Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

-Γέροντα, συχνά βλέπω τά ελαττώματα τών άλλων καί τους κρίνω.
-Τήν αρρώστια τήν δική σου τήν ξέρεις;
-Όχι.
-Γι' αυτό ξέρεις τήν αρρώστια των άλλων.
Αν ήξερες τήν δική σου αρρώστια, δέν Θά ήξερες τήν αρρώστια τών άλλων. Δέν λέω νά μή συμμετέχης στον πόνο τους, ἀλλά νά μήν ἀσχολήσαι μέ τά σφάλματα τους.
Αν ό άνθρωπος δέν άσχολήται μέ τον εαυτό του, ό πειρασμός θά τοῦ άνοιξη δουλειά νά ἀσχολήται μέ τούς άλλους.
Αν όμως κάνει δουλειά στον εαυτό του, τότε γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει καί τον άλλον. Διαφορετικά, μέ τά λανθασμένα συμπεράσματα πού βγάζει από τον εαυτό του κρίνει λανθασμένα καί τούς άλλους.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.

[toula]

Ὅ,τι ἔχει μέσα του Θεό,στὴ ζυγαριὰ τοῦ χρόνου δὲν χωρᾶ.
Δὲν κρατᾶ ὁ χρόνος τὸν Θεὸ ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν χρόνο.
Γι’ αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ σκεφτῶ,δὲν μπορῶ νὰ πῶπὼς ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἢ τὸ Πάσχα πέρασαν.
Ἄλλωστε μέσα στὸ μονοπάτι τῆς κάθε ἡμέρας μου συναντῶ τὰ πρόσωπα,ὄψεις τῆς ψυχῆς μου καὶ βιώνω τὰ γεγονότα,δυνατὲς καταστάσεις τῆς ζωῆς μου.
Φοβᾶμαι τὶς φιλίες μου.
Κάθομαι τακτικὰ στὸ ἴδιο τραπέζι μὲ τὴν κατάκριση.Φλερτάρω μὲ τὴν πλεονεξία.
Μὲ τὴν ὑποκρισία ψωνίζουμε ἀπὸ τὶς βιτρίνες ποὺ ἐκείνη ὑποδεικνύει.
Ταξίδια πολλά,μὲ ὄχημα τὴ φαντασία,κάνουμε μὲ τὴ φιλοδοξία.
Συζητήσεις ἀτέλειωτες μὲ τὴν ἀλαζονεία.
Μαζί τους ξοδεύω χρόνο, ψυχὴ καὶ ζωή.
Ζηλεύω τὸν Λάζαρο,τὸν φίλο του Χριστοῦ.Φιλία ποὺ σὲ ἀνασύρει ἀπὸ τὸν βυθὸ τοῦ Ἅδη,ποὺ σὲ βγάζει ἀπὸ τὸν σκοτεινὸ ὠκεανὸ τοῦ θανάτου.
Στὸν φίλο δὲν δίνεις αὐτὸ ποὺ ἔχεις, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ εἶσαι.
Ὁ ἄνθρωπος δίνει θάνατο.Ὁ Χριστὸς προσφέρει Ἀνάσταση.
Πρωτοπρεσβυτέρου Σπυρίδωνος Βασιλάκου
''Μὲ τὴν Ἀνάσταση στὸ χέρι''
''Πειραϊκή Εκκλησία'' Τεῦχος 347, Μάϊος 2022

[toula]

Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να αγαπάει τα γέλια και να θέλει να γελοιοποιεί τους άλλους, να μην πιάνεις φιλία…
Γιατί θα σε κάνει να συνηθίσεις στην ψυχική ατονία.
Σε κείνο πού ή ζωή του είναι διεφθαρμένη, μη δείχνεις ιλαρό πρόσωπο φυλάξου όμως καλά μήπως τον μισήσεις.Και αν θελήσει να μετανοήσει, βοήθησε τον και φρόντισε τον, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή σου, να σωθεί.Εάν όμως είσαι πνευματικά ασθενής, μην τολμήσεις να γίνεις γιατρός του.
Μπροστά σε άνθρωπο πού έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έχει την αρρώστια να προσέχεις πολύ πώς θα μιλήσεις. Γιατί ενόσω μιλάς, αυτός εξηγεί μέσα του τα λόγια σου όπως αγαπά και από τα αγαθά σου λόγια παίρνει αφορμή και σκανδαλίζει τους άλλους. Και αλλάζει το νόημα των λόγων σου μέσα στο μυαλό του σύμφωνα με την πνευματική του αρρώστια.
Αν δεις κάποιον να έρχεται και να κατηγορεί τον αδελφό του μπροστά σου, κάνε το πρόσωπο σου σκυθρωπό.Έτσι και το έλεος του Θεού θα έχεις και απ΄ αυτόν θα φυλαχτείς. Και πού είναι η κόλαση πού μας εκφοβίζει από παντού και υπερνικά την αγάπη του Θεού; Ποια κόλαση και ποια γέεννα του πυρός μπορεί να σταθεί μπροστά στη χάρη της Ανάστασης, όταν ο Θεός μας αναστήσει εν δόξη από τον άδη και κάνει τούτο το φθαρτό σώμα μας να ντυθεί την αφθαρσία;Όσοι έχετε διάκριση, θαυμάστε τα μεγαλεία του Θεού.
Ποιος όμως έχει τόσο σοφή και αξιοθαύμαστη διάνοια, πού θα μπορέσει να θαυμάσει, όσο αξίζει, τη χάρη του Δημιουργού μας; Η ανταπόδοση των αμετανόητων αμαρτωλών είναι βέβαιη, όμως αντί της δίκαιης ανταπόδοσης ο Κύριος ανταποδίδει την ανάσταση σ΄αυτούς πού μετανοούν και, αντί να τιμωρήσει αυτούς πού καταπάτησαν το νόμο του, τους ντύνει με την τέλεια δόξα της αφθαρσίας. Αυτή η χάρη, πού μας ανασταίνει από την αμαρτία, είναι μεγαλύτερη από εκείνη πού μας δόθηκε, όταν από την ανυπαρξία μας έφερε στην κτιστή ύπαρξη. Δόξα στην άμετρη σου χάρη, Κύριε.
Αγίου Ισαάκ του Σύρου

[toula]

Τι χάρη που έχει ο καλομίλητος άνθρωπος!
Σαν πρωινός ουρανός ασυννέφιαστος,σα βρυσούλα που τρέχει ταπεινά σ'ένα παράμερο μέρος και καρτερά υπομονετικά να περάσει ο κουρασμένος στρατοκόπος για να τον ξεδιψάσει με το κρύο νερό της,δίχως να θέλει άλλη πληρωμή παρεχτός απ'την χαρά να τον φχαριστήσει!
Φώτης Κόντογλου

[toula]

Ο Κύριος ζήτησε και ζητά να τον ακολουθήσουν όσοι είναι αποφασισμένοι να
σηκώσουν το σταυρό τους, όσοι είναι έτοιμοι να πεθάνουν, να αρνηθούν τις απολαύσεις και την τρυφή.
Διότι όποιος αγαπά την ασφάλεια και τις ηδονές της παρούσης ζωης είναι εχθρός του σταυρού, αυτού του σταυρού που ο χριστιανός αγαπά και σηκώνει με υπομονή για χάρη του Εσταυρωμένου του Κυρίου!.
Όχι όταν τιμωρούμαστε, αλλά όταν αμαρτάνουμε, τότε είναι δίκαιο να πονούμε και να υποφέρουμε.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

«Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει»
Στὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (Λουκ. 18, 15-16) διαβάζουμε: «Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
Τοῦ ἔφερναν δὲ ὄχι μόνον τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ καὶ τὰ πολὺ μικρὰ παιδιά, διὰ νὰ ἐγγίζῃ τὸ καθένα μὲ τὰς χεῖρας του πρὸς εὐλογίαν· οἱ μαθηταὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τοὺς γονεῖς νὰ πλησιάζουν, τοὺς ἐπέπληττον, ἐπειδὴ ἐνόμιζαν ὅτι δὲν ἤρμοζεν εἰς τὸν Χριστὸν νὰ τὸν ἀπασχολοῦν διὰ μικρὰ παιδιά. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς προσεκάλεσεν αὐτὰ νὰ ἔλθουν πλησίον του καὶ εἶπεν· Ἀφήσατε τὰ παιδιὰ νὰ ἔρχωνται πρὸς ἐμὲ καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε· διότι δι’ αὐτούς, ποὺ θὰ γίνουν σὰν αὐτά, καὶ θὰ ἀποκτήσουν ταπεινὴν καρδίαν καὶ παιδικὴν διάθεσιν, εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ).
Ἔτσι μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος ὅτι στὰ παιδιὰ καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ γίνουν σὰν τὰ παιδιὰ ἀνήκει ὁ Παράδεισος. Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰδιαίτερα τὴν σημερινὴ ἐποχὴ ἔχει χάσει κάθε ἀξία καὶ ἰδεῶδες, ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεὸς καὶ ἔγινε στὴν συμπεριφορά του καὶ στὴ ζωὴ κατώτερος ἀπὸ τὰ ζῶα. Καὶ ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τὰ ζῶα πολλές φορές θυσιάζουν τή ζωή τους καί δέν λογαριάζουν τὴ δική τους σωτηρία, προκειμένου νά ὑπερ­ασπιστοῦν τά μικρά τους. Ἄνθρωποι σφάζουν μέ τά ἴδια τους τὰ χέρια τὰ παιδιά τους» (Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 34,128).
Λέγει ὁ Ρῶσος συγγραφέας Ντοστογιεύσκι ὅτι «χωρὶς Θεὸ τὰ πάντα ἐπιτρέπονται». Τί σημαίνει αὐτό, ὅτι μποροῦμε νὰ κάνουμε ὅλες τὶς ἁμαρτίες ἀκόμη καὶ φόνο. Καὶ ὄχι ἁπλὸ φόνο ἐν ἀναβρασμῷ ψυχῆς, ἀλλὰ ἐκ προμελέτης. Πόσες γυναίκες, δηλ. μητέρες, ποὺ ἔκαναν αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, δὲν ὑπέφεραν σὲ ὅλη τὴν ζωή τους: Καὶ ὄχι μόνο σὲ αὐτὴ τὴν ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰώνια ζωή.
Τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι μόνο τὰ πιὸ ἀθῶα πλάσματα, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ χαρὰ ὅλων, εἶναι τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ φυσικὰ τῆς Ἑλλάδος, εἶναι οἱ ἐπίγειοι ἄγγελοι.
Σὲ κάποια ὁμιλία του ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Φιλοθεΐτης ἔλεγε. Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει καὶ μάλιστα ἡ εἰς βάθος μετάνοια μέσῳ τῶν μυστηρίων τῆς θείας μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως καὶ ἀνέφερε ἕνα γεγονός.
«Ἐπάνω στὴν Μακεδονία, σὲ κάποιον προσκυνηματικὸ ναό, μὲ θαυματουργὸ Ἅγιο, θὰ ἐγίνετο ἡ πανήγυρις τοῦ ναοῦ. Ἐκεῖ ἦταν μία ἐνάρετη «καντηλανάφτισσα» – καλογριά, ὅπως λέει ὁ λαός. Αὐτὴ ἐργάσθηκε πολύ, γιὰ νὰ καθαρίση, νὰ περιποιηθῆ τὸν ναὸ καὶ τὸ ἀπογευματάκι ξάπλωσε λίγο νὰ κλείση τὰ μάτια της, γιὰ νὰ μπόρεση κατόπιν νὰ συνέχιση τὰ ὑπόλοιπα.
Ἔπεσε νὰ κοιμηθῆ, ἀλλὰ ποῦ νὰ ξυπνήση; Κοιμόταν γιὰ μέρες. Φώναξαν τὸν γιατρό, γιὰ νὰ δοῦν τί συμβαίνει, καὶ τοὺς λέει: «Μὴ τὴν ξυπνᾶτε, κάτι τῆς συμβαίνει, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἑρμηνεύσουμε ἰατρικῶς. Πάντως κάποια στιγμὴ θὰ ξυπνήση». Μετὰ ἀπὸ ἡμέρες -δὲν θυμᾶμαι πόσες- ἦλθε στὸν ἑαυτό της, ξύπνησε καὶ ρώτησε: —Μήπως ἄρχισε ἡ ἀγρυπνία; Αὐτὴ νόμιζε ὅτι κοιμήθηκε λίγες ὧρες. Τῆς ἀπαντοῦν: —Ὄχι, δὲν ἄρχισε- σὲ λίγο θὰ ἀρχίση! Αὐτὴ τὸ πίστεψε.
Ὅταν συνῆλθε καλά, εἶπε στοὺς προϊσταμένους ἐκεῖ τοῦ ναοῦ: —Σᾶς παρακαλῶ, φωνάξτε ὅλες τὶς γυναῖκες τοῦ χωριοῦ νὰ ’ρθοῦν ἐδῶ. Πράγματι μαζεύτηκαν ὅσες ἦταν δυνατὸν νὰ πᾶνε, καὶ τοὺς εἶπε: —Ἀκοῦστε τί εἶδα: Ἐμένα μὲ ὠδήγησε ἕνας λαμπρὸς ἄνθρωπος πρὸς τὰ κάτω. Κατέβαινα, κατέβαινα στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τῆς γῆς. Εἶδα ἐκεῖ φύλακες, εἶδα σκοτάδι, εἶδα φυλακισμένους, εἶδα πολλὰ πράγματα. Καὶ ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς πού μοῦ ἔδειχνε, εἶδα καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ εἶχαν κάνει ἔκτρωση νὰ τρῶνε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν ἐκτρώσεών τους! Ἔφριξα ἀπὸ τὴν θέα αὐτὴ καὶ ἄκουσα τὸν ἄγγελο νὰ μοῦ λέη: «Τώρα ποὺ θὰ σὲ ἐπιστρέψης ἐπάνω στὴν γῆ, νὰ καλέσης ὅλες τὶς γυναῖκες καὶ νὰ διηγηθῆς τί εἶδες νὰ τὶς ἀποτρέψης, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα. Γιατί ἂν δὲν μετανοήσουν ἀνάλογα, σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση θὰ ἔλθουν ἐδῶ κάτω!».
Κι ἐμεῖς ὅλοι νὰ λάβουμε ὑπ’ ὄψη μας ὅτι πρέπει νὰ βοηθήσουμε στὴν ἀποφυγὴ αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος. Ὅταν πέση στὴν ἀντίληψή μας κάποια τέτοια περίπτωση, ἀμέσως νὰ πάρουμε θέσι αὐστηρὴ καὶ νουθετική. Συνήθως ἡ γυναίκα ποὺ κάνει τὴν ἔκτρωση, δὲν βλέπει καὶ δὲν ξέρει τί ἔχει γίνει ἀπὸ πλευρᾶς ἰατρικῆς μέσα της. Μὲ τὴν παραμικρὴ δυσκολία -εἶναι καὶ τῆς μόδας- πηγαίνει στὸν γιατρὸ καὶ κάνει τὴν ἔκτρωση, σὰν νὰ πρόκειται νὰ πετάξη ἕνα σκυλάκι ἤ ἕνα γατάκι. Νὰ τὴν ἀποτρέψουμε, λοιπόν, ὥστε νὰ μὴ ὁδηγηθῆ σ’ αὐτή, λέγοντάς της ὅτι εἶναι τὸ πιὸ μεγάλο ἔγκλημα καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσουμε στὴν μετάνοια.
Ἔτσι μία ἡμέρα ἦλθε ἕνα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· ἦλθε μία γυναίκα στὸ μυστήριο -ἐγὼ βέβαια τὴ λυπήθηκα τρομερὰ- καὶ μοῦ παρουσιάζει ἡ καημένη πενῆντα ἐκτρώσεις! Βάλε τώρα τὸ γεγονὸς αὐτὸ νὰ τίθεται στὴν κρίση τοῦ πνευματικοῦ· πενῆντα φόνοι παιδιῶν! Φυσικὰ ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς τὴν ἔχει στὴν ζωὴ ἀκόμη, εἶναι ἐγγύησις τοῦ Θεοῦ ὅτι τὴν ἀνέχεται καὶ τὴν περιμένει, ὅποτε ποιὸς πνευματικὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ τῆς φερθῆ κατ’ ἄλλο τρόπο; Τὴν πῆρα βέβαια μὲ πολλὴ στοργή, μὲ πολλὴ ἀγάπη, προσπάθησα νὰ τὴν βολέψω καὶ τῆς ἔδωσα ἐκεῖ­νο τὸ φάρμακο ποὺ τῆς χρειαζότανε.
Σκεφθῆτε πόσα χρόνια περάσανε- τὴν βασάνιζε τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε τὴν τόλμη νὰ τὸ πῆ! Καὶ γύρισε πίσω μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Πόσο τρομερὴ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Ἀλλὰ καὶ ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων! «Ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι μεγάλη χαρὰ γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. 15, 7). Δὲν εἶναι μόνον τὸ ὅτι μετανοεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ κλαίει καὶ ὀδύρεται τὴν κατάντια του καὶ ὁ Θεὸς τὸν σώζει, ἀλλὰ καὶ ὅτι παραχρῆμα γίνεται καὶ στὸν οὐρανὸ χαρά. Ὁλόκληρος ὁ οὐρανὸς πανηγυρίζει καὶ οἱ Ἄγγελοι ὑμνοῦν καὶ αἰνοῦν τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μίας ἀθανάτου ψυχῆς!
«Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι» (Ψαλμ. 31, 32), δηλαδὴ εἶναι εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του. Τί εὐχαριστία νὰ ἀποδώση κανεὶς στὸν Θεό! Σκέψου· ἐγὼ νὰ ἔχω ζήσει χίλια χρόνια, νὰ ἔχω κάνει ὅλα τὰ ἐγκλήματα τοῦ μεγαλύτερου ἐγκληματία καὶ τελικὰ νὰ μὲ φωτίση τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ ἐπιστρέψω, γιὰ μία στιγμὴ νὰ τὰ καταθέσω ὅλα καὶ μέσα σὲ δύο λεπτά, σὲ λίγη ὥρα νὰ βρεθῶ δίκαιος, νὰ βρεθῶ λουσμένος, νὰ βρεθῶ στοὺς οὐρανούς! Μὰ ἐκεῖνα τὰ χίλια χρόνια τί γίνονται; Πᾶνε ἐκεῖνα· μὴ τὰ λογαριάζεις, δὲν ὑπάρχουν τώρα, ἔχουν σβήσει, δὲν ζητοῦνται αὐτὰ πλέον, βγῆκαν ἀπὸ τὰ κατάστιχα τῶν δαιμόνων ἀμέσως, πάραυτα! Εἶναι διαταγὴ τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὸ κάθε ἁμάρτημα ποὺ καταθέτεις, πατάει τὸ κουμπάκι τοῦ «κομπιοῦ­τερ», τάκ, ἄφεσις! Τάκ, ἄφεσις! Ἄφεσις! Μὲ ἄθροισμα ἀπὸ κάτω «μηδέν». Λευκὸ μητρῶο! Ὕστερα, εἶναι νὰ μὴ προσκυνῆς αὐτὸν τὸν Θεό, νὰ μὴ πέσης κάτω καὶ νὰ κλαῖς ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα καὶ πόθον Θεοῦ;».
Τί ἀγάπη εἶναι αὐτή!
orthodoxostypos

[toula]

Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!
Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’
«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.
Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής.
Απαντούν οι μεγάλοι Πατέρες της εποχής, ένας εξ’ αυτών ήταν ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, του κέντρου της αυτοκρατορείας τότε εις την Δύση. Και τί είπε; Imperator intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam est. Ο αυτοκράτωρ είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι πάνω από την Εκκλησία.
Αυτή είναι η απάντηση ενός μεγάλου επισκόπου.
Ε, όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει πάντα το πάνω χέρι. Είναι η λεγομένη πολιτειοκρατεία. Και δεν θα είχαμε ποτέ καμμία αντίρρηση, εκπρόσωποι της Πολιτείας που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση να μας διορθώσουν εκεί που ατακτούμε. Αλλά συνήθως την «διόθρωση» την αναλαμβάνουν πρόσωπα πολιτειακά που δεν έχουν σχέση με την Παράδοση της Εκκλησίας και «διορθώνουν» τα καλώς κείμενα, όχι τα κακώς κείμενα. Αυτά που τους συμφέρουν.
https://youtu.be/0LoRAzYPMOo
π. Γεώργιος Μεταλληνός
Απομαγνητοφώνηση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

[toula]

Ο ανάργυρος ιατρός και επίσκοπος του Χριστού Άγιος Βλάσιος
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι οι ζωντανές εικόνες του Θεού. Το «Συνοδικό» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου επιτάσσει να τιμούνται από τους πιστούς, ως «φίλοι και θεράποντες του Χριστού». Αυτό κάνουν οι πιστοί, τους τιμούν όπως ορίζει η Εκκλησία μας. Ένας από τους τιμώμενους αγίους Της είναι και ο λαοφιλής άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβάστειας.
Γεννήθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα στην περιοχή του Πόντου, όταν βασίλευε ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας Λικίνιος (308-323). Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική οικογένεια ευγενών. Μεγάλωσε και ανατράφηκε ως Χριστιανός. Από μικρός διέθετε αρετές με κυριότερη, την αγάπη για τους ενδεείς. Η οικονομική δυνατότητα των γονέων του επέτρεψε να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη, για να έχει τη δυνατότητα να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και να βοηθά δωρεάν τους φτωχούς ασθενείς. Οι σπουδές του στην ιατρική τον βοήθησε να μελετήσει το θαυμαστό ανθρώπινο οργανισμό και να στερεώσει έτι περισσότερο την πίστη του στο Θεό Δημιουργό! Παράλληλα με τις ιατρικές του σπουδές μελετούσε με πάθος την Αγία Γραφή και άλλα ψυχωφελή βιβλία, ώστε αναδείχτηκε σε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα και διακεκριμένος επιστήμων.
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Χιλιάδες άνθρωποι έτρεχαν στο Βλάσιο για να βρουν γιατρειά και στοργή. Ασκούσε το ιατρικό επάγγελμα ως διακονία στον πονεμένο άνθρωπο και όχι ως προσοδοφόρο επάγγελμα. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως η ιατρική στην αρχαιότητα ασκούνταν είτε από αγύρτες ειδωλολάτρες ιερείς στα σκοταδιστικά «ασκληπιεία», όπου διαδραματίζονταν απίστευτες πρακτικές δεισιδαιμονίας και τσαρλατανισμού, είτε από στυγνούς ειδωλολάτρες επαγγελματίες ιατρούς, οι οποίοι πλούτιζαν από το επάγγελμά τους και ως εκ τούτου ήταν απρόσιτοι στους φτωχούς. Για πρώτη φορά οι Χριστιανοί γιατροί θεώρησαν την ιατρική επιστήμη διακονία και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους δωρεάν και γι’ αυτό ονομάστηκαν Ανάργυροι.
Αλλά παράλληλα ο Βλάσιος κήρυττε με θέρμη και δύναμη τη χριστιανική πίστη και μετέστρεφε χιλιάδες ειδωλολάτρες στον Χριστιανισμό. Επίσης λόγω του ανεπίληπτου βίου του, της βαθιάς του πίστεως και του σπάνιου χαρακτήρα του εκλέχτηκε, κατ’ απαίτηση του λαού, επίσκοπος Σεβάστειας της Καππαδοκίας. Η αρχιερατεία του υπήρξε ιδιαίτερα καρποφόρα και επιτυχής. Όμως κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη να αφιερωθεί στην ησυχία και την άσκηση κατέφυγε στο Άργαιο Όρος και εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο να ζήσει ως ερημίτης. Με την αδιάλειπτη προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την άσκηση έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Μεγάλα πλήθη πιστών ανέβαιναν το βουνό για να επισκεφτούν το Βλάσιο και να πάρουν την ευλογία του και να παρηγορηθούν. Μάλιστα παρασκεύαζε από βότανα και ορυκτά του βουνού φάρμακα, τα οποία διέθετε δωρεάν σε όσους είχαν προβλήματα υγείας. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι που επισκέπτονταν τον Βλάσιο, αλλά και τα άγρια ζώα, τα οποία στέκονταν στην είσοδο της σπηλιάς του, τα ευλογούσε και τότε απομακρύνονταν!
Το πιο αγαπημένο θέαμα των Ρωμαίων ήταν οι θηριομαχίες, όπου ρωμαλέοι θηριοδαμαστές πάλευαν στα στάδια με τα θηρία και τα θανάτωναν φρικτά κάτω από τις επευφημίες του πλήθους. Δεν λίγες οι περιπτώσεις, που τραγικό θάνατο έβρισκαν οι θηριοδαμαστές από τα δύστυχα ζώα! Αλλά κατά τους χρόνους των διωγμών οι ειδωλολάτρες χρησιμοποιούσαν τα άγρια θηρία για τη δημόσια θανάτωση των Χριστιανών. Βρισκόμαστε στην εποχή των πιο σκληρών διωγμών, όπου ο Λικίνιος συνέχιζε τους διωγμούς του Διοκλητιανού. Ο έπαρχος Αγρικόλας έστειλε κυνηγούς στο Άγραιο Όρος να συλλάβουν ζώα για την καταβρόχθιση των Χριστιανών της περιοχής.
Έφτασαν και στη σπηλιά του Βλασίου, όπου είδαν πλήθος ανθρώπων και αγρίων ζώων ανάμεσα στο σεβάσμιο επίσκοπο. Το γεγονός ανέφεραν στον θηριώδη Αγρικόλα, ο οποίος διέταξε να συλληφθούν και να οδηγηθούν μπροστά του. Στρατιωτικό απόσπασμα τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν για ανάκριση. Στο δρόμο πλήθος ασθενών ασπάζονταν τον άγιο και γινόταν καλά. Του έφεραν ένα μικρό παιδί, που κινδύνευε να πνιγεί από ψαροκόκαλο, που είχε σταματήσει στο λαιμό του, το οποίο θεράπευσε. Θεράπευσε επίσης και πολλά ζώα. Μάλιστα συμβούλεψε όσοι άνθρωποι ή ζώα έχουν πρόβλημα υγείας να επικαλούνται τη βοήθειά του και θα γίνονται καλά.
Φτάνοντας στη Σεβάστεια ο έπαρχος τον κάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα, αλλά εκείνος του αποκρίθηκε πως οι «θεοί» του είναι κακοποιά δαιμόνια. Ο Αγρικόλας εξαγριώθηκε και τον παρέδωσε στα βασανιστήρια. Κατόπιν ύστερα από σειρά φρικτών βασανισμών και μετά την εμμονή του Βλασίου να μην αρνηθεί την πίστη του, τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Καθοδόν επτά ευσεβείς γυναίκες πλησίασαν τον άγιο και του άλειφαν το σώμα με αρώματα. Οι αρχές τις συνέλαβαν και τις οδήγησαν στο μαρτύριο. Τις αποκεφάλισαν. Τον άγιο οδήγησαν στο τείχος της Σεβάστειας, όπου τον αποκεφάλισαν μαζί με δύο άλλα νεαρά παιδιά. Ήταν το έτος 316. Η ψυχή του αγίου επισκόπου πέταξε στα ουράνια, να ενωθεί με το Χριστό αιωνίως και το τίμιο σώμα του το παρέλαβαν οι πιστοί για ταφή.
Η μνήμη του τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου και θεωρείται ως ένας από τους πλέον θαυματουργούς αγίους της Εκκλησίας μας.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

[toula]

ο ένδοξος ιερομάρτυς του Χριστού είπε στον σκληρόκαρδο ηγεμόνα ότι ούτε ο θάνατος ούτε τα βασανιστήρια τον φοβίζουν και μπορούν να κάμψουν την πίστη του
Ο θαυματουργός ιεράρχης της Σεβάστειας και πολιούχος άγιος του Ξυλοκάστρου και των Αχαρνών
Μέσα στη μακρόχρονη πορεία της ενδόξου εκκλησιαστικής ιστορίας της αγιοτόκου και μαρτυρικής Μικράς Ασίας έλαμψαν από τους πρώτους κιόλας χριστιανικούς αιώνες φωταυγείς αστέρες, οι οποίοι αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την αγάπη του Ιησού Χριστού και κοσμούν το πνευματικό στερέωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ανάμεσα στις αγωνιστικές μορφές της ευλογημένης και μαρτυρικής μικρασιατικής γης, που έλαβαν τον αμάραντο φωτοστέφανο του μαρτυρίου από τον ίδιο τον αγωνοθέτη Κύριο, είναι και ο τιμώμενος στις 11 Φεβρουαρίου άγιος ένδοξος ιερομάρτυς Βλάσιος Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας ο θαυματουργός.
Ο λαοφιλής σε Ανατολή και Δύση θαυματουργός ιεράρχης της Σεβάστειας γεννήθηκε και έζησε στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα στην περιοχή του Πόντου της Μικράς Ασίας κατά την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορος Λικινίου (308 – 323μ.Χ.). Ο άγιος Βλάσιος είχε σπουδάσει την ιατρική επιστήμη, την οποία πρόσφερε στους ασθενείς αφιλοκερδώς, διαθέτοντας πνεύμα φιλανθρωπίας, σύνεσης και ταπείνωσης. Οι ιατρικές του γνώσεις τον βοήθησαν μάλιστα στο να ενισχύσει την πίστη και την ευσέβειά του, αφού από τη μελέτη του ανθρωπίνου σώματος κατανόησε τη σοφία και τη μεγαλοσύνη του Θεού. Παράλληλα με την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή, αλλά και τα ψυχωφελή συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων και των Χριστιανών Απολογητών, γεγονός που τον ανέδειξε σε πύρινο διδάσκαλο της αμωμήτου χριστιανικής πίστεως.
Ο ένθεος αυτός ζήλος και η βαθειά θεοσέβειά του σε συνδυασμό με τον ανεπίληπτο βίο του και την πραότητα του χαρακτήρα του συντέλεσε στο να εκλεγεί επίσκοπος της πόλεως της Σεβάστειας της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, ύστερα μάλιστα και από την επίμονη απαίτηση του λαού της περιοχής. Ο χαρισματικός αυτός ιεράρχης ανέπτυξε μία πλούσια πνευματική δράση στην επισκοπή του, αλλά φοβούμενος την ασέβεια και την παρανομία των αρχόντων της εποχής του και επιζητώντας περισσότερη ησυχία και άσκηση, κατέφυγε στο Άργαιον Όρος και εγκαταστάθηκε μέσα σ’ ένα σπήλαιο. Στον χώρο αυτόν προσευχόταν αδιάλειπτα στον Πανοικτίρμονα Θεό και έφτασε σε τέτοιο ύψος αγιότητος και αρετής, ώστε πλήθος κόσμου τον επισκεπτόταν και ζητούσε την ευλογία του. Ακόμη και τα άγρια ζώα της περιοχής προσέρχονταν κοντά στον άγιο και δεν αποχωρούσαν, εάν δεν τα ευλογούσε.
Την εποχή αυτή ο σκληρόκαρδος ειδωλολάτρης ηγεμόνας Αγρικόλας έδωσε διαταγή στους κυνηγούς να κυνηγήσουν σαρκοφάγα ζώα για να χρησιμοποιηθούν στις θηριομαχίες για την καταβρόχθιση των χριστιανών. Όταν έφτασαν στο Άργαιον Όρος και πέρασαν από το σπήλαιο, στο οποίο είχε εγκατασταθεί ο άγιος, έκπληκτοι αντίκρισαν πλήθη αγρίων ζώων να είναι συγκεντρωμένα και να λαμβάνουν τις ευλογίες του ταπεινού επισκόπου της Σεβάστειας, ο οποίος προσευχόταν στον Θεό. Βλέποντας οι κυνηγοί το παράδοξο αυτό θέαμα, επέστρεψαν στην πόλη και ενημέρωσαν τον ηγεμόνα για όσα είδαν και έζησαν. Τότε εκείνος έδωσε τη διαταγή να συλληφθούν αμέσως όσοι χριστιανοί βρίσκονταν εκεί. Όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι στρατιώτες στο σπήλαιο, βρήκαν τον άγιο να προσεύχεται και τον διέταξαν να τους ακολουθήσει. Τότε ο άγιος με καρτερία, θάρρος και χαρά τους ακολούθησε, λέγοντάς τους ότι ο Θεός εμφανίστηκε σ’ αυτόν τρεις φορές μέσα στη νύχτα και του παρήγγειλε, ότι πρέπει να θυσιαστεί γι’ Αυτόν. Καθώς οι στρατιώτες και ο άγιος κατευθύνονταν από το Άργαιον Όρος προς τη Σεβάστεια, πολλοί ειδωλολάτρες ασπάσθηκαν την αμώμητο χριστιανική πίστη, βλέποντας την πραότητα του αγίου και ακούγοντας το φλογερό κήρυγμά του, ενώ πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν χάρη στην αδιάλειπτη προσευχή του. Εντύπωση προκαλούσε όχι μόνο η ίαση των ασθενών ανθρώπων, αλλά και η θεραπεία ασθενειών σε ήμερα και άγρια ζώα. Μεταξύ των αναρίθμητων θαυμάτων, που τέλεσε ο άγιος Βλάσιος με τη χάρη του Θεού, ήταν η διάσωση ενός μικρού παιδιού, το οποίο είχε μείνει άφωνο και κινδύνευε να πεθάνει από ασφυξία από ένα ψαροκόκαλο, το οποίο είχε καρφωθεί στο λαιμό του. Τότε ο άγιος θέτοντας το χέρι του στο λαιμό του παιδιού και αφού προσευχήθηκε ολόθερμα στον Θεό, θεράπευσε το παιδί. Παράλληλα ευχήθηκε, ότι όποιος άνθρωπος ή ζώο αντιμετωπίσει στο μέλλον παρόμοιο πρόβλημα και μνημονεύει το όνομα του αγίου, ο Θεός να τον θεραπεύει αμέσως προς δόξα του ονόματός Του. Γι’ αυτό και ο άγιος Βλάσιος καθιερώθηκε στη συνείδηση όλων των χριστιανών ως ο ιατρός και θεραπευτής των νοσημάτων του λαιμού και του λάρυγγα. Αξιοσημείωτο ήταν και το θαυματουργικό γεγονός της διάσωσης ενός χοίρου, τον οποίο είχε αρπάξει ένας λύκος από μια φτωχή γυναίκα και αποτελούσε τη μοναδική περιουσία της. Χάρη στην προσευχητική δύναμη του αγίου ο λύκος έχασε την αγριότητά του και επέστρεψε σώο και αβλαβή τον χοίρο στη γυναίκα.
Στο μεταξύ φτάνοντας ο άγιος στη Σεβάστεια δόθηκε η εντολή να φυλακιστεί. Την επόμενη ημέρα οδηγήθηκε ενώπιον του ηγεμόνα, ο οποίος τον υποδέχθηκε με ωραίους λόγους, προσπαθώντας να τον πείσει να θυσιάσει στους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο άγιος όμως αποκάλεσε με παρρησία τους ψεύτικους θεούς δαίμονες και δήλωσε ότι όσοι τους λατρεύουν θα παραδοθούν στο αιώνιο πυρ της Κολάσεως. Τότε ο ηγεμόνας εξαγριώθηκε και διέταξε να χτυπήσουν ανελέητα τον άγιο με χονδρά σιδερένια ραβδιά και να τον κλείσουν στη συνέχεια στη φυλακή. Εκείνος όμως έμεινε σταθερός και ακλόνητος στην πίστη του στον ένα και αληθινό Θεό.
Τον βασανισμό και τη φυλάκιση του αγίου πληροφορήθηκε η φτωχή γυναίκα, της οποίας τον χοίρο είχε διασώσει ο άγιος. Από ευγνωμοσύνη προς αυτόν έσφαξε τότε τον χοίρο και αφού έψησε το κεφάλι και τα πόδια, πήγε στη φυλακή μαζί με φρούτα και άλλα φαγώσιμα και ανάβοντας κεριά, παρακάλεσε τον άγιο να φάει από τα προσφερόμενα προς αυτόν αγαθά. Τότε ο άγιος ευχαρίστησε τη γυναίκα και αφού έφαγε, της έδωσε την ευλογία του λέγοντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο να εορτάζει τη μνήμη του και να έχει πάντοτε στο σπίτι της όλα τα αγαθά και την ευλογία του Θεού, όπως και όποιος άλλος θελήσει να την μιμηθεί.
Ο ηγεμόνας Αγρικόλας πρόσταξε όμως και πάλι να φέρουν ενώπιόν του τον άγιο και τον κάλεσε εκ νέου να θυσιάσει στους ψεύτικους θεούς. Εκείνος όμως έμεινε και πάλι σταθερός και ακλόνητος και δήλωσε ότι θεοί, οι οποίοι δεν δημιούργησαν τον ουρανό και τη γη, πρέπει να εξαφανιστούν. Τότε δόθηκε η διαταγή να κρεμάσουν τον άγιο σ’ ένα ξύλο και να ξεσκίσουν τα πλευρά του με σιδερένια νύχια. Όμως ο ένδοξος ιερομάρτυς του Χριστού είπε στον σκληρόκαρδο ηγεμόνα ότι ούτε ο θάνατος ούτε τα βασανιστήρια τον φοβίζουν και μπορούν να κάμψουν την πίστη του, αφού προσβλέπει στην αιωνιότητα και τα επουράνια αγαθά. Στη συνέχεια δόθηκε η εντολή να ξεκρεμάσουν τον άγιο και να τον οδηγήσουν στη φυλακή.
Καθώς οδηγούσαν τον ταπεινό και πράο επίσκοπο της Σεβάστειας στη φυλακή, επτά ενάρετες και ευσεβείς γυναίκες ακολουθούσαν τη μαρτυρική αυτή πορεία και άλειφαν τα σώματά τους από το τίμιο αίμα, που έσταζε από το πληγωμένο σώμα του αγίου. Βλέποντας οι δήμιοι το γεγονός αυτό, συνέλαβαν τις γυναίκες και τις οδήγησαν στον ηγεμόνα, ο οποίος τις κάλεσε να θυσιάσουν στα ψεύτικα είδωλα, γιατί διαφορετικά θα θανατωθούν. Τότε οι επτά γυναίκες κάλεσαν τον ηγεμόνα να πάνε στη λίμνη της Σεβάστειας και αφού πλύνουν τα πρόσωπά τους, να προσφέρουν θυσία στους θεούς. Ο ηγεμόνας χάρηκε πολύ και τότε οι γυναίκες πήραν τα αγάλματα των θεών και τα έριξαν μέσα στη λίμνη, λέγοντας ότι αυτή είναι η αμοιβή τους, διότι πολλοί άνθρωποι χάθηκαν εξαιτίας της ειδωλολατρίας. Βλέποντας ο ηγεμόνας την ασέβεια και την προσβολή κατά των θεών, εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε διέταξε να ανάψουν ένα μεγάλο καμίνι λιώνοντας μέσα σ’ αυτό μολύβι και να φέρουν σιδερένια χτένια, παράλληλα δε να πυρακτώσουν και επτά χάλκινα σουβλιά. Στη συνέχεια ο ηγεμόνας κάλεσε τις γυναίκες να επιλέξουν ή τη θυσία στους θεούς και να φορέσουν λαμπρά φορέματα ή να βασανιστούν μέσα στο πυρακτωμένο καμίνι. Τότε μία από τις γυναίκες άρπαξε ένα φόρεμα και το έριξε μέσα στο καμίνι, ενώ τα δύο μικρά της παιδιά είπαν στη μητέρα τους να μην τα αφήσει να χαθούν μέσα στην αμαρτία και την πλάνη, αλλά να τα χορτάσει με τα αγαθά της Βασιλείας των Ουρανών, όπως τα χόρτασε με το μητρικό της γάλα. Κατόπιν ο ηγεμόνας έδωσε εντολή να κρεμάσουν τις επτά γυναίκες και να ξεσκίσουν τις σάρκες τους με τα σιδερένια χτένια. Όμως κατά τη διάρκεια του φρικτού μαρτυρίου οι στρατιώτες έζησαν ένα καταπληκτικό θαύμα: από τις σάρκες των γυναικών έρεε γάλα αντί για αίμα και οι σάρκες ήταν ολόλευκες όπως το χιόνι, αφού Άγγελοι Κυρίου κατέβηκαν από τον ουρανό και θεράπευσαν τις πληγές, λέγοντας στις γυναίκες να μην φοβούνται, αλλά και να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι τέλους, γιατί έτσι μόνο θα απολαύσουν την αιώνια ζωή. Τότε ο εξαγριωμένος ηγεμόνας διέταξε να τις ρίξουν μέσα στο πυρακτωμένο καμίνι. Μόλις όμως τις έριξαν μέσα, η φωτιά έσβησε και βγήκαν από μέσα σώες και αβλαβείς. Βλέποντας ο Αγρικόλας τα παράδοξα αυτά γεγονότα, κάλεσε και πάλι τις επτά γυναίκες να θυσιάσουν στους θεούς και να εγκαταλείψουν τις μαγείες, που χρησιμοποιούν. Τότε εκείνες απάντησαν ότι δεν πρόκειται να προδώσουν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό και να προσκυνήσουν τα ψεύτικα είδωλα. Η επίμονη αυτή στάση τους, εξόργισε τόσο πολύ τον Αγρικόλα, ώστε αποφάσισε τη δι’ αποκεφαλισμού θανατική καταδίκη των γυναικών. Αμέσως μετά οι γυναίκες προσευχήθηκαν και παρακάλεσαν τον Κύριο να τις συναριθμήσει μαζί με την πρωτομάρτυρα του Χριστού αγία Θέκλα δεχόμενες τις ευχές του αγίου Βλασίου, ο οποίος υπήρξε ο πνευματικός καθοδηγητής στην άθλησή τους, αλλά και στην πορεία τους για τη Βασιλεία των Ουρανών. Κατόπιν τα δύο παιδιά πλησίασαν τη μητέρα τους και της ζήτησαν να παρακαλέσει τον άγιο Βλάσιο να τα έχει υπό την προστασία και την καθοδήγησή του.
Μετά τον αποκεφαλισμό των επτά γυναικών πρόσταξε τους στρατιώτες να του φέρουν από τη φυλακή τον άγιο Βλάσιο, ζητώντάς του και πάλι να θυσιάσει στους θεούς. Τότε ο γενναίος αθλητής του Χριστού απάντησε με παρρησία ότι κανένας άνθρωπος, που έχει γνωρίσει τον αληθινό Θεό, δεν προσκυνά τα νεκρά είδωλα. Κατόπιν ο ηγεμόνας τον ρώτησε ότι εάν τον ρίξει μέσα στη λίμνη, τότε θα μπορέσει ο Θεός, τον οποίο λατρεύει, να τον σώσει; Και ο άγιος τον παρότρυνε να το πράξει. Τότε οι στρατιώτες έριξαν τον άγιο στη λίμνη και εκείνος, αφού έκανε το σημείο του σταυρού, στάθηκε στο μέσο αυτής σώος και αβλαβής. Στη συνέχεια ο άγιος κάλεσε τους ειδωλολάτρες να πράξουν το ίδιο για να αποδείξουν τη δύναμη των θεών τους. Εκείνη τη στιγμή εξήντα οχτώ άνδρες πήδησαν μέσα στη λίμνη, αλλά όλοι καταποντίστηκαν στο βυθό της και πνίγηκαν. Τη στιγμή εκείνη Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στον ένδοξο ιερομάρτυρα του Χριστού και τον κάλεσε να βγει από τη λίμνη και να λάβει από τον Θεό τον αιώνιο στέφανο της δόξης και της αγιότητος. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τον θαυμασμό όλων, αφού έβλεπαν το πρόσωπο του αγίου να λάμπει σαν το φως. Βλέποντας ο ηγεμόνας την ακλόνητη πίστη του γενναίου και αήττητου αθλητού του Χριστού, αποφάσισε να τον αποκεφαλίσει διά ξίφους μαζί με τα δύο παιδιά. Αφού ο άγιος προσευχήθηκε, ζητώντας από τον Θεό να βοηθήσει στο μέλλον όποιον καταφεύγει σ’ Αυτόν, επικαλούμενος το όνομα του αγίου σε περίπτωση ασθένειας, θλίψης, κινδύνου ή ανάγκης, κατέβηκε από τον ουρανό ο Χριστός σαν νεφέλη και είπε στον άγιο ότι θα εκπληρώσει όλα τα αιτήματά του και θα χαρίσει σε όλους εκείνους, που θα τιμούν τη μνήμη του, όχι μόνο τα επίγεια, αλλά και τα ουράνια αγαθά. Αμέσως μετά ο δήμιος οδήγησε τον άγιο και τα δύο παιδιά στον τόπο του μαρτυρίου και τους αποκεφάλισε πάνω σε μία πέτρα μέσα από το τείχος της Σεβάστειας. Το ένδοξο μαρτύριο του αγίου και των δύο παιδιών έλαβε χώρα το έτος 316 μ.Χ.
Μ’ αυτόν τον τρόπο ο λαοφιλής σε Ανατολή και Δύση άγιος ιερομάρτυς του Χριστού Βλάσιος έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου για να τιμάται και να γεραίρεται εσαεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Φεβρουαρίου και από τη Δυτική Εκκλησία στις 3 Φεβρουαρίου. Ενδεικτικό είναι ότι στο μαρτύριο των τιμωμένων στις 13 Δεκεμβρίου αγίων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου γίνεται λόγος περί του αγίου Βλασίου, ο οποίος δέχθηκε να λάβει και να εκτελέσει τη διαθήκη του αγίου Ευστρατίου. Η αγάπη των ευσεβών χριστιανών προς τον θαυματουργό ιεράρχη της Σεβάστειας αποδεικνύεται ιδιαίτερα μέσα από τις ποιηθείσες προς τιμήν του ακολουθίες. Η πρώτη ακολουθία εξεδόθη το 1786 στη Βενετία για τον επ’ ονόματι της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης και του Αγίου Βλασίου μητροπολιτικό ναό Κερκύρας και επανεξεδόθη το 1909, ενώ ακολουθίες του αγίου εξεδόθησαν επίσης το 1893 στη Χαλκίδα και κατά τα έτη 1896 και 1901 στην Αθήνα. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα, τα οποία έχει επιτελέσει ο άγιος και εξακολουθεί και μέχρι σήμερα να επιτελεί με τη χάρη του Θεού σ’ αυτούς που τιμούν τη μνήμη του και επικαλούνται με ευλάβεια το όνομά του προς δόξα του παναγίου ονόματος του Χριστού μας, του « θαυμαστού εν τοις αγίοις Αυτού». Στον άγιο ιερομάρτυρα Βλάσιο, ο οποίος τιμάται στις αγροτοκτηνοτροφικές περιοχές της πατρίδος μας με αργία των κατοίκων από την εργασία τους, είναι αφιερωμένοι 18 ενοριακοί ναοί σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, μεταξύ αυτών στο Μεγάλο Πάπιγκο Ιωαννίνων και στο ομώνυμο χωριό του Πηλίου, αρκετά παρεκκλήσια (Μαρούσι, Αφίδνες, Λιβαδειά, Ψαχνά) και εξωκκλήσια (Πολύγυρος Χαλκιδικής, Δρυοπίδα Κύθνου, Μεσαριά Άνδρου, Βίβλος Νάξου, Έξω Γωνιά Θήρας),καθώς και περιώνυμες ιστορικές μονές στα Τρίκαλα Κορινθίας, η οποία αποτελεί λαοφιλές προσκύνημα του θαυματουργού αγίου,και στη Στυλίδα Φθιώτιδος. Στις Αχαρνές(Μενίδι) Αττικής και στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας τιμάται ως πολιούχος άγιος με λαμπρές πανηγύρεις στους ομώνυμους περικαλλείς μητροπολιτικούς ναούς, όπως επίσης και στα χωριά Φίλια Καλαβρύτων και Όθος Καρπάθου. Αξιοσημείωτη είναι η τιμή του και στον ιστορικό μητροπολιτικό ναό της Κερκύρας, η οποία συνδέεται με τη διανομή στους πιστούς του χειμωνικού(καρπουζιού) εις ανάμνηση θαύματος.
Αριστείδης Θεοδωρόπουλος, Εκπαιδευτικός
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Συμεών του Μεταφραστού, Άθλησις του Αγίου και ενδόξου ιερομάρτυρος Βλασίου επισκόπου γενομένου Σεβαστείας, J. – P. Migne, Patrologia Graeca, Τόμος 116, 817 – 830.

[toula]

«Στο Θεό άριστα είναι όλα...
Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το 1+1 άλλοτε κάνουν 2 και άλλοτε δύο εκατομμύρια»
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης