Ὅταν ὁ δίκαιος Συμεὼν συνάντησε τὴν Παναγία ποὺ κρατοῦσε τὸν Χριστό, ἔλαβε τὸ θεῖο βρέφος στὴν ἀγκαλιά του. «Καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸ εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν» (Λουκ. β´ 28). Αὐτὴ ἡ σκηνὴ εἶναι συγκλονιστική. Καί, βέβαια, δὲν μποροῦσε νὰ γίνῃ αὐτό, ἂν οἱ βραχίονές του δὲν ἐνισχύονταν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.
Ἡ σκηνὴ αὐτὴ μας ὑπενθυμίζει τὸ ὅραμα τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου.
Ἀφοῦ ὁ Προφήτης εἶδε «τὸν καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου» καὶ τὰ Σεραφεὶμ νὰ εὑρίσκωνται γύρω ἀπὸ Αὐτόν, καὶ ὁμολόγησε τὴν ἀκαθαρσία τῶν χειλέων του, συνέβη τὸ ἑξῆς καταπληκτικό. «Καὶ ἀπεστάλη πρός με ἓν τῶν Σεραφεὶμ καὶ ἐν τῇ χειρὶ εἶχεν ἄνθρακα, ὃν τῇ λαβίδι ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἥψατο τοῦ στόματός μου καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἥψατο τοῦτο τῶν χειλέων σου καὶ ἀφελεῖ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριεῖ» (Ἡσ. στ´ 6-7).
Ἡ ὅραση αὕτη ἀναφέρεται στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ, ἄλλωστε, ὁ Προφήτης Ἡσαΐας ἐκλήθη νὰ κηρύξῃ στὸν Ἰσραηλιτικὸ λαὸ τὴν ἔλευση τῆς παρακλήσεως, δηλαδὴ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, γι᾿ αὐτὸ καὶ θεωρεῖται ὡς ὁ μεγαλοφωνότατος τῶν Προφητῶν καὶ πέμπτος Εὐαγγελιστής. Μὲ μεγάλη καθαρότητα καὶ ἀκρίβεια περιέγραψε σκηνὲς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.
Τὸ ὅτι ἡ ὅραση αὐτὴ συνδέεται μὲ τὴν ἐνανθρώπηση φαίνεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑρμηνευτικὴ παράδοση. Σὲ ἕνα τροπάριο τῶν μεγαλυναρίων τῆς ἑορτῆς λέγεται: «Ἡ λαβὶς ἡ μυστικὴ ἡ τὸν ἄνθρακα Χριστόν, συλλαβοῦσα ἐν γαστρὶ σὺ ὑπάρχεις Μαριάμ». Ὅλες οἱ ἀποκαλύψεις στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἀποκαλύψεις τοῦ ἄσαρκου Λόγου, στὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες φανέρωνε τὴν ἐνανθρώπησή Του, τὴν ἔλευσή Του ἐν σαρκί. Ἔτσι, λοιπόν, ἐδῶ λέγεται ὅτι ὁ ἄνθρακας εἶναι ὁ Χριστός.
Ἡ μυστικὴ λαβίδα ποὺ κρατεῖ τὸν ἀνθράκα εἶναι ἡ Παναγία, ποὺ τὸν συνέλαβε στὴν κοιλία της. Καὶ ἡ Παναγία δίνει τὸν ἄνθρακα αὐτὸν στὸν δίκαιο Συμεών. Οὐράνιο θυσιαστήριο εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, ὁ οὐρανός. Γι᾿ αὐτὸ ψάλλουμε: «Κατελθόντ᾿ ἐξ οὐρανοῦ τὸν Δεσπότην τοῦ παντός, ὑπεδέξατο αὐτὸν Συμεὼν ὁ Ἱερεύς».
Ὅπως ὁ Προφήτης Ἡσαΐας δέχθηκε τὸν ἄνθρακα καὶ δὲν κατακάηκε, ἀλλὰ καθαρίστηκε καὶ ἔγινε Προφήτης, ἔτσι καὶ ὁ δίκαιος Συμεὼν δέχθηκε τὸν ἄνθρακα Χριστὸ ἀπὸ τὴν Παναγία καὶ δὲν κατακάηκε, ἀλλὰ καθαρίστηκε κατὰ τὸν λόγο: «ἰδοὺ ἥψατο τῶν χειλέων σου καὶ ἀφελεῖ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριεῖ».
Ἡ τελευταία αὐτὴ φράση εἶναι δεῖγμα ὅτι τὸ ὅραμα τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου ἀναφερόταν στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία καθόρισε ὥστε ἡ φράση αὐτὴ νὰ λέγεται ἀπὸ τὸν λειτουργοῦντα Ἱερέα, μετὰ τὴν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Συνδεδεμένη αὐτὴ ἡ προφητικὴ εἰκόνα μὲ τὸν δίκαιο Συμεών, ἀναφορικὰ μὲ τὴν θεία Κοινωνία, δείχνει ὅτι γιὰ νὰ μὴ κατακαύσῃ τὸν ἄνθρωπο ἡ θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἔχῃ Πνεῦμα Ἅγιον, ὅπως ἀκριβῶς ὁ δίκαιος Συμεών.
Ἔτσι, λοιπόν, ὁ φλεγόμενος ἄνθρακας εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Χριστός, θυσιαστήριο ἡ κοιλία τῆς Παναγίας, τὰ Σεραφεὶμ εἶναι ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος, λαβὶς μυστικὴ τὰ χέρια τῆς Παναγίας, ποὺ δίνουν τὸν ἄνθρακα στὸν δίκαιο Συμεών.
(Ιεροθέου μητρ.Ναυπάκτου,Εισαγωγή στην ορθόδοξη Χριστολογία)
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου...
Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”.
Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!
Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.
Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.
Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή.
+ π.Αλέξανδρος ΣΜΕΜΑΝ
Πόσο ἐκπληκτικὴ καὶ ὄμορφη εἶναι ἡ εἰκόνα, ὁ πρεσβύτερος νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ βρέφος, καὶ πόσο παράξενα τὰ λόγια του: “ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…”.
Συλλογιζόμενοι αὐτά τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ τὴ σχέση πού ἔχει μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας. Ὑπάρχει στὸν κόσμο κάτι πιὸ χαρούμενο ἀπὸ μιὰ συνάντηση, μιὰ “ὑπαπαντὴ” μὲ κάποιον πού ἀγαπᾶς; Εἶναι ἀλήθεια πώς τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ περιμένεις, νὰ ἀποβλέπεις σὲ μιὰ συνάντηση. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσδοκία τοῦ Συμεὼν τὸ σύμβολό της; Δὲν εἶναι ἡ πολύχρονη ζωὴ του σύμβολο τῆς προσδοκίας, αὐτὸς ὁ “πρεσβύτης” πού περνᾶ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ του περιμένοντας τὸ φῶς πού φωτίζει τοὺς πάντες καὶ τὴ χαρὰ πού πληρώνει τὰ πάντα; Πόσο δὲ ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!
Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.
Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύεις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.
Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή.
+ π.Αλέξανδρος ΣΜΕΜΑΝ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Να θυμάστε, σας παρακαλώ, πάντοτε τα λόγια του Χριστού: «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Μτ. 21, 31).
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήταν καλεσμένος στο σπίτι ενός Φαρισαίου Σίμωνα σε γεύμα. Το έμαθε μια πόρνη και αφού αγόρασε πολύτιμο μύρο πήγε τρομαγμένη στο σπίτι του Σίμωνα. Γονάτισε κοντά στα πόδια του Ιησού, τα έβρεχε με τα δάκρυά της, τα σκούπιζε με τα μαλλιά της και τα άλειφε με μύρο. Ο Φαρισαίος Σίμων το έβλεπε και μέσα του κατηγορούσε τον Ιησού αγανακτώντας για το ότι ο Κύριος δεν απομάκρυνε αυτήν την ακάθαρτη και αμαρτωλή γυναίκα. Μέσα του έλεγε: «οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστι» (Λκ. 7, 39).
Ο Πολυέλεος Υιός του Θεού κοίταξε με ευσπλαχνία την γυναίκα αυτή και της άφησε τις πολλές της αμαρτίες διότι μετανόησε ειλικρινά και με όλη την καρδιά της αγάπησε Αυτόν που είναι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.
Στο Ναό των Ιεροσολύμων την ώρα που προσφέρονταν θυσίες βρίσκονταν μεταξύ των άλλων ανθρώπων ένας Φαρισαίος, υπερήφανος για την ευσέβειά του, και ένας αμαρτωλός τελώνης περιφρονημένος από όλους. Αυτός δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του και χτυπώντας το στήθος του επαναλάμβανε μόνο μία σύντομη ευχή: «ὁ Θεὸς ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λκ. 18, 13). Ο υπερήφανος Φαρισαίος ευχαριστούσε τον Θεό ότι δεν είναι όπως αυτό το πλήθος των αμαρτωλών ανθρώπων ή όπως αυτός ο τελώνης. Όμως αυτόν τον ταπεινό τελώνη έβλεπε από τα ύψη του ουρανού και άκουγε πώς εκείνος χτυπά το στήθος του, Αυτός που με το στόμα του προφήτη Ησαΐα είπε: «ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου» (Ησ. 66, 2).
Στην αμαρτωλή γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνα Φαρισαίου και στον τελώνη στο Ναό των Ιεροσολύμων πραγματοποιήθηκε ο λόγος του Χριστού γεμάτος πόνο, αγάπη και δικαιοσύνη: «ἦλθε γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Μτ. 18, 11). Και ένας άλλος: «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες» (Μτ. 9, 12). Ο Φαρισαίος ο οποίος στην προσευχή του υποτίμησε τον τελώνη ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που τους σεβόταν ο λαός. Όμως επειδή κατέκρινε τον τελώνη και επειδή ήταν υπερήφανος τον κατηγόρησε ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο οποίος είπε: «τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Λκ. 16, 15).
Όμως η παραβολή του Τελώνου και του φαρισαίου δεν λέει ότι ο Φαρισαίος έφυγε από το Ναό κατηγορημένος αλλά λιγότερο δικαιωμένος από τον Θεό παρά ο τελώνης. Αυτή είναι η ύψιστη δικαιοσύνη του Θεού. Στα μάτια Του ακόμα και η τέτοια τυπική ευσέβεια των Φαρισαίων έχει την αξία της.
Η παραβολή αυτή του Χριστού, για την οποία σας μίλησα είναι άξια μεγάλης προσοχής διότι σ’ αυτήν ο Κύριός μας μάς έδειξε πόση σημασία έχει η πνευματική φτώχεια, δηλαδή η ταπείνωση, για την προσευχή και για τα καλά έργα. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να περηφανευόμαστε για τα καλά και ευάρεστα στον θεό έργα μας και για την ευλάβειά μας. Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρούμε φυσικά και αναγκαία. Ούτε πρέπει να δίνουμε προσοχή σ’ αυτά και να τα θυμόμαστε. Το αριστερό μας χέρι να μην γνωρίζει τι κάνει το δεξιό.
Δεν πρέπει να ξέρουμε τι είναι η υπερηφάνεια και τι είναι ο αυτοέπαινος, όπως δεν το ξέρουν τα μικρά παιδιά για τα οποία ο Κύριό μας Ιησούς Χριστός είπε: «ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Μτ. 18, 3). Η ταπείνωσή μας μέρα με τη μέρα θα μεγαλώνει αν, ως κανόνα της ζωής μας, θα πάρουμε και έναν άλλο λόγον του Κυρίου: «ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν» (Λκ. 17, 10). Να είναι ο οδηγός της ζωής μας η πρώτη και η σπουδαιότερη στους μακαρισμούς εντολή: «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Μτ. 5, 3).
Εδώ θα μπορούσα να τελειώσω την ομιλία μου για την θαυμαστή εκείνη παραβολή του Χριστού. Θέλω όμως, για μια ακόμη φορά, να γυρίσω στο λόγο του Χριστού ο οποίος λέει: «ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Λκ. 16, 15). Πρέπει να θυμούνται αυτόν τον λόγο του Χριστού οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι επιδιώκουν την εύνοια των προϊσταμένων τους και γενικά αυτών που κατέχουν τις υψηλές θέσεις και έχουν την εξουσία στα χέρια τους, τους ζηλεύουν, τους κολακεύουν και δεν τολμούν να τους ελέγξουν για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δίκαιος Θεός βλέπει αυτούς τους «ὑψηλούς» που βάζουν τον εαυτό τους πάνω από όλους, τους ελέγχει και τους κρίνει με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ κυρίου ὑψηλοί, ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός· καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ. ἡμέρα γὰρ κυρίου σαβαὼθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, καὶ ταπεινωθήσονται… καὶ πεσεῖται ὕψος ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ» (Ησ. 2, 11-12, 17). Να θυμόμαστε πάντα τον φοβερό αυτό λόγο του Χριστού και να δοξάζουμε και να επαινούμε μόνο αυτούς που περιφρόνησαν την δόξα του κόσμου και αγάπησαν τον λόγο και την δικαιοσύνη του Θεού, τους αγίους δηλαδή και τους ταπεινούς ανθρώπους. Αμήν.
(Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, “Λόγοι και Ομιλίες” Τόμος Α΄, εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, 2014)
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήταν καλεσμένος στο σπίτι ενός Φαρισαίου Σίμωνα σε γεύμα. Το έμαθε μια πόρνη και αφού αγόρασε πολύτιμο μύρο πήγε τρομαγμένη στο σπίτι του Σίμωνα. Γονάτισε κοντά στα πόδια του Ιησού, τα έβρεχε με τα δάκρυά της, τα σκούπιζε με τα μαλλιά της και τα άλειφε με μύρο. Ο Φαρισαίος Σίμων το έβλεπε και μέσα του κατηγορούσε τον Ιησού αγανακτώντας για το ότι ο Κύριος δεν απομάκρυνε αυτήν την ακάθαρτη και αμαρτωλή γυναίκα. Μέσα του έλεγε: «οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστι» (Λκ. 7, 39).
Ο Πολυέλεος Υιός του Θεού κοίταξε με ευσπλαχνία την γυναίκα αυτή και της άφησε τις πολλές της αμαρτίες διότι μετανόησε ειλικρινά και με όλη την καρδιά της αγάπησε Αυτόν που είναι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.
Στο Ναό των Ιεροσολύμων την ώρα που προσφέρονταν θυσίες βρίσκονταν μεταξύ των άλλων ανθρώπων ένας Φαρισαίος, υπερήφανος για την ευσέβειά του, και ένας αμαρτωλός τελώνης περιφρονημένος από όλους. Αυτός δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του και χτυπώντας το στήθος του επαναλάμβανε μόνο μία σύντομη ευχή: «ὁ Θεὸς ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λκ. 18, 13). Ο υπερήφανος Φαρισαίος ευχαριστούσε τον Θεό ότι δεν είναι όπως αυτό το πλήθος των αμαρτωλών ανθρώπων ή όπως αυτός ο τελώνης. Όμως αυτόν τον ταπεινό τελώνη έβλεπε από τα ύψη του ουρανού και άκουγε πώς εκείνος χτυπά το στήθος του, Αυτός που με το στόμα του προφήτη Ησαΐα είπε: «ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου» (Ησ. 66, 2).
Στην αμαρτωλή γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνα Φαρισαίου και στον τελώνη στο Ναό των Ιεροσολύμων πραγματοποιήθηκε ο λόγος του Χριστού γεμάτος πόνο, αγάπη και δικαιοσύνη: «ἦλθε γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Μτ. 18, 11). Και ένας άλλος: «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες» (Μτ. 9, 12). Ο Φαρισαίος ο οποίος στην προσευχή του υποτίμησε τον τελώνη ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που τους σεβόταν ο λαός. Όμως επειδή κατέκρινε τον τελώνη και επειδή ήταν υπερήφανος τον κατηγόρησε ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο οποίος είπε: «τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Λκ. 16, 15).
Όμως η παραβολή του Τελώνου και του φαρισαίου δεν λέει ότι ο Φαρισαίος έφυγε από το Ναό κατηγορημένος αλλά λιγότερο δικαιωμένος από τον Θεό παρά ο τελώνης. Αυτή είναι η ύψιστη δικαιοσύνη του Θεού. Στα μάτια Του ακόμα και η τέτοια τυπική ευσέβεια των Φαρισαίων έχει την αξία της.
Η παραβολή αυτή του Χριστού, για την οποία σας μίλησα είναι άξια μεγάλης προσοχής διότι σ’ αυτήν ο Κύριός μας μάς έδειξε πόση σημασία έχει η πνευματική φτώχεια, δηλαδή η ταπείνωση, για την προσευχή και για τα καλά έργα. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να περηφανευόμαστε για τα καλά και ευάρεστα στον θεό έργα μας και για την ευλάβειά μας. Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρούμε φυσικά και αναγκαία. Ούτε πρέπει να δίνουμε προσοχή σ’ αυτά και να τα θυμόμαστε. Το αριστερό μας χέρι να μην γνωρίζει τι κάνει το δεξιό.
Δεν πρέπει να ξέρουμε τι είναι η υπερηφάνεια και τι είναι ο αυτοέπαινος, όπως δεν το ξέρουν τα μικρά παιδιά για τα οποία ο Κύριό μας Ιησούς Χριστός είπε: «ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Μτ. 18, 3). Η ταπείνωσή μας μέρα με τη μέρα θα μεγαλώνει αν, ως κανόνα της ζωής μας, θα πάρουμε και έναν άλλο λόγον του Κυρίου: «ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν» (Λκ. 17, 10). Να είναι ο οδηγός της ζωής μας η πρώτη και η σπουδαιότερη στους μακαρισμούς εντολή: «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Μτ. 5, 3).
Εδώ θα μπορούσα να τελειώσω την ομιλία μου για την θαυμαστή εκείνη παραβολή του Χριστού. Θέλω όμως, για μια ακόμη φορά, να γυρίσω στο λόγο του Χριστού ο οποίος λέει: «ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Λκ. 16, 15). Πρέπει να θυμούνται αυτόν τον λόγο του Χριστού οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι επιδιώκουν την εύνοια των προϊσταμένων τους και γενικά αυτών που κατέχουν τις υψηλές θέσεις και έχουν την εξουσία στα χέρια τους, τους ζηλεύουν, τους κολακεύουν και δεν τολμούν να τους ελέγξουν για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δίκαιος Θεός βλέπει αυτούς τους «ὑψηλούς» που βάζουν τον εαυτό τους πάνω από όλους, τους ελέγχει και τους κρίνει με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ κυρίου ὑψηλοί, ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός· καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ. ἡμέρα γὰρ κυρίου σαβαὼθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, καὶ ταπεινωθήσονται… καὶ πεσεῖται ὕψος ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ» (Ησ. 2, 11-12, 17). Να θυμόμαστε πάντα τον φοβερό αυτό λόγο του Χριστού και να δοξάζουμε και να επαινούμε μόνο αυτούς που περιφρόνησαν την δόξα του κόσμου και αγάπησαν τον λόγο και την δικαιοσύνη του Θεού, τους αγίους δηλαδή και τους ταπεινούς ανθρώπους. Αμήν.
(Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, “Λόγοι και Ομιλίες” Τόμος Α΄, εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, 2014)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αν υπάρχει μια ηθική αξία που σχεδόν απόλυτα παραθεωρείται ή αγνοείται σήμερα είναι πραγματικά η ταπείνωση. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε διαρκώς ενσταλάζει μέσα μας την έννοια της υπερηφάνειας, της αυτοεξύμνησης και της αυτοδικαίωσης. Είναι οικοδομημένος πάνω στην αλαζονική υπόθεση ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει οτιδήποτε μόνος του, και φτάνει στο να περιγράφει τον Θεό σαν τον Ένα που πάντοτε αμείβει τις επιτυχίες και τα καλά έργα του ανθρώπου. Η ταπείνωση -είτε ατομική, είτε ομαδική, είτε εθνική είναι- θεωρείται δείγμα αδυναμίας, κάτι ανάρμοστο για έναν αληθινά άνθρωπο. Αλλά μήπως και οι χριστιανοί σήμερα δεν είναι ποτισμένοι με το πνεύμα του Φαρισαίου; Μήπως και μεις δε θέλουμε κάθε προσφορά μας, κάθε «καλή πράξη» μας, καθετί που κάνουμε «για την Εκκλησία» να αναγνωρίζεται, να επαινείται, να δημοσιεύεται;
Αλλά τι είναι ταπείνωση; Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση μπορεί να φανεί παράδοξη γιατί είναι ριζωμένη σε μια περίεργη διαβεβαίωση: Ο ίδιος ο Θεός είναι ταπεινός! Για κείνον που γνωρίζει το Θεό, που Τον ατενίζει μέσα στη δημιουργία Του και στις σωτήριες ενέργειες Του, είναι φανερό ότι η ταπείνωση είναι πραγματικά μια θεία ποιότητα, είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο και η λάμψη της δόξας από την οποία, όπως ψέλνουμε στη Θεία Λειτουργία, είναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στην ανθρώπινη διανοητικότητά μας έχουμε την τάση να μη μπορούμε να συμβιβάσουμε τη «δόξα» με την «ταπείνωση» -αφού μάλιστα η ταπείνωση θεωρείται ψεγάδι ή ελάττωμα. Ακριβώς όμως η άγνοιά μας και η αδεξιότητά μας είναι εκείνα που μας κάνουν ή θα έπρεπε να μας κάνουν να νιώθουμε ταπεινοί. Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό. Ακριβώς γιατί η τελειότητα δεν έχει ανάγκη από τη «δημοσιότητα», την εξωτερική δόξα ή από την κάθε είδους επίδειξη. Ο Θεός είναι ταπεινός γιατί είναι τέλειος. Η ταπείνωσή Του είναι η δόξα Του και η πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης: Καθένας που προσεγγίζει το Θεό και Τον γνωρίζει αυτόματα μοιράζεται τη Θεία ταπείνωση και ωραΐζεται μέσα σ’ αυτή. Αυτό συνέβηκε με την Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού, που η ταπείνωση την έκανε χαρά όλης της οικουμένης και τρανή αποκάλυψη της ωραιότητας πάνω στη γη· αυτό έγινε και με όλους τους αγίους· το ίδιο συμβαίνει και με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη στις σπάνιες στιγμές της επαφής της με το Θεό.
Πώς κανείς γίνεται ταπεινός; Η απάντηση για ένα χριστιανό είναι απλή: με την ενατένιση του Χριστού, που είναι η σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ο Ένας, μέσα στον οποίο ο Θεός αποκάλυψε, μια για πάντα, τη δόξα Του σαν ταπείνωση και την ταπείνωσή Του σαν δόξα. «Νῦν» είπε ο Χριστός τη νύχτα της άκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Η ταπείνωση μαθαίνεται ενατενίζοντας το Χριστό ο οποίος είπε: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Τελικά γινόμαστε ταπεινοί με το να μετράμε το καθετί με μέτρο τα Χριστό και να αναφερόμαστε για όλα σ’ Αυτόν. Χωρίς το Χριστό η αληθινή ταπείνωση είναι αδύνατη, ενώ στην περίπτωση του Φαρισαίου, ακόμα και η θρησκεία, γίνεται υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά του· έχουμε δηλαδή ένα άλλο είδος φαρισαϊκής αυτοδοξολογίας.
+π. Αλέξανδρος Σμέμαν
Αλλά τι είναι ταπείνωση; Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση μπορεί να φανεί παράδοξη γιατί είναι ριζωμένη σε μια περίεργη διαβεβαίωση: Ο ίδιος ο Θεός είναι ταπεινός! Για κείνον που γνωρίζει το Θεό, που Τον ατενίζει μέσα στη δημιουργία Του και στις σωτήριες ενέργειες Του, είναι φανερό ότι η ταπείνωση είναι πραγματικά μια θεία ποιότητα, είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο και η λάμψη της δόξας από την οποία, όπως ψέλνουμε στη Θεία Λειτουργία, είναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στην ανθρώπινη διανοητικότητά μας έχουμε την τάση να μη μπορούμε να συμβιβάσουμε τη «δόξα» με την «ταπείνωση» -αφού μάλιστα η ταπείνωση θεωρείται ψεγάδι ή ελάττωμα. Ακριβώς όμως η άγνοιά μας και η αδεξιότητά μας είναι εκείνα που μας κάνουν ή θα έπρεπε να μας κάνουν να νιώθουμε ταπεινοί. Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό. Ακριβώς γιατί η τελειότητα δεν έχει ανάγκη από τη «δημοσιότητα», την εξωτερική δόξα ή από την κάθε είδους επίδειξη. Ο Θεός είναι ταπεινός γιατί είναι τέλειος. Η ταπείνωσή Του είναι η δόξα Του και η πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης: Καθένας που προσεγγίζει το Θεό και Τον γνωρίζει αυτόματα μοιράζεται τη Θεία ταπείνωση και ωραΐζεται μέσα σ’ αυτή. Αυτό συνέβηκε με την Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού, που η ταπείνωση την έκανε χαρά όλης της οικουμένης και τρανή αποκάλυψη της ωραιότητας πάνω στη γη· αυτό έγινε και με όλους τους αγίους· το ίδιο συμβαίνει και με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη στις σπάνιες στιγμές της επαφής της με το Θεό.
Πώς κανείς γίνεται ταπεινός; Η απάντηση για ένα χριστιανό είναι απλή: με την ενατένιση του Χριστού, που είναι η σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ο Ένας, μέσα στον οποίο ο Θεός αποκάλυψε, μια για πάντα, τη δόξα Του σαν ταπείνωση και την ταπείνωσή Του σαν δόξα. «Νῦν» είπε ο Χριστός τη νύχτα της άκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Η ταπείνωση μαθαίνεται ενατενίζοντας το Χριστό ο οποίος είπε: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Τελικά γινόμαστε ταπεινοί με το να μετράμε το καθετί με μέτρο τα Χριστό και να αναφερόμαστε για όλα σ’ Αυτόν. Χωρίς το Χριστό η αληθινή ταπείνωση είναι αδύνατη, ενώ στην περίπτωση του Φαρισαίου, ακόμα και η θρησκεία, γίνεται υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά του· έχουμε δηλαδή ένα άλλο είδος φαρισαϊκής αυτοδοξολογίας.
+π. Αλέξανδρος Σμέμαν
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Οι πύλες της μετανοίας- Αρχή Τριωδίου.
«Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα…» ψάλλει η Εκκλησία στον Όρθρο της πρώτης από τις τέσσερις Κυριακές που μας προετοιμάζουν για τη Μεγάλη Σαρακοστή. Και, όντως, αυτή η Κυριακή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πύλη· η πύλη από την οποία θα περάσουμε στην ιερή περίοδο που μας οδηγεί στο Πάσχα, η πύλη που διευκολύνει την πρόσβασή μας στην ατμόσφαιρα της μετάνοιας, στη ζωή της μετάνοιας, όπου θα πρέπει να μας οδηγεί η Μεγάλη Σαρακοστή. Ας μην ξεχνάμε ότι η λέξη «μετάνοια» σημαίνει την «αλλαγή του νου». Και, βέβαια, πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από μια κάποια εξωτερική μετάνοια. Αυτό δηλαδή που μας ζητείται είναι μια αλλαγή ριζική, μια ανανέωση, μια μεταστροφή.
Την Κυριακή αυτή, που στην εκκλησιαστική γλώσσα ονομάζεται «Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου», η Εκκλησία, για να μας ωθήσει προς την αληθινή μετάνοια, θέτει για άλλη μια φορά μπροστά μας την εικόνα δύο ανθρώπων που ανεβαίνουν στον ναό για να προσευχηθούν· απ’ αυτούς ο ένας δικαιώνεται λόγω του ταπεινού του φρονήματος και της ειλικρινούς του μετανοίας. Τολμώ να πω ότι πρόκειται για μία από τις πιο επικίνδυνες παραβολές. Επειδή είμαστε τόσο συνηθισμένοι να καταδικάζουμε τον Φαρισαϊσμό, λέγοντας: «Εγώ, παρά τις αμαρτίες μου, δεν είμαι Φαρισαίος, δεν είμαι υποκριτής». Ξεχνάμε ότι η προσευχή του Φαρισαίου δεν είναι εντελώς λάθος. Ο Φαρισαίος βεβαιώνει ότι νηστεύει, ότι κάνει φιλανθρωπία, ότι αποφεύγει τις πιο «μεγάλες» αμαρτίες. Επιπλέον, δεν αποδίδει στον εαυτό του όλη την αξία για τις καλές του πράξεις· αναγνωρίζει ότι προέρχονται από τον Θεό και Τον δοξολογεί γι’ αυτό. Η προσευχή του Φαρισαίου είναι λάθος κατά δύο έννοιες. Λείπουν από αυτή η μετάνοια και η ταπείνωση. Ο Φαρισαίος δεν μοιάζει να έχει επίγνωση των ελλείψεων, των αμαρτημάτων ενδεχομένως, για τα οποία είναι ένοχος, όπως κάθε άνθρωπος. Και, αφετέρου, συγκρίνει εγωιστικά τον εαυτό του με τον Τελώνη με λόγια που υποκρύπτουν περιφρόνηση. Εμείς όμως; Έχουμε το δικαίωμα να κατακρίνουμε τον Φαρισαίο, να θεωρούμε τον εαυτό μας δικαιότερο από αυτόν, όταν πρώτα-πρώτα παραβιάζουμε τις εντολές που ο Φαρισαίος τηρούσε; Έχουμε το δικαίωμα να τοποθετούμαστε -εν αντιθέσει προς τον Φαρισαίο- στο ίδιο επίπεδο με τον δικαιωμένο Τελώνη; Δεν το έχουμε, όταν η στάση μας δεν είναι ακριβώς σαν τη δική του. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι έχουμε την ταπείνωση και την μετάνοιά του; Εάν καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας τον Φαρισαίο, χωρίς όμως να γινόμαστε σαν τον Τελώνη, πέφτουμε ακριβώς στον Φαρισαϊσμό.
Ας παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά τη συμπεριφορά του Τελώνη. Δεν τολμά να σηκώσει τα μάτια στον ουρανό. Χτυπά το στήθος του. Ζητά το έλεος του Θεού. Αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αμαρτωλό. Παίρνει και σωματικά τη στάση της ταπείνωσης. (Ο ίδιος ο Ιησούς, όπως λέει ένας άγιος, πήρε τόσο αποφασιστικά την έσχατη θέση, ώστε κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να Του την αφαιρέσει.) Γι’ αυτό ο Κύριός μας είπε: «Kατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ ἐκεῖνος». Ας παρατηρήσουμε ότι με την έκφραση «ἢ ἐκεῖνος» ο Κύριος αφήνει κατά κάποιο τρόπο ελεύθερη τη σκέψη μας να κατανοήσει την περίπτωση του Φαρισαίου. Και προσθέτει: «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».
Ας προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε λίγο καλύτερα το επεισόδιο: Ο Τελώνης δικαιώνεται μόνο και μόνο επειδή εξομολογείται την αμαρτωλότητά του και κρατά ταπεινή στάση ενώπιον του Θεού; Υπάρχει στην περίπτωσή του και κάτι ακόμη. Ο πυρήνας της προσευχής του Τελώνη είναι μια γεμάτη εμπιστοσύνη επίκληση στην αγαθότητα και τη φιλοστοργία του θεού. «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», λέει. Οι λέξεις «ἐλέησόν με» είναι οι πρώτες λέξεις του 50ου ψαλμού, που θεωρείται ο Ψαλμός της μετανοίας. «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου». Το γεγονός ότι ο Κύριος επιλέγει αυτές τις λέξεις οι οποίες μέσω της προσευχής του Τελώνη δημιουργούν ένα πρότυπο και για τις δικές μας προσευχές μετάνοιας, ρίχνει άπλετο φως στην καρδιά και τις προθέσεις Του. Αυτό που θέλει ο Κύριος από κάθε αμαρτωλό που μετανοεί -άρα από τον καθένα μας- είναι πάνω απ’ όλα αυτή η παράδοση και η απόλυτη εμπιστοσύνη στο φιλόστοργο έλεος και τη φιλανθρωπία Του.
Η Εκκλησία στον Όρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα της παραβολής και διατυπώνει την κεντρική έννοια αυτής της Κυριακής: «…Φαρισαῖον δικαιοῦντα ἑαυτὸν κατέκρινας, Κύριε, καὶ Τελώνην μετριοπαθήσαντα καὶ στεναγμοῖς ἱλασμὸν αἰτούμενον ἐδικαίωσας. Οὐ γὰρ προσίεσαι (…) τοὺς μεγαλόφρονας λογισμοὺς καὶ τὰς συντετριμμένας καρδίας οὐκ ἐξουθενεῖς…».
Το αποστολικό ανάγνωσμα αυτή της Κυριακής το παίρνουμε από την δεύτερη επιστολή του αποστόλου Παύλου στον μαθητή του Τιμόθεο (3:10-15). Ο απόστολος υπενθυμίζει εν συντομία στον Τιμόθεο όλα όσα χρειάστηκε να υπομείνει – διωγμούς και κάθε είδους δοκιμασία. Και ότι και ο Τιμόθεος, που ανατράφηκε μέσα στην πίστη του Χριστού και με τα «ἱερὰ γράμματα», δεν πρέπει να αποθαρρύνεται, αλλά να εμμένει στη φιλανθρωπία και την υπομονή. Παραμονές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η επιστολή αυτή μας προειδοποιεί για τις δοκιμασίες και τις αντιξοότητες που δεν θα λείψουν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Και σ’ εμάς, όπως και στον Τιμόθεο, ο απόστολος λέει: «Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες».
π.Lev Gillet (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας), Πασχαλινή κατάνυξη.
«Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα…» ψάλλει η Εκκλησία στον Όρθρο της πρώτης από τις τέσσερις Κυριακές που μας προετοιμάζουν για τη Μεγάλη Σαρακοστή. Και, όντως, αυτή η Κυριακή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πύλη· η πύλη από την οποία θα περάσουμε στην ιερή περίοδο που μας οδηγεί στο Πάσχα, η πύλη που διευκολύνει την πρόσβασή μας στην ατμόσφαιρα της μετάνοιας, στη ζωή της μετάνοιας, όπου θα πρέπει να μας οδηγεί η Μεγάλη Σαρακοστή. Ας μην ξεχνάμε ότι η λέξη «μετάνοια» σημαίνει την «αλλαγή του νου». Και, βέβαια, πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από μια κάποια εξωτερική μετάνοια. Αυτό δηλαδή που μας ζητείται είναι μια αλλαγή ριζική, μια ανανέωση, μια μεταστροφή.
Την Κυριακή αυτή, που στην εκκλησιαστική γλώσσα ονομάζεται «Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου», η Εκκλησία, για να μας ωθήσει προς την αληθινή μετάνοια, θέτει για άλλη μια φορά μπροστά μας την εικόνα δύο ανθρώπων που ανεβαίνουν στον ναό για να προσευχηθούν· απ’ αυτούς ο ένας δικαιώνεται λόγω του ταπεινού του φρονήματος και της ειλικρινούς του μετανοίας. Τολμώ να πω ότι πρόκειται για μία από τις πιο επικίνδυνες παραβολές. Επειδή είμαστε τόσο συνηθισμένοι να καταδικάζουμε τον Φαρισαϊσμό, λέγοντας: «Εγώ, παρά τις αμαρτίες μου, δεν είμαι Φαρισαίος, δεν είμαι υποκριτής». Ξεχνάμε ότι η προσευχή του Φαρισαίου δεν είναι εντελώς λάθος. Ο Φαρισαίος βεβαιώνει ότι νηστεύει, ότι κάνει φιλανθρωπία, ότι αποφεύγει τις πιο «μεγάλες» αμαρτίες. Επιπλέον, δεν αποδίδει στον εαυτό του όλη την αξία για τις καλές του πράξεις· αναγνωρίζει ότι προέρχονται από τον Θεό και Τον δοξολογεί γι’ αυτό. Η προσευχή του Φαρισαίου είναι λάθος κατά δύο έννοιες. Λείπουν από αυτή η μετάνοια και η ταπείνωση. Ο Φαρισαίος δεν μοιάζει να έχει επίγνωση των ελλείψεων, των αμαρτημάτων ενδεχομένως, για τα οποία είναι ένοχος, όπως κάθε άνθρωπος. Και, αφετέρου, συγκρίνει εγωιστικά τον εαυτό του με τον Τελώνη με λόγια που υποκρύπτουν περιφρόνηση. Εμείς όμως; Έχουμε το δικαίωμα να κατακρίνουμε τον Φαρισαίο, να θεωρούμε τον εαυτό μας δικαιότερο από αυτόν, όταν πρώτα-πρώτα παραβιάζουμε τις εντολές που ο Φαρισαίος τηρούσε; Έχουμε το δικαίωμα να τοποθετούμαστε -εν αντιθέσει προς τον Φαρισαίο- στο ίδιο επίπεδο με τον δικαιωμένο Τελώνη; Δεν το έχουμε, όταν η στάση μας δεν είναι ακριβώς σαν τη δική του. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι έχουμε την ταπείνωση και την μετάνοιά του; Εάν καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας τον Φαρισαίο, χωρίς όμως να γινόμαστε σαν τον Τελώνη, πέφτουμε ακριβώς στον Φαρισαϊσμό.
Ας παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά τη συμπεριφορά του Τελώνη. Δεν τολμά να σηκώσει τα μάτια στον ουρανό. Χτυπά το στήθος του. Ζητά το έλεος του Θεού. Αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αμαρτωλό. Παίρνει και σωματικά τη στάση της ταπείνωσης. (Ο ίδιος ο Ιησούς, όπως λέει ένας άγιος, πήρε τόσο αποφασιστικά την έσχατη θέση, ώστε κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να Του την αφαιρέσει.) Γι’ αυτό ο Κύριός μας είπε: «Kατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ ἐκεῖνος». Ας παρατηρήσουμε ότι με την έκφραση «ἢ ἐκεῖνος» ο Κύριος αφήνει κατά κάποιο τρόπο ελεύθερη τη σκέψη μας να κατανοήσει την περίπτωση του Φαρισαίου. Και προσθέτει: «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».
Ας προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε λίγο καλύτερα το επεισόδιο: Ο Τελώνης δικαιώνεται μόνο και μόνο επειδή εξομολογείται την αμαρτωλότητά του και κρατά ταπεινή στάση ενώπιον του Θεού; Υπάρχει στην περίπτωσή του και κάτι ακόμη. Ο πυρήνας της προσευχής του Τελώνη είναι μια γεμάτη εμπιστοσύνη επίκληση στην αγαθότητα και τη φιλοστοργία του θεού. «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ», λέει. Οι λέξεις «ἐλέησόν με» είναι οι πρώτες λέξεις του 50ου ψαλμού, που θεωρείται ο Ψαλμός της μετανοίας. «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου». Το γεγονός ότι ο Κύριος επιλέγει αυτές τις λέξεις οι οποίες μέσω της προσευχής του Τελώνη δημιουργούν ένα πρότυπο και για τις δικές μας προσευχές μετάνοιας, ρίχνει άπλετο φως στην καρδιά και τις προθέσεις Του. Αυτό που θέλει ο Κύριος από κάθε αμαρτωλό που μετανοεί -άρα από τον καθένα μας- είναι πάνω απ’ όλα αυτή η παράδοση και η απόλυτη εμπιστοσύνη στο φιλόστοργο έλεος και τη φιλανθρωπία Του.
Η Εκκλησία στον Όρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα της παραβολής και διατυπώνει την κεντρική έννοια αυτής της Κυριακής: «…Φαρισαῖον δικαιοῦντα ἑαυτὸν κατέκρινας, Κύριε, καὶ Τελώνην μετριοπαθήσαντα καὶ στεναγμοῖς ἱλασμὸν αἰτούμενον ἐδικαίωσας. Οὐ γὰρ προσίεσαι (…) τοὺς μεγαλόφρονας λογισμοὺς καὶ τὰς συντετριμμένας καρδίας οὐκ ἐξουθενεῖς…».
Το αποστολικό ανάγνωσμα αυτή της Κυριακής το παίρνουμε από την δεύτερη επιστολή του αποστόλου Παύλου στον μαθητή του Τιμόθεο (3:10-15). Ο απόστολος υπενθυμίζει εν συντομία στον Τιμόθεο όλα όσα χρειάστηκε να υπομείνει – διωγμούς και κάθε είδους δοκιμασία. Και ότι και ο Τιμόθεος, που ανατράφηκε μέσα στην πίστη του Χριστού και με τα «ἱερὰ γράμματα», δεν πρέπει να αποθαρρύνεται, αλλά να εμμένει στη φιλανθρωπία και την υπομονή. Παραμονές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η επιστολή αυτή μας προειδοποιεί για τις δοκιμασίες και τις αντιξοότητες που δεν θα λείψουν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Και σ’ εμάς, όπως και στον Τιμόθεο, ο απόστολος λέει: «Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες».
π.Lev Gillet (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας), Πασχαλινή κατάνυξη.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η αληθινή παρακαταθήκη, την οποία μάς άφησαν οι Τρεις Άγιοι είναι η πραγματική έμπρακτη αγάπη προς πραγματικούς ανθρώπους, πραγματικές καταστάσεις, πραγματικό χρόνο. Θεωρώ ότι και η θεωρία και η θεολογία τους ήταν η ύψιστη ελεημοσύνη προς τον κόσμο . Ήταν θεοί επί της γης! Αλλα αυτά τα μέτρα πόσοι από εμάς μπορούν να τα φτασουν; Ή πόσοι μπορούν να αγγίξουν το υψος των εννοηματων και των εμπειριών τους; Από την στιγμή που υστερουμε, ζυγιζόμαστε λειψοί, στα αυτονόητα, τα καθημερινά , τα εύκολα με ποιο θάρρος ασχολούμαστε με τα άπιαστα;
Ναι , είναι ευκολα τα πρακτικά. Εμείς γιναμε αναισθητα εγωϊστικά γομάρια και τα βλέπουμε ολα βουνό. Ας ξεκινήσουμε από απλές πράξεις ελέους, απο το νοιάξιμο για τον άλλο , το οποιο νοιάξιμο ειναι οι τελευταίες οδηγίες του Χριστού( Μτθ κε ' 31- 46) πριν το Παθος (και αυτό ειναι πολύ βαρύ και σημαντικό ). Μετά τα τα υψηλά, ομολογίες, φιλοσοφίες , δογματολογίες κλπ θα ακολουθήσουν.
Ένα μετρο αναφοράς στα ουσιαστικά :
Μέγας Βασίλειος:Πραγματικά, συμπεριφέρονται πολλές φορές οι πλούσιοι όπως κάποιος που πιάνει θέση στο θέατρο, για να έχει καλή θέα, και έπειτα εμποδίζει τους μετέπειτα εισερχόμενους να βρουν κι αυτοί κάποια θέση, δικαίωμα που είναι κοινό για όλους.
Δηλαδή καταλαμβάνουν οι πλούσιοι τα κοινά αγαθά, τα ιδιοποιούνται, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να έλθουν στα χέρια τους πριν από τους άλλους.
Είναι αληθινό πως, αν ο καθένας κρατούσε αυτό που του χρειαζόταν, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, και το περίσσευμα το έδινε σε όσους το είχαν ανάγκη, τότε δεν θα υπήρχε κανένας φτωχός.
Θεολόγος:Γιατί ἐμεῖς ζοῦμε μέσα στήν ἀπόλαυση, ἐνῶ οἱ ἀδελφοί μας μέσα στή δυστυχία; Ποτέ νά μήν πλουτίσω, ἄν αὐτοί στεροῦνται! Ποτέ νά μήν ἔχω ὑγεία, ἄν δέν βάλω βάλσαμο στίς πληγές τους! Ποτέ νά μή χορτάσω, ποτέ νά μήν ντυθῶ, ποτέ νά μήν ἡσυχάσω μέσα σέ σπίτι, ἄν δέν τούς δώσω ψωμί καί ροῦχα, ὅσα μπορῶ, κι ἄν δέν τούς ξεκουράσω μέσα στό σπίτι μου.
Ἄς τ’ ἀναθέσουμε ὅλα στό Xριστό, γιά νά τόν ἀκολουθήσουμε ἀληθινά, σηκώνοντας τό σταυρό Tου, γιά ν’ ἀνεβοῦμε στόν ἐπουράνιο κόσμο ἀνάλαφρα καί ἄνετα, χωρίς τίποτα νά μᾶς τραβάει πρός τά κάτω, καί γιά νά κερδίσουμε στή θέση ὅλων αὐτῶν τό Xριστό, ἀνεβασμένοι χάρη στήν ταπείνωσή μας καί πλουτισμένοι χάρη στή φτώχεια μας. Ἤ, τουλάχιστον, ἄς μοιραστοῦμε μέ τό Xριστό τά ὑπάρχοντά μας, γιά ν’ ἁγιαστοῦν κάπως μέ τή σωστή κατοχή τους καί τήν προσφορά μεριδίου τους στούς φτωχούς.
Χρυσόστομος: Πρώτη λοιπόν κακία είναι αυτή, η σκληρότητα και απανθρωπιά που δεν υπάρχει μεγαλύτερη· διότι δεν είναι το ίδιο, το να μην βοηθάς αυτούς που έχουν ανάγκη επειδή είσαι φτωχός, και το να αδιαφορείς για τους άλλους που λιώνουν εξαιτίας της πείνας, τη στιγμή που απολαμβάνεις τόση πολυτέλεια. Έναν λόγο συνηγορίας έχει ο φτωχός, τη φτώχεια και το ότι βρίσκεται σε ανάγκη· τίποτε λοιπόν περισσότερο μην του ζητάς, αλλά κι αν ακόμη είναι ο πιο καλός από όλους και του λείπει η αναγκαία τροφή, ας τον απαλλάξουμε από την πείνα. Αυτό και ο Χριστός παρήγγειλε να κάνουμε λέγοντας· «γίνετε όμοιοι με τον ουράνιο Πατέρα σας, ο οποίος ανατέλλει τον ήλιο Του για τους κακούς και τους αγαθούς, και βρέχει για τους δικαίους και τους αδίκους». Είναι λιμάνι για όσους βρίσκονται σε ανάγκη ο ελεήμονας· και το λιμάνι δέχεται όλους τους ναυαγούς και τους απαλλάσσει από τους κινδύνους· και είτε είναι κακοί, είτε είναι αγαθοί, είτε είναι οτιδήποτε άλλο αυτοί που κινδυνεύουν, τους δέχεται όλους μέσα στην αγκαλιά του.
Ναι , είναι ευκολα τα πρακτικά. Εμείς γιναμε αναισθητα εγωϊστικά γομάρια και τα βλέπουμε ολα βουνό. Ας ξεκινήσουμε από απλές πράξεις ελέους, απο το νοιάξιμο για τον άλλο , το οποιο νοιάξιμο ειναι οι τελευταίες οδηγίες του Χριστού( Μτθ κε ' 31- 46) πριν το Παθος (και αυτό ειναι πολύ βαρύ και σημαντικό ). Μετά τα τα υψηλά, ομολογίες, φιλοσοφίες , δογματολογίες κλπ θα ακολουθήσουν.
Ένα μετρο αναφοράς στα ουσιαστικά :
Μέγας Βασίλειος:Πραγματικά, συμπεριφέρονται πολλές φορές οι πλούσιοι όπως κάποιος που πιάνει θέση στο θέατρο, για να έχει καλή θέα, και έπειτα εμποδίζει τους μετέπειτα εισερχόμενους να βρουν κι αυτοί κάποια θέση, δικαίωμα που είναι κοινό για όλους.
Δηλαδή καταλαμβάνουν οι πλούσιοι τα κοινά αγαθά, τα ιδιοποιούνται, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να έλθουν στα χέρια τους πριν από τους άλλους.
Είναι αληθινό πως, αν ο καθένας κρατούσε αυτό που του χρειαζόταν, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, και το περίσσευμα το έδινε σε όσους το είχαν ανάγκη, τότε δεν θα υπήρχε κανένας φτωχός.
Θεολόγος:Γιατί ἐμεῖς ζοῦμε μέσα στήν ἀπόλαυση, ἐνῶ οἱ ἀδελφοί μας μέσα στή δυστυχία; Ποτέ νά μήν πλουτίσω, ἄν αὐτοί στεροῦνται! Ποτέ νά μήν ἔχω ὑγεία, ἄν δέν βάλω βάλσαμο στίς πληγές τους! Ποτέ νά μή χορτάσω, ποτέ νά μήν ντυθῶ, ποτέ νά μήν ἡσυχάσω μέσα σέ σπίτι, ἄν δέν τούς δώσω ψωμί καί ροῦχα, ὅσα μπορῶ, κι ἄν δέν τούς ξεκουράσω μέσα στό σπίτι μου.
Ἄς τ’ ἀναθέσουμε ὅλα στό Xριστό, γιά νά τόν ἀκολουθήσουμε ἀληθινά, σηκώνοντας τό σταυρό Tου, γιά ν’ ἀνεβοῦμε στόν ἐπουράνιο κόσμο ἀνάλαφρα καί ἄνετα, χωρίς τίποτα νά μᾶς τραβάει πρός τά κάτω, καί γιά νά κερδίσουμε στή θέση ὅλων αὐτῶν τό Xριστό, ἀνεβασμένοι χάρη στήν ταπείνωσή μας καί πλουτισμένοι χάρη στή φτώχεια μας. Ἤ, τουλάχιστον, ἄς μοιραστοῦμε μέ τό Xριστό τά ὑπάρχοντά μας, γιά ν’ ἁγιαστοῦν κάπως μέ τή σωστή κατοχή τους καί τήν προσφορά μεριδίου τους στούς φτωχούς.
Χρυσόστομος: Πρώτη λοιπόν κακία είναι αυτή, η σκληρότητα και απανθρωπιά που δεν υπάρχει μεγαλύτερη· διότι δεν είναι το ίδιο, το να μην βοηθάς αυτούς που έχουν ανάγκη επειδή είσαι φτωχός, και το να αδιαφορείς για τους άλλους που λιώνουν εξαιτίας της πείνας, τη στιγμή που απολαμβάνεις τόση πολυτέλεια. Έναν λόγο συνηγορίας έχει ο φτωχός, τη φτώχεια και το ότι βρίσκεται σε ανάγκη· τίποτε λοιπόν περισσότερο μην του ζητάς, αλλά κι αν ακόμη είναι ο πιο καλός από όλους και του λείπει η αναγκαία τροφή, ας τον απαλλάξουμε από την πείνα. Αυτό και ο Χριστός παρήγγειλε να κάνουμε λέγοντας· «γίνετε όμοιοι με τον ουράνιο Πατέρα σας, ο οποίος ανατέλλει τον ήλιο Του για τους κακούς και τους αγαθούς, και βρέχει για τους δικαίους και τους αδίκους». Είναι λιμάνι για όσους βρίσκονται σε ανάγκη ο ελεήμονας· και το λιμάνι δέχεται όλους τους ναυαγούς και τους απαλλάσσει από τους κινδύνους· και είτε είναι κακοί, είτε είναι αγαθοί, είτε είναι οτιδήποτε άλλο αυτοί που κινδυνεύουν, τους δέχεται όλους μέσα στην αγκαλιά του.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Διότι από πού τάχα θα γνώριζα εγώ ο ταλαίπωρος, ότι εσύ ο καλός μας Δεσπότης είσαι τόσο καλός, ώστε να κυριευθώ από την επιθυμία για σένα;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι φανερώνεις τον εαυτό σου σε όσους έρχονται σ’ εσένα, ενώ ακόμη αυτοί ζουν στον κόσμο, ώστε να ζητήσω να σε δω;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι αξιώνονται για τέτοια χαρά και ανάπαυση εκείνοι που δέχονται μέσα τους το φως της χάρης σου;
Από πού μάλιστα και πώς θα γνώριζα εγώ ο ταλαίπωρος ότι λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα σου εκείνοι που έχουν πιστέψει σ’ εσένα;
Διότι νόμιζα ότι πίστευα σ’ εσένα τέλεια και φανταζόμουν ότι έχω όλα όσα χαρίζεις σ’ εκείνους, που σε φοβούνται, αν και δεν είχα διόλου τίποτε, όπως το έμαθα αυτό ύστερα στην πράξη.
Από πού τάχα θα γνώριζα, Δέσποτα, ότι εσύ, αν και είσαι αόρατος και αχώρητος, βλέπεσαι και χωράς μέσα μας;
Από πού τάχα θα μπορούσα ποτέ να σκεφθώ ότι εσύ ο Δεσπότης, που δημιούργησες τα σύμπαντα, ενώνεσαι με τους ανθρώπους, που ο ίδιος έπλασες, και τους καθιστάς θεοφόρους και τους κάνεις υιούς σου, ώστε και να τα ποθήσω αυτά και να ζητήσω να τα λάβω από σένα; Από πού μάλιστα θα γνώριζα, Κύριε, ότι έχω τέτοιον Θεό, τέτοιον Δεσπότη, τέτοιον προστάτη, πατέρα και αδελφό και βασιλιά, εσένα, που έγινες φτωχός για χάρη μου (πρβ. Β΄ Κορ. 8, 9) και έλαβες μορφή δούλου; (πρβ. Φιλιπ. 2). 7)
Πραγματικά, φιλάνθρωπε Δέσποτα μου, δεν γνώριζα διόλου κανένα από όλα αυτά.
Διότι, αν και έσκυψα και ανέγνωσα κάποτε γι’ αυτά μέσα στις θείες Γραφές, που οι άγιοι σου συνέταξαν, άκουγα ωστόσο σαν να λέγονταν αυτά για κάποια άλλα ή σε κάποιους άλλους, και ήμουν αναίσθητος σε όλα αυτά, που ήταν γραμμένα, χωρίς να μπορέσω διόλου ποτέ να τα εννοήσω.
Αν και άκουγα δηλαδή τον κήρυκα σου Παύλο να φωνάζει και να λέει: «Αυτά που μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και νους ανθρώπου δεν συνέλαβε, αυτά ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς που τον αγαπουν», [ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν] (Α΄ Κορ. 2, 9), πίστευα ότι είναι αδύνατο κάποιος, που είναι με σώμα, να φθάσει σε θέαση εκείνων των αγαθών.
Νόμιζα μάλιστα ότι έδειξες αυτά μόνο σ’ εκείνον από γενναιοδωρία, και δεν γνώριζα ο άθλιος ότι αυτό γίνεται από σένα και σε όλους αυτούς, που σε αγαπούν.
Από πού μάλιστα ή πώς θα μπορούσα να γνωρίσω ότι καθένας που πιστεύει σ’ εσένα γίνεται δικό σου μέλος (πρβ. Α΄ Κορ. 12, 27), απαστράπτοντας με τη χάρη σου τη θεότητα σου – ποιός θα το πιστέψει αυτό; -, και ότι θα γίνει μακάριος, με το να γίνει μακάριο μέλος του μακαρίου Θεού;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι εσύ γίνεσαι γι’ αυτούς που πεινούν για σένα, αντί για ορατή τροφή, αθάνατος και άφθαρτος άρτος (πρβ. Ιω. 6, 32-35) που δεν τον χορταίνει κανείς, και αθάνατη πηγή (πρβ. Ιω. 4, 14), γι’ αυτούς που διψούν, και αστραφτερός χιτώνας (πρβ. Ρωμ. 13, 14), γι’ αυτούς που φορούν για χάρη σου φτωχικά ενδύματα;
Αν και άκουγα δηλαδή να λέγονται αυτά από τους κήρυκες σου, υπέθετα ότι γίνονται μόνο στη μέλλουσα ζωή και μετά την ανάσταση, και δεν γνώριζα ότι πραγματοποιούνται οπωσδήποτε και τώρα, που έχουμε και περισσότερη ανάγκη απ’ αυτά.
Αυτά, ούτε τα γνώριζα, πανάγιε Βασιλιά, ούτε τα επιθύμησα ποτέ, ούτε ζήτησα να λάβω κάποιο απ’ αυτά, αλλά, φέρνοντας στη μνήμη τις αμαρτίες μου, ζητούσα γι’ αυτές μόνο τη συγχώρηση και επιθυμούσα να βρω μεσίτη και πρεσβευτή, όπως προηγουμένως είπα, Κύριε, ώστε με την προσευχή εκείνου και την υποταγή μου σ’ εκείνον να λάβω, έστω και στο μέλλον, την άφεση των πολλών αμαρτημάτων μου.
Γι’ αυτό, όπως νομίζω, φιλάνθρωπε Βασιλιά, ενώ εγώ καθόμουν στο σκότος της ζωής και μέσα στις συμφορές, έλαμψες το άγιο φως σου.
Όταν δηλαδή το θείο σου φως καταφώτισε τα πάντα, αλλά και εμένα τον ταλαίπωρο, και έκανε τη νύχτα σαν φωτεινότατη μέρα, με αξίωσες να δω αυτόν με τρόπο φοβερό στο ίδιο το ύψος της θεότητας σου, σαν σε ουρανό, να στέκεται κοντά στη θεία σου δόξα, χωρίς να τον στολίσεις με κάποιο στεφάνι, ούτε με φωτεινό ένδυμα, ούτε με αλλαγμένη όψη, αλλά τον έδειξες σ’ εμένα τέτοιον, στον ουρανό, όπως ήταν, όταν ζούσε μαζί μας και τον βλέπαμε καθημερινά επάνω στη γη.
Για ποιό λόγο;
Για να μη νομίσω ότι άλλος είναι αυτός που ήταν μαζί μας και άλλος αυτός που φανερώθηκε σ’ εμένα εκεί στον ουρανό, και έτσι, με το να παραπλανηθώ, εγώ το χαμένο πρόβατο (πρβ. Λουκ. 15, 6), να απομακρυνθώ από τον καλό ποιμένα (πρβ. Ιω. 10, 11).
Αλλά όμως ούτε μ’ αυτό το θαύμα, που έγινε, ήρθα εγώ ο άθλιος σε συναίσθηση˙ και επειδή από ραθυμία και αμέλεια παρασύρθηκα λίγο λίγο, έπεσα στα προηγούμενα κακά, ή και σε χειρότερα.
Εσύ όμως, εύσπλαχνε και μακρόθυμε Βασιλιά, ούτε τότε με περιφρόνησες, αλλά με επανέφερες μ’ αυτόν τον άγιο σου και με αξίωσες να πέσω στα άγια πόδια του, αφού με το δυνατό χέρι σου και τη μεγαλόπρεπη δύναμή σου με έβγαλες από τον πλάνο κόσμο και από τα πράγματα και τις απολαύσεις του˙ και αφού και σωματικά και ψυχικά με απομάκρυνες από όλα – ώ για το θαύμα, ώ για την αγάπη και τη συμπάθειά σου για μας, εσένα του φιλάνθρωπου Θεού! -, με έβαλες στην παράταξη αυτών που σε υπηρετούν.
Απόσπασμα.
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου. Έργα (Νεοελληνική απόδοση).
Εκδόσεις: Περιβόλι της Παναγίας. Μάιος 2017
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι φανερώνεις τον εαυτό σου σε όσους έρχονται σ’ εσένα, ενώ ακόμη αυτοί ζουν στον κόσμο, ώστε να ζητήσω να σε δω;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι αξιώνονται για τέτοια χαρά και ανάπαυση εκείνοι που δέχονται μέσα τους το φως της χάρης σου;
Από πού μάλιστα και πώς θα γνώριζα εγώ ο ταλαίπωρος ότι λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα σου εκείνοι που έχουν πιστέψει σ’ εσένα;
Διότι νόμιζα ότι πίστευα σ’ εσένα τέλεια και φανταζόμουν ότι έχω όλα όσα χαρίζεις σ’ εκείνους, που σε φοβούνται, αν και δεν είχα διόλου τίποτε, όπως το έμαθα αυτό ύστερα στην πράξη.
Από πού τάχα θα γνώριζα, Δέσποτα, ότι εσύ, αν και είσαι αόρατος και αχώρητος, βλέπεσαι και χωράς μέσα μας;
Από πού τάχα θα μπορούσα ποτέ να σκεφθώ ότι εσύ ο Δεσπότης, που δημιούργησες τα σύμπαντα, ενώνεσαι με τους ανθρώπους, που ο ίδιος έπλασες, και τους καθιστάς θεοφόρους και τους κάνεις υιούς σου, ώστε και να τα ποθήσω αυτά και να ζητήσω να τα λάβω από σένα; Από πού μάλιστα θα γνώριζα, Κύριε, ότι έχω τέτοιον Θεό, τέτοιον Δεσπότη, τέτοιον προστάτη, πατέρα και αδελφό και βασιλιά, εσένα, που έγινες φτωχός για χάρη μου (πρβ. Β΄ Κορ. 8, 9) και έλαβες μορφή δούλου; (πρβ. Φιλιπ. 2). 7)
Πραγματικά, φιλάνθρωπε Δέσποτα μου, δεν γνώριζα διόλου κανένα από όλα αυτά.
Διότι, αν και έσκυψα και ανέγνωσα κάποτε γι’ αυτά μέσα στις θείες Γραφές, που οι άγιοι σου συνέταξαν, άκουγα ωστόσο σαν να λέγονταν αυτά για κάποια άλλα ή σε κάποιους άλλους, και ήμουν αναίσθητος σε όλα αυτά, που ήταν γραμμένα, χωρίς να μπορέσω διόλου ποτέ να τα εννοήσω.
Αν και άκουγα δηλαδή τον κήρυκα σου Παύλο να φωνάζει και να λέει: «Αυτά που μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και νους ανθρώπου δεν συνέλαβε, αυτά ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς που τον αγαπουν», [ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν] (Α΄ Κορ. 2, 9), πίστευα ότι είναι αδύνατο κάποιος, που είναι με σώμα, να φθάσει σε θέαση εκείνων των αγαθών.
Νόμιζα μάλιστα ότι έδειξες αυτά μόνο σ’ εκείνον από γενναιοδωρία, και δεν γνώριζα ο άθλιος ότι αυτό γίνεται από σένα και σε όλους αυτούς, που σε αγαπούν.
Από πού μάλιστα ή πώς θα μπορούσα να γνωρίσω ότι καθένας που πιστεύει σ’ εσένα γίνεται δικό σου μέλος (πρβ. Α΄ Κορ. 12, 27), απαστράπτοντας με τη χάρη σου τη θεότητα σου – ποιός θα το πιστέψει αυτό; -, και ότι θα γίνει μακάριος, με το να γίνει μακάριο μέλος του μακαρίου Θεού;
Από πού τάχα θα γνώριζα ότι εσύ γίνεσαι γι’ αυτούς που πεινούν για σένα, αντί για ορατή τροφή, αθάνατος και άφθαρτος άρτος (πρβ. Ιω. 6, 32-35) που δεν τον χορταίνει κανείς, και αθάνατη πηγή (πρβ. Ιω. 4, 14), γι’ αυτούς που διψούν, και αστραφτερός χιτώνας (πρβ. Ρωμ. 13, 14), γι’ αυτούς που φορούν για χάρη σου φτωχικά ενδύματα;
Αν και άκουγα δηλαδή να λέγονται αυτά από τους κήρυκες σου, υπέθετα ότι γίνονται μόνο στη μέλλουσα ζωή και μετά την ανάσταση, και δεν γνώριζα ότι πραγματοποιούνται οπωσδήποτε και τώρα, που έχουμε και περισσότερη ανάγκη απ’ αυτά.
Αυτά, ούτε τα γνώριζα, πανάγιε Βασιλιά, ούτε τα επιθύμησα ποτέ, ούτε ζήτησα να λάβω κάποιο απ’ αυτά, αλλά, φέρνοντας στη μνήμη τις αμαρτίες μου, ζητούσα γι’ αυτές μόνο τη συγχώρηση και επιθυμούσα να βρω μεσίτη και πρεσβευτή, όπως προηγουμένως είπα, Κύριε, ώστε με την προσευχή εκείνου και την υποταγή μου σ’ εκείνον να λάβω, έστω και στο μέλλον, την άφεση των πολλών αμαρτημάτων μου.
Γι’ αυτό, όπως νομίζω, φιλάνθρωπε Βασιλιά, ενώ εγώ καθόμουν στο σκότος της ζωής και μέσα στις συμφορές, έλαμψες το άγιο φως σου.
Όταν δηλαδή το θείο σου φως καταφώτισε τα πάντα, αλλά και εμένα τον ταλαίπωρο, και έκανε τη νύχτα σαν φωτεινότατη μέρα, με αξίωσες να δω αυτόν με τρόπο φοβερό στο ίδιο το ύψος της θεότητας σου, σαν σε ουρανό, να στέκεται κοντά στη θεία σου δόξα, χωρίς να τον στολίσεις με κάποιο στεφάνι, ούτε με φωτεινό ένδυμα, ούτε με αλλαγμένη όψη, αλλά τον έδειξες σ’ εμένα τέτοιον, στον ουρανό, όπως ήταν, όταν ζούσε μαζί μας και τον βλέπαμε καθημερινά επάνω στη γη.
Για ποιό λόγο;
Για να μη νομίσω ότι άλλος είναι αυτός που ήταν μαζί μας και άλλος αυτός που φανερώθηκε σ’ εμένα εκεί στον ουρανό, και έτσι, με το να παραπλανηθώ, εγώ το χαμένο πρόβατο (πρβ. Λουκ. 15, 6), να απομακρυνθώ από τον καλό ποιμένα (πρβ. Ιω. 10, 11).
Αλλά όμως ούτε μ’ αυτό το θαύμα, που έγινε, ήρθα εγώ ο άθλιος σε συναίσθηση˙ και επειδή από ραθυμία και αμέλεια παρασύρθηκα λίγο λίγο, έπεσα στα προηγούμενα κακά, ή και σε χειρότερα.
Εσύ όμως, εύσπλαχνε και μακρόθυμε Βασιλιά, ούτε τότε με περιφρόνησες, αλλά με επανέφερες μ’ αυτόν τον άγιο σου και με αξίωσες να πέσω στα άγια πόδια του, αφού με το δυνατό χέρι σου και τη μεγαλόπρεπη δύναμή σου με έβγαλες από τον πλάνο κόσμο και από τα πράγματα και τις απολαύσεις του˙ και αφού και σωματικά και ψυχικά με απομάκρυνες από όλα – ώ για το θαύμα, ώ για την αγάπη και τη συμπάθειά σου για μας, εσένα του φιλάνθρωπου Θεού! -, με έβαλες στην παράταξη αυτών που σε υπηρετούν.
Απόσπασμα.
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου. Έργα (Νεοελληνική απόδοση).
Εκδόσεις: Περιβόλι της Παναγίας. Μάιος 2017
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Από ποιά άποψη ο Αδάμ ήταν άξιος για τον Παράδεισο;
Από καμία.
Ο Παράδεισος του δόθηκε από την αγάπη του Θεού.
Τί έκανε τον Αδάμ να παραμείνει στον Παράδεισο ως την πτώση του;
Η υπακοή του στο Θεό, μόνο η υπακοή του. Όταν όμως ο ίδιος κι η σύζυγός του άρχισαν ν’ αμφισβητούν την εντολή του Θεού, και μόνο η αμφισβήτηση αυτή παραβίασε την εντολή κι έπεσε στη θανάσιμη αμαρτία της παρακοής.
Στη Νέα Κτίση ο Κύριος Ιησούς ζητάει από μας το ίδιο πράγμα που ζήτησε από τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο:
πίστη και υπακοή.
Πίστη πως κάθε εντολή που μας έδωσε, είναι για τη σωτηρία μας· απροϋπόθετη υπακοή σε κάθε μία από τις εντολές Του.
Μας έδωσε όλες τις εντολές, μαζί κι αυτήν για ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας, για νά ‘χουμε πίστη στα λόγια Του και υπακοή.
Αν κάποια από τις εντολές Του δεν ήταν καλή και δεν υπηρετούσε τη σωτηρία μας, δε θα μας την έδινε.
Εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα αν η εντολή αυτή ήταν φυσική ή αφύσικη, δυνατή ή αδύνατη.
Το πιο σπουδαίο πράγμα για μας είναι πως ο Θεός μας έδωσε την εντολή αυτή κι εμείς, αν θέλουμε το καλό μας, πρέπει να την τηρήσουμε.
Όπως ο άρρωστος παίρνει το φάρμακο από το χέρι του γιατρού με πίστη και κάνει υπακοή, είτε το φάρμακο είναι γλυκό είτε πικρό, έτσι κι εμείς, αδύναμοι από την αμαρτία και με σκοτισμένο νου, πρέπει να τηρούμε με πίστη κι υπακοή όλες τις εντολές που μας έδωσε ο καλός Ιατρός των ψυχών μας και Κύριος της ζωής μας, Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος.
Σ’ Εκείνον πρέπει δόξα και αίνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)
Από καμία.
Ο Παράδεισος του δόθηκε από την αγάπη του Θεού.
Τί έκανε τον Αδάμ να παραμείνει στον Παράδεισο ως την πτώση του;
Η υπακοή του στο Θεό, μόνο η υπακοή του. Όταν όμως ο ίδιος κι η σύζυγός του άρχισαν ν’ αμφισβητούν την εντολή του Θεού, και μόνο η αμφισβήτηση αυτή παραβίασε την εντολή κι έπεσε στη θανάσιμη αμαρτία της παρακοής.
Στη Νέα Κτίση ο Κύριος Ιησούς ζητάει από μας το ίδιο πράγμα που ζήτησε από τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο:
πίστη και υπακοή.
Πίστη πως κάθε εντολή που μας έδωσε, είναι για τη σωτηρία μας· απροϋπόθετη υπακοή σε κάθε μία από τις εντολές Του.
Μας έδωσε όλες τις εντολές, μαζί κι αυτήν για ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας, για νά ‘χουμε πίστη στα λόγια Του και υπακοή.
Αν κάποια από τις εντολές Του δεν ήταν καλή και δεν υπηρετούσε τη σωτηρία μας, δε θα μας την έδινε.
Εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα αν η εντολή αυτή ήταν φυσική ή αφύσικη, δυνατή ή αδύνατη.
Το πιο σπουδαίο πράγμα για μας είναι πως ο Θεός μας έδωσε την εντολή αυτή κι εμείς, αν θέλουμε το καλό μας, πρέπει να την τηρήσουμε.
Όπως ο άρρωστος παίρνει το φάρμακο από το χέρι του γιατρού με πίστη και κάνει υπακοή, είτε το φάρμακο είναι γλυκό είτε πικρό, έτσι κι εμείς, αδύναμοι από την αμαρτία και με σκοτισμένο νου, πρέπει να τηρούμε με πίστη κι υπακοή όλες τις εντολές που μας έδωσε ο καλός Ιατρός των ψυχών μας και Κύριος της ζωής μας, Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος.
Σ’ Εκείνον πρέπει δόξα και αίνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"" Σου είναι αρκετός, τρισμακάριε Συμεών, ο πολύς και αμέτρητος αγιασμός που έλαβες.""
Αυτό το παιδί είναι, ο αληθινός Θεός, ο οποίος ζητούσε στον παράδεισο τον αγαπημένο του Αδάμ, και όταν τον βρήκε, λέει στο Άσμα των Ασμάτων:
«Θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, θα τριγυρίσω την πόλη, τις αγορές και τις πλατείες, και θα αναζητήσω εκείνον, που έχει αγαπήσει η ψυχή μου».
Αυτό το παιδί είναι ο αληθινός Θεός, τον οποίον εσύ, ω ιερέ γέροντα, επιθύμησες να δεις σαν άλλη πηγή της σωτηρίας, να πιεις τον σωτηριώδη θάνατο· γι’ αυτό και έλεγες:
«Δίψασε η ψυχή μου, για το Θεό, τον ισχυρό, τον ζώντα.
Πότε θα έλθω για να παρουσιαστώ μπροστά σου;»
Αυτό το παιδί, είναι εκείνο για το οποίον έλεγες: «Θα σε αγαπώ πάντοτε Κύριε, εσένα που είσαι η δύναμή μου.
Ο Κύριος είναι το ακλόνητο στήριγμά μου, το καταφύγιό μου και ο λυτρωτής μου».
Αυτό είναι το παιδί που το έβλεπε ο Ιακώβ και επαναπαυόταν επάνω στην κλίμακα, και το περικύκλωναν οι μακάριοι άγγελοι που ανέβαιναν και κατέβαιναν σ’ αυτήν.
Αυτό είναι, το οποίον για σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες έβρεχε, και κατάπνιξε όλη τη γη, και μόνον τον άγιο Νώε κράτησε ζωντανό, φυλαγμένο μέσα στην κιβωτό.
Αυτό το παιδί είναι που δημιούργησε όλον τον κόσμο, ουρανό και γη, θάλασσα και τους αέρες, τον αιθέρα και όλα τα ουράνια σώματα.
Αυτό το παιδί είναι που έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και φύτευσε παράδεισο στην Εδέμ και έβαλε και τους δύο εκεί για να υμνούν τον Θεό.
Αυτό το παιδί είναι που μπήκε στην άχραντη κοιλία της Παναγίας Παρθένου, σαν σε άλλον παράδεισο, και πήρε αυτήν την ευλογημένη σάρκα που βλέπεις, για να σώσει τον άνθρωπο από το βάρος της αμαρτίας.
Αυτό το παιδί θα βαφτισθεί στον ποταμό Ιορδάνη, λεπρούς θα καθαρίσει, αρρώστους θα θεραπεύσει και νεκρούς θα αναστήσει.
Αυτό το παιδί θα ανέβη στον άγιο Σταυρό, θα θανατωθεί, θα γίνει θυσία στον άναρχο Πατέρα του για να εξιλεώσει τον Θεό για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό το παιδί θα κατέβη στον Άδη, να φωτίσει όλους τους προπάτορες, για να γίνει και σωτηρία στους νεκρούς.
Αυτό το παιδί θα αναστηθεί σε τρεις ημέρες, θα ολοκληρωθούν όλα τα μυστήρια, θα απονεκρωθεί τότε ο αιώνιος θάνατος, η αμαρτία και ο κόσμος και περισσότερο ο διάβολος.
Αυτό το παιδί θα αναληφθεί στους ουρανούς και θα καθίσει στα δεξιά του ουράνιου Πατέρα του –επειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα του.
Αυτό το παιδί πρόκειται να έλθει με μεγάλη δόξα καθισμένο επάνω στις νεφέλες του ουρανού, να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, να στείλει τους μεν αμαρτωλούς στην αιώνια κόλαση, τους δε δίκαιους στην ουράνια βασιλεία του.
Σου είναι αρκετός, τρισμακάριε Συμεών, ο πολύς και αμέτρητος αγιασμός που έλαβες.
Αυτόν, που όλος ο κόσμος δεν μπορεί να χωρέσει, τον χώρεσες εσύ στη γεροντική σου αγκαλιά.
Δώσε το τώρα το παιδί της χάριτος στην ευλογημένη του μητέρα.
Σκύψε κατά γης, προσκύνησέ το αυτό και την μητέρα, και μόνον εσύ ετοιμάσου για την έξοδό σου, αν έχεις πόθο να το βλέπεις παντοτινά, διότι έτσι που έχει βαρύνει το σώμα σου δεν θα σε κρατήσει, καθώς και στον μακάριο Μωυσή το ίδιο έλεγε:
«διότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αντικρύσει όλη τη δόξα μου και να ζήσει, αλλά λύσε και βγάλε τα υποδήματά σου και τότε θα με δεις εκ των όπισθεν».
Έτσι και συ, φεύγοντας απ’ αυτήν την ζωή και αναβαίνοντας στην άλλη, εκεί θα τον χαίρεσαι ακατάπαυστα, μαζί με τους χορούς των μακαρίων και αγίων αγγέλων, υμνώντας και ευλογώντας το υπερύμνητο όνομά του μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, στους απέραντους αιώνες, αμήν.
(Πηγή: Αγίου Γερασίμου Παλλαδά, Άπαντα, τ. Β΄, έκδ. Ι.Μ.Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2018, σ.σ. 177- 192. Μεταφορά στη νεοελληνική: Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος)
Αυτό το παιδί είναι, ο αληθινός Θεός, ο οποίος ζητούσε στον παράδεισο τον αγαπημένο του Αδάμ, και όταν τον βρήκε, λέει στο Άσμα των Ασμάτων:
«Θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, θα τριγυρίσω την πόλη, τις αγορές και τις πλατείες, και θα αναζητήσω εκείνον, που έχει αγαπήσει η ψυχή μου».
Αυτό το παιδί είναι ο αληθινός Θεός, τον οποίον εσύ, ω ιερέ γέροντα, επιθύμησες να δεις σαν άλλη πηγή της σωτηρίας, να πιεις τον σωτηριώδη θάνατο· γι’ αυτό και έλεγες:
«Δίψασε η ψυχή μου, για το Θεό, τον ισχυρό, τον ζώντα.
Πότε θα έλθω για να παρουσιαστώ μπροστά σου;»
Αυτό το παιδί, είναι εκείνο για το οποίον έλεγες: «Θα σε αγαπώ πάντοτε Κύριε, εσένα που είσαι η δύναμή μου.
Ο Κύριος είναι το ακλόνητο στήριγμά μου, το καταφύγιό μου και ο λυτρωτής μου».
Αυτό είναι το παιδί που το έβλεπε ο Ιακώβ και επαναπαυόταν επάνω στην κλίμακα, και το περικύκλωναν οι μακάριοι άγγελοι που ανέβαιναν και κατέβαιναν σ’ αυτήν.
Αυτό είναι, το οποίον για σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες έβρεχε, και κατάπνιξε όλη τη γη, και μόνον τον άγιο Νώε κράτησε ζωντανό, φυλαγμένο μέσα στην κιβωτό.
Αυτό το παιδί είναι που δημιούργησε όλον τον κόσμο, ουρανό και γη, θάλασσα και τους αέρες, τον αιθέρα και όλα τα ουράνια σώματα.
Αυτό το παιδί είναι που έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και φύτευσε παράδεισο στην Εδέμ και έβαλε και τους δύο εκεί για να υμνούν τον Θεό.
Αυτό το παιδί είναι που μπήκε στην άχραντη κοιλία της Παναγίας Παρθένου, σαν σε άλλον παράδεισο, και πήρε αυτήν την ευλογημένη σάρκα που βλέπεις, για να σώσει τον άνθρωπο από το βάρος της αμαρτίας.
Αυτό το παιδί θα βαφτισθεί στον ποταμό Ιορδάνη, λεπρούς θα καθαρίσει, αρρώστους θα θεραπεύσει και νεκρούς θα αναστήσει.
Αυτό το παιδί θα ανέβη στον άγιο Σταυρό, θα θανατωθεί, θα γίνει θυσία στον άναρχο Πατέρα του για να εξιλεώσει τον Θεό για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτό το παιδί θα κατέβη στον Άδη, να φωτίσει όλους τους προπάτορες, για να γίνει και σωτηρία στους νεκρούς.
Αυτό το παιδί θα αναστηθεί σε τρεις ημέρες, θα ολοκληρωθούν όλα τα μυστήρια, θα απονεκρωθεί τότε ο αιώνιος θάνατος, η αμαρτία και ο κόσμος και περισσότερο ο διάβολος.
Αυτό το παιδί θα αναληφθεί στους ουρανούς και θα καθίσει στα δεξιά του ουράνιου Πατέρα του –επειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα του.
Αυτό το παιδί πρόκειται να έλθει με μεγάλη δόξα καθισμένο επάνω στις νεφέλες του ουρανού, να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, να στείλει τους μεν αμαρτωλούς στην αιώνια κόλαση, τους δε δίκαιους στην ουράνια βασιλεία του.
Σου είναι αρκετός, τρισμακάριε Συμεών, ο πολύς και αμέτρητος αγιασμός που έλαβες.
Αυτόν, που όλος ο κόσμος δεν μπορεί να χωρέσει, τον χώρεσες εσύ στη γεροντική σου αγκαλιά.
Δώσε το τώρα το παιδί της χάριτος στην ευλογημένη του μητέρα.
Σκύψε κατά γης, προσκύνησέ το αυτό και την μητέρα, και μόνον εσύ ετοιμάσου για την έξοδό σου, αν έχεις πόθο να το βλέπεις παντοτινά, διότι έτσι που έχει βαρύνει το σώμα σου δεν θα σε κρατήσει, καθώς και στον μακάριο Μωυσή το ίδιο έλεγε:
«διότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αντικρύσει όλη τη δόξα μου και να ζήσει, αλλά λύσε και βγάλε τα υποδήματά σου και τότε θα με δεις εκ των όπισθεν».
Έτσι και συ, φεύγοντας απ’ αυτήν την ζωή και αναβαίνοντας στην άλλη, εκεί θα τον χαίρεσαι ακατάπαυστα, μαζί με τους χορούς των μακαρίων και αγίων αγγέλων, υμνώντας και ευλογώντας το υπερύμνητο όνομά του μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, στους απέραντους αιώνες, αμήν.
(Πηγή: Αγίου Γερασίμου Παλλαδά, Άπαντα, τ. Β΄, έκδ. Ι.Μ.Μονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2018, σ.σ. 177- 192. Μεταφορά στη νεοελληνική: Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 49710
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η Υπαπαντή του Κυρίου - 2 Φεβρουαρίου.
«Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο».
Πτώσις για ποιους;
Σαφώς γι’ αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους;
Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα.
Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος).
Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου;
Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού;
Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια.
Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες:
Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο άγγελος;
Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το θαύμα της συλλήψεως;
Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος.
Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;
«Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν.
Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν.
Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκαλυφθούν από πολλές καρδιές οι λογισμοί».
Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν. Αντιλέγεται το σημείο, για να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία.
Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώπους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της αλήθειας. Αντιλέγεται το σημείο.
Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες στους διωγμούς; Πώς θα αγωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την καρτερία τους;
Δες πόσο ωφέλησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία τους.
(Αποσπάσματα από τον Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού)
«Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο».
Πτώσις για ποιους;
Σαφώς γι’ αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους;
Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα.
Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος).
Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου;
Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού;
Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια.
Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες:
Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο άγγελος;
Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το θαύμα της συλλήψεως;
Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος.
Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;
«Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή».
Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν.
Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν.
Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.
«Κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκαλυφθούν από πολλές καρδιές οι λογισμοί».
Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν. Αντιλέγεται το σημείο, για να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία.
Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώπους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της αλήθειας. Αντιλέγεται το σημείο.
Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες στους διωγμούς; Πώς θα αγωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την καρτερία τους;
Δες πόσο ωφέλησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία τους.
(Αποσπάσματα από τον Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού)