"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο άντρας και η γυναίκα πρέπει να είναι όπως τα χέρια με τα μάτια.
Όταν τα χέρια πονούν τα μάτια πρέπει να κλαίνε. Και όταν τα μάτια κλαίνε, τα χέρια σκουπίζουν τα δάκρυα.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μά ποιός με κρατά…;
~Μακαριστός Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης
Εμείς οι παπάδες και οι Χριστιανοί και οι υπόλοιποι, πολλές φορές κοιμόμαστε. Και δεν κάνομε τίποτα. Και βαριόμαστε. Και φωνάζομε. Και μαλώνομε. Και σκανδαλίζομε το λαό, κάποτε. Και τον δυσκολεύομε. Κι όχι μόνο δεν μπαίνομε εμείς στη Βασιλεία, αλλά εμποδίζομε κι αυτόν να μπει, όπως είπε ο Ιησούς Χριστός για τους Γραμματείς και Φαρισαίους.
Κι όμως ο Κύριος δεν μας αφήνει. Το βλέπομε. Έρχονται στιγμές και ώρες στη ζωή μας, που όλα μας απελπίζουν. Που βαραίνουμε. Φτάνουμε σε αδιέξοδο. Δεν ξέρομε τι να κάνομε. Νομίζομε πως κανείς δεν μας θέλει. Κανένας δεν μας αγαπά. Κανένας δεν μας καταλαβαίνει. Κανένας δεν μας φροντίζει. Και πολλές φορές είναι αλήθεια αυτό. Υπάρχει κι η φαντασία, βέβαια. Λοιπόν. Κι ο πειρασμός. Τότε, και κανένα να μην έχομε, έχομε τον Κύριο. Αρκεί! Αρκεί, να πιάσουμε κουβέντα!
Τόσοι μας παραμυθιάζουν σήμερα. Πάνε να μας βγάλουν το ψέμα αλήθεια και την αλήθεια ψέμα, μ’ όλα τα μέσα, μ’ όλους τους τρόπους. Λοιπόν, ας αρχίσουμε κι εμείς να παραμυθιαζόμαστε με τον Χριστό μας. Ας Του πούμε ό,τι έχομε. Ας Τον βρίσομε, ας Τον μαλώσομε. Αλλοίμονο! Δεν Τον βρίσαμε; Δεν Τον Σταυρώσαμε, κι Εκείνος παρακαλούσε απ’ τον Σταυρό, «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τί ποιούσι;» Μα στον δικό μας άνθρωπο θα φερθούμε άνετα. Μας δίνει ο Χριστός αυτή την άνεση. Ο Χριστός είναι μιά αγκαλιά. Πεντάκαλη. Στοργικότατη. Ανετότατη. Ευφραντικότατη. Τρυφερότατη. Είναι η αγκαλιά του Χριστού μας!
Κι έχω πει, κάποτε, ένας δυσκολεμένος βρέθηκε μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Και Τον έβρισε. Του τά ‘πε για τα καλά. Κι όταν έκανε να φύγει, πίσω του ένας τον αγκάλιασε, τόσο στοργικά, τόσο γλυκά, τόσο όμορφα, που έφυγε όλο το βάρος. Όλη η κακία. Όλα τα αρνητικά. Και παραδόθηκε σ’ αυτή την αγκάλη. Ξεχάστηκε. Συνήλθε. Και λέει: «Μά ποιός με κρατά; Ποιός είσαι;» «Εγώ», λέει, «είμαι αυτός που ήλθες στην εικόνα. Ο Κύριος!» Έμεινε ο άνθρωπος. «Τόσο καλός είσαι, βρέ Χριστέ μου;» του λέει. «Κι εγώ σε πίστευα σκληρό!» -όπως το λέν’ οι παπάδες κι οι θεολόγοι, πολλές φορές, κι οι Χριστιανοί.- «Τόσο καλός είσαι; Κρίμα, και έχασα τόσον καιρό. Συγχώρα με που Σε έβρισα. Και μη μ’ αφήνεις πάλι.»
Αυτός είν’ ο Κύριος! Η χρηστότητα, η καλοσύνη, η αγάπη. Η στοργή. Τζάμπα Τον χάνομε. Δεν Τον ξέρομε. Δεν Τον ξέρομε! Λίγο να Τον καταλάβομε, λίγο να Τον αισθανθούμε, λειώνει η ψυχή μας σαν κερί και Του παραδίνεται. Πέφτει στο φιλότιμο. Και τί κάνει η ψυχή μας; Αγαπάει, συγχωράει, υπομένει, ευλογεί. Βέβαια!
Πηγή: «Λόγοι για την Άλωση της Πόλης», Αρχιμανδίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, Τόμος Α΄, Λευκωσία 2016, σελ. 36-38.

ΑΥΤΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ !!!!
Τα χαρίσματα, ο Άγιος Πορφύριος, δεν τα περίμενε, αλλά όπως έλεγε ο ίδιος: «ήλθαν από μόνα τους. Και το χάρισμα το προορατικό μου δόθηκε απ’ τον Θεό εξαιτίας της υπακοής. Η υπακοή δείχνει την αγάπη προς τον Χριστό…Εγώ δεν είπα ποτέ μου -πιστέψτε με- να έπαιρνα κάποιο χάρισμα απ’ τον Θεό. Ποτέ δεν το σκέφθηκα. Και αυτό που ποτέ δεν σκέφθηκα παρουσιάσθηκε ξαφνικά κι εγώ ποτέ δεν του έδωσα σημασία».
Για τα χαρίσματά του δεν αισθάνθηκε ποτέ έπαρση και υπερηφάνεια, αλλά όπως έλεγε: «ο Πορφύριος είναι ένας απλός παπάς, που προσεύχεται να τον ελεήση και αυτόν ο Θεός. Τα θαύματα τα κάνει ο Χριστός μας και η Παναγία μας και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας».
Ζητούσε μόνο να αποκτήσει την αγάπη του Θεού και προσευχόταν αδιάκοπα να ζει την παρουσία Του. Ο ίδιος αισθανόταν ότι τον χρησιμοποιούσε ο Θεός για τη σωτηρία των ανθρώπων μέσα από τις αποκαλύψεις που τους έκανε, επαναφέροντάς τους στον δρόμο της μετάνοιας.
~π. Θεμιστοκλής Στοϊκός

Ἡ ἐλευθερία δὲν κερδίζεται, ἄν δὲν
έλευθερώσομε τὸ ἐσωτερικό μας ἀπ’ τὰ μπερδέματα καὶ τὰ πάθη. Κι αὐτό, βέβαια, μόνο σὺν Χριστῶ γίνεται.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ακούσατε, παρακαλῶ, ὅλοι οἱ κοσμικοί, καὶ ἀποκτήσατε βιβλία, φάρμακα τῆς ψυχῆς.
Ἐὰν δὲν θέλετε κανένα ἄλλο, ἀποκτήσατε τουλάχιστον τὴν Καινὴ Διαθήκη, τὸν ἀπόστολο, τις Πράξεις, τὰ εὐαγγέλια, τοὺς παντοτινοὺς διδασκάλους. (τους Αγίους Πατέρες).
Ἄν συμβῆ κάποια λύπη, σκύψε μέ προσοχή ὃπως σέ ἀποθήκη φαρμάκων· λάβε παρηγοριά τῆς συμφορᾶς ἀπό ἐκεῖ, ἄν ζημία συμβῆ, ἄν θάνατος, ἄν ἀπώλεια συγγενικῶν προσώπων· καλύτερα ὅμως νὰ μὴ σκύψης, ἀλλὰ νὰ συγκρατήσης τὰ πάντα καὶ νὰ τὰ ἔχης στὸ νοῦ σου.
Αἰτία ὅλων τῶν κακῶν εἶναι αὐτό, τὸ νὰ μὴ γνωρίζωμε τις Γραφές. Βαδίζομε στὸν πόλεμο χωρὶς ὅπλα, καὶ πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ σωθοῦμε;
Ἅγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Νὰ μὴν λέμε “Δὲν πειράζει, αὔριο θὰ μετανοήσω”
«Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ ποὺ μὲ ἀκοῦτε, ἐγὼ ἀγράμματος ἄνθρωπος είμαι, ἐσεῖς ξέρετε καὶ γράμματα μορφωμένοι ἄνθρωποι εἶστε, μόρφωση ἔχετε, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς ἔχουμε τὸν Χριστὸ παιδιόθεν καὶ ὅταν ἔχουμε τὸν Χριστό, δὲν θέλουμε τίποτε ἄλλο. Μετὰ τὸν τάφο ἀρχίζει ἡ νέα ζωή. Μέχρι τὸν τάφο ἀκολουθοῦν τὰ παράσημα, οἱ σταυροί, οἱ δόξες, οἱ τιμές. Ὅλα, παιδιά μου, προσωρινά εἶναι. Γι’ αὐτὸ νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴν ψυχή μας, ποὺ εἶναι πρᾶγμα ἀθάνατο.
Νὰ εἴμαστε πάντα ἕτοιμοι, διότι δὲν ξέρουμε πότε θὰ φύγουμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή. Νὰ μὴν λέμε “Δὲν πειράζει, αὔριο θὰ μετανοήσω”.
Ποιός ξέρει τὸ αὔριο; Τὸ αὔριο εἶναι τοῦ Θεοῦ. Οὔτε τὴν ὥρα ξέρουμε. Ξημερώνει καὶ δὲν ξέρουμε ἂν βραδιάσει.
“Επιμελεῖσθε ψυχῆς πράγματος ἀθανάτου”».
Άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ὁ Γέρων Ἰάκωβος, Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες».

Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει…
Ο Καλός Θεός θα τα οικονομήσει όλα με τον καλύτερο τρόπο,
αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή,
γιατί πολλές φορές,
όταν οι άνθρωποι βιάζονται να ξεμπλέξουν τα κουβάρια,
τα μπλέκουν περισσότερο.
Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει…
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, περί υπομονής

«Όταν υπηρετούσα στην Πολυκλινική, έβλεπα συχνά να συμβαίνη το εξής:
Άρχιζε ο γιατρός να εξετάζη τον ασθενή και εκείνος διαμαρτυρόταν και του έλεγε:
“Δεν είναι αυτό το σημείο που πονάω, αλλά αλλού...”.
Και του έλεγε ο γιατρός:
“Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα”.
Έτσι συμβαίνει και στην πνευματική ζωή.
Εμείς νομίζουμε, ότι είναι έτσι τα πράγματα, ενώ αλλού ευρίσκονται οι αιτίες γι' αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και στη ζωή μας...»!!!
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Μου είπε κάποτε προ ετών ο σεβαστός γέρων Γεράσιμος ο Υμνογράφος:
“Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει ότι το μόνο το οποίο αδυνατεί να πράξει ο Παντοδύναμος Θεός είναι το να ενωθεί με τον ακάθαρτο άνθρωπο…”

«Ο Κύριος, δεν απαγορεύει μόνο τον φόνο, αλλά και τον θυμό,
που γεννάει τον φόνο!
Όχι μόνο την μοιχεία,
αλλά και το πονηρό
βλέμμα, που γεννάει
την μοιχεία!
Όχι μόνο την επιορκία,
αλλά και κάθε όρκο!»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος