"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Οταν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, είμαστε ευχαριστημένοι με το καθετί. Οι θλίψεις μας γίνονται γλυκιές, η φτώχεια δεν μας πειράζει, οι στενοχώριες μεταβάλλονται σε χαρά.
Όταν όμως ο Χριστός είναι έξω από την καρδιά μας, τίποτε δεν μας ικανοποιεί και σε τίποτε δεν μπορούμε να βρούμε ανάπαυση και παρηγοριά. Ούτε στην υγεία του σώματος, ούτε στις υλικές ανέσεις, ούτε στα κοινωνικά αξιώματα, ούτε στις διασκεδάσεις, ούτε στα πολυτελή σπίτια, ούτε στα πλούσια τραπέζια, ούτε σε τίποτε άλλο...
Ω, πόσο απαραίτητος είναι στον καθένα ο Χριστός...!»
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ο γλυκύς Γέροντας πρώην Γάνου και Χώρας κυρός Αμφιλόχιος επορεύθη εις την αιωνιότητα.
Αιωνία αυτού η μνήμη.Την ευχή Του να έχουμε…
Τώρα βρίσκεται κοντά στον Γέροντα του Όσιο Αμφιλόχιο τον Μακρή.
Πέμπτη 19/2 το πρωί στις 11 η εξόδιος ακολουθία στον Ευαγγελισμό Ρόδου και μετά θα οδεύσει η σωρός προς Παναγία Υψενή κ Λαρδο για τρισάγιο και θα καταλήξει στην Ιερά Μονή Θάρρι για την ταφή .
Από την Τετάρτη 18/2 απόγευμα θα βρίσκεται στον Ευαγγελισμό
Ο Σεβ. κ. Αμφιλόχιος εργάστηκε ιεραποστολικά στα Δωδεκάνησα, υπήρξε Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Θάρρι Ρόδου, ιδρυτής του ομώνυμου τηλεοπτικού Σταθμού, πνευματικός πατέρας πολλών αδελφοτήτων , διακόνησε την εξωτερική Ιεραποστολή στην Αφρική ως Αρχιμανδρίτης στην Κένυα, στην Τανζανία και στο Ζαΐρ και ως Μητροπολίτης δεκατρία χρόνια στη Νέα Ζηλανδία.
Η αγάπη του για Τον Χριστό και την Εκκλησία και η αφιέρωση του δεν περιγράφεται .
Το έργο του, μαζί με τους συνεργάτες και τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του, υπήρξε πολυσχιδές και καρποφόρο. Με ζήλο και αυταπάρνηση, δημιούργησαν εκκλησίες και μοναστικά καταφύγια, στήριξαν παιδιά και οικογένειες, χειροτόνησαν ιερείς και καθοδήγησαν πνευματικά πλήθος πιστών. Μέσα από απλότητα και αληθινό εκκλησιαστικό ήθος, με οδηγό το ιερό Ευαγγέλιο, μετέφεραν το μήνυμα της Ορθοδοξίας ακόμη και στα πιο μακρινά μέρη, χωρίς θόρυβο, αλλά με ουσία.
Η μνήμη του Γέροντα Αμφιλόχιου θα παραμείνει ζωντανή ως μνήμη ευλογίας. Το ιεραποστολικό του αποτύπωμα, η αγάπη του για την Εκκλησία και τον άνθρωπο, και η αθόρυβη δύναμη της διακονίας του θα συνεχίσουν να φωτίζουν δρόμους και καρδιές.
Βιογραφικό
Ο κατά κόσμον Αδαμάντιος Τσούκος γεννήθηκε το 1938 στη Λάρδο Ρόδου. Φοίτησε στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή και το 1959 εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1962 εκάρη μοναχός στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και την επομένη χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε σχολάρχη, Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως Μάξιμο. Από τον ίδιο χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στις 14 Ιουλίου 1963. Το ίδιο έτος έλαβε το πτυχίο Θεολογίας, υποβάλλοντας διατριβή με θέμα «Η δογματική διδασκαλία του Κορανίου».
Παρέμεινε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης για ακόμη ένα έτος, κατόπιν εντολής του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Από το 1964 έως το 1968 διέμεινε στην Πάτμο, κοντά στον Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή, διακονώντας στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού.
Το 1969 διορίστηκε καθηγητής στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή. Το 1972 μετέβη στην Αφρική, όπου εργάστηκε ως ιεραπόστολος στην Κένυα, την Τανζανία και το Ζαΐρ.
Το 1974 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Νικόλαο, στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Λουμπούμπασι του Ζαΐρ. Το 1978 επέστρεψε στην Πατμιάδα, όπου δίδαξε έως το 1989. Τότε, ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος τον κάλεσε στη Ρόδο και διορίστηκε ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου.
Στις 22 Μαΐου 1990 ενθρονίστηκε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Θαρρίου. Στις 9 Ιουλίου 2005 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ερυθρών, βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως Ρόδου. Στις 13 Οκτωβρίου 2005 εξελέγη Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας, ενώ στις 30 Μαΐου 2018 εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας.

«Δέν πρέπει νά ἀκολουθοῦμε τίς παραδόσεις τῶν ἀνθρώπων, θυσιάζοντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.
Πρέπει νά τηροῦμε ὅλα ὅσα μᾶς παρέδωσε ὁ Κύριος διά τῶν Εὐαγγελιστῶν καί τῶν Ἀποστόλων, χωρίς καμία παράλειψη»
​Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας
(Πατρολογία Migne PG.
Τόμος 31 σελ. 724 A-C)

Για έναν επιτυχημένο Γάμο!
Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Ο Άγιος Χρυσόστομος επισημαίνει ότι η ασθένεια είναι έλλειψη αυτάρκειας. Ούτε ο άνδρας, ούτε η γυναίκα είναι αυτάρκεις. Είναι και των δύο η φύση ενδεής (ανεπαρκής). Άρα δεν είναι πλήρεις. Ο ένας πρέπει να συμπληρώνει τον άλλον. Λέγει, λοιπόν, Επειδή η φύση μας από τον Δημιουργό έγινε ανεπαρκής (ενδεής) και δεν είναι αυτάρκης από μόνη της, κανόνισε ο Θεός προς το συμφέρον μας, να συμπληρώνεται η ανεπάρκεια αυτή με την ωφέλεια, που προκύπτει από την συνάθροισή μας. Για αυτό και δημιουργήθηκε και ο γάμος, ώστε εκείνο που λείπει από τον ένα, να συμπληρώνεται από τον άλλο και η ενδεής φύση μας να γίνεται με αυτόν τον τρόπο αυτάρκης και να έχει τη δυνατότητα, ενώ έγινε θνητή, να διατηρεί με τη διαδοχή, για πολύ χρονικό διάστημα την αθανασία. Δηλαδή, μέσα στο γάμο ο σύζυγος και η σύζυγος ενώνονται και ολοκληρώνονται ως προσωπικότητες.
Για να μην εξαφανιστεί το ανθρώπινο γένος μετά την είσοδο του θανάτου, ο Θεός συνεχώρησεν διά της συνουσίας αυξηθήναι το γένος. Η γέννηση των παιδιών, η τεκνογονία, είναι πολύ μεγάλη παρηγοριά, λόγω της θνητότητας των ανθρώπων. Ο γάμος γίνεται αρχικά μέσον προς τεκνογονία. Για να κτυπήσει το φοβερό πρόσωπο του θανάτου, ο Θεός χάρισε την των παίδων διαδοχήν. Οι πρώτοι άνθρωποι, με την απόκτηση τέκνων έβλεπαν την συνέχιση της ζωής τους και παρηγορούνταν για το θάνατό τους. Η τεκνοποιία θεωρείται αρχική αιτία του γάμου. Μετά την ανάσταση του Χριστού, με την οποία καταργήθηκε ο θάνατος, ο ιερός Χρυσόστομος λέει, ότι δεν χρειαζόταν η παρηγοριά της τεκνογονίας. Παρηγοριά, τώρα, είναι η προσδοκία της προσωπικής ανάστασης και κληρονομιάς της ουράνιας Βασιλείας του Θεού, που προϋποθέτουν σωφροσύνη και αρετή.
Ο Άγιος Χρυσόστομος, όπως και όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας, δέχεται ότι η συνουσία έχει τη θέση της μόνο μέσα στο γάμο και όχι έξω από αυτόν. Όσοι υποτιμούν (βδελύσσονται) το γάμο, κατά τον Άγιο Ιωάννη, κάνουν έργο σατανικόν και απάνθρωπον, και περιφρονούν το δώρο του Θεού, τη ρίζα της δικής μας γένεσης.
Τη γέννηση των παιδιών δεν την κάνει οπωσδήποτε ο γάμος, αλλά εκείνος ο λόγος του Θεού που λέγει, «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίστε τη γη». Ο άνθρωπος μετά την πτώση δεν έχασε το θεϊκό δώρο της ελευθερίας να επιλέγει το καλό ή το κακό. Η επιθυμία πρέπει, κατά τον Χρυσόστομο, να έχει μέτρο. Αν βγει από τα όρια, τότε, παρασύρεται στην αμαρτία. Στην αμετρία, την υπέρβαση των ορίων, στο αχαλίνωτο της επιθυμίας βρίσκεται και ο λόγος του γάμου. Με το γάμο, ο άνθρωπος μένει μέσα στα όρια και η επιθυμία δεν γίνεται αμαρτία. Επειδή γαρ εισήλθεν η επιθυμία, εισήλθε και γάμος, την αμετρίαν εκκόπτων και πείθων μια χρήσθαι γυναικί. Έξω από το γάμο, η επιθυμία πραγματοποιούμενη εκδηλώνεται ως πορνεία, μοιχεία ή ομοφυλοφιλία. Εάν μεταξύ των συζύγων δεν υπάρχει σωφροσύνη, ο γάμος δεν είναι τίμιος. Πώς τίμιος ο γάμος; Ότι εν σωφροσύνη, διατηρεί τον πιστόν. Επειδή, όμως, η πύρωση της σαρκός, τα σαρκικά πάθη, είναι τόσο δυνατά, που γίνονται εμπόδιο στη σωφροσύνη, προβάλλει το γάμο, ως φάρμακο κατά της πορνείας. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του, ότι ο γάμος δεν έχει γίνει για να ασελγούμε, ούτε να πορνεύουμε, αλλά για να σωφρονούμε. Ο τονισμός φυσικά της σωφροσύνης δεν αποκλείει την τεκνογονία. Η μίξις δόθηκε προς παιδοποιίαν. Τα τέκνα αποτελούν συνδετικό κρίκο, γέφυρα, που ενώνει τους συζύγους. Με την αρετή της σωφροσύνης, ο γάμος είναι γαλήνιο λιμάνι. Επικρατεί ειρήνη, ευχάριστο περιβάλλον, ομόνοια και αγάπη των συζύγων. Ο γάμος με τις βιοτικές του μέριμνες δεν είναι εμπόδιο στην άσκηση των αρετών. Φέρνει ως παράδειγμα το ζεύγος των αγίων αποστόλων Ακύλα και Πρίσκιλλας, που αν και εργαστηρίων προειστήκεσαν και τέχνην μετεχειρίζοντο, ήταν δηλαδή υπεύθυνοι στο εργαστήριο κατασκευής σκηνών, τίποτε δεν τους εμπόδισε να επιδείξουν ακρίβεια στην τήρηση των εντολών του Θεού. Εάν ο γάμος εμπόδιζε την αρετή, τότε φταίει ο Θεός που τον εισήγαγε. Τονίζει ο Άγιος, μη θεωρείτε το γάμο εμπόδιο, για να ευαρεστήσετε τον Θεό, διότι εάν ο γάμος και η ανατροφή των τέκνων θα γινόταν εμπόδιο στο δρόμο της αρετής, δεν θα τον εισήγαγε στην δική μας ζωή ο Δημιουργός.
Παραδέχεται, όμως, ότι οι κόποι και οι αγώνες, που πρέπει να κάνουν για την σωτηρία τους οι έγγαμοι είναι μεγαλύτεροι από τους κόπους και τους αγώνες των μοναχών. Οι μεγαλύτεροι, όμως, κόποι θα αμειφθούν με λαμπρότερους στεφάνους. Αν οι έγγαμοι δεν απορροφηθούν από το κυνήγι των υλικών αγαθών, κάνουν χρήση των αγαθών και όχι κατάχρηση, τότε ο γάμος δεν γίνεται εμπόδιο. Εμπόδιο είναι η προαίρεση του ανθρώπου, ο οποίος κάνει κατάχρηση του γάμου. Ο γάμος είναι μυστήριο της Εκκλησίας και προϋποθέτει την παρουσία του Χριστού. Στο μυστήριο του γάμου είναι παρών ο Χριστός.
Επομένως, οι σύζυγοι είναι μέλη του σώματος του Χριστού. Από αυτό προκύπτει η εντολή του αποστόλου Παύλου, ότι οι άνδρες έχουν υποχρέωση να αγαπούν τις γυναίκες τους ως τα εαυτών σώματα. Και όχι μόνο για αυτό πρέπει να αγαπούμε τη γυναίκα μας, επειδή δηλαδή είναι μέλος μας και δημιουργήθηκε από μάς, λέγει ο Άγιος Χρυσόστομος, αλλά και επειδή ο Θεός όρισε νόμο λέγοντας, ότι “κάθε άνδρας θα εγκαταλείψει τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα συνδεθεί στενά με τη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο τους μία σάρκα. Μόνο στον ενάρετο γάμο βρίσκεται η αληθινή αγάπη, η γαλήνη, η αληθινή ευτυχία, η οποία συμβαδίζει με τη σωφροσύνη. Βλέποντας ο άνδρας τα πνευματικά χαρίσματα της γυναίκας του αυξάνεται η αγάπη και ο πόθος του για αυτήν και δεν παρασύρεται από άλλες γυναίκες.
Ο Άγιος Χρυσόστομος θέλει να λειτουργεί ο γάμος σαν λιμάνι, να μη γίνεται αφορμή ναυαγίου. Η αποχή από τη σαρκική επαφή, να αποφασίζεται και από τους δύο. Αναφέρει σχετικά ο Άγιος, Διέταξε ο Χριστός με το στόμα τού Παύλου, να μην στερεί ο ένας τον άλλο, αλλά μερικές γυναίκες με τη δήθεν επιθυμία της εγκράτειας απομακρύνθησαν από τους άνδρες τους και τους έσπρωξαν στη μοιχεία και σε βάραθρο απωλείας. Δεν θα στερεί ο ένας τον άλλον χωρίς συμφωνία. Τι σημαίνει αυτό; Δεν θα εγκρατεύεται, λέει ο Παύλος, η γυναίκα αν δεν το θέλει ο άνδρας. Ούτε ο άνδρας αν δεν το θέλει η γυναίκα. Για ποιο λόγο; Γιατί γεννιούνται μεγάλα κακά από αυτή την εγκράτεια, επειδή και μοιχείες και πορνείες και διάλυση οικογενειών από αυτό έγιναν. Γιατί, αν έχοντας τις δικές τους γυναίκες πορνεύουν, πολύ περισσότερο αν τους τις στερήσεις. Η αδυναμία του ενός από τους συζύγους προκαλεί συνεχείς πειρασμούς, εκνευρισμούς, διαμάχες, συγκρούσεις. Χάνεται έτσι η ηρεμία, η ομόνοια και η ειρηνική συμβίωση. Η άσκηση, δε, που επιδιώκεται είναι άχρηστη, γιατί διώχνει την αγάπη. Ποιό είναι το κέρδος της νηστείας και της εγκράτειας, όταν σπάσει η αγάπη; Κανένα. Ο Άγιος Χρυσόστομος αντιμετωπίζοντας τα καθημερινά προβλήματα της οικογένειας της εποχής του θεωρεί, ότι αυτά οφείλονται στην έλλειψη ορθών κριτηρίων στην εκλογή της ή του συζύγου. Επιτυχημένος γάμος είναι αυτός, που δεν θέτει σαν βάση επιτυχίας τον πλούτο, αλλά την αρετή. Ο άνδρας πρέπει να έχει ευλάβεια ψυχής, καλοσύνη, σύνεση, φόβο Θεού. Ο Χρυσόστομος λέγει, Μια νέα κόρη που είναι συνετή, ελεύθερη και καλλιεργεί την ευσέβεια, αξίζει όσο όλη η οικουμένη. Πολλοί, που είχαν αποκτήσει μεγάλη περιουσία, τα έχασαν όλα, γιατί δεν είχαν μυαλωμένη γυναίκα, ικανή να τη διατηρήσει.
Ο Άγιος, τονίζει, επίσης, ότι η ομορφιά του σώματος, όταν δεν συνοδεύεται από την αρετή της ψυχής, θα μπορέσει να σκλαβώσει τον άνδρα, για είκοσι και τριάντα μέρες, δεν θα διαρκέσει, όμως, περισσότερο, αλλά αφού δείξει την κακία της, θα διαλύσει την αγάπη. Οι γυναίκες, όμως, που λάμπουν εξ αιτίας της ομορφιάς της ψυχής, όσο προχωρεί ο καιρός και φανερώνουν την ευγένεια της ψυχής τους, τόσο περισσότερο ελκύουν τους άνδρες τους. Τι λέει, όμως, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και για τις υποχρεώσεις των συζύγων; Απευθύνει το λόγο, κυρίως στους άνδρες, ίσως, επειδή ο ανδρικός εγωϊσμός δύσκολα δαμάζεται. Ο ιερός Χρυσόστομος καταδικάζει την εξάσκηση σωματικής βίας και την κακοποίηση της γυναίκας από τον άνδρα. Αντιθέτως, απαιτεί από τον άνδρα θυσιαστικό φρόνημα, μεγάλη συγχωρητικότητα και όχι απειλές και εκφοβισμό. Με την επιείκεια και την ημερότητα θα εξασφαλίζεται η βαθιά ειρήνη της οικογένειας, θα απομακρύνεται η δυσαρέσκεια και θα αυξάνεται η αφοσίωση του ενός συζύγου προς τον άλλο.
Ο Άγιος Χρυσόστομος αναφέρεται και σε ένα συνεκτικό στοιχείο, θεμέλιο της συζυγίας, την επικοινωνία των συζύγων. Είναι η καθημερινή αλληλεπίδραση των δύο συζύγων. Το σπουδαιότερο στοιχείο της επικοινωνίας είναι η συζήτηση. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται με οικειότητα, αλληλοσεβασμό, σε κλίμα ελευθερίας, ισοτιμίας και αγάπης. Στα απλά καθημερινά πράγματα βρίσκεται συχνά το μυστικό της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Ο άγιος Χρυσόστομος λέγει, ότι οι σύζυγοι πρέπει να μάθουν να συγχωρούν και να ανέχονται. Ο πιο ώριμος από τους δυό πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Μέσα στο γάμο δεν έχει σημασία ποιος έκανε ένα λάθος ή γιατί το έκανε. Να ανεχόμαστε, λέγει ο Άγιος, ο ένας τον άλλο με αγάπη. Πώς είναι δυνατόν να ανέχεσαι αν είσαι οργίλος και κακόγλωσσος; Αν δεν ανέχεσαι τον πλησίον, πώς θα σε ανεχθεί ο Θεός; Αν συ δεν υποφέρεις αυτόν, που είναι σύνδουλός σου, πώς θα σε ανεχθεί εσένα ο Κύριος; Με την αγάπη προλαμβάνεται η αποξένωση των συζύγων και η νέκρωση της σχέσης, που συνήθως έρχεται με την πάροδο του χρόνου, την κόπωση και την αδιαφορία. Ο άγιος Ιωάννης γνωρίζει, ότι ο τρόπος της επικοινωνίας είναι αναγκαίος, για να προλαμβάνονται οι συγκρούσεις. Στο ερώτημα, Τι λοιπόν πρέπει να της πω; δίνει την παρακάτω απάντηση. Λόγια αγάπης να της λες. Εγώ από όλα, την δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι οδυνηρό, όσο το να βρεθώ σε διάσταση μαζί σου. Και αν όλα χρειαστεί να τα χάσω, και αν στους εσχάτους βρεθώ κινδύνους, ο,τιδήποτε και αν πάθω, όλα μου είναι υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά, τότε, μου είναι πολύ αγαπητά, εφ’ όσον εσύ με συμπαθείς. Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος λέγοντας, ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα του. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι όλα τα άλλα. Να μιλάς με τρόπο, με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς, και δεν θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από τους άλλους. Να την προτιμάς από όλους, για όλα, για την ομορφιά, για τη σύνεσή της και να την επαινείς. Να κάνεις φανερό, ότι σου αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι, για να είσαι μαζί της.
Ένα κομμάτι της οικογένειας, που συγκινούσε ιδιαίτερα τον Άγιο Χρυσόστομο ήταν τα παιδιά και οι νέοι. Μέσα στο περιβάλλον των μεγαλυτέρων ζουν, αναπτύσσονται και διαμορφώνονται οι νέοι. Ο ιερός Χρυσόστομος έχει ανυπέρβλητες περιγραφές και αναλύσεις της κατάστασης της νεολαίας της εποχής του. Αναφέρει, Η νεότητα είναι μια δύσκολη ηλικία, που είναι ασταθής, που εξαπατάται εύκολα, επιρρεπής στην πτώση και που απαιτεί πολύ δυνατά χαλινάρια. Η νεότητα είναι άγριο πράγμα, μοιάζει με άλογο αδάμαστο και θηρίο ατίθασο. Είναι φωτιά, που μεταδίδεται εύκολα και καίει τα πάντα. Μοιάζει με πέλαγος τρικυμιώδες, λόγω της απερισκεψίας και της φυσικής αστάθειας, που την διακρίνει. Για αυτό και φώναζε ο Άγιος, πρώτη φροντίδα μας πρέπει να είναι η οικογένεια, τα παιδιά. Πάντα ημίν δεύτερα έστω της προνοίας των παίδων. Κατά τον Άγιο Χρυσόστομο, γονέας δεν είναι αυτός που έφερε παιδιά στον κόσμο, αλλά εκείνος που κουράστηκε να τα αναθρέψει. Όχι το τεκνοποιείν, αλλά το τεκνοτροφείν κάνει το γονέα. Και τότε ακούονταν παράπονα, για την ανησυχητική πορεία των νέων, ανυπακοή, επανάσταση, θράσος, ασέβεια, αναρχία. Ο Χρυσόστομος αποδίδει την κατάσταση στην έλλειψη φροντίδας των μεγαλυτέρων και στην ελλιπή αγωγή. Φροντίζουμε για τα σώματά τους, περιφρονούμε, όμως, την αγωγή της ψυχής τους. Ρωτά, ελέγχοντας ο Χρυσόστομος, Θέλεις παιδί υπάκουο; Από τα πρώτα βήματά του ανάθρεψέ το εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Το κτίσιμο του χαρακτήρα του παιδιού γίνεται από τους γονείς. Χρειάζονται και οι έλεγχοι, αλλά με διάκριση. Με την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του παιδιού το κάνουμε εγωκεντρικό και με ένα τέτοιο χαρακτήρα θα δυστυχήσει μέσα στον κόσμο. Τονίζει ο άγιος: Σαν τους γλύπτες να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια, ώστε να κάνετε τα παιδιά σας θαυμάσια αγάλματα, που να μοιάζουν με τον Θεό. Θα γίνουν δε, αν αφαιρείτε από αυτά κάθε περιττό, αν προσθέτετε ό,τι πρέπει, και κάθε μέρα τα επιθεωρείτε, για να δείτε ποιό φυσικό ελάττωμα έχουν, για να το εξαλείψετε.
Οι καλοί παιδαγωγοί ενεργούν όπως οι γεωργοί, οι οποίοι κλαδεύουν μερικά φυτά και άλλα τα αφήνουν να μεγαλώσουν. Μερικές φορές τιμωρούν την κακότητα, ενώ ενθαρρύνουν και προάγουν το καλό. Συμβουλεύει ο άγιος, Να το τιμωρείς (το παιδί), άλλοτε κοιτάζοντάς το με αυστηρό βλέμμα, άλλοτε λέγοντάς του πικρά και υποτιμητικά λόγια και άλλοτε με καλά λόγια και υποσχέσεις. Να υπάρχουν απειλές, αλλά να μην πραγματοποιούνται. Το ότι, όμως, είναι απειλές να μην το αντιλαμβάνεται το παιδί. Η απειλή, τότε, έχει αποτέλεσμα, όταν το παιδί πιστεύει, ότι θα πραγματοποιηθεί.
Γιατί αν το παιδί, που έκανε σφάλμα καταλάβει, ότι το απειλείς χωρίς να το τιμωρείς, θα αδιαφορεί. Ας περιμένει να τιμωρηθεί, χωρίς όμως να τιμωρείται, για να μη χάσει το φόβο της τιμωρίας. Αυτό είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό του παιδαγωγού, να μη βιάζεται να τιμωρήσει, αλλά να επιδιώκει τη διόρθωση και να είναι επιφυλακτικός να επιβάλει τιμωρία. Ο ιερός Χρυσόστομος λέγει στους γονείς, Ας έλθουμε στην πολύ κυρίαρχη ψυχική λειτουργία, το θυμό. Αυτόν δεν πρέπει, ούτε να τον εκριζώνουμε εντελώς από το παιδί, ούτε να του επιτρέψουμε να τον χρησιμοποιεί, οπουδήποτε και αδιακρίτως. Πρέπει να παιδαγωγήσουμε τους νέους, με τέτοιο τρόπο από μικρή ηλικία, ώστε όταν αδικούνται αυτοί οι ίδιοι, να υπομένουν και να μην οργίζονται, όταν, δε, βλέπουν άλλον να αδικείται να επεμβαίνουν με θάρρος και να τον υπερασπίζονται με τα κατάλληλα μέσα. Όταν το παιδί μάθει να υπομένει μικροζημιές και απογοητεύσεις, θα μπορέσει αργότερα να υπομείνει τις μεγαλύτερες, αν επιτρέψει ο Θεός. Η πνευματική ανάπτυξη του παιδιού πρέπει να είναι η κύρια φροντίδα των γονέων. Πρέπει να μη μαθαίνουν μόνο γράμματα και τέχνες, για να αποκτήσουν χρήματα, αλλά να ανατρέφονται εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Ο άγιος Χρυσόστομος τονίζει, Δεν σου λέω να κρατήσεις το παιδί σου ανύπαντρο και να το στείλεις στην έρημο ή να το αναγκάσεις να γίνει μοναχός. Βέβαια, θα το ήθελα και θα ευχόμουν όλοι να δεχθούν να γίνουν μοναχοί. Αλλά, επειδή φαίνεται βαρύ, δεν επιμένω. Ανάθρεψε, λοιπόν, έναν αθλητή του Χριστού και μάθε τον και σαν άνθρωπος του κόσμου να είναι ευσεβής από μικρός.
Για την αξία του παραδείγματος των μεγαλυτέρων αφιερώνει πολλές σελίδες ο Χρυσόστομος. Σε όποιο έδαφος τοποθετηθεί το φυτό, τέτοιο καρπό παράγει. Πώς θα μπορέσεις να διορθώσεις το γιο σου, να δώσεις τις πρέπουσες συμβουλές σε άλλον που είναι αμελής, αφού συ ο ίδιος, που βρίσκεσαι σε προχωρημένα γηρατειά, κάνεις τέτοιες ασχήμιες; Αυτά τα λέω και επικρίνω τους ηλικιωμένους, όχι για να απαλλάξω από κάθε κατηγορία και μομφή τους νέους, αλλά μέσω των πρώτων να προφυλάξω τους δεύτερους. Πώς, λοιπόν, ο πατέρας θα μάθει στους άλλους να συγκρατούν αυτό το πάθος τους, την αυθάδεια και την οργή, όταν ο ίδιος δεν έχει μάθει να συγκρατείται; Μάλλον εμείς πρέπει να έχουμε παιδαγωγούς και όχι εκείνα, δηλαδή τα παιδιά, αφού τα λάθη τους δεν μπορούν να είναι μεγάλα, ενώ τα δικά μας είναι πάρα πολύ μεγάλα. Όλη η κακία των παιδιών μας προέρχεται από τη δική μας αμέλεια και επειδή δεν τα οδηγούμε από την αρχή και από τη μικρή ηλικία στο δρόμο της ευσεβείας.
Σήμερα, εποχή της κρίσεως των θεσμών και αξιών, εποχή της άρνησης των πάντων πολεμείται πολύ ο θεσμός της οικογένειας. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, όταν εκούσια αποκόπτονται από την Ορθόδοξη Παράδοση.
Αυτή η παράδοση είναι ανεκτίμητη και γι’ αυτό, μόνο όποιος εναρμονίζεται και ζει την Ορθόδοξη Παράδοση, σύμφωνα με τις υποθήκες των αγίων μας και με τις εντολές του Χριστού μας, είναι η ώριμη προσωπικότητα, που δεν μπορεί να κλονιστεί από οποιαδήποτε θλίψη και κρίση και ζει την εν Χριστώ ζωή. Αν οι Χριστιανοί δεν αγωνιστούν σωστά και δεν γίνουν δοχεία της θείας Χάριτος, εποιήσαμεν ουδέν.

Μία απορία που μου γεννήθηκε μετά την αγιοκατάταξη του Οσίου πατρός ημών Δημητρίου(Γκαγκαστάθη)εφημερίου του χωριού Πλάτανος Τρικάλων και ο οποίος κατέχει μία εξέχουσα θέση μεταξύ των αγιασμένων μορφών του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για μια οσιακή μορφή, καίτοι έζησε ως έγγαμος στον κόσμο.
Υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα, με πολλή επιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, πίστη, βαθειά ταπείνωση και με πληρότητα αγάπης στο Θεό και τον πλησίον.Εκοιμήθη το 1975, στις 29 Ιανουαρίου εν ειρήνη.
Και αναρωτιέμαι:Εαν Ο παπα-Δημήτρης είχε σταυρωθεί από το Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.,όπως ο παπα-Γιωργης Σκρέκας,
Εαν είχε κρεμαστεί από τους ιδιους στην είσοδο του ναού,όπως ο ιερέας Παπαχρήστου Φώτιος,εαν του είχαν έκοψαν την μύτη, τα αυτιά, και τα χέρια και τον είχαν σκοτώσει δια λογχισμού ,όπως τον ιερέα Αθανάσιο Φαρμακόπουλο,
Εαν είχε κατακρεουργήθεί από την παραστρατιωτική οργάνωση του ΚΚΕ την ΟΠΛΑ Βέροιας,όπως ο ιερέας Γρηγόριος Μιχαλόπουλος,
Εαν του είχαν κόψει τα μάτια, τα αυτιά τη γλώσσα και έπειτα το κεφάλι-αφού πρώτα είχαν μπει ένοπλοι εντός της θείας λειτουργίας, κλωτσώντας το χέρι του που κρατούσε το δισκοπότηρο με την Θεία Κοινωνία,όπως στην περίπτωση του ιερέα Κωνσταντίνου Ελευθεριάδη,
Εαν τον είχαν κρεμάσει όπως τον παπά Σπύρο Κασσέλα από την Άρτα,πατέρα έξι παιδιών,
Εαν του είχαν ξεριζώσει τα γένια και του είχαν έβγαλαν με τανάλια τα δόντια, και του είχαν ανοιξει την κοιλιά περνώντας τα σπλάχνα στο λαιμό, λέγοντάς του κοροϊδευτικά, σου φορέσαμε το πετραχήλι για να μας εξομολογήσεις,όπως στην περίπτωση του αρχιμανδρίτη Χριστόφορου Κοκκίνη ο οποίος καταγόταν από το Βαλτεσινίκο της Αρκαδίας,
Εάν τον είχαν ακρωτηριάσει,όπως τον παπα-Χρήστο Βαϊδάνη,που καθώς ξεψυχούσε βίασαν μέχρι θανάτου την Ευφροσύνη την κόρη του μπροστά στα μάτια του και στην συνέχεια τους περιέλουσαν με πετρέλαιο και τους έκαψαν,
Εαν για δέκα ημέρες του αποσπούσαν τις τρίχες της γενειάδας του, έσκιζαν με μαχαίρι τις σάρκες του και έριχναν αλάτι στις πληγές του, ώσπου στο τέλος λίγο πριν ξεψυχήσει από τις κακοποιήσεις, του συνέτριβαν το κεφάλι,όπως στην περίπτωση του π.Αντώνη Αντωνίου,άραγε θα είχε αγιοκαταταχθεί ο παπα-Δημήτρης;;;
Και ρωτάω επειδή την περίοδο του εμφυλίου πολέμου πέρασε πολλές δοκιμασίες και βρέθηκε κοντά στον θάνατο. Ο παπα-Δημήτρης επειδή ομολογούσε τήν πίστη του καί μιλούσε γιά τήν ἀξία τής οἰκογένειας καί της πατρίδας τόν έβαλαν στό στόχαστρο, τόν απείλησαν, τόν ἀποκήρυξαν καί πολλές φορές αποπειράθηκαν νά τόν σκοτώσουν κι ὅλο σωζόταν.
Γράφει ο ίδιος: «Ὅταν στίς 20 ᾽Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωί, κτύπησα τήν καμπάνα, μᾶς περιεκύκλωσεν ἀντάρτικος στρατός. Στό χωριό μας ἦταν ὁμάδα ἐθνική καί γι᾽ αὐτό ἤθελαν νά μᾶς ἐξοντώσουν. Ἄρχισαν νά ρίχνουν πυρά τους γιά φοβερισμό. Ἐγώ μόλις εἶχα μπεῖ στήν Ἐκκλησία, ἔκαμα τόν σταυρό μου, παρεκάλεσα τόν ἅγιο Νικόλαο καί φεύγω. Ἐκεῖνοι ἀπό τό φυλάκιο ρίξανε ἄφθονες σφαῖρες μέ τό πυροβόλο, καμία τους δέν μέ ἐκτύπησε. Ἀκολούθησα ἕνα ρέμα, τά ἀμπέλια καί ἔχασαν τά ἴχνη μου. Ἐπήγαινα πρός τό χωριό Βασιλική πού εἶχε ἐθνικό στρατό καί ὁμάδα, γιά νά φυλαχθῶ. Κοντά στά σύνορα τῶν δύο χωριῶν, Ριζώματος – Βασιλικῆς μέ ἔφτασαν. Εἶχαν διατάξει 10 ἱππεῖς καί μέ τόν ἀρχηγό νά μέ πιάσουν. Μέ κυνηγοῦσαν, ἔβριζαν καί ἔρριχναν μέ τά Στέν, χωρίς νά μποροῦν νά μέ φονεύσουν. Οἱ σφαῖρες τρύπαγαν τά ράσα. Μέ πλησίασαν καί μέ περιεκύκλωσαν στά 50 μέτρα γύρω – γύρω, φωνάζοντας: κερατά, τράγο, ποῦ θά πᾶς; (μέ ἔβριζαν ἐλεεινά).
Ἐγώ εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ κινδύνου, ἐσήκωσα τά χέρια πρός τόν οὐρανό καί ἐφώναξα ἀπό τό βάθος τῆς ψυχῆς: Μιχαήλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσε με, κινδυνεύω. Ὤ τοῦ θαύματος! Σάν ἀστραπή παρουσιάσθη ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἰς τόν ἀρχηγό. Εἶδα ἕνα νέο μέ σπαθί, πού ἔκοψε τά σχοινιά ἀπό τήν σέλα τοῦ ἀλόγου, τόν ἔρριξε κάτω καί τόν ἔσπασε τήν σπονδυλική στήλη. Οἱ ὑπόλοιποι ἔμειναν ἀκίνητοι, ὡσάν νά τούς εἶχε κτυπήσει ἠλεκτρισμός. Ἀκούω μιά φωνή, ἦταν τοῦ ἀρχηγοῦ τους, νά λέγει: Ἔχεις ὅριο ζωῆς καί ὑψηλούς προστάτας. Εὐχαριστῶ, τούς ἀπήντησα. Τούς συγχώρησα καί τούς εὐχήθηκα ὁ Θεός νά τούς φωτίσει, νά μετανοήσουν καί νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι. Νά λέτε τήν ἀλήθεια, τούς εἶπα, γιά νά ἔχετε τόν Θεό βοήθεια καί ἔφυγα σιγά-σιγά γιά τόν προορισμό μου».
Η αλήθεια είναι ότι ο παπα-Δημήτρης,παρά την αγία βιοτή του δεν θα είχε αγιοκαταταχθεί. Η εκκλησία μας δεν τολμάει να αγιοκατατάξει κάποιος από αυτούς τους σύγχρονους Νεομάρτυρες και μαρτύρησαν φριχτά για την πίστη και την πατρίδα την περίοδο 1943-1949
Και αυτό επειδή η αγία αριστερά, η ''αδικημένη'' και η έχουσα τό ''ηθικό πλεονέκτημα'', έχει διαστρεβλώσει τά πάντα, υπό τήν ανοχή καί πολλές τήν ενθάρρυνση αυτών που υποτίθεται ότι εκφράζουν τή δεξιά(αιωνία της η μνήμη) καί κόπτονται ως πατριώτες

Γεώργιος Κονισπολιάτης

Σάββατο της Τυρινής – Η ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμάει όλους τους Οσίους Ασκητές και Ασκήτριες, εκείνους που «έλαμψαν» μέσα από την πνευματική άσκηση, την προσευχή και την αυταπάρνηση.
​Την παραμονή της Κυριακής της Τυρινής, η Εκκλησία στρέφει το βλέμμα της στην έρημο, στα σπήλαια και στα μοναστήρια, τιμώντας τις στρατιές των Αγίων που νίκησαν τις ανθρώπινες αδυναμίες. Δεν πρόκειται για τη γιορτή ενός συγκεκριμένου προσώπου, αλλά για μια πανηγυρική σύναξη όλων εκείνων που μετέτρεψαν τη ζωή τους σε μια διαρκή προσευχή.
​Γιατί τιμώνται αυτή τη μέρα;
​Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία. Καθώς προετοιμαζόμαστε να εισέλθουμε στο «στάδιο των αρετών» της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία μας παρουσιάζει τους Οσίους ως:
​Πνευματικούς Οδοδείκτες: Μας θυμίζουν ότι η νηστεία δεν είναι απλώς αποχή από τροφές, αλλά ένας αγώνας για την ελευθερία της ψυχής.
​Πρότυπα Υπομονής: Μέσα από το παράδειγμά τους, παίρνουμε θάρρος για τον δικό μας καθημερινό αγώνα.
​
​Οι Όσιοι Ασκητές, από τον Άγιο Αντώνιο έως τις μεγάλες Ασκήτριες της ερήμου, δεν υπήρξαν άνθρωποι που μισούσαν τη ζωή. Αντίθετα, ήταν άνθρωποι που αγάπησαν το Φως. Με την άσκησή τους, δεν τιμώρησαν το σώμα, αλλά το «εξάγνισαν» για να γίνει ναός του πνεύματος.
​
​Σήμερα, η μνήμη τους μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας πορεία. Μας προτρέπει να αφήσουμε πίσω τα περιττά βάρη της καθημερινότητας και να ξεκινήσουμε τη Σαρακοστή με ελαφρύ βήμα, έχοντας ως εφόδιο την ταπείνωση και την αγάπη.

Ὄχι, δὲν θὰ νικήσῃ ἡ ἀπιστία κ᾽ ἡ ἀθεΐα ... Θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός, ἡ Αγία Του Πίστις”…!!!
«Θάλασσα εἶνε ὁ κόσμος αὐτός… Μέσα στὰ ἄγρια κύματα σὰν μικρὰ σκάφη πλέουμε κ᾽ ἐμεῖς, καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς οἰκογένειες καὶ ὡς ἔθνος!
Ἡ πατρίδα μας δὲν γνώρισε μπουνάτσες• τρικυμίες γνώρισε.
Ἄλλα ἔθνη πνίγηκαν, καταποντίστηκαν, χάθηκαν. Ἀλλὰ τὸ μικρὸ σκάφος ποὺ λέγεται Ἑλλὰς ἔχει ἀσύρματο• καὶ ὁ ἀσύρματός του εἶνε ἡ Προσευχὴ: «Κύριε τῶν δυνάμεων μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ…»! (Μέγα Ἀπόδειπνο)
Αὐτὸ πιστεύουμε. Στὴ γῆ αὐτὴ τοῦ μαρτυρίου καὶ τοῦ πόνου, στὰ ψηλά μας βουνά, στοὺς κάμπους καὶ στὶς θάλασσές μας, ἀκούγεται ἡ Προχευχή τῶν Ηρώων μας – μυριάδες τάφοι!
Ὄχι, δὲν θὰ νικήσῃ ἡ ἀπιστία κ᾽ ἡ ἀθεΐα. Θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός, ἡ Αγία Του Πίστις!
Αὐτὸς εἶπε καὶ ἐλάλησε, καὶ ἡ μαρτυρία Του εἶναι ἀληθινή»…!!!
Μακαριστός (†) Επίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, Μητροπολίτης Φλωρίνης

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Το παράδειγμα των γονέων
Τα παι­διά στα πνευ­μα­τι­κά θέ­μα­τα τα βο­η­θού­με κυ­ρί­ως με το πα­ρά­δειγ­μά μας, όχι με το ζό­ρι­σμα. Πε­ρισ­σό­τε­ρο μά­λι­στα τα βο­η­θά­ει η μη­τέ­ρα με το πα­ρά­δειγ­μά της, με την υπα­κοή της και τον σε­βα­σμό της προς τον σύ­ζυ­γο. Αν σε κά­ποιο θέμα έχει δια­φο­ρε­τι­κή γνώ­μη από εκεί­νον, ποτέ να μην την εκ­φρά­ζει μπρο­στά στα παι­διά, για να μην το εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ο πο­νη­ρός. Ποτέ να μην χα­λά­ει τον λο­γι­σμό των παι­διών για τον πα­τέ­ρα. Ακό­μη και αν φταί­ει ο πα­τέ­ρας, να τον δι­καιο­λο­γεί. Αν λ.χ. φερ­θεί άσχη­μα, να πει στα παι­διά: «ο μπα­μπάς εί­ναι κου­ρα­σμέ­νος, για­τί ξε­νύ­χτη­σε, για να τε­λειώ­σει μια επεί­γου­σα δου­λειά. Και αυτό για σας το κά­νει». Πολ­λοί γο­νείς μα­λώ­νουν μπρο­στά στα παι­διά και τους δί­νουν άσχη­μα μα­θή­μα­τα.
Τα καη­μέ­να τα παι­διά θλί­βον­ται. Αρ­χί­ζουν μετά οι γο­νείς, για να τα πα­ρη­γο­ρή­σουν, να τους κά­νουν όλα τα χα­τί­ρια. Πη­γαί­νει ο πα­τέ­ρας και κα­λο­πιά­νει το παι­δί: «τι θέ­λεις, χρυ­σό μου, να σου πάρω;». Πη­γαί­νει και ή μάνα, το κα­λο­πιά­νει και εκεί­νη και τε­λι­κά τα παι­διά με­γα­λώ­νουν με νά­ζια και κα­μώ­μα­τα και υστέ­ρα, αν δεν μπο­ρούν οι γο­νείς να τους δώ­σουν ότι τους ζη­τούν, τους απει­λούν ότι θα αυ­το­κτο­νή­σουν…
Όταν όμως τα παι­διά βλέ­πουν τους γο­νείς τους να έχουν αγά­πη με­τα­ξύ τους, να έχουν σε­βα­σμό, να φέ­ρον­ται με σύ­νε­ση, να προ­σεύ­χον­ται κ.λπ., τότε αυτά τα τυ­πώ­νουν στην ψυχή τους. Γι’ αυτό λέω, ότι η κα­λύ­τε­ρη κλη­ρο­νο­μιά, που μπο­ρούν να αφή­σουν οι γο­νείς στα παι­διά τους, εί­ναι να τους με­τα­δώ­σουν την δική τους ευ­λά­βεια.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
www.dogma.gr

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Από τι μας γλίτωσες Παναγία μου...
Πριν από 25 περίπου έτη ο π. Ιωάννης ήταν ασθενής και πλησίαζε η παραμονή των Θεοφανείων. Παρακάλεσε λοιπόν έναν ευλαβέστατο ιερέα της Ι. Μητροπόλεως Ζιχνών και Νευροκοπίου να μεταβεί στο Νεοχώρι την ημέρα αυτή και να κάνει την ακολουθία των ωρών και του μεγάλου αγιασμού. Ήταν 4 η ώρα το πρωί και ο πατήρ Ε. με την πρεσβυτέρα του ξεκίνησαν για το Νεοχώρι. Χιόνιζε και ο δρόμος ήταν ολισθηρός. Μετά από 10 λεπτά διαδρομή, μία νταλίκα πήγε να τους χτυπήσει μετωπικά αλλά την τελευταία στιγμή βρέθηκαν με θαυμαστό τρόπο να την έχουν παρακάμψει και να κινούνται χωρίς να υπάρχει μπροστά τους κανένα εμπόδιο!!! Όταν έφτασαν στον Ιερό ναό του αγίου Γεωργίου, στο Νεοχώρι, μπήκαν στον νάρθηκα του Ιερού ναού και είδαν τον πατέρα Ιωάννη να ανάβει τις καντήλες και να μονολογεί:
" Από τι μας γλίτωσες σήμερα Παναγία μου!". Και ήταν κάτι που επανέλαβε πολλές φορές χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι είχαν εισέλθει στον Ιερό ναό ο π. Ε.. και η πρεσβυτέρα του. Από ταπείνωση δε, δεν τους ανέφερε τίποτα ! Αυτά μου διηγήθηκε εχθές η ευλογημένη πρεσβυτέρα του πατρός Ε...
Ο άγιος Γέροντας Ιωάννης Καλαΐδης έζησε ταπεινά και εν κρυπτώ την αγία ζωή του! Προστάτευε δε τους χριστιανούς αδερφούς μας με τις θερμές ικεσίες του προς τον Θεό! Να έχουμε πάντοτε την αγία ευχή του! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

Όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, δείχνουμε αγάπη.
Και “ο Θεός αγάπη εστί”.
Άμα βλέπει ότι εγώ προσεύχομαι για σένα και συ για μένα, θα πει: “Ας τους βοηθήσω και τους δύο”.
Και όταν προσεύχεσαι για τους κεκοιμημένους, πολύ βοηθάς τις ψυχές τους.
Και αν κάποιος από αυτούς αξιώθηκε της Βασιλείας των Ουρανών, τότε η αγάπη σου προς αυτόν επιστρέφει πάνω σου.
Οσιος Διονύσιος της Κολιτσού