"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Φάγαμε και χορτάσαμε· σαν μάννα από τον ουρανό ήταν εκείνο ψωμί, χορταστικό κι ευλογημένο!
Κάποτε κάποιες κυρίες από την Νικήσιανη επισκέφθηκαν το μοναστήρι στην Σίψα Δράμας. Κουρασμένες και πεινασμένες πήγαν εκεί και ανέμεναν τη γνωστή πλούσια φιλοξενία του οσίου Γεωργίου (Καρσλίδη).
Ο όσιος τις κατάλαβε, τις υποδέχθηκε με καλοσύνη και αγάπη και έστρωσε το τραπέζι για φαγητό. Αγωνιούσαν να δουν ποια θα ήταν η φιλοξενία του, μια που είχαν ακούσει πως όλους τους φιλοξενούσε αβραμιαία.
Εκείνος τότε έβαλε μπροστά στην κάθε μία από μισή φέτα ψωμί. Οι γυναίκες περίμεναν και τη συνέχεια.
– Λοιπόν, τρώτε, τις είπε ο όσιος Γέρων.
Τότε η κάθε μία μέσα της σκέφτηκε:
“Ε, Γέροντα με μισή φέτα ψωμί και τόση πεζοπορία που κάναμε, πώς να χορτάσουμε”.
Δεν τόλμησαν όμως να πούνε τίποτε, για να μην το στενοχωρήσουν. Εκείνος εκεί κοντά περίμενε να δει τι θα κάνουν και τι θα πουν. Συγκλονισμένες διηγήθηκαν:
– Φάγαμε και χορτάσαμε· σαν μάννα από τον ουρανό ήταν εκείνο ψωμί, χορταστικό κι ευλογημένο.
Κάποιες δεν μπόρεσαν να το φάνε όλο και το πήραν μαζί τους για ευλογία.
– Είχε, όπως είπαν, αυτός ο λεπτοκαμωμένος Γέροντας να χορταίνει και σωματικά μα και ψυχικά τον κάθε άνθρωπο.
Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης

«Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μονοθέσια, ἔχει μία μόνο θέση.
Γιὰ νὰ καθίσει ὁ Χριστός, πρέπει νὰ φύγει ὁ διάβολος ἀπὸ τὴ θέση ἐκείνη.
Καὶ γιὰ νὰ καθίσει ὁ διάβολος, πρέπει νὰ φύγει ὁ Χριστός.
Καὶ οἱ 2 μαζὶ δὲν γίνεται.
Ἐμεῖς ἔχουμε τὴ γνώμη, ὅτι μποροῦμε καὶ τὰ 2 νὰ τὰ συμβιβάζουμε.
Νὰ τοὺς βάλουμε, νὰ καθίσουν δίπλα-δίπλα. Νὰ καθίσει ὁ Χριστὸς καὶ νὰ καθίσει καὶ ὁ κόσμος, ἡ μόδα, ἡ ἁμαρτία.»
Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Κυριακή της Απόκρεω: Μια αγκαλιά από Φως αγάπης που πηγάζει από ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Χριστού. Μπροστά σε αυτό το Φως της αγάπης πώς θα σταθούμε; Σαν κάρβουνο ή σαν χρυσός; Μια κρίση αγάπης. Μια κρίση όχι με τη νομική έννοια, αλλά μια εφαρμογή της αγάπης στον πλησίον, ο οποίος στην ουσία είναι το Δικό Του πρόσωπο. Πού είδαμε δηλαδή τα σημάδια Του στον πλησίον μας και τι κάναμε. Ξεχνάμε δυστυχώς ότι μια μεγάλη αμαρτία είναι η αδιαφορία για την αγάπη, η μεταβίβαση ή η αποποίηση των ευθυνών μας και οι δικαιολογίες για τις πράξεις μας. Η κρίση θα γίνει. Είναι μεγάλη η λαχτάρα για αυτή τη συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό, πρόσωπο προς πρόσωπο.
Αυτά συνήθως δεν πάνε στις εξομολογήσεις και δεν μας προβληματίζουν. Δυστυχώς μας ενδιαφέρει να συζητήσουμε με τον πνευματικό μόνο αν βάλαμε λίγο λάδι στο φαγητό, ή «ρυθμίσεις» της κρεβατοκάμαρας. Βαδίζοντας προς τη Μεγάλη Σαρακοστή, θα αφήσουμε το κρέας αυτή την εβδομάδα, ας αφήσουμε λάθη και πάθη όσο μπορούμε και ακούγοντας το Ευαγγέλιο της Κρίσεως ας αναρωτηθούμε: Τι είναι ο Χριστός για μένα; Tι είναι ο άλλος για μένα; Τι είναι ένα λουλούδι για μένα; Τι θέλουμε πραγματικά από αυτή τη ζωή; Ας προχωρήσουμε κάνοντας σκαλοπάτια τις απαντήσεις και θα βγούμε εκεί που μας πήγε η πορεία που χτίσαμε. Ο θάνατος είναι απλά ένας σταθμός και ένα επεισόδιο στη ζωή μας. Πολύ φοβάμαι όμως ότι επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε, μιλάμε διαρκώς για τη ζωή μετά τον θάνατο, χάνοντας όμως τη ζωή πριν τον θάνατο.
Ο μόνος τρόπος για να ζήσουμε με χαρά είναι να αγαπήσουμε τον Χριστό και τον συνάνθρωπο. Μέσα από τη σχέση με τον Χριστό θα θεραπεύσουμε τον εαυτό μας για να οδηγηθούμε μέσα από τη σχέση αυτή να γίνουμε αγάπη και όχι απλά να έχουμε.
Δεν πρόκειται να αποφύγουμε την κρίση και αυτή τη μεγάλη συνάντηση. Και μην ξεχνάμε ότι η κρίση θα γίνει με τους «όρους» του Θεού και της δικαιοσύνης αυτού που δεν έχει καμία σχέση με εξωτερικά χαρακτηριστικά ή επιφανειακές ηθικές. Ο Θεός θα «δει» και θα αποκαλυφθεί αυτό που έχουμε μέσα στο βάθος της καρδιάς μας το οποίο πολλές φορές δεν το ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι. Μόνο με τη μετάνοια και την εν Χριστώ αυτογνωσία θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε και να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας. Αυτό προτείνει και η περίοδος που ακολουθεί, αυτή της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής.
Ας αφήσουμε τα τροπάρια της ημέρας να «μιλήσουν» από μόνα τους.
«Ὢ ποία ὥρα τότε, καὶ ἡμέρα φοβερά, ὅταν καθίσῃ ὁ Κριτὴς ἐπὶ θρόνου φοβεροῦ! βίβλοι ἀνοίγονται, καὶ πράξεις ἐλέγχονται, καὶ τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους δημοσιεύονται. Ἄγγελοι περιτρέχουσιν, ἐπισυνάγοντες πάντα τὰ ἔθνη. Δεῦτε ἀκούσατε βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες, δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, πλούσιοι καὶ πένητες, ὅτι ἔρχεται Κριτής, ὁ μέλλων κρῖναι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην΄ καὶ τίς ὑποστήσεται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, ὅταν Ἄγγελοι παρίστανται, ἐλέγχοντες τὰς πράξεις, τὰς διανοίας, τὰς ἐνθυμήσεις, τὰ ἐν νυκτὶ καὶ ἐν ἡμέρᾳ; ὢ ποία ὥρα τότε! Ἄλλὰ πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ τέλος, σπούδασον κράζουσα, ψυχή· Ὁ Θεός, ἐπίστρεψον, σῶσόν με, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος.»
«Ἐννοῶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ τὴν ὥραν, ὅταν μέλλωμεν πάντες, γυμνοί καὶ ὡς κατάκριτοι, τῷ ἀδεκάστῳ Κριτῇ παρίστασθαι, τότε σάλπιγξ ἠχήσει μέγα, καὶ τὰ θεμέλια τῆς γῆς σεισθήσονται, καὶ οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν μνημάτων ἐξαναστήσονται, καὶ ἡλικία μία πάντες γενήσονται, καὶ πάντων τὰ κρυπτὰ φανερὰ παρίστανται ἐνώπιόν σου, καὶ κόψονται, καὶ κλαύσονται, καὶ εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον ἀπελεύσονται, οἱ μηδέποτε μετανοήσαντες· καὶ ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει, ὁ τῶν Δικαίων κλῆρος, εἰσελεύσεται εἰς παστάδα οὐράνιον.»
Καλό αγώνα και καλή μετάνοια σε όλους μας. . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στην πιο φοβερή και συνάμα πιο αληθινή εικόνα της ζωής μας: την Τελική Κρίση.
Φοβερή πραγματικότητα!
"Ὅταν τίθωνται θρόνοι, καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι, καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ὢ ποῖος φόβος τότε!. Ἀγγέλων παρισταμένων ἐν φόβῳ, καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος, τί ποιήσομεν τότε οἱ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι; ".
Την σχετική παραβολή την είπε ο Χριστός λίγο πριν τον θάνατό Του, μαζί με άλλες παραβολές και προειδοποιήσεις για τα έσχατα.
Όλοι οι μελλοθάνατοι αφήνουν στους δικούς τους παραγγελίες και μοιράζονται τις τελευταίες τους επιθυμίες. Και η επιθυμία του Χριστού δεν ήταν για τον εαυτό Του. Ήταν να φροντίσουν οι μαθητές Του τους ελαχίστους. Όλους αυτούς που θα βίωναν τον μεγάλο πόνο και τα βάσανα του κόσμου. Εκείνους για τους οποίους είχε πει:«Αλλοίμονο σε όποιον σκανδαλίσει κάποιον από αυτούς τους αδελφούς μου τους μικρούς».
Πόνεσε ο Χριστός. Και νοιάστηκε να μην αποκάμουν οι ελάχιστοι και χάσουν την ψυχή τους.
Η παραβολή της Τελικής Κρίσης αφορούσε τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί είναι οι διαχρονικά εξ ευωνύμων άσπλαχνοι και σκανδαλοποιοί. Εκείνη τη στιγμή ετοίμαζαν τον θάνατο του Χριστού. Αύριο — μέσα στην Εκκλησία πλέον — θα ετοίμαζαν τον θάνατο ή την εξουθένωση των πιο μικρών αδελφών τους.
Οι Φαρισαίοι όλων των εποχών είναι οι άδικοι, οι αδιάφοροι, οι εγωιστές που φέρουν το όνομα του Χριστού, αλλά δεν ποιούν το θέλημά Του. Και σήμερα, Κυριακή Απόκρεω, η Εκκλησία δεν απευθύνεται στους έξω. Απευθύνεται σε εμάς.
Διότι , πολλοί λαμβάνουν θάρρος από την ευσπλαχνία του Θεού οταν θυμούνται την προσευχή του ταπεινού τελώνη και την πατρική αγκαλιά, που δέχθηκε τον άσωτο. Ξεχνούν όμως οτι ο Θεός είναι επίσης Δίκαιος. Και η Εκκλησία δεν θέλει να τους αφήσει επαναπαυμένους αλλά να τους αφυπνίσει.
Οι άδικοι δεν έχουν θέση μέσα στην κοινωνία της αγάπης, την Εκκλησία όπου όλοι μοιράζονται τον εαυτό τους, την πνευματική και υλική τους περιουσία, τη μυστηριακή ενότητα με τους άλλους. Εκείνοι δεν πλησιάζουν την Εκκλησία για να θεραπευτούν, αλλά για να αρπάξουν και να προβληθούν. Είναι αναίσθητοι μπροστά στο έλλειμμα και τον πόνο των άλλων. Φτάνει να επιβιώνουν εκείνοι. Κι ας χάνονται οι πονεμένοι, οι αμαρτωλοί και όσοι έχουν χρεία βοηθείας. Είναι οι αδιάφοροι. Και η αδιαφορία είναι η καταδίκη. Είναι το γνώρισμα εκείνων που ικανοποιούν το έργο του πατέρα τους, του σατανά, και αποστέλλονται να μείνουν μαζί του στο σκοτάδι για πάντα.
Σήμερα ο Χριστός δεν ρωτά:
νήστεψες;
προσευχήθηκες;
ήσουν τυπικός;
Ρωτά:
πείνασα και με τάισες;
δίψασα και με πότισες;
ήμουν γυμνός και με ένδυσες;
Γιατί ο Χριστός άφησε τους φτωχούς και τους περιφρονημένους της γης για να τους φροντίζουμε. Και όχι μόνο αυτό: δεν ντράπηκε να ταυτιστεί μαζί τους.
Λοιπόν, θα μας κρίνει η Αγάπη. Μόνο η Αγάπη.Και πιο οδυνηρή και δίκαιη Κρίση δεν υπάρχει. Άρα ο Θεός δεν είναι άδικος, γιατί στην αγάπη δεν υπάρχει αδικία.
Και ας θυμηθούμε εκείνη τη φρικτή ώρα της Παρουσίας Του. Όταν θα φανερωθεί Εκείνος, ο πριν ατιμασμένος, σε όλη Του τη δόξα. Και θα δούμε τις πληγές της Αγάπης Του: τα ματωμένα χέρια και πόδια Του, την πλευρά τη λογχευμένη, τους μώλωπες σε όλο Του το κατάστικτο Σώμα.
Θα δούμε τις πληγές που εμπαίξαμε, παρεξηγήσαμε, αγνοήσαμε, προδώσαμε. Και θα τις δούμε να περιβάλλονται με άφθαρτη δόξα. Τότε οδυρμός και κοπετός — αλλά και χαρά και συγκίνηση για όσους φέρουν τα στίγματα του Χριστού σε όλη τους τη ζωή. Θα δούμε και ανθρώπους που η ανόητη και αυθάδης κρίση μας δεν τους χάριζε τον Παράδεισο. Και θα πάθουμε έλεγχο και κρίση αφόρητη. Εκπλήξεις τρομερές.
Δεν απομένει λοιπόν τίποτα άλλο παρά να ξυπνήσουμε, πριν μας καταλάβει ο ύπνος της αδιαφορίας. Πριν μπούμε στο στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κουβαλώντας καρδιά κλειστή και παγωμένη.
Ας ακούσουμε τι μας προτρέπει ο Θεολόγος Γρηγόριος:
«Δανείζει τον Θεό όποιος ελεεί φτωχό».
Ποιος δεν δέχεται τέτοιον οφειλέτη, που εκτός από το δάνειο θα δώσει και τόκους όταν έρθει ο καιρός;
«Με τις ελεημοσύνες και με την τιμιότητα καθαρίζονται οι αμαρτίες».
Ας καθαριστούμε λοιπόν με την ελεημοσύνη. Ας πλύνουμε με το καλό βοτάνι τις βρωμιές και τους λεκέδες μας. Ας γίνουμε άσπροι σαν το μαλλί και σαν το χιόνι, ανάλογα με την ευσπλαχνία του ο καθένας.
Γιατί σήμερα, πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ο Χριστός μας φανερώνει το τέλος:δεν θα μας κρίνει ο νόμος,δεν θα μας κρίνει ο τύπος,θα μας κρίνει η Αγάπη. Και όπως παρέδωσαν οι Άγιο Πατέρες και οι Ιερές Γραφές τρομερότερο βασανιστήριο από την αγάπη και την φωτιά της δεν υπάρχει. Ως μάστιγα φρικτή θα πλήξει όσους έχουν έλλειμμα συμπόνιας και έμπρακτης μέριμνας για τον αδελφό. Με πράξεις όχι με λόγια.
Γρηγορείτε, ξυπνήστε, σηκωθειτε από τον βαρύ ύπνο. Το τέλος επί θύραις. Θα βρεθούμε αναπολόγητοι;
Ας αρπάξουμε την σωτηρία εναποθέτωντας την ουσία μας ολόκληρη στην αγκαλιά του πλησίον μας.
π.Παντ. Κρούσκος

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν.
"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,
Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους
ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον
ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους."
Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.
Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.
Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.
Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.
Θα παραμείνουμε στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε κατά το πέρασμά μας εκεί.
Την κάθαρσή μας θα την επιμεληθούμε εδώ.
Αλλά πρέπει να βιαστούμε, για τι ποιος γνωρίζει πόσο ακόμη θα ζήσει;
Πώς θα εμφανισθούμε ακάθαρτοι;
Με τι μάτια θα κοιτάξουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που θα συναντήσουμε εκεί; Πόσο θα ντραπούμε!
Ας βιαστούμε να διορθωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε τουλάχιστον σε ανεκτή κατάσταση στην άλλη ζωή.
(Πηγή: «Ψωμί για το Ταξίδι. Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Εκδόσεις “Αρμός”)

-Παπά -Θωμά, καλύτερα να θυμάσαι πιο πολύ τους κεκοιμημένους παρά τους ζωντανούς….
Δεν πολυκατάλαβα το νόημα του λόγου του, συνέχισα να μνημονεύω, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τι ζούσε εκείνος!
Σε κάποια στιγμή, η μνημόνευση ολοκληρώθηκε, έτσι νόμιζα τουλάχιστον.
Πήγα, δειλά- δειλά κοντά του, με την αναζήτηση του αρχαρίου που αποζητά να μάθει και τον ρώτησα:
-Γιατί γέροντα περισσότερο τους κεκοιμημένους;
Την ώρα εκείνη δεν μου απάντησε.
Και αυτό, ήταν μια επιβεβαίωση της δικής μου απειρίας, να τον ρωτήσω, πράγματα που βλέποντας τα, δεν μπορείς να τα καταλάβεις. Ωστόσο, τελειώνοντας η Θεία Λειτουργία, ο σεβάσμιος Γέροντας, με πλησίασε και μου είπε:
«Όταν πρωτόρθα, στ” Αγιονόρος , πριν από πολλά χρόνια, μικρότερος από σένα στην ηλικία, είχα την ευλογία να έρθω κοντά στον μακαριστό Πνευματικό Παπά- Τύχωνα.
Έτυχε, κάποια στιγμή, ένας από τους πατέρες ενός διπλανού κελλίου να κοιμηθεί αιφνιδίως. Ο παπά- Τύχωνας, θέλησε να τον σαρανταλειτουργήσει.
Κάθε μέρα, τελούσε την Θεία Λειτουργία μνημονεύοντας ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ιδιαίτερα όσων δεν είχαν πλέον κανέναν να τους θυμάται, αλλά πρώτα του αδελφού που πέρασε την πύλη του Ουρανού.
Τελειώνοντας το σαρανταλείτουργο, στην τελευταία λειτουργία, το είδα αυτό που σου λέω, λίγο πριν βάλει το «δι ευχών» στάθηκε κοιτώντας την προσκομιδή.
Η περιέργεια με οδήγησε να κοιτάξω και γω με τρόπο, να δω τι κοιτούσε.
Και είδα ξεκάθαρα τον κοιμηθέντα να στέκει γονατιστός μπροστά στον Παπά- Τύχωνα, να βάζει μετάνοια, σαν να του λέει ευχαριστώ και ξάφνου να χάνεται από μπροστά του…
Το είδα παιδί μου, και αυτό δεν έφυγε ποτέ από την μνήμη μου.
Κάθε φορά που στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον Γέροντα και την ψυχή που ήρθε να τον ευχαριστήσει…»
Πέρασαν χρόνια από τότε.
Και στην σειρά των παλαιών που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους στο Άγιο Βήμα, μπήκαμε οι νεότεροι…
Και όταν στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον ευλαβή λειτουργό του Θεού, θυμάμαι την απέριττη Θεία Λειτουργία, στο Αγιορείτικο Κελί και ευχαριστώ τον Θεό γιατί μέσα στις πολλές δωρεές, έδωσε και τούτη τη Χάρη.
Να στέκεις μεταξύ ουρανού και γης και να ενώνεις δυο κόσμους, των φθαρτών και των αιωνίων…
π. Θωμάς Ανδρέου.

«Ο Θεός αποκαλύπτεται όχι όταν το θέλεις εσύ, όχι όταν περιμένεις εδώ και τώρα.
Η Χάρη του Θεού έρχεται ως έκπληξη, εκεί που νομίζει κανείς ότι έχει ξεχαστεί από το Θεό».
Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος.

"Τα δαιμόνια, τί έκαναν για σας";
Όταν κάποιος επιστρέφει στο σπίτι του από τόπο μακρινό αισθάνεται μεγάλη χαρά.
Έτσι κι εσύ τώρα που επιστρέφεις από πολύ μακριά,
από τα παγερά μέρη της απιστίας στη θερμή εστία
Τα δαιμόνια, τί έκαναν για σας;
Πρέπει να ανοίξετε πόλεμο με τους αόρατους εχθρούς.
Η νίκη είναι σίγουρη.
Αρκεί να μην απομακρύνεις το βλέμμα σου από το πρόσωπο του φιλάγαθου Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Γατζώσου σε Εκείνον. Γεννήθηκε στο σπήλαιο για μας. Κοπίασε και εξαντλήθηκε
για μας.
Ήρθε κοντά στο σωματικό μας πόνο. Σταυρώθηκε για μας.
Αναστήθηκε κι αναλήφθηκε για μας.
Τον συναντάμε παντού και πάντοτε.
Θα νιώσετε ντροπή, που είχατε μείνει πρώτα μακρυά Του.
Και εναντίον Του!
Τα δαιμόνια, τί έκαναν για σας;
Επιστολή του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς σε πνευματικό του παιδί
(Μετάφραση Αρχιμανδρίτης Άβελ Κωνσταντινίδης).

Απ' την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους στην Αγιοκατάταξη. Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης.
Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.
​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.
​Τα αίτια της "διώξεως"
​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.
​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.
​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση
​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.
Αντί να αντιδράσει ή να δικαιολογηθεί, ο Άγιος επέλεξε την άκρα σιωπή και ταπείνωση. Είπε στους μαθητές του να μην κρατήσουν κακία σε κανέναν. Έφυγε σαν κυνηγημένος, χωρίς περιουσία, παίρνοντας μαζί του μόνο την πίστη του.​ ​Κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι στον Γαλατά. Αν και "εξόριστος", η χάρη του δεν κρύφτηκε:
​ Οι Έλληνες της Πόλης, μόλις έμαθαν ότι ο περίφημος Χατζη-Γεώργης βρισκόταν ανάμεσά τους, άρχισαν να τον επισκέπτονται κατά χιλιάδες. Το σπίτι του έγινε ένα νέο μοναστήρι.
​ Εκείνη την περίοδο αναφέρονται πολλά θαύματα, θεραπείες ασθενών και περιπτώσεις όπου ο Άγιος βοηθούσε φτωχές οικογένειες με τρόπο θαυμαστό. Λίγο πριν την κοίμησή του, η αδικία άρχισε να αποκαλύπτεται, αλλά ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν πλέον για την αποκατάσταση της φήμης του από τους ανθρώπους.
​Εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Η κηδεία του ήταν πάνδημη, με χιλιάδες λαού να θρηνούν τον "Άγιο του Γαλατά". Η αγιοποίησή του σήμερα, το 2026, αποτελεί την τελική, ιστορική και εκκλησιαστική δικαίωση ενός ανθρώπου που υπέφερε την αδικία με απόλυτη χριστιανική αγάπη.
​Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι ο Χατζη-Γεώργης «ανέβηκε στον Γολγοθά του χωρίς να παραπονεθεί, και γι' αυτό η δόξα του στον ουρανό είναι πολύ μεγάλη».

"Ψυχοσάββατο"..
● «Περισσότερο συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για κεκοιμημένους,παρά για ζώντες. Γι'αυτό η Εκκλησία έχει τα κόλλυβα, μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση
να βγάλουν την ψυχή."
● Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή. Και μόνον ένα κερί να ανάψουμε για την ψυχή κάποιου κεκοιμημένου, βοηθιέται πολύ.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης