, για να καυχηθούν στο γιατρό πόσο καλή υγεία έχουν. Ο Φαρισαίος αυτός όμως δεν πήγε στο ναό απόλυτα υγιής ψυχικά, για να κομπάσει για την υγεία του. Αυτός ήταν σοβαρά άρρωστος, υπόφερε από την αρρώστια της αδικίας και της αλαζονείας. Στον πυρετό της αρρώστιας του αυτής όμως δεν καταλάβαινε πόσο σοβαρά άρρωστος ήταν.
Κάποτε επισκέφτηκα ένα ψυχιατρείο. Ο γιατρός με οδήγησε μπροστά από ένα συρμάτινο πλέγμα, κατά μήκος του δωματίου του πιο σοβαρά άρρωστου από τους ασθενείς του. «Πώς αισθάνεσαι;», τον ρώτησα. Κι εκείνος μου απάντησε αμέσως: «Πώς νομίζεις ότι μπορώ να αισθάνομαι, ανάμεσα σ’ όλους αυτούς τους τρελούς;».
Τι έλεγε ο Φαρισαίος; Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων. Στη πραγματικότητα δεν ευχαριστεί το Θεό επειδή αναγνωρίζει ότι σ’ Εκείνον οφείλεται το ότι δεν είναι σαν τους άλλους ανθρώπους. Όχι. Τα λόγια Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι, δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα θαυμασμό, μια αυτοεγκωμιαστική προσέγγισή του στο Θεό, ώστε Εκείνος ν’ ακούσει την κομπορρημοσύνη του. Απ’ όλα όσα λέει, προκύπτει πως δεν ευχαριστεί το Θεό για τίποτα. Αντίθετα, βλασφημεί το Θεό, με το να βλασφημεί όλη την υπόλοιπη δημιουργία Του. Για τίποτα δεν ευχαριστεί το Θεό. Όσα λέει για τον εαυτό του τ’ αποδίδει σε δικές του ενέργειες, στα κατορθώματα που μόνος αυτός πέτυχε, χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Δε θα πει σε καμιά περίπτωση πως δεν είναι άρπαγας, άδικος μοιχός ή τελώνης επειδή ο Θεός τον προφύλαξε από τις αμαρτίες και τα πάθη αυτά με τη δύναμη και το έλεός Του. Είναι αυτός που είναι, επειδή ο ίδιος αποτιμά έτσι τον εαυτό του, δηλαδή έναν άξιο άνθρωπο με εξαιρετικό χαρακτήρα, που δεν έχει το ταίρι του σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Αυτός ο εξαιρετικός χαρακτήρας κάνει προσπάθειες και θυσίες για να διατηρηθεί στο υψηλό αυτό επίπεδο, ψηλότερα απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους. Αυτό θέλει να πει όταν κομπάζει πως νηστεύει δυο φορές την εβδομάδα και δίνει το δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζει.
Ο Φαρισαίος με την προσευχή του δεν πέτυχε τον επιδιωκόμενο σκοπό. Δεν αποκάλυψε το κάλλος της ψυχής του, αλλά την ασχήμια της. Δε φανέρωσε την υγεία του, αλλά την αρρώστια. Ο Χριστός θέλησε με την παραβολή αυτή να μας δείξει πως, όχι μόνο ο συγκεκριμένος Φαρισαίος, αλλά το σύνολο των Φαρισαίων εκείνη την εποχή ήθελε να εξουσιάζει τον ισραηλιτικό λαό. Θέλησε με την παραβολή Του ο Κύριος να μας δείξει πως η διεστραμμένη ευσέβεια κι ο πλανεμένος φαρισαϊσμός ανήκουν και σε μας, σε όλες τις γενιές των χριστιανών μέχρι τις μέρες μας. Δεν υπάρχουν σήμερα ανάμεσά μας χριστιανοί που προσεύχονται στο Θεό με τον ίδιο τρόπο, όπως ο Φαρισαίος; Δεν είναι πολλοί αυτοί που αρχίζουν την προσευχή τους με κατηγορίες και μομφές κατά του πλησίον τους και τελειώνουν με αυτοεγκωμιασμούς; Δεν είναι πολλοί εκείνοι που στέκονται μπροστά στο Θεό ως δανειστές μπροστά στον οφειλέτη τους; Δε λένε πολλοί από μας, «Θεέ μου, εγώ νηστεύω, πηγαίνω στην εκκλησία, πληρώνω τους φόρους μου, κάνω δωρεές στην εκκλησία· δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους εγώ, σαν τους άρπαγες και τους συκοφάντες, σαν τους άπιστους και τους μοιχούς. Αυτοί με στεναχωρούν εμένα. Εσύ, τι κάνεις, Θεέ μου; Γιατί δεν τους αφανίζεις αυτούς, γιατί δεν επιβραβεύεις εμένα για όλ’ αυτά που κάνω για Σένα; Δε βλέπεις, Θεέ, πόσο αγνή είναι η καρδιά μου, πόσο υγιής είναι η ψυχή μου;»
Πρέπει να ξέρεις πως, όπως λέει ο όσιος Μάξιμος, «ο Θεός δεν μπορεί να σε εξαπατήσει, μα ούτε και συ Εκείνον. Όλοι κάνουν το σταυρό τους, μα δεν προσεύχονται όλοι». Ο Φαρισαίος είναι «Αβραάμ ως προς τη γενειάδα του, μα Χαμ ως προς τα έργα του».[ σεβάσμιο παρουσιαστικό, αναιδείς πράξεις]
Μ’ αυτόν τον τρόπο μιλάνε οι Φαρισαίοι. Κι ο Θεός τους ακούει και τους στέλνει πίσω κενούς, άδειους. Τους απαντά: «Δεν αναγνωρίζω την περιγραφή που κάνετε στον εαυτό σας». Στην τελική κρίση θα τους πει: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς». Δεν σας ξέρω. Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους φίλους Του από τα λόγια τους, αλλ’ από τις καρδιές τους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δεν εκτιμά τη συκιά από τα φύλλα της, αλλ’ από τους καρπούς της.
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΑΣ

[toula]

Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸ λαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.
Μιὰ νέα ὅμως τραγωδία ἀρχίζει, ἡ πορεία τοῦ Θεανθρώπου πρὸς τὸ Σταυρό. Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε στὴ χώρα τοῦ θανάτου καὶ μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει. Γεννήθηκε μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει γιὰ χάρη μας. Ἂν προσέξατε τὰ ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τὰ ὁποῖα διαβάζονται γιὰ τὴ γιορτὴ αὐτὴ εἶναι πιθανὸ νὰ καταλάβατε τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους θεσπίστηκε.
Στὸ δέκατο τρίτο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ζήτησε ἀπὸ τὸ Μωυσῆ τὴν καθιέρωση τοῦ κάθε πρωτότοκου ἀγοριοῦ, τὴν προσφορὰ τοῦ παιδιοῦ σὰν μιὰ θυσία σὲ μνήμη τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Ἰσραὴλ σώθηκε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν Αἰγυπτίων μέσῳ τοῦ θανάτου ὅλων τῶν πρωτοτόκων τῆς Αἰγύπτου.
Ἡ παρουσίαση αὐτὴ τοῦ κάθε πρωτότοκου βρέφους στὸ Ναὸ δὲ σήμαινε μιὰ πλήρη ἀφιέρωση στὸν Θεό: τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐπέστρεφαν στὴ συνέχεια πίσω στὴν καθημερινὴ κοσμικὴ ζωή. Ἡ παρουσία σήμαινε τὴν ἄφεσή τους στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, σήμαινε ὅτι ὁ Θεὸς εἶχε πάνω τους δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀναγνωριζόταν ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ γονεῖς πλήρωναν γιὰ τὸ παιδὶ σὰν λύτρα ἕνα ἀμνὸ ἢ ἕνα ζεῦγος περιστεριῶν.
Ὁ πρωτότοκος ἦταν πραγματικὰ μιὰ αἱματηρὴ θυσία ἡ ὁποία ἀναβαλλόταν ἀπὸ αἰώνα σὲ αἰώνα μέχρι τὴ μέρα ποὺ ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ ὁ Μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε γίνει Γιὸς τῆς Παρθένου, ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἡ αἱματηρὴ αὐτὴ θυσία ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀντικατάστατο τῆς θυσίας εἶχε προσφερθεῖ, αὐτὴ τὴ μοναδικὴ φορὰ ὁ Θεὸς Πατέρας δέχτηκε καὶ τὸν ἴδιο τὸ θάνατο τοῦ Βρέφους.
Ἡ θυσία ἔπρεπε νὰ περιμένει τὸν καιρό της· πέρασαν κάπου τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴν παρουσίαση τοῦ βρέφους μέχρι τὸ θάνατο τοῦ ὥριμου Ἰησοῦ· ἡ θυσία ὅμως εἶχε γίνει δεκτὴ καί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρός, τὸ βρέφος ποὺ εἶχε προσφερθεῖ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία πέθανε στὸ Γολγοθὰ πάνω σ’ ἕνα σταυρό.
Ἐνῷ ὁ Ἅγιος Συμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαία θὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ καὶ θὰ ἀποτελοῦσε ἕνα τραγικὸ μονοπάτι γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ ἐκείνη (Λκ. 2. 34, 35).
Ὁ Χριστὸς ἀκολούθησε πραγματικὰ τὸ τραγικὸ αὐτὸ μονοπάτι, τὸ μονοπάτι τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς Θείας ἐγκατάλειψης, τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ καὶ τὸ θάνατο τοῦ Γολγοθᾶ. Ὁ θάνατός Του ἦταν μιὰ καταπάτηση τοῦ θανάτου ἐφ’ ὅσον ἀναστήθηκε ζωντανὸς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ἔπειτα ἀναλήφθηκε μὲ δόξα καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιό Του Πνεῦμα καὶ ὅμως οὔτε καὶ τότε δὲν ἐξαλείφεται τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ τραγωδία τοῦ κόσμου δὲ φτάνει στὸ τέλος της.
Ὁ ἐγερθεὶς Χριστὸς ἔχει στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά, στὴν πλευρὰ τὴν οὐλὴ ἀπὸ τὴ λόγχη καὶ στὸ μέτωπό Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν κορώνα τὴν ὁποία Τοῦ εἶχαν φορέσει κοροϊδευτικά, τὸ στεφάνι ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι βασιλικὸ εἶχε γίνει ἀπὸ ἀγκάθια.
Γινόμαστε κι ἐμεῖς μέτοχοι τῆς σταυρικῆς αὐτῆς ὁδοῦ: ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς παρουσιάστηκε στὴν ἐκκλησία ὕστερα ἀπὸ τὸ Βάπτισμά του· τότε διαβάστηκαν προσευχὲς γιὰ τὶς μητέρες μας καὶ γιὰ μᾶς καὶ ἡ ἐκκλησία ἐπικαλέστηκε τὸν Κύριο, τὸν Προστάτη τῶν νηπίων ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος κρατηθεῖ στὶς ἀγκάλες τοῦ Ἁγ. Συμεών, ζητώντας ἔλεος καὶ συμπαράσταση.
Αὐτὸ ἔγινε κατ’ εἰκόνα τῆς παρουσίασης τοῦ Χριστοῦ· πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἴχαμε βαπτιστεῖ καὶ τὸ Βάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπ. Παῦλο (Ρωμ. 6. 3 11) καὶ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μιὰ καταβύθιση στὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὥστε νὰ τὸν κάνει δικό μας θάνατο, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἡ Ἀνάστασή Του γίνεται δική μας ἀνάσταση.
Ἐμεῖς λοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοι στὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο. Ὁ Χριστὸς ἦταν ζωντανὸς στὴν αἰώνια θεότητά Του καὶ τὴν ἀθάνατη ἀνθρώπινη σάρκα Του, ὅμως δέχτηκε τὸ θάνατο τῆς σάρκας Του γιὰ νὰ κοινωνήσει σὲ ὅλα μὲ τὴ δική μας ἁμαρτωλὴ σάρκα. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει –ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον– στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦ κόσμου ὁ ὁποῖος ἔχει πέσει καὶ ἐξαγοραστεῖ ἀλλὰ ποὺ δὲν ἔχει ἀπολυτρωθεῖ ἀκόμα.
Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου καλούμαστε νὰ ἀνταναπληρώσουμε στὰ σώματά μας τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 1. 24) κι ἐπειδὴ εἴμαστε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ εἴμαστε ἕνα μαζί Του, ἡ τραγωδία τὴν ὁποία ὁ ἐρχομός Του ἀπάλειψε ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸν κόσμο τῆς ἀρχαιότητας καὶ ἡ ὁποία ἔγινε κατόπιν ἡ δική Του τραγωδία συνεχίζεται μέσα σ’ ἐμᾶς σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.
+ μητρ. Σουρόζης Αντώνιος

[toula]

“Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαίαν, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί…” (Λουκ. β΄ 32-35),
Ο Συμεών προφήτευσε μ’ αυτόν τον τρόπο την αντιμετώπιση του Κυρίου από τους Ιουδαίους, αλλά και τη Σταυρική Θυσία Του.Την καταστροφή της Συναγωγής και την ανάσταση της Εκκλησίας, την καταστροφή των δαιμόνων και την ανάσταση των αγίων, όπως, παραδείγματος χάριν, σώζεται ο Ματθίας και καταστρέφεται ο Ιούδας. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι πτώση των μη πιστευόντων σε Αυτόν, και ανάσταση αυτών που πιστεύουν σε Αυτόν. Ο ένας ληστής στο Γολγοθά πιστεύει και σώζεται, ο άλλος αμφισβητεί ,χλευάζει και καταδικάζεται.
Λέγει ο άγιος Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς :
Ο ένας ληστής αναγνώρισε ότι ο Άνθρωπος που ήταν κρεμασμένος με ατίμωση και εξευτελισμό ήταν ο λαμπρός βασιλιάς της δόξας• αναγνώρισε ότι Εκείνος, ο Οποίος τη συγκεκριμένη στιγμή φαινόταν τόσο αδύναμος και ανίσχυρος, ήταν ο παντοδύναμος Δημιουργός και Κυβερνήτης του σύμπαντος.Μέσω της μετάνοιας και της ταπεινοφροσύνης, ο ληστής που ήταν κρεμασμένος στα δεξιά έφτασε στη γνώση• τα μάτια του νου και της ψυχής άνοιξαν.
Ενώπιον των ανθρώπων υπάρχουν δύο δρόμοι. Ενώπιον μας κείται ο Ζωοδότης Σταυρός του Κυρίου. Ενώπιον μας εκτείνονται οι δρόμοι των δύο ληστών. Ποιό δρόμο θα ακολουθήσουμε; Η ανθρωπότητα πάντοτε ακολούθησε τον έναν ή τον άλλο δρόμο. Ο Σταυρός του Κυρίου ήταν για τους μεν Ιουδαίους ένα πρόσκομμα, για τους δε Έλληνες -δηλαδή τους παγανιστές- μια μωρία. Για τους Ιουδαίους επίσης, ο Σταυρός του Κυρίου ήταν ύβρις• Ο Σταυρός του Κυρίου χώρισε τους ανθρώπους σε δύο μέρη. Βλέπουμε ότι κάποιοι πίστεψαν στον Χριστό, ενώ άλλοι σκόνταψαν στον λίθο του προσκόμματος και καταδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού.
Ο Μ. Αθανάσιος λέγει ότι η φράση «όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» σημαίνει ότι ο Σταυρός και το Πάθος του Χριστού, θα αποκάλυψει όλες τις εσωτερικές διαθέσεις των ανθρώπων.
Όλοι θα δουν τον Χριστό, αλλά για άλλους θα είναι Παράδεισος και για άλλους Κόλαση. Κατά την καρδία τους άλλοι θα τον νοιώσουν Πατέρα κι οι άλλοι δυνάστη
Είναι αυτοί που θα ναι αλήθεια κι αυτοί που θα ζουν την υποκρισία και το ψέμμα. Οι βαθειά ταπεινοί και συντετριμμένοι τη καρδία και οι υπερήφανοι, οι εγωιστές.
Όποιος έχει απλό μάτι, φωτεινό μάτι,όλα είναι φωτεινά. Όποιος έχει πονηρό οφθαλμό, γι’ αυτόν όλα είναι σκοτεινά.
iconandlight

[toula]

ΣΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟΔΟΧΟ ΣΥΜΕΩΝΑ
Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων
«Νοιῶσε μεγάλη χαρά, θυγατέρα Σιών, διαλάλησε τὴ χαρά σου, θυγατέρα Ἱερουσαλὴμ». Χόρευε, λαὲ τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ. Σκιρτᾶτε οἱ πύλες καὶ τὰ τείχη τῆς Σιών καὶ ὁλόκληρη ἡ γῆ. Φωνάξτε σεῖς τὰ ὄρη καὶ τὰ βουνὰ σκιρτήσατε πολύ. Τὰ ποτάμια, χειροκροτεῖστε καὶ τὰ πλήθη περικυκλῶστε τήν Σιών, βλέποντας τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα σ’ αὐτήν. Ἂς ὁμονοήσουν σήμερα τὰ οὐράνια μὲ τὰ ἐπίγεια καὶ ἂς ἀναπέμπει ὕμνους ἡ ἄνω μαζὶ μὲ τὴν κάτω Ἱερουσαλήμ, γιὰ τὸν Χριστὸ πού βρίσκεται σʼ αὐτήν, τὸν οὐράνιο καὶ τὸν ἐπίγειο. Γύρω ἀπὸ τὸν οὐράνιο χορέψτε οἱ νοερὲς δυνάμεις, καὶ τὸν ἐπίγειο ἀνυμνεῖστε τον οἱ ἄνθρωποι μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους.
Διότι σήμερα ἐμφανίστηκε ὁ Θεὸς τῶν θεῶν στὴ Σιών. Σήμερα εἰπώθηκαν λόγια δόξης γιὰ σένα, πόλη τοῦ Θεοῦ Ἱερουσαλήμ, πόλη τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ. Ἄνοιξε τὶς πύλες πρὸς τιμὴν αὐτοῦ πού ἄνοιξε σὲ ὅλους τὶς πύλες τοῦ παραδείσου, καὶ ἐπίσης ἄνοιξε τὶς πύλες τῶν τάφων πάνω ἀπὸ τὸν Σταυρό, συνέτριψε τὶς πύλες τοῦ ἅδη πού ἦταν γιὰ αἰῶνες κλειστές, καὶ ἔκλεισε κατὰ τρόπο παράδοξο τὶς πύλες τῆς παρθενίας. Σὴμερα, ἐκεῖνος πού τὰ παλιὰ χρόνια μίλησε μὲ τὸν Μωυςῆ πάνω στὺ ὄρος Σινᾶ κατὰ τρόπον θεοπρεπῆ, ἐκπληρώνει τὸν νόμο, ὑποτασσόμενος στὸν νόμο σὰν δοῦλος. Σήμερα ἔρχεται ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴ θαιμάν στὴ Σιών. Σήμερα ὁ οὐράνιος Νυμφίος, μαζὶ μὲ τὴ Θεομήτορα παστάδα, ἔρχεται στὸν ναό. Θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, βγεῖτε πρὸς προϋπάντησή του. Ἀνᾶψτε γεμάτες χαρὰ τὶς λαμπάδες στὸ ἀληθινὸ φῶς. Περιποιηθεῖτε τοὺς χιτῶνες τῶν ψυχῶν σας γιὰ χάρη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ.
Μαζὶ μὲ τὴ Σιών καὶ οἱ λαοὶ τῶν ἐθνῶν, κρατώντας λαμπάδες, ἂς τὸν προϋπαντήσουμε. Ἂς μποῦμε στὸν ναὸ μαζὶ μὲ τὸν ναὸ καὶ Θεὸ καὶ Χριστό. Μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους ἂς ψάλουμε δυνατὰ τὸν ὕμνο τῶν ἀγγέλων, «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος ὁ Κύριος Σαβαώθ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ εἶναι γεμάτα ἀπὸ τὴ δόξα του». Εἶναι γεμάτα τὰ πέρατα τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν καλωσύνη του. Εἶναι γεμάτη ὅλη ἡ κτίση ἀπὸ τὴ δοξολογία του. Εἶναι γεμάτη ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴ συγκατάβασή του. Τὰ οὐράνια, τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ καταχθόνια εἶναι γεμάτα ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνία του, γεμάτα ἀπὸ τὰ ἐλέη του, γεμάτα ἀπὸ τὶς δωρεές του, γεμάτα ἀπὸ τὶς εὐεργεσίες του.
«Ὅλα λοιπὸν τὰ ἔθνη χειροκροτεῖστε»· ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, «ἐλᾶτε καὶ δέστε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»· κάθε τί πού ἀναπνέει ἂς αἰνέσει τὸν Κύριο»· «ὅλη ἡ γῆ ἂς προσκυνήσει»· κάθε γλώσσα ἂς τραγουδήσει· κάθε γλώσσα ἂς ψάλλει· κάθε γλώσσα ἂς δοξολογήσει παιδὶ-Θεόν, σαράντα ἡμερῶν καὶ προαιώνιο· παιδὶ μικρὸ καὶ ἡλικιωμένο· παιδὶ πού θηλάζει, καὶ δημιουργὸ τῶν ὅλων. Βλέπω βρέφος, καὶ ἀναγνωρίζω τὸν Θεό μου· βρέφος πού θηλάζει καὶ διατρέφει τὸν κόσμο· βρέφος πού κλαίει, καὶ χαρίζει στὸν κόσμο ζωὴ καὶ χαρὰ· βρέφος πού σπαργανώνεται, καὶ μὲ λυτρώνει ἀπὸ τὰ σπάργανα τῆς ἁμαρτίας· βρέφος στὴν ἀγκαλιά τῆς μητέρας, μὲ σάρκα πραγματικὰ μέ συνεχή παρουσία πάνω στὴ γῆ, καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα, πραγματικὰ καὶ συνεχῶς στοὺς οὐρανούς.
Βλέπω βρέφος πού ἀπὸ τὴ Βηθλεὲμ μπαίνει στὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς ὅμως νʼ ἀποχωρίζεται καθόλου ἀπὸ τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Βλέπω βρέφος πού προσφέρει σύμφωνα μὲ τὸν νόμο στὸ ναὸ θυσία πάνω στὴ γῆ, ἀλλά καὶ τὸ ἴδιο νὰ δέχεται τὶς εὐσεβεῖς θυσίες ὅλων στοὺς οὐρανούς. Τὸν Ἴδιο νὰ κρατιέται στὶς ἀγκάλες τοῦ γέροντα κατ’ οἰκονομίαν, καὶ τὸν Ἴδιο νὰ κάθεται σὲ θρόνους χερουβικούς, ὅπως ταιριάζει σὲ Θεό. Τὸν Ἴδιο νὰ προσφέρεται καὶ νὰ ἐξαγνίζεται, καὶ τὸν Ἴδιο νὰ ἐξαγνίζει καὶ νὰ καθαρίζει τὰ πάντα. Νὰ εἶναι ὁ ἴδιος τὸ δῶρο, καὶ ὁ ἴδιος ὁ ναός. Ὁ Ἴδιος ἀρχιερεύς, καὶ ὁ ἴδιος τὸ θυσιατήριο, ὁ ἴδιος τὸ ἱλαστήριο. Ὁ ἴδιος νὰ εἶναι αὐτὸς πού προσφέρει θυσὶα, καὶ ὁ ἴδιος νὰ προσφέρεται θυσία ὑπὲρ τοῦ κόσμου, καὶ ὁ ἴδιος νὰ προσκομίζει τὰ ξύλα τῆς ζωῆς καὶ τῆς γνώσεως. Νὰ εἶναι ὁ ἴδιος τὸ ἀρνί, καὶ ὁ Ἴδιος ἡ φωτιά. Ὁ ἴδιος νὰ εἶναι τὸ ὁλοκαύτωμα, καὶ ὁ ἴδιος ἡ μάχαιρα τοῦ Πνεύματος. Ὁ ἴδιος ὁ ποιμένας, καὶ ὁ ἴδιος τὸ ἀρνί. Ὁ ἴδιος νὰ εἶναι ὁ θύτης, καὶ ὁ ἴδιος τὸ θῦμα. Αὐτός Ἐκεῖνος πού προσφέρεται, καὶ ὁ Ἴδιος Ἐκεῖνος πού δέχεται τὴ θυσία. Αὐτός νὰ εἶναι ὁ νόμος καὶ ὁ Ἴδιος τώρα νὰ ὑποτάσσεται στὸν νόμο.
Ἐμπρὸς ὅμως τώρα νὰ ἀκούσουμε τὶς σχετικὲς μὲ τὴν ἡμέρα διηγήσεις τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων. Λέγει λοιπὸν γιὰ τὸν Χριστὸ ὁ θαυμάσιος Λουκᾶς, ὅτι, «Ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ τους σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸ νόμο, ἔφεραν τὸν Ἰησοῦ στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν στὸν Κύριο, ὅπως εἶναι γραμμένο στὸν νόμο τοῦ Κυρίου ὅτι κάθε ἀρσενικὸ πού ἀνοίγει μήτρα, πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς ἀφιερωμένο στὸν Κύριο». Ὁ Σαμουὴλ λοιπὸν καὶ ὁ Ἰσαὰκ καὶ μαζὶ μ’ αὐτούς καὶ ὁ Ἰακὼβ καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὅλοι ὅσοι γεννήθηκαν ἀπὸ στείρα μητέρα, χωρὶς ἐλπίδα, καὶ ἄνοιξαν τὶς ἄκαρπες μῆτρες τῶν μητέρων τους, ὀνομάστηκαν ἅγιοι (ἀφιερωμένοι) τοῦ Κυρίου. Ἐνῶ ὁ Χριστός, ὁ μόνος πού γεννήθηκε ἀπὸ μοναδικὴ παρθένο (τοῦ μόνου Θεοῦ Υἱὸς Μονογενής), καὶ δὲν ἄνοιξε τὶς παρθενικὲς πύλες, δὲν εἶναι ἁπλῶς ἅγιος (ἀφιερωμένος) τοῦ Κυρίου, ἀλλ’ εἶναι Ἅγιος τῶν ἁγίων, καὶ Κύριος τῶν κυρίων, καὶ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ πρωτότοκος τῶν πρωτοτόκων, καὶ ἄρχοντας τῶν ἀρχόντων, καὶ βασιλιὰς τῶν βασιλέων, καὶ ὡς τέτοιος θὰ ὀνομάζεται καὶ θὰ πιστεύεται καὶ θὰ προσκυνεῖται, καὶ τώρα στὸν ναὸ θὰ ἀνακηρυχθεῖ ἀπὸ τὸν Συμεών.
«Ὑπῆρχε», λέγει, «ἕνας ἄνθρωπος στὴν Ἱερουσαλήμ, πού ὀνομαζόταν Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν δίκαιος καὶ ὑπῆρχε ἅγιο Πνεῦμα ἐπάνω του. Καὶ τοῦ εἶχε ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ τοῦ Κυρίου. Πῆγε λοιπὸν μὲ ἔμπνευση τοῦ Πνεύματος στὸ ἱερό, καὶ καθὼς οἱ γονεῖς του ἔφερναν τὸ παιδὶ Ἰησοῦ, γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν γι’ αὐτό τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, αὐτός τότε τὸ δέχθηκε στὴν ἀγκαλιά του, εὐλόγησε τὸν Θεὸ καὶ εἶπε: Τώρα ἀπόλυσε, Δέσποτα, τὸν δοῦλο σου μὲ εἰρήνη, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο σου, διότι εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τὴ σωτηρία σου πού ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τούς λαούς, ἕνα φῶς πού θὰ εἶναι ἀποκάλυψη γιὰ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ δόξα γιὰ τὸν λαό σου τὸν Ἰσραὴλ». «Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ ἐξυμνήσει τὰ ἔργα τῆς δύναμης τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κάνει ἀκουστοὺς ὅλους τούς ὕμνους σ’ αὐτόν;». Αὐτός πού κρατάει ὅλη τὴ γῆ στὴ χούφτα του, χωράει στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ γέροντα, καὶ βαστάζεται, «αὐτός πού κρατεῖ τὰ πάντα μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο του».
Ἂς ἀγάλλεται ὁ Ἀδάμ, λέγοντας μέσω τοῦ Συμεὼν στὸν Χριστὸ: «Τώρα ἀπόλυσε τὸν δοῦλο σου, Δέσποτα, ὅπως εἶπες, εἰρηνικά». Τώρα ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὰ αἰώνια δεσμὰ· τώρα γλύτωσέ με ἀπὸ τὴ φθορὰ· τώρα λύτρωσέ με ἀπὸ τὸ θάνατο· τώρα ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὴ λύπη, σὺ ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου, τὸν ὁποῖον στὸν ναὸ ὁ Συμεὼν ἀγκαλιάζοντάς τον καὶ κηρύττοντας τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας σʼ ὅλους τούς ἐθνικοὺς καὶ Ἰουδαίους, σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται καὶ μὲ λαμπρὴ καὶ διαπεραστικὴ φωνὴ κραύγαζε γι’ αὐτόν λέγοντας· Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού ὑπάρχει, καὶ προϋπῆρχε, καὶ εἶναι διαρκῶς παρὼν στὸν Πατέρα, ὁμοούσιος, ὁμόδοξος, ὁμοδύναμος, ἰσοδύναμος, παντοδύναμος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀναλλοὶωτος, ἀπερίγραπτος, ἀόρατος, ἀκατανόμαστος, ἀκατάληπτος, ἀψηλάφητος, ἀκατανόητος, ἄδηλος.
Αὐτὸς εἶναι τὸ ἀπαύγασμα τῆς δόξας τοῦ Πατέρα. Αὐτὸς εἶναι ἡ σφραγίδα τῆς συστάσεως τῶν πάντων. Αὐτός εἶναι τὸ φῶς τῶν φώτων, πού ἀνατέλλει ἀπὸ τοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα. Αὐτός εἶναι ὁ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ Θεός πού ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτός εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, πού προέρχεται ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ. Αὐτός εἶναι ὁ ποταμὸς τοῦ Θεοῦ, πού πηγάζει ἀπὸ τὴ θεία ἄβυσσο, ἀλλὰ δὲν ἀποχωρίζεται ἀπ’ αὐτήν. Αὐτός εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς ἀγαθότητας τοῦ Πατέρα καὶ τῆς αἰώνιας μακαριότητας. Αὐτός εἶναι, τὸ νερὸ τῆς ζωής, πού χαρίζει στὸν κόσμο ζωή. Αὐτός εἶναι ἡ ἄκτιστη ἀκτίνα, πού γεννήθηκε ἀπὸ τὸν ἥλιο, πού ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὸ φῶς, ἀλλά δὲν ἀποκόπτεται ἀπὸ αὐτόν. Αὐτός εἶναι ὁ Θεὸς−Λόγος, ὁ Ὁποῖος ἔφερε τὰ πάντα στὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία μόνο μὲ τὸν λόγο του. Αὐτός εἶναι ὁ Ἑωσφόρος, πού πρὶν ἀπὸ τὸν ἑωσφόρο ὀργάνωσε τὶς δυνάμεις τῶν οὐρανίων, ἀσώματων, ἀόρατων στρατευμάτων καὶ ταγμάτων. Αὐτός εἶναι πού μόνος ἅπλωσε τὸν οὐρανό, καὶ περπατᾶ πάνω στὴ θάλασσα, σὰν νὰ εἶναι ἔδαφος. Αὐτός εἶναι πού τύλιξε τὴν ἄβυσσο μὲ ὁμίχλη. Αὐτός εἶναι πού στερέωσε τὴ γῆ πάνω στὰ νερά. Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού περιτείχισε τὴ θάλασσα μὲ ἄμμο. Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού διαχώρισε τὸ φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι. Αὐτός εἶναι πού καθόρισε τὴν κυκλικὴ διάταξη τῶν ἄστρων. Αὐτός εἶναι πού δημιούργησε μὲ σοφία ὅλο τὸν ὁρατὸ καὶ νοητὸ κόσμο. Αὐτός εἶναι πού μὲ χέρια ἀχειροποίητα ἔπλασε καὶ διαμόρφωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ πηλό. Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού μᾶς δημιούργησε ‘κατ εἰκόνα’ Θεοῦ, καὶ πού τώρα ὁ Ἴδιος ἔγινε ἄνθρωπος σύμφωνα μὲ τὴ δική μας εἰκόνα. Ἄνθρωπος, ἀλλά καὶ Θεὸς ὁ Ἴδιος. Ἔγινε ἄνθρωπος ὡς πρὸς αὐτό πού βλέπεται, ὁλόκληρος ὅπως καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος μαζὶ μὲ τοὺς ὁμοίους μου, γιὰ νὰ μὲ καθαρίσει καὶ νὰ μέ σώσει. Εἶναι Θεός, μὲ ὅλη τὴ σημασία τῆς λέξεως, τέλειος, ἔχοντας τὴν οὐσία τοῦ τέλειου Πατέρα. Αὐτός, ἐνῶ ἔχει δεσποτικὴ μορφὴ Θεοῦ, τώρα ἔλαβε τὴ δική μου μορφὴ τοῦ δούλου, χωρὶς νὰ μειώσει τὴ θεϊκή του ὑπόσταση, ἀλλά ἁγιάζοντας τὴν ποιότητα τῆς δικῆς μου φύσεως. Εὑρίσκεται ὁλόκληρος ἐπάνω, ἀλλʼ ἐπίσης ὁ ἴδιος ὁλόκληρος καὶ κάτω. Στὸν οὐρανὸ γεννήθηκε προαιώνια, καὶ στὴ γῆ ἀσπόρως. Εἶναι δημιουργὸς ἐκείνων πού ὑπάρχουν στὸν οὐρανὸ ὡς Θεός, καὶ στὴ γῆ κάτω εἶναι δημιούργημα ὡς ἄνθρωπος.
«Ἀκοῦστε τα αὐτὰ ὅλα τὰ ἔθνη». Ἄκουσε, Ἰσραηλιτικὲ λαὲ. Αὐτός, τὸν Ὁποῖο ἐγὼ ὁ δικός σου ἱερέας Συμεὼν κρατῶ στὴν ἀγκαλιά μου, Αὐτός, διακηρύττω μὲ δυνατὴ φωνὴ καὶ ὁμολογῶ στὸν λαὸ μέσα στὸν ναό, εἶναι ὁ Κύριος καὶ Θεός σου. «Γι’ αὐτό πρόσεχε, λαέ μου, τὰ λόγιά μου· ἀνοῖξτε τὰ αὐτιά σας στὰ λόγια πού βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα μου». Αὐτό τὸ παιδὶ εἶναι ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἠσαΐας προφήτεψε λέγοντας: «θὰ γεννηθεῖ παιδὶ γιά μᾶς καὶ θὰ μᾶς δοθεῖ υἱός, πού θὰ ὀνομάζεται ἀγγελιοφόρος τῆς μεγάλης ἀποφάσεως (τοῦ Πατέρα), θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιστής (Ἰσραηλιτικὲ λαέ), ἀρχηγός τῆς εἰρήνης, πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Ἐφόσον λοιπὸν τὸ παιδὶ αὐτό εἶναι Θεὸς ἰσχυρός, τότε γι’ αὐτόν εἶπε ὁ Δαβίδ, «θὰ φανερωθεῖ ὁ Θεὸς τῶν θεῶν στὴ Σιών». Γιὰ τὸ παιδὶ αὐτό φωνάζει ὁ Ἱερεμίας, ὅτι «ὁ Θεὸς φανερώθηκε στὴ γῆ καὶ συναναστράφηκε τοὺς ἀν- θρώπους».
Αὐτὸ τὸ παιδὶ εἶναι ἐκεῖνο πού τὰ παλιὰ χρόνια καὶ ἒσυσε τὴ θάλασσα γιὰ χάρη τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ βύθισε τὸν Φαραώ, καὶ ἔδωσε τὸν νόμο στοὺς Ἰσραηλίτες, καὶ ἔρριξε σὰν βροχὴ τὸ μάννα, καὶ ὁδήγησε τὸ ἑβραϊκὸ γένος μὲ φωτεινὴ στήλη, καὶ ἔσκισε τὸν βράχο, καὶ διαφύλαξε ἄφλεκτη τὴ βάτο ἀπὸ τὴ φλόγα πού ἡ φωτιὰ της ἦταν δροσερή. Αὐτὸ τὸ παιδὶ τὸν Μωυσῆ, ὅταν ἦταν σαράντα ἐτῶν, τὸν ἔκανε φονιὰ τοῦ αἰγυπτιακοῦ λαοῦ, καὶ γιὰ σαράντα χρόνια τὸν ἔκανε βοσκὸ προβάτων, καὶ ἐπὶ σαράντα ἔτη τὸν ἔκανε ὁδηγὸ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ τὸν ἐνίσχυσε, ὥστε νὰ νηστέψει ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, ὅπως καὶ αὐτό τὸ παιδὶ μετὰ τὴ βάπτισή του νήστεψε σαράντα μέρες, καὶ σαράντα μέρες, μετὰ τὴν ἀναστασή του ἀπό τούς νεκρούς, ἀναλήφθηκε στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, καὶ μετὰ σαράντα μέρες ἀπὸ τὴ γέννησή του ἀπὸ τὴν Παρθένο, εἰσῆλθε τώρα στὴν ἐπίγεια Ἱερουσαλήμ.
Γιὰ τὸ παιδὶ αὐτό ὁ Ἀββακούμ προφήτεψε λέγοντας: Θὰ ἔρθει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴ θαιμᾶν», δηλαδὴ ἀπὸ τὸν νότο. Διότι ἀπὸ τὰ νότια της Ἱερουσαλήμ, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ Βηθλεέμ, μπῆκε τώρα στὴν Σιών. Γιὰ αὐτό τὸ παιδὶ ὁ Μωυσῆς μᾶς διαβεβαίωσε λέγοντας, «ὅτι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς θὰ ἀναδείξει πρὸς χάριν σας προφήτη ἀπό τούς ἀδελφούς σας, καὶ ὅποιος δὲν τὸν ἀκούει, θὰ ἐξολοθρεύεται ἡ ψυχὴ του». Γι’ αὐτό τὸ παιδὶ καὶ ὁ προφήτης Δαβὶδ προσευχόταν λέγοντας· «Ἐμφανίσου, σὺ πού κάθεσαι πάνω στὰ Χερουβίμ. Θέσε σὲ ἐνέργεια τὴ δύναμή σου καὶ ἔλα νὰ μᾶς σώσεις»· καὶ πάλι: «Κάνε νὰ μᾶς προφθάσουν χωρὶς ἀργοπορία οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε»· καὶ πάλι: «Κύριε, χαμήλωσε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβα». Καὶ ἀλλιῶς: «Σὺ Κύριε, Θεὲ τῶν δυνάμεων, σπεῦσε νὰ ἐπισκεφθεῖς ὅλα τὰ ἔθνη». Γι’ αὐτό: «Μάθετέ το αὐτό ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ταπεινωθεῖτε».
Δέστε λοιπόν, Ἰουδαῖοι, καὶ πεισθεῖτε, ὅτι αὐτό τὸ παιδὶ ὑμνοῦν οἱ ἄγγελοι· αὐτό προσκυνοῦν οἱ ἀρχάγγελο· αὐτό τρέμουν οἱ ἐξουσίες· αὐτό δοξάζουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις· αὐτό ὑπηρετοῦν τὰ Χερουβίμ· αὐτό θεολογοῦν τὰ Σεραφίφ. Αὐτό ὑπηρέτει ὁ ἥλιος· αὐτό ὑπηρετεῖ λειτουργικὰ ἡ σελήνη· σ’ αὐτό ὑπακούουν τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως· σ’ αὐτό ὑποτάσσονται οἱ πηγές. Αὐτό τὸ παιδὶ μόλις τὸ εἶδαν οἱ πύλες τοῦ ἅδη συντρίφτηκαν, ἐνῶ οἱ πύλες οἱ οὐράνιες ἄνοιξαν, καὶ ὁ ἅδης βλέποντάς το τρόμαξε. Αὐτό τὸ παιδὶ κατάργησε τὸν θάνατο, τὸν διάβολο τὸν καταντρόπιασε· τὴν κατάρα τὴν κατάργησε, τὴ λύπη τὴν ἔπαυσε, τὸ φίδι τὸ συνέτριψε· τὸ μεσότοιχο τὸ γκρέμισε, τὸ πονηρὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν τὸ ἔσχισε, τὴν ἁμαρτία τὴν πάτησε, τὴν πλάνη τὴν κατάργησε, τὴν κτίση τὴν ἀνάστησε. Αὐτό τὸ παιδὶ ἔσωσε τὸν Ἀδάμ, ἀνέπλασε τὴν Εὕα, προσκάλεσε τὰ ἔθνη, φώτισε τὸν κόσμο.
Γιʼ αὐτό ἐλᾶτε καὶ σεῖς, φιλόχριστοι καὶ φιλόθεοι, νὰ προϋπαντήσουμε ὅλοι καθαροὶ καὶ χαρούμενοι τὸν ἐρχομό τοῦ Κυρίου καὶ Δεσπότη μας. Νὰ τὸν προϋπαντήσουμε ὄχι νομικά, ἀλλά πνευματικὰ· ὄχι νοιώθοντας ἀπόλαυση στὴν κοιλιά, ἀλλά σκιρτώντας μὲ τὸν πνεῦμα· ὄχι μεθώντας μὲ κρασί, ἀλλά ὄντας θερμοὶ στὸ πνεῦμα. Ἔτσι σήμερα ἂς στολίσουμε χαρούμενοι μὲ τρόπο λαμπρὸ τὶς λαμπάδες. Ἔτσι, ὡς υἱοί τοῦ φωτός, ἂς προσφέρουμε τὰ κεριά μας στὸ ἀληθινὸ φῶς, τὸν Χριστὸ· διότι φανερώθηκε στὸν κόσμο «ἕνα φῶς, πού θὰ εἶναι ἀποκάλυψη γιὰ τὰ ἔθνη». Γι’ αὐτό, ὡς φῶτα ἐκ φωτός, ἂς λάμψουμε περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸ χιόνι, ἂς γίνουμε τυρὶ πιὸ ἄσπρο ἀπὸ τὰ γάλα, ἂς γίνουμε φωτινοὶ περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸ πολύτιμο λιθάρι, τὸ ζαφείρι, καὶ πετώντας στὸν οὐρανὸ ἄσπιλοι περισσότερο καὶ ἀπὸ τὰ περιστέρια, ἂς βγοῦμε σὲ προϋπάντηση τοῦ Θεοῦ στὰ σύννεφα.
Ὅλοι σήμερα, ἀλλά καὶ πάντοτε, ἂς διακηρύξουμε τὰ γεγονότα τῆς γιορτῆς. Ἂς χορέψουμε μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἂς λάμψουν τὰ πρόσωπά μας μαζὶ μὲ τοὺς ποιμένες, ἂς προσκυνήσουμε μαζὶ μὲ τοὺς μάγους, ἂς γιορτάσουμε μαζὶ μὲ τὴ Βηθλεέμ, ἂς προϋπαντήσουμε μαζὶ μὲ τὴ Σιών, ἂς ἁγιασθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν ναό, ἂς γεμίσουμε ἀγαλλίαση δοξάζοντας μαζὶ μὲ τὴν Παρθένο, ἂς προσφέρουμε μαζὶ μὲ τὸν Ἰωσήφ, σὰν δύο τρυγόνια, τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μας· ἂς ἀγκαλιάσουμε μαζὶ μὲ τὸν Συμεὼν τὸν Χριστό, καὶ μαζὶ μὲ τὴν Ἄννα ἂς τὸν δοξάζουμε, γιὰ νὰ βρεθοῦμε μέσα στὰ αἰώνια ἀγαθά, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴν εὐσπαγχνία καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.