"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Για τίποτε να μη σας πιάνει άγχος, αλλά
σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία.
Απόστολος Παύλος προς Φιλιππισίους

Ξεκινάει μια ιδιαίτερη περίοδος για την εκκλησία. Στο άκουσμα της νηστείας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ακούμε διάφορα.
"Ότι η νηστεία δεν έχει σημασία και ότι αρκεί να κάνουμε το καλό και όλα θα είναι καλά ." Ο κόσμος ζει σε μια επικίνδυνη, σαθρή και παρακμιακή πνευματικότητα. Κάνουμε μια διατροφή, ακολουθούμε και έναν life coach ώστε να μας δίνει συμβουλές και όλα καλά. Μια πνευματικότητα του μηδενός, του τίποτα και του εγωιστικού εαυτού. Να είμαι καλά εγώ μόνος μου και ας πεθάνουν οι άλλοι.
Η νηστεία είναι μια υπαρξιακή στάση ζωής. Είναι ένας αγώνας σχέσης με το πρόσωπο του Χριστού ξεκινώντας από τα υπόγεια του εαυτού μου. Δεν κάνουμε νηστεία για να μας έχει καλά ο Θεός, ούτε για να Του αποδείξουμε ότι είμαστε καλοί μαζί Του, σαν να Τον λαδώνουμε. Φυσικά δεν νηστεύουμε για σωματική αποτοξίνωση, άσχετα αν αυτή έρχεται σαν αποτέλεσμα του αγώνα μας. Η νηστεία μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ειδωλολατρική σχέση με τον Χριστό αν την δεις ως συναλλαγή. Αν όμως τη δεις ως ασκητική και θεραπευτική της αγάπης, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Η Εκκλησία μας καλεί να κάνουμε τη λεγόμενη κένωση του εαυτού, να αδειάσουμε από τη ματαιοδοξία του κόσμου τούτου και να θέσουμε νέους πνευματικούς υπαρξιακούς προσανατολισμούς μέσα μας. Θα φας λιγότερο φαγητό, θα φας όμως λιγότερο τον άλλον, θα βλέπεις το πιάτο σου με λίγο φαγητό ώστε να δώσεις και στον αδερφό σου, θα χορτάσεις από τον Θεό, και θα γίνεις ο πλησίον που ο άλλος έχει ανάγκη. Τα τροπάρια αυτή την περίοδο "φωνάζουν" όχι για να να μαλώσουν αλλά για να μας προσκαλέσουν να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού. Μας λένε δηλαδή ποιος είναι ο Χριστός, πού είμαστε εμείς και ποιος είναι ο δρόμος για να Τον συναντήσουμε.
Αγαπητοί μου, μην μείνουμε λοιπόν μόνο στη τροφή. Ας δούμε μέσα μας και ίσως ανακαλύψουμε κάποια πάθη ή εθισμούς. Ίσως το κινητό, το διαδίκτυο, αλλά ίσως και κολλήματα ή πράγματα και καταστάσεις που μας τρώνε τη ψυχή. Ας δούμε λιγάκι και αυτά. Δεν είναι περίοδος κακομοιριάς. Είναι ερωτική περίοδος. Περίοδος ευχαριστίας, δοξολογίας και αναμέτρησης με τον εαυτό μου σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού. Ας μην χάσουμε αυτή την ευκαιρία.
Προσπάθησε με όσες δυνάμεις έχεις και τη χάρη του Θεού να κάνεις κατάδυση μέσα στην καρδιά σου, θα βρεις πολλά διαμάντια εκεί μέσα σκονισμένα που θέλουν πάλι να λάμψουν.
40 Μέρες πείνας για τον κόσμο και λαχτάρα για Ουρανό . . .
Μην ξεχνάμε χωρίς Σταύρωση δεν υπάρχει Ανάσταση . . .
Καλό κουράγιο και καλή δύναμη σε όλους . . .
Καλή Σαρακοστή . . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
euxh.gr - 40 μέρες ερωτικές, ευλογημένες, Σταυρωμένες και Αναστάσιμες . . .

Κάποια στιγμή, ένας παππούς μου είπε ότι δυσκολεύεται να κάνει προσευχή. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβάσει και η ασθένειά του τον δυσκόλευε σε μεγάλο βαθμό. Μου είπε όμως ότι βρήκε μια λύση. Όταν τον ρώτησα ποια λύση βρήκε, μου αποκρίθηκε το εξής: «Παίρνω μια μικρή εικόνα του Εσταυρωμένου και προσπαθώ έστω να Τον κοιτάω όσο μπορώ για αρκετή ώρα. Συγκεκριμένα Τον κοιτάω στα καρφιά και σκέφτομαι τον πόνο που Του προκάλεσαν οι δικές μου αμαρτίες και τα δικά μου λάθη».
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι όταν πάνε να μου ασπαστούν το χέρι, επειδή είμαι Ιερέας, δυσκολεύομαι να το δώσω και νιώθω ότι θέλω να ασπαστώ το δικό τους, λόγω του βάθους της μετάνοιας και του πόθου Χριστού που έχουν μέσα στην καρδιά τους.
Έχω συναντήσει καθημερινούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν θέση στο συναξάρι. Είναι εκεί που αναφωνείς «Είναι ζωντανός ο Χριστός, είναι παρών σε κάτι τέτοιες ψυχούλες». Άνθρωποι που μένουν ακοίμητα καντηλάκια προσευχής, μετανοίας και πόθου Χριστού στα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Είναι αυτοί που δείχνουν τον δρόμο για τον ουρανό και βρίσκονται δίπλα μας.
Έχω συναντήσει σε «ανθρώπους της Εκκλησίας» τον διάβολο, και έχω δει τον Χριστό σε μετανοημένους αμαρτωλούς και σε ανθρώπους που η κοινωνία τους έχει στα υπόγεια αλλά ο Θεός στον Ουρανό. Είναι αυτές οι ωραίες εκπλήξεις που τις συναντάμε σε αυτή τη ζωή και θα τις δούμε και στην επόμενη.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

Θέλω να σου το πω καθαρά.
Ο Θεός δεν είναι εκδικητής.
Δεν στήνει παγίδες για να «πληρώσουμε».
Δεν μετρά λάθη για να στείλει πόνο.
Δεν χαίρεται όταν σε βλέπει να λυγίζεις.
Αυτός είναι ο φόβος μας.
Όχι ο Θεός.
Ο Θεός είναι Πατέρας.
Και ο Πατέρας δεν τιμωρεί για να ικανοποιηθεί.
Πονά όταν πονάς.
Μερικά πράγματα που ζεις
δεν είναι θέλημά Του.
Είναι επιλογές ανθρώπων.
Είναι αδικίες.
Είναι τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Είναι η σκληρότητα ενός κόσμου που δεν έγινε ακόμη Βασιλεία.
Μην τα χρεώνεις όλα στον Θεό.
Αλλά άκου το πιο δύσκολο:
Ο Θεός δεν τα προκάλεσε.
Όμως δεν θα τα αφήσει να σε καταπιούν.
Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι.
Δεν το κοιτά από μακριά.
Το διασχίζει μαζί σου.
Η υπομονή δεν είναι να κάθεσαι και να διαλύεσαι.
Δεν είναι να βαφτίζεις την κακοποίηση «σταυρό».
Δεν είναι να σιωπάς όταν συνθλίβεσαι.
Υπομονή είναι να μη χάσεις την πίστη σου
την ώρα που ψάχνεις την έξοδο.
Είναι να κρατάς το χέρι του Θεού
ενώ κάνεις βήματα προς το φως.
Δεν είσαι αχάριστη που πονάς.
Δεν είσαι αδύναμη που ζητάς βοήθεια.
Αυτό λέγεται ειλικρίνεια.
Και ο Θεός την αγαπά την αλήθεια.
Ο Χριστός δεν στέκεται απέναντί σου.
Στέκεται δίπλα σου.
Στον πιο κρυφό σου φόβο.
Στη νύχτα που δεν αντέχεται.
Στην προσευχή που δεν βρίσκει λόγια.
Και κάτι ακόμη.
Μπορεί τώρα να βλέπεις μόνο το αδιέξοδο.
Αλλά ο Θεός βλέπει δρόμο εκεί που εσύ βλέπεις τοίχο.
Δεν θα σε αφήσει να χαθείς.
Δεν θα σε παραδώσει στο σκοτάδι.
Θα σου ανοίξει δρόμο.
Ίσως όχι όπως τον φαντάζεσαι.
Αλλά όπως τον χρειάζεσαι.
Και τότε θα καταλάβεις:
Δεν σε τιμωρούσε.
Σε κράταγε.
-π. Λίβυος-

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
" Εφθασεν καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή " !
Και ιδού πού φτάσαμε για ακόμα μια φορά στο κατώφλι της μεγάλης Τεσσαρακοστής! Επειδή η Εκκλησία μας δεν μπορεί να απαιτήσει από όλα τα μέλη της να βγούμε στην επίγεια έρημο της ησυχίας, οπως οι ερημίτες, προβάλει την μεγάλη Τεσσαρακοστή ως πνευματική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε την πραγματική και ουσιαστική πνευματική έρημο και ησυχία, έστω και για λίγο, μέσα στην καρδιά μας . Να γίνουμε κατά μέτρον ικανον για τον καθένα μας ασκητές για πενήντα ημέρες, με έπαθλο το βίωμα της Αναστάσεως.
Το προοίμιο της Τεσσαρακοστής, η Κυριακή της Τυρινής, ως εορτολογικό περιεχόμενο προβάλλει ένα παράδειγμα τραγικό προς αποφυγή. Είναι η πτώση των πρωτοπλάστων και η εξορία τους από τον παράδεισο του Θεού.
Ο Αδάμ, ο άνθρωπος, βασιλιάς και διαχειριστής της κτίσης, το τελειότερο πλάσμα του Θεού, πέφτει στο βασικό παράπτωμα της ανυπακοής και εξορίζεται του παραδείσου. Στον Αδάμ τέθηκε μια δοκιμασία. Να εξουσιάζει και να καρπώνεται τα πάντα, αποφεύγοντας όμως την κοινωνία με το Ξύλον της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Αυτή η δοκιμασία δεν είχε να κάνει με την υλική τροφή ενός απαγορευμένου καρπού, ο οποίος έφερνε τον θάνατο, αλλά με την ορθή διαχείριση της ελευθερίας, του αυτεξουσίου , πού του ενεχείρισε ο Θεός.Σχετικά με τον καρπό της παρακοής ο Θεός έθεσε μια δοκιμασία. Ελεύθερος ήταν ο Αδαμ να οδηγηθεί στην θέωση και την τελείωση, με την βοήθεια του Θεού, ελεύθερος και να την απορρίψει και να διαλέξει την αυτονομία του. Όμως όπως η ανυπακοή και η υπερηφάνεια κατέστρεψαν τον Εωσφόρο, με τον ίδιο τρόπο κράτησαν και τον άνθρωπο μακρυά από τον Θεό. Θέλησε να γίνει θεός χωρίς του Θεού και γνώρισε την μοναξιά του Θεού, την κόλαση, τον θάνατο.Γιατί χωρίς τον Θεό, ο άνθρωπος ζεί στο απόλυτο μηδέν και επιστρέφει εκεί από όπου προήλθε: στην ανυπαρξία.Ο Αδάμ ακολούθησε λοιπόν το δικό του θέλημα και παρήκουσε τον Θεό. Και το να ακολουθούμε το δικό μας θέλημα και οχι το θείο θέλημα είναι η ουσία της παρακοής και της ανταρσίας.Ειναι ο ίδιος ο θάνατος.
Επειδή λοιπόν, γράφουν οι Πατέρες, δεν νήστεψε ο Αδάμ, ας νηστέψουμε εμείς. Επειδή δεν υπάκουσε, ας υπακούσουμε. Επειδή υπερηφανεύτηκε, ας ταπεινωθούμε. Επειδή αλαζονεύτηκε, ας μετανοήσουμε. Επειδή κατηγόρησε τον Θεό, ας προσπέσουμε εμείς ζητώντας έλεος. Επειδή εκείνος έπεσε, ας ζητήσουμε εμείς την ανόρθωση. Ας προσέξουμε καλά και ας θυμηθούμε ότι ενώ ο Αδάμ παρήκουσε τρώγοντας από τον καρπό της παρακοής, ο Χριστός υπάκουσε και ανέβηκε στο Ξύλον της Ζωής,τον Σταυρό, ανοίγοντας τον Παράδεισο και πάλι. Άρα λοιπόν μας δίνεται η δυνατότητά να εισέλθουμε στον Παράδεισο , να επιστρέψουμε στον Θεό μέσω του Χριστού, ο οποίος είναι ο νέος Αδάμ δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος νέας γενιάς ανθρώπων.
Το Ευαγγέλιο της ημέρας απαιτεί έλλειψη υποκρισίας και ορθή νηστεία, ελεημοσύνη και συγχώρηση. Πρώτον, για να λάβει κάποιος την άφεση και των δικών του ανομημάτων από τον Θεό, οφείλει να συγχωρεί συνεχώς όσους τον βλάπτουν. Η Εκκλησία μας έχει ειδική τελετουργία αυτή την ημέρα, στον πρώτο κατανυκτικό εσπερινό. Γίνεται η αλληλοσυγχώρηση και αυτό επαναλαμβάνεται ειδικά στις ιερές μονές την καθ' ημέραν της τεσσαρακοστής. Έτσι εξαφανίζεται το κακό, θεραπεύεται ο ίδιος ο άνθρωπος ο οποίος συγχωρεί και αμέριμνος προχωρά στον πνευματικό αγώνα, απορρίπτωντας όποιο βάρος τον κρατάει πίσω και τον τραβάει προς τα κάτω.
Η συγχώρηση είναι ίδιον του ταπεινού ανθρώπου. Ο Τελώνης δεν διαμαρτυρήθηκε για τα λόγια του Φαρισαίου, ο Πατέρας συγχώρεσε τον Άσωτο και ο βασιλιάς Χριστός παρέβλεψε κάποιες μικρές αμαρτίες των αγίων και τις συγχώρεσε γιατί τα έργα αγάπης τους, έσβησαν όλα τους τα παραπτώματα. Αυτά τα είδαμε τις τρεις προηγούμενες Κυριακές. Ο φθόνος, η μνησικακία και το μίσος πληγώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και ορθώνουν τείχος μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Οποιος δεν συγχωρεί δεν δίνει χώρο στον Θεό να τον συγχωρήσει. Μοιάσε με τον Θεό, ο οποίος ανατέλλει τον ήλιο για τους δικαίους και τους αδίκους και όχι στον σατανά, ο οποίος αν είχε την εξουσία θα μας κατέστρεφε όλους, επειδή έχει μίσος βαθύ για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Το δεύτερο ειναι η αποφυγή της υποκρισίας .
Να νίψουμε τα πρόσωπα μας και να φανουμε ιλαροί πανηγυριστές αυτές τις ημέρες για να μην φανούμε εξουθενωμένοι και νηστεύοντες,αλλά να πάρουμε τον έπαινο του Θεού και όχι τον μισθό των ανθρώπων.Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τις καρδιές όπως ο Θεός. Μας κρίνουν από την εμφάνιση και την συμπεριφορά. Αν προσποιηθούμε κακοπάθεια από την άσκηση θα μας τιμούν ως αγίους. Λοιπόν να αποφύγουμε όπως το δηλητήριο τον έπαινο των ανθρώπων, ο οποίος οδηγεί στην αυτοδικαίωση και την πνευματική αδιαφορία . Θυμάστε τον Φαρισαίο, τον πρεσβύτερο αδελφό του ασώτου και τους αδιάφορους για τον ελάχιστο αδελφό, στην παραβολή της Κρισης; Αυτοί νόμιζαν ότι είναι τακτοποιημένοι ενώπιον του Θεού και εφαίνοντο καλοί στους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να πιστέψουν ότι είναι τέλειοι και να επαναπαυτούν στον ύπνο της αδιαφορίας. Με τέτοια όμως υποκριτική και υπερήφανη στάση καταδικάστηκαν και ο Θεός δεν υπολόγισε καν τις όποιες μικρές και ανούσιες αρετές τους .
Και τέλος, να μην θησαυρίζουμε λέει, θησαυρούς επί της γης. Νηστεία σημαίνει ολιγάρκεια, εγκράτεια, αποκοπή από το θέλημα, περιορισμός και έλεγχος των αναγκών μας στις εντελώς βασικές . Στερώ τον εαυτό μου από αυτά τα οποία μου αρέσουν και με ευχαριστούν για να τα αποθέσω στα χέρια των φτωχών. Αυτός είναι ο θησαυρισμος τον οποίο ευλογεί ο Θεός. Και όπως λέει και ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός: Νηστεύω έτσι ούτως ώστε η περίσσεια των αγαθών , αυτά πού εγώ εκούσια στερούμαι,να κατανεμηθεί σε αυτούς πού δεν έχουν!Ετσι λοιπόν θησαυρίζουμε στους ουρανούς. Ανοίγουμε λογαριασμό με τον Θεό και κάνουμε αυτό το οποίο ξέχασε ο Αδάμ να κάνει: Επένδυση στην αιώνια ζωή και όχι πόθο εμπαθή για τις εμπειρίες αυτού του φθαρτού κόσμου. Η συσσώρευση αγαθών δεν είναι τίποτα άλλο παρά θυμίαμα στο είδωλο του εαυτού μας. Αλλά ο Χριστός μακάρισε αυτούς οι οποίοι είναι φτωχοί στο πνεύμα ενώπιον Του και όχι βέβαια αυτούς οι οποιοι έγιναν δούλοι του εαυτού τους και πλούτισαν στην διάνοια και στην τσέπη τους και μετά πιστεψαν οτι είναι δυνατοί και αυτοδύναμοι και οτι εξαρτάται όλος ο κόσμος από αυτούς. Αυτοί χάθηκαν διότι υπηρέτησαν το θέλημα τους και όχι τον Νόμο του Θεού.
Καθαρότητα,συγχώρηση, εγκράτεια σωματική και πνευματική, ελεημοσύνη, ταπείνωση, σιωπή, προσευχή καρδιακή. Τα όπλα του Χριστιανού αυτή την ευλογημένη περίοδο. Ας αναλάβουμε αυτή την πανοπλία με χαρά. Η Σαρακοστή είναι ένα μακρύ στάδιο χαράς και λύπης. Λύπης για την διαρκή μετάνοια, η οποία φαίνεται μέσα από τα έργα και την σκληραγωγία της νηστείας και του ελέους. Χαράς, διότι στην πορεία μας αυτή μας συνοδεύει ο Κύριος μας και επειδή αυτή η πορεία καταλήγει στα Άχραντα Πάθη και την Αγία Του Ανάσταση. Λοιπόν με μια τέτοια ελπιδοφόρα προοπτική ας διανύσουμε πανηγυρίζοντας το της νηστείας μέγα πέλαγος.
Καλή Σαρακοστή!
Π.Παντ.Κρ

Λέει το ρητό: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή ουράνια χαρίσματα λαβών».
Τι ωραία, τι παρηγορητικά λόγια που είπαν οι άγιοι Πατέρες, για να μας ικανοποιήσουν!
Έφεραν πρώτα πρώτα τη νηστεία, τη μητέρα των αρετών, για να μας προθυμοποιήσουν· κατόπιν την αγρυπνία και έπειτα την προσευχή.
Νηστεία θα πιάσουμε και εμείς, αδελφές· να παύσουν πια οι θόρυβοι· να παύσουν οι φασαρίες και οι ταραχές αυτής της ανόητης της κοιλιάς.
Έφθασαν οι ημέρες της νηστείας· της καλής νηστείας. Όταν ο άνθρωπος θέλει να ζητήσει οτιδήποτε από τον Θεό, πρέπει να νηστέψει, για να του το δώσει.
Είναι τόσο ικανοποιητική, τόσο αποτελεσματική η νηστεία.
Μόνο καταγίνεται ημέρα και νύκτα να ικετεύει τον Θεό· διότι κατόπιν από τη νηστεία θα έλθει η αγρυπνία και κατόπιν η προσευχή.
Γι’ αυτό λέει: «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών».
Κανένα πράγμα δεν κάνει κέφι στον νηστευτή. Η νηστεία ταπεινώνει το σώμα και ησυχάζει το πνεύμα· η αγρυπνία λεπταίνει τον νου και τον κάνει να σκέπτεται όλο τα ουράνια.
Στην αγρυπνία ακολουθεί η προσευχή, η οποία ικετεύει, για να έλθει η χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Και εγώ, με αυτό το βρωμισμένο και αχρείο σώμα που βλέπετε εμπρός σας, τα δοκίμασα και τα είδα αυτά ένα καιρό.
Ούτε να ομιλεί έχει κέφι αυτός που νηστεύει, ούτε να κοιμάται ούτε για κανένα άλλο πράγμα φροντίζει· μόνο σκέπτεται, μόνο φωτίζεται, πως να βρει τρόπους, για να εξιλεώσει τον Θεό.
Αυτά τα τρία αρμόζουν σ’ εμάς, αδελφές, να τα εργαζόμαστε: νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, για να λάβομε ουράνια χαρίσματα.
Άλλο δεν γυρεύεις, όταν έχεις αυτά, παρά μόνο να βρεις κανένα καντουνάκι να καθίσεις ένα κουβαράκι, με δεμένα χέρια, με συμμαζεμένο νου και σώμα και να φωνάζεις ενδομύχως: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».
Μέρα-νύκτα αυτά ζητεί η νηστεία.
Πάλι, αν φας καλά και χορτάσεις την κοιλιά σου, δεν έχει παρά να βαρύνεις και να σου έλθει ύπνος. Κοιλιά γεμάτη δεν κατορθώνει καμία αρετή.
Φύγετε, αδελφές, την πολυφαγία και πιάστε την εγκράτεια· όχι όμως μόνο στο φαγητό, αλλά και στη γλώσσα και στους οφθαλμούς και στα χέρια και στα πόδια και παντού.
Δεν είναι μόνο να εγκρατευόμαστε και να νηστεύουμε στα φαγητά και έπειτα να έχουμε χίλια-δυο μέσα στον νου μας να μας συγχύζουν και να μας ανησυχούν.
Γι’ αυτό είναι ανάγκη παντού να έχουμε χαλινάρι. Αν δεν βάλεις χαλινάρι προπάντων στη γλώσσα και στον νου σου, δεν είναι εύκολο να λάβεις ουράνια χαρίσματα…
Ο δε Θεός της ειρήνης και της αγαθοσύνης να εξαποστείλει τα ουράνια χαρίσματα· να μαράνει τα πάθη μας και να διώξει τους πειρασμούς.
Όχι να τους διώξει, διότι δεν είναι καλό να φύγουν οι πειρασμοί, αλλά να μας δώσει δύναμη να πολεμούμε και να τους νικούμε.
Η Κυρία Θεοτόκος, η βοήθεια των ασθενών και η δύναμη των αδυνάτων, να δώσει και σ’ εμάς δύναμη και βοήθεια.
(16 Απριλίου 1946)
(Από το περιοδικό “Ορθ. Φιλόθεος Μαρτυρία”, Διδαχές από άγιες μορφές, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 17).

Ποιος είμαι εγώ, Κύριέ μου, Δεσπότη και Θεέ, που κατήλθες και ενσαρκώθηκες και πέθανες για μένα, να με απαλλάξεις από το θάνατο και τη φθορά και να με καταστήσεις κοινωνό και μέτοχο της δόξας και Θεότητάς Σου;
Όταν πράγματι φτάσεις σε τέτοια κατάσταση, κατά τις αφανείς κινήσεις της καρδιάς σου, ευθύς αμέσως θα βρεις Αυτόν να σε αγκαλιάζει μυστικά, να σε καταφιλά, και να σου χαρίζει Πνεύμα ευθύ στα έγκατά σου, Πνεύμα ελευθερίας και άφεσης των αμαρτημάτων σου· και όχι μόνο αυτό, αλλά και να σε καταστεφανώνει με τα χαρίσματά Του και να σε καθιστά ένδοξο, αποτελειώνοντάς σε με τη σοφία και τη γνώση.
Ὅτι ὁ πόθος καί ἡ πρός Θεόν ἀγάπη ὑπερβαίνει πᾶσαν ἀγάπην καί πάντα πόθον ἀνθρώπινον˙ βαφείς δέ ὁ νοῦς τῶν καθαιρομένων ἐν τῷ φωτί τοῦ Θεοῦ ὅλος θεοῦται καί νοῦς ἐκεῖθεν χρηματίζει Χριστοῦ.
( Οσίου Συμεὼν του Νέου Θεολόγου Λόγος ΛΘ’
Ηθικός Λόγος 8:1,7-8)

"Παντού είναι ο Θεός."
Εφ’ όσον είμαστε μόνοι μας, το πρώτο που θα κάνωμε είναι να φέρωμε κοντά μας, με το δικαίωμα που μας δίνει ο ίδιος ο Θεός, τον Θεόν μας.
Δεν χρειάζεται να κουρασθούμε, διότι ο Θεός είναι παρών. Δεν ζητάμε από τον Θεόν τίποτε, παρά μόνον να νοιώσωμε και να πιστεύσωμε αυτό που είναι αληθές.
Ότι είναι παρών.
Ακόμη και να θέλωμε, δεν είναι δυνατόν να απιστούμε στην παρουσία και στην οντότητα του Θεού.
Κοιτάζομε μέσα στο σκοτάδι;
Εκεί είναι ο Θεός.
Κοιτάζαμε την εικόνα, τον τοίχο; Εκεί είναι ο Θεός.
Παντού είναι ο Θεός.
Καμιά φορά η μιζέρια μας, ο αυθεντισμός μας, η αδράνειά μας, η ραθυμία μας, μας κάνουν να αναρωτιώμαστε πού είναι ο Θεός, διότι έτσι καλύπτεται η συνείδησίς μας και βολευόμαστε στην καθημερινότητά μας.
Με την σκέψι ότι ο Θεός είναι μακριά μας, η ζωή μας ρυθμίζεται πολύ καλά και δεν έχομε καμία αγωνία.
Αφ’ ης στιγμής όμως θέλομε να είμαστε συνεπείς με την αλήθεια ότι ο Θεός είναι ο εγγύς, ο ων, από την στιγμή εκείνη ο τα πάντα πληρών πρέπει να γίνη το πλήρωμα και του δικού μου κελλιού.
(Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 472-482)

"Γυμνός ήλθα στον κόσμο και γυμνός θα φύγω".
Μακάριος εκείνος που θα εξομολογηθεί με ειλικρίνεια και θα πει: η δύναμή μου είναι μηδαμινή.
Το μυαλό μου είναι αδύνατο.
Η θέλησή μου ασταθής. Κύριε, βοήθησέ με!
Πτωχεία του πνεύματος σημαίνει, να λες αυτό που έλεγαν οι επιστήμονες, όπως ο Νεύτων:
"Αυτά που αγνοώ, είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που ξέρω!"
Πτωχεία του πνεύματος είναι να είσαι πλούσιος σαν τον Ιώβ και να λες:
"Γυμνός ήλθα στον κόσμο και γυμνός θα φύγω".
Μικρόμυαλο κι ανόητο να θεωρείς όχι εκείνον, που λέγει ότι οι γνώσεις του είναι περιορισμένες, αλλά εκείνον που κομπάζει για τις γνώσεις του!
Από αυτή τη μεγάλη ανοησία, από την ανοησία να κομπορρημονούμε, θέλει να μας γλυτώσει ο Χριστός.
Γι'αυτό μας εδίδαξε ότι: "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι".
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

"Μή μιλήσεις και νίκησες.."
Όσοι δεν διορθώνονται, μολονότι νηστεύουν πολύ, είναι γιατί δεν προσέχουν τη γλώσσα τους.
Όποιος δεν κλείνει το στόμα του κι αν ακόμα νηστεύει όλο το χρόνο, προκοπή δεν κάνει.
Ενώ όποιος ξέρει να σωπαίνει, μπορεί εύκολα να νικήσει όλα τα πάθη!
Σε κάνει ο πονηρός να οργιστείς;
Μη μιλήσεις και νίκησες!
Όσιος Νήφων Κωνσταντιανής