"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ...
Ο διάκονος που συνόδευε τον πατριάρχη Παύλο στις εξόδους του στο Βελιγράδι διηγείται για το μάθημα που πήρε από αυτόν.
-Με τι θα πάμε, με το αυτοκίνητο; ρώτησε ο διάκονος.
-Όχι, με το λεωφορείο! απάντησε κατηγορηματικά ο Πατριάρχης.
-Μα το λεωφορείο είναι πάντα γεμάτο και η ζέστη είναι αποπνιχτική. Και δεν είναι και κοντά.
-Ετσι θα πάμε του λεει κοφτά ο πατριάρχης.
-Μακαριώτατε, προσπαθούσε να τον πείσει ο διάκονος, είναι καλοκαίρι ο κόσμος πηγαίνει για μπάνιο στο νησάκι Τσιγκάλια και οι πιο πολλοί είναι ημίγυμνοι, δεν είναι σωστό…
-Πάτερ,του λέει ήσυχα ο πατριάρχης, ο καθένας βλέπει ότι θέλει...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Και συμπληρωνω:
Ο καθένας μας βλέπει, ακούει, νιωθει, καταλαβαίνει, ερωτεύεται, και ονειρεύεται όποιον και ό,τι θελει και μπορει.
Ό,τι μπορεί να θέλει.

Γρηγ. Βασιλειάδης, Ψυχολόγος

Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι σημασία έχει μόνο να είσαι καλός και ευγενικός με τους ανθρώπους και η νηστεία δεν αξίζει τίποτα.
Πρώτον, η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Τί να διαπραγματευτώ μετά από αυτό και με ποιον; Αυτό και μόνο αρκεί για να την αποδεχτώ. Ή ακόμα πότε κάποιος από εμάς συγκρίθηκε με τον Θεό και βρέθηκε καλός και άψογος και πνευματικά καθαρός για να ισχυριστεί ότι η νηστεία και κάθε σωματική άσκηση και αγνισμός είναι περιττά γι' αυτόν; Και ποιο είναι το μέτρο και η αξία της καλωσύνης, σε έναν κόσμο που αποδεικνυει μια εντελώς αντιθετική εικόνα; Και πόσο επικίνδυνη είναι μια τέτοια σκέψη για τον εφησυχασμό της συνείδησης μας και την οίηση , που παραμονεύει ανά πασα στιγμή να παραμορφώσει την εικόνα , την οποία έχουμε για τον εαυτό μας! Αλήθεια, πόσο καλοί και ευγενικοί είμαστε όταν απλά δεν κάνουμε το κακό ή ακόμα όταν φιλανθρωπεύουμε για να οριστούμε σαν προσωπικότητες και άτομα μέσα στην κοινωνία και να νιώσουμε ικανοποιημένοι;
Δεύτερον, δεν ευθύνονται αυτοί που νηστεύουν για την αδικία, την πείνα, την φτώχεια , την απελπισία και την κακία στον κόσμο. Ίσα ισα αυτοί οι οποιοι ευθύνονται περισσότερο είναι όσοι υπηρετούν τον εαυτό τους και νοιάζονται για την καλοπέραση τους και αδιαφορούν για τους άλλους. Γιατί κυρίως η νηστεία, δεν είναι απλά κάποια περίοδος μεσα στο έτος αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από την ιδια την αγιασμένη ζωή και πολιτεία του χριστιανού.Είναι ο κήπος της Εδέμ,μέσα στον οποίο μας έταξε να ζήσουμε ο ίδιος ο Θεός.Αν βιώναμε την Νηστεία σαν τον μοναδικό τρόπο ζωής,αδικία και πόνος δεν θα υπήρχε δίπλα μας.Ό,τι μου ήταν στην ουσία περιττό θα το απολάμβανε ο αδελφός μου που το είχε ως τώρα στερηθεί.Ό,τι κακό και δυσσεβές θα είχε καταποντιστεί σε μια θάλασσα αγάπης.Γιατί μην έχοντας θέλημα να υπηρετήσω θα είχα κάνει έξοδο από την τυραννία του εαυτού μου και κάθε απληστία και πλεονεξία θα μου ήταν ξένη και αποκρουστική.
Τρίτον, η εκούσια στέρηση και θλίψη με κάνει πιο συμπονετικό, συγκαταβατικό , γεμάτο κατανόηση γι' αυτόν που υποφέρει. Αυτή η λατρεμένη λέξη της εποχής μας η ' ενσυναίσθηση' αλλά ακόμα πιο φορτισμένη, με την έννοια ότι απέναντι δεν έχω τον ανθρωπο πλησίον μου απλά , αλλα τον ίδιο τον Θεό μου.
Συνεπώς, μόνο σκληρότητα και αδιαφορία δεν προκαλεί η νηστεία. Αυτοί, που τα ισχυρίζονται όλα αυτα διακατέχονται από δειλία ψυχής και αναβάλλουν και συνεπώς ξεγελούν τον εαυτό τους. Και το χειρότερο θέλουν να επιβάλλονται και στους άλλους γιατί ελέγχονται από τον τρόπο και την ζωή των άλλων.
Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα η νηστεία να σε αποστειρώσει και να σε σκληρύνει, μόνο όμως αν την δεις σαν επίδειξη αρετής ή δοκιμασία αντοχής ή ως αυτοσκοπό μέσα στα πλαίσια του θρησκευτικού καθήκοντος. Ε, τοτε θα σε κουράσει , θα σε αποθαρρύνει και το χειρότερο μεγεθύνει τον εγωϊσμό μας, μας δίνει την εντύπωση οτι πετύχαμε κατι το σπουδαίο και πράγματι καταντά να μην έχει καμία ουσία και σκοπό .
Τελειώνοντας, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας σε κάτι πολύ σοβαρό. Στον εκ δεξιών λογισμό. Κάτι που μοιάζει με οξυδέρκεια και ακεραιότητα, αλλά είναι κρυφή εμπάθεια. Προσέξτε το, για να μην σας δηλητηριάζει. Γιατί μάλλον το να επισημαίνεις κατι τετοιο μάλλον αφορμή για επίθεση είναι , και οχι πράξη καλής θέλησης για την διόρθωση του άλλου :
Πολλοί καυτηριάζουν την υποκριτική στάση και την ανούσια νηστεία κάποιων, οι οποίοι ας πούμε δεν τρωνε κρέας, αλλά κατακρίνουν ή αδικούν ή δεν ξέρω τι. Ειδικά, πριν από κάθε νηστεία της Εκκλησίας,ολοι θυμούνται την υποκρισία των συνανθρώπων τους.Ο Χριστός δεν μας είπε' μην κρίνετε όσους είναι αγνοί και αυθεντικοί , να κρινετε όμως τους υποκριτές και τους ασυνεπείς'. Ο Χριστός ζητησε από εμάς ρητά και κατηγορηματικά να μην κρίνουμε κανέναν!
Μόνο τον εαυτό μας να καταδικάζουμε πρώτοι, για να βρει χωρο το έλεος Του και να μην μας κρίνει Εκείνος . Αφήστε λοιπόν τον καθένα να κάνει τον αγώνα του όσο μπορεί, όσο δύναται και στον βαθμό που καταλαβαινει. Δεν γνωρίζουμε τι κρύβεται στην ψυχή και την προδιάθεση του καθένα και οπωσδήποτε όλοι έχουμε τις κακές στιγμές και τις πτώσεις μας.Μη βαραίνετε την καρδιά σας με τέτοιες παρατηρήσεις.

π. Παντ. Κρούσκος

19 Φεβρουαρίου - Αγία Φιλοθέη ​η "Κυρά των Αθηνών"
​Γεννημένη το 1522 στην Αθήνα ως Ρηγούλα Μπενιζέλου, προερχόταν από αρχοντική οικογένεια. Παρά τις πιέσεις της εποχής και έναν σύντομο, δύσκολο γάμο, επέλεξε να αφιερώσει τη ζωή και την τεράστια περιουσία της στον συνάνθρωπο.
​Η δράση της Αγίας Φιλοθέης ήταν ριζοσπαστική για την περίοδο της Τουρκοκρατίας:
​
Ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα, το οποίο λειτουργούσε ως καταφύγιο. Δημιούργησε σχολεία για την εκπαίδευση των κοριτσιών, κάτι πρωτοποριακό για τον 16ο αιώνα. Έχτισε νοσοκομεία, ξενοδοχεία και εργαστήρια χειροτεχνίας, προσφέροντας εργασία και προστασία σε απόρους.
​
Εξαγόραζε αιχμαλώτους και βοηθούσε γυναίκες να γλιτώσουν από τα χαρέμια, γεγονός που προκάλεσε την οργή των κατακτητών.
​
​Η δράση της ενόχλησε σφοδρά τους Οθωμανούς. Τη νύχτα της 2ας Οκτωβρίου 1588, κατά τη διάρκεια αγρυπνίας, συνελήφθη και βασανίστηκε άγρια. Λίγους μήνες μετά, στις 19 Φεβρουαρίου 1589, υπέκυψε στα τραύματά της, περνώντας στην αιωνιότητα ως μάρτυρας.
Το άφθαρτο λείψανό της φυλάσσεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, ενώ το σπίτι της στην Πλάκα (το αρχοντικό των Μπενιζέλων) είναι το παλαιότερο σπίτι της Αθήνας και είναι επισκέψιμο.
​Η Αγία Φιλοθέη παραμένει σύμβολο γυναικείας δύναμης, αυταπάρνησης και ελευθερίας. Η μνήμη της μας υπενθυμίζει ότι η φιλανθρωπία δεν είναι απλή θεωρία, αλλά πράξη που απαιτεί θάρρος.

Η σαρακοστή είναι πασχαλινή χαρά. Αν δεν την αποδεχτείς έτσι από την πρώτη εβδομάδα θα έχεις πρόβλημα. Εκνευρισμούς, στερητικά σύνδρομα και είναι και οι πειρασμοί στη γωνία πάντα βέβαια. Σκεφτείτε, βρε παιδιά, μόνο τις ακολουθίες και την σπάνια ομορφία τους! Και μόνο που λες την λέξη σαρακοστή μπαίνεις σε άλλη διαδικασία. Βάζεις προτεραιότητες. Οι λεπτολογίες και τα μικροπράγματα γίνονται ακριβώς αυτό που είναι. Λεπτολογίες και μικροπράγματα. Δίψα για κάτι ανώτερο, πνευματικό σε διακατέχει. Σε ελέγχει και η ομορφιά και η απλότητα όπου υπάρχει. Σε κάνει ταπεινό και σοβαρό χωρίς την καταναγκαστική γαρνιτούρα της κατήφειας.Παραμένεις χαρούμενος και συγκινημένος. Και ο αέρας είναι αγιασμένος! Μυστήρια πράγματα!

π. Παντ. Κρούσκος

H συγγνώμη -Kυριακή της Τυρινής
Τούτη η Κυριακή είναι η τέταρτη της περιόδου που μας προετοιμάζει για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η τελευταία ημέρα της προετοιμασίας. Από αύριο, Καθαρά Δευτέρα, θα εισέλθουμε στη Σαρακοστή.
Το προηγούμενο Σάββατο είναι αφιερωμένο στο πλήθος των αγίων που πρόσφεραν τη ζωή τους στην κατά Θεόν άσκηση. Στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τους χαιρετούμε ως εμπνευστές και μεσίτες μας στη δύσκολη οδό της μετανοίας.
Η επιστολή του αποστόλου Παύλου στους Ρωμαίους (13:11, 14:1-4) μας παρακινεί να βγούμε από το σκότος, να ενδυθούμε την πανοπλία του φωτός, να βαδίσουμε «ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως», αποφεύγοντας τη μέθη, την ασωτία και τις επιθυμίες της σάρκας. Ο Παύλος συνδέει το ζήτημα της σάρκας με το ζήτημα της νηστείας. Ο ένας πιστεύει ότι μπορεί να τρώει τα πάντα. Ο άλλος δεν τρώει παρά λάχανα. Εκείνος που τρώει ας μην καταφρονεί εκείνον που δεν τρώει, και τούτος πάλι ας μην καταφρονεί εκείνον που τρώει. «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον ἱκέτην;» Και συ και αυτός εξαρτάσθε από τον ίδιο Κύριο.
Το Ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας, που το παίρνουμε από τον ευαγγελιστή Ματθαίο (6:14-21), αρχίζει από την εντολή της συγγνώμης: «Εὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος, ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν». Το γεγονός ότι η Εκκλησία επέλεξε αυτή τη φράση ως πρώτη του Ευαγγελίου της ημέρας φανερώνει ότι θέλει να κάνει τη συγγνώμη κυρίαρχη έννοια της σημερινής ημέρας. Είναι αλήθεια ότι όλο το υπόλοιπο της περικοπής μιλά για τη νηστεία. Εκείνη όμως η μικρή λεξούλα «δε» -«ὅταν δὲ νηστεύητε»- που ενώνει τους στίχους περί συγγνώμης με τους στίχους περί νηστείας φαίνεται να αποδίδει στους πρώτους μια σχέση εξάρτησης από τους δεύτερους. Ο Κύριος ζητά από εκείνους που νηστεύουν να μην έχουν θλιμμένο ύφος και όψη ταλαιπωρημένη σαν τους υποκριτές που θέλουν να επιδεικνύουν ότι νηστεύουν. «Σὺ δὲ νηστεύων, ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων». Και ο ουράνιος Πατέρας, που βλέπει όσα συμβαίνουν κρυφά, θα σε ανταμείψει φανερά. Κι ας είναι ο θησαυρός σας και η καρδιά σας όχι στα γήινα αλλά στον ουρανό.
Οι ύμνοι του Εσπερινού και του Όρθρου αντιπαραβάλλουν τη μακαριότητα του Παραδείσου με την άθλια κατάσταση του ανθρώπου μετά την πτώση. Ο Μωυσής, εντούτοις, δια νηστείας καθάρισε τα μάτια του και τα κατέστησε ικανά να δουν τον Θεό. Κατά τον ίδιο τρόπο, και η δική μας νηστεία, που θα κρατήσει σαράντα ημέρες, όπως εκείνη του Μωυσή, θα μας βοηθήσει να καταργήσουμε τα πάθη της σάρκας και να μας επιτρέψει «φαιδρῶς» να διέλθουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ας προσέξουμε τη λέξη «φαιδρῶς». Η μετάνοιά μας δεν πρέπει να είναι κάτι που θα μας βαραίνει και θα μας καταθλίβει. Πρέπει να προχωρήσουμε «κοῦφοι πρὸς τὴν ἄνω πορείαν», δηλαδή ελαφροί, με τέτοιο τρόπο που να μας προσομοιώνει με τους αγίους αγγέλους.
Lev Gillet (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας), Πασχαλινή κατάνυξη, 1η έκδοση, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 2009

Το μίσος είναι σαν να πίνεις εσύ δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος...
Ιερός Αυγουστίνος

Πλέον οι καρδιές δεν χτυπάνε πια, δεν σκιρτούν. . .
Mπορεί να ακούμε τους ήχους από το βιολογικό όργανο αλλά ο χτύπος της αγάπης δεν ηχεί. Όλα μπήκαν σε υπολογισμούς και σε μαθηματικές εξισώσεις.
Ερωτευόμαστε, παντρευόμαστε, κάνουμε φιλίες, λέμε “καλήμερα” διότι πάντα θέλουμε κάτι από τον άλλον χωρίς να δώσουμε.Θέλουμε απλά να καλύψουμε κάποιες εγωϊστικές επιθυμίες που κραυγάζουν για να τραφούν.
Οι φορές που κατέκρινα στη ζωή μου πάντα θα είναι περισσότερες από τα συγγνώμη και τα “σ’ αγαπώ”. Μας αρέσουν τα ωραία λόγια ακόμα και αν είναι ψεύτικα. Στην αγιότητα όμως φτάνουμε όταν μπορούμε τα ωραία λόγια να τα κάνουμε πράξη και ζωή και αγωνιζόμαστε να βγάλουμε την τοξικότητα που τυχόν έχουμε και δηλητηριάζουμε τον άλλον.
Πάντα φταίει ο άλλος που εγώ δεν είμαι καλά. Τη δική μου όμως θέση στα πράγματα δεν την εξετάζω διότι θέλει κότσια για να δω τις πληγές μου.
Θέλει πνευματικά κότσια να δω πόσους σταύρωσα αλλά και γιατί σκότωσα το παιδί που έχω μέσα μου.
Μπορεί να αναπνέουμε αλλά δυστυχώς δεν ζούμε. Κάνουμε στρατιωτική υπακοή σε ό,τι μας λέει ο κόσμος. Κάνουμε πράγματα απλά για να γίνουν και η καρδιά απουσιάζει, τη φυλακίσαμε και της λέμε να μην μιλήσει διότι “δεν κάνει, δεν πρέπει.”
Με καρδιές τραυματισμένες, κουρασμένες και ανέραστες δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα.
Όλα περνούν από Ιερά Εξέταση. Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, τι είναι σωστό για τον κόσμο. Η καρδιά μένει στην άκρη. Κανείς δεν της δίνει σημασία και αν πάει να μιλήσει της κλείνουμε το στόμα.
Στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν εγκλωβίζεται, δεν αιχμαλωτίζεται αλλά παιδαγωγείται πάντοτε με σεβασμό προς το πρόσωπο του ανθρώπου.
Σε λίγα χρόνια θα είναι θαύμα να ερωτεύονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Να συναντιώνται δύο βλέμματα και να νιώθει ο ένας με τον άλλον την επιθυμία να γίνουν σάρκα μία, μία ζωή , μία ενότητα, μία πορεία προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Να χτυπούν οι δύο καρδιές σαν μία.
Η κόλαση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έπαψαν να ερωτεύονται μεταξύ τους και να βαπτίζουν τη σχέση τους στον Χριστό και ερωτεύτηκαν τον εαυτό τους.
Ξεχάσαμε να αγαπάμε, αρνούμαστε να ερωτευόμαστε και αυτό μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα επιφανειακά διότι για να δεις την ουσία των πραγμάτων χρειάζεται ερωτική καρδιά και όχι νεκρή .
Zωντανή είναι μια καρδιά που ερωτεύεται έναν άνθρωπο, τον Χριστό και όλη τη δημιουργία. Ζωντανή είναι μια καρδιά που ακόμα και αν πέφτει επειδή τραυματίστηκε, πάλι σηκώνεται. Μια καρδιά που χτυπάει ψεύτικα ζώντας σε “πρέπει” και σε κοινωνιολογικές επιταγές είναι μια νεκρή καρδιά.
Ας γίνει η προσευχή μας ερωτική κραυγή προς το πρόσωπο του Κυρίου, και οι λογισμοί μας αγιασμός της υπάρξεώς μας.
Καλό αγώνα.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
euxh.gr - Καρδιές ζωντανές...ερωτευμένες!

Το μονοπάτι της ζωής είναι όλο πόνος και δάκρυ∙ όλο αγκάθια και καρφιά∙ παντού φυτρωμένοι σταυροί∙ παντού αγωνία και θλίψη.
Κάθε βήμα και μία Γεθσημανή.
Κάθε ανηφοριά και ένας Γολγοθάς.
Κάθε στιγμή και μία λόγχη.
«Αν μπορούσαμε να στίψουμε την γη σαν το σφουγγάρι θα έσταζε αίμα και δάκρυα».
«Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει», λέγει ο ψαλμωδός.
Το τριαντάφυλλο βγάζει αγκάθι και το αγκάθι τριαντάφυλλο. Τα ωραία συνοδεύονται με πόνο, αλλά κι ο πόνος βγάζει στη χαρά.
Συνήθως το ουράνιο τόξο υψώνεται ύστερα από την μπόρα.
Πρέπει να προηγηθούν οι καταιγίδες για να ξαστερώσει ο ουρανός.
Η διάκριση – φωτισμένη από την χριστιανική πίστη και φιλοσοφία – βλέπει. Έχει την ικανότητα με την ενόραση να βλέπει πολύ βαθιά απ’ τα φαινόμενα.
Μέσα από τον πόνο βλέπει την χαρά και την ελπίδα, όπως ο θρίαμβος του Χριστού βγήκε μέσα από τον πόνο του Πάθους και του Σταυρού.
Τα πιο θαυμάσια αγάλματα έχουν τα περισσότερα κτυπήματα.. Οι μεγάλες ψυχές οφείλουν την μεγαλοσύνη τους στα κτυπήματα του πόνου.
Τα χρυσά και βαρύτιμα κοσμήματα περνούν πρώτα απ’ την φωτιά.
Συγκλονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ο πόνος. Είναι φωτιά καμίνι που καίει και κατακαίει. Είναι καταιγίδα και τρικυμία.
«Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν», λέει ο Σολωμός.
Είναι στιγμές που οι δοκιμασίες έρχονται απανωτές, η μία μετά την άλλην ή και όλες μαζί. Πολύ βαρύς τότε ο σταυρός. Η αγωνία κορυφώνεται. Η ψυχή φορτίζεται τόσο, ώστε είναι έτοιμη να λυγίσει. Όλα φαίνονται μαύρα. παντού σκοτεινά.
Παντού αδιέξοδα.
Λέει ο αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Τα καλά φύγανε, τα δεινά είναι γυμνά και προκλητικά, το ταξίδι γίνεται μέσα στη νύχτα, φάρος δεν φαίνεται πουθενά και ο Χριστός φαίνεται να κοιμάται»
Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις. Μαχαίρια και καρφιά που σκίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές. Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.
Γέρων Εφραίμ ο Αριζονιτης.

Βλέπετε τι Θεό έχουμε; Βλέπετε τι Χριστό έχουμε;
Όπως βλέπουμε πάλι στο ιερό Ευαγγέλιο με την συκή που δεν έκανε καρπό, και έρχεται ο αμπελουργός και λέει στον υπηρέτη:
«Έρχομαι κάθε χρόνο και δεν βρίσκω καρπό, κόψτε την να φυτέψουμε τίποτε άλλο».
Και ο υπηρέτης λέγει:
«Άφησέ την και αυτό το χρόνο, θα βάλω κοπριά, θα σκάψω, θα ποτίσω, και ίσως καρπίσει».
«Θα περιμένω», είπε το αφεντικό πάλι.
Έτσι κι ο άγγελος ο φύλακας. Φαίνεται πολλές φορές, φτάνει το δρεπάνι του θανάτου, να θερίσει τον άνθρωπο τον αμαρτωλό, για την αμαρτία, και ο άγγελος να παρακαλεί και να λέει:
«Κύριε, άφησε αυτή την ψυχή, δώσε της χρόνο, ίσως να μετανοήσει, ίσως επιστρέψει, ίσως αναγνωρίσει το λάθος και γυρίσει κοντά Σου».
Και περιμένει ο Θεός. Αυτό φανερώνει αγάπη αγγέλου προς τον άνθρωπο. Και αν ο άνθρωπος βρωμάει από την αμαρτία, ο άγγελος ακολουθεί από κοντά.
Όπως ένας άγιος άνθρωπος που κατέβηκε από την έρημο σε μία πολιτεία. Κατέβηκε για λόγο πνευματικό. Είδε ένα νεαρό έξω από μία αυλή να κάθεται να κλαίει. Κατάλαβε ότι είναι άγγελος Θεού και του λέει:
«Πιστεύω ότι δεν είσαι άνθρωπος, ότι είσαι άγγελος Θεού. Εφόσον είσαι άγγελος, γιατί κλαις;»
«Δεν είμαι άνθρωπος καθώς το εννόησες, είμαι άγγελος, είμαι φύλακας της ψυχής ενός ανθρώπου, ενός Χριστιανού. Κάθομαι και κλαίω γιατί ο άνθρωπος, που μου δόθηκε να φυλάξω, αυτή την στιγμή αμαρτάνει μέσα σ’ αυτό το σπίτι και τον περιμένω εδώ για να συνεχίσω την προστασία, κλαίγοντας και παρακαλώντας τον Θεό να τον συγχωρήσει, να τον φωτίσει να μην ξαναπράξει αυτό το αμάρτημα».
Και θαύμασε ο άγιος του Θεού την αγάπη του αγγέλου προς τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό τα τάγματα των αγγέλων, που δεν έχουν αριθμό, όλα αυτά πανηγυρίζουν στην επιστροφή ενός αμαρτωλού ανθρώπου.
Βλέπετε τι Θεό έχουμε;
Βλέπετε τι Χριστό έχουμε;
Και τι μεγάλη ελπίδα πρέπει να έχουμε σ’ αυτή την αγάπη του Θεού και των αγγέλων;
Γι’ αυτό πρέπει να προσευχόμαστε και να εκφράζουμε την αγάπη μας.
Να γινόμαστε ελάχιστες εικόνες και αντίτυπα της αγάπης του Θεού προς τον πλησίον.
Ας δώσουμε τιμή και δόξα στην φιλανθρωπία του Θεού.
Δόξα στην φιλανθρωπία Σου, Κύριε, την οποία άπλωσες τόσο απειροπλούσια πάνω στην γη και κάλυψες με τη δόξα Σου και με τη συγνώμη Σου τα αμαρτήματα της ανθρωπότητος.
Αμήν.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης
Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 6, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη 2002, άρθρο “Περί αγάπης και ευσπλαχνίας Θεού”, σελ. 137 (απόσπασμα).

.. .. δέν ἔχω καρδίαν θλιβομένην πρός ἀναζήτησίν σου.
δεν ἔχω μετάνοιαν,
δέν ἔχω κατάνυξιν,
οὐδέ δάκρυα, τά ὁποῖα ἐπαναφέρουσι τά τέκνα είς τήν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα.
Δεν ἔχω, Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν·
ἐσκοτίσθη ὁ νοῦ μου ἀπό τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου,
καί δέν δύναται ν' ἀτενίσῃ πρός σέ μετά πόνου·
ἐψυχράνθη ἡ καρδία μου ἀπό τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν,
καί δέν δύναται νά θερμανθῇ διά τῶν δακρύων τῆς πρός σέ ἀγάπης.
Ἀλλά σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός μου, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν,
δώρησαί μοι τελείαν μετάνοια,
καί καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν σου·
διότι ἄνευ σοῦ θέλω ἀποξενωθῆ ἀπό παντός ἀγαθοῦ.
Χάρισαί μοι λοιπόν, ὦ ἀγαθέ, τήν χάριν σου·
ὁ πατήρ, ὅστις σ' ἐγέννησεν ἐκ τῶν κόλπων αὐτοῦ ἀχρόνως καί ἀϊδίως,
ἄς ἀνανεώσῃ εἰς ἐμέ τάς μορφάς τῆς εἰκόνος σου·
σ' ἐγκατέλιπον, μή μ' ἐγκαταλείπῃς·
ἐχωρίσθην ἀπό σοῦ, ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου,
καί εὑρών εἰσάγαγέ με εἰς τάς νομάς σου,
καί συναρίθμησόν με μετά τῶν προβάτων τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης,
καί διάθρεψόν με μετ' αὐτῶν ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων σου μυστηρίων,
τῶν ὁποίων ὑπάρχει κατοικητήριον ἡ καθαρά καρδία,
εἰς τήν ὁποίαν ἀναφαίνεται ἡ ἔλλαμψις τῶν ἀποκαλύψεών σου,
ἡ ὁποία ἔλλαμψις εἶναι παρηγορία καί ἀναψυχή τῶν κοπιόντων διά σέ ἐν θλίψεσι καί διαφόροις ἀτιμίαις·
τῆς ὁποίας ἐλλάμψεως εἴθε ν' ἀξιωθῶμεν καί ἡμεῖς διά τῆς χάριτος καί φιλανθρωπίας σου,
τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τους αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Αγ.Ισαάκ του Σύρου.