Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ: Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ
Στην Ελλάδα, η πρώτη μέρα της Σαρακοστής -η «Καθαρά Δευτέ­ρα» όπως ονομάζεται - είναι η πρώτη γιορτή για το έτος στην ύπαιθρο. Οι οικογένειες βγαίνουν στην εξοχή, ανεβαίνουν σε λόφους και πετούν χαρταετούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μάς ενθαρρύνει να συνδέσουμε τη Σαρακοστή με τον φρέσκο αέρα, με τον άνεμο που πνέει στους λόφους, με τον ερχομό της άνοιξης. Η Σαρακοστή είναι η εποχή πετάγματος των αετών – μια περίοδος περιπέτειας, εξερεύνησης, φρέσκων πρωτοβουλιών, νέας ελπίδας.
Από την άποψη αυτή είναι σίγουρο ότι δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός, ότι η περίοδος της Σαρακοστής δεν τοποθετείται στο φθινόπωρο, την περίοδο που πέφτουν τα φύλλα και οι μέρες γίνονται μικρότερες, ούτε στα μέσα του χειμώνα, όταν τα δένδρα είναι γυμνά και τα νερά παγωμένα, αλλά την άνοιξη, όταν σπάζει ο πάγος και η ζωή εμφανίζεται ξανά παντού. Στην πραγματικότητα, η αρχική έννοια της αγγλικής λέξης «Lent» (Μεγάλη Τεσσαρακοστή) ήταν ακριβώς «άνοιξη», όπως μπορούμε να το διαπιστώσουμε από τις λέξεις του μεσαιωνικού ποιήματος:
Lenten is come with love to towne,
With blosmen and with briddes rowne.
(Η άνοιξη έρχεται με αγάπη στον κόσμο,
με άνθη και κελαδήματα πουλιών.)
Μπορεί να φαίνεται παράξενο που θεωρούμε τη Σαρακοστή ως εποχή που ερωτεύεται κανείς, αλλά ίσως κι αυτό να είναι τμήμα του νοήματός της. Η σύνδεση ανάμεσα στη Σαρακοστή και στην άνοιξη είναι επίσης φανερή και στα Ορθόδοξα λειτουργικά κείμενα:
Η άνοιξη της νηστείας ανέτειλε,
Το άνθος της μετανοίας άρχισε να ανοίγει.
Στη δυτική Εκκλησία η νηστεία αρχίζει με την «Τετάρτη των τεφρών». Οι στάχτες που χύνονται στα κεφάλια μας και σημαδεύουν τα μέτωπά μας, με όλα όσα αυτή η πράξη υποδηλώνει -μια αίσθηση θνητότητας και μετάνοιας- σίγουρα συνιστά ένα ουσιώδες τμήμα του όλου νοήματος της Σαρακοστής.
Η Μετάνοια όμως , η αλλαγή του νου, δεν είναι μόνο στάχτες, αλλά και ένα λουλούδι που ανοίγει.
+ Κάλλιστος Ware

[toula]

Κάνε ό,τι μπορείς, έστω και κάτι απειροελάχιστο, διότι εκεί είναι και ο Θεός . . .
Σήμερα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε χώρο για να βάλουμε στην καρδιά μας όποιον έχουμε βγάλει απ΄ έξω. Να ζητήσουμε συγγνώμη για να χωρέσουμε στην καρδιά του άλλου, και ακόμα κι αν δεν μας ανοίξει, δεν πειράζει. Ας δώσουμε αγάπη απλόχερα. Δεν χρειαζόμαστε ανταποδώσεις και αυτοδικαιώσεις. Να κάνουμε ένα μικρό βήμα προς την αιωνιότητα μέσα από τον πνευματικό αγώνα.
Ο Θεός μας χωράει στην αγκαλιά Του, ας προσπαθήσουμε να μείνουμε εκεί, διότι ναι, θέλει προσπάθεια να μην ξεφύγεις.
Σήμερα θα ακούσουμε αυτόν τον φοβερό ύμνο που πάντα όταν τον ακούω κυλάει ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ λύπης που αποτυγχάνω να γίνω αυτό που θέλεις Κύριε.
40 Μέρες . . . Ένα δάκρυ, ένα γόνατο στο πάτωμα, μια κραυγή ελέους και μια προσευχή ικεσίας. Μέρες να βυθιστούμε λιγάκι στον βυθό του εαυτού μας. Με απλότητα και αγάπη..
Κάθε κραυγή μετανοίας είναι ένα εσωτερικό αναστάσιμο γεγονός. Α
ς προσπαθήσουμε….
Ό,τι μπορεί ο καθένας με φιλότιμο και αγάπη κι έχει ο Θεός . . .
Καλό αγώνα, καλή κι ευλογημένη σαρακοστή σε όλους . . .
Μέγα Προκείμενον ( Ἦχος πλ. δ'): Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

[toula]

Ας προσπαθήσουμε να ελέγξουμε «εμπειρικά» αν αυτό ισχύει-ο Θεός να με συγχωρεί πού εκφράζομαι έτσι-, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι αν συγχωρήσουμε τα πάντα στους άλλους, το πνεύμα μας θα είναι πιο ελεύθερο κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Ο Θεός θέτει αυτή την προϋπόθεση:
«Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει». Θα προσπαθήσουμε τώρα να δούμε αν αυτό αληθεύει ή όχι.
Γιατί το λέω αυτό;
Όταν πρόκειται για το Απόλυτο, πρέπει και η πίστη να έχει έναν χαρακτήρα απόλυτο, να μην ταλαντεύεται.
Αλλά δεν φθάσαμε εκεί!
Κάποτε δοκιμαζόμαστε με τρόπο αυστηρότερο από αυτόν πού θα θέλαμε, και τότε, ακόμη και η πίστη μας μπορεί να κλονιστεί.
Να είστε σίγουροι ότι αυτό θα έχει αντίκτυπο σε όλο μας το είναι.
Υπήρχαν εκατοντάδες περιπτώσεων πού άνθρωποι έρχονταν εδώ συντετριμμένοι από τις θλίψεις αυτού του κόσμου και όταν έφευγαν, η εξωτερική τους εμφάνιση είχε αλλάξει, φαίνονταν διαφορετικοί. Το ίδιο θα συμβεί και με μας.
Απόσπασμα .
(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας», τόμος Β, Ομιλία 61, σελ., Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας)

[toula]

Ο Εσπερινός της συγχώρεσης στην έρημο Του Αγίου Όρους

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, πριν την Καθαρά Δευτέρα, γίνεται ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως. Στην έρημο, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι ασκητές βγαίνουν στα μονοπάτια ή στα μπαλκόνια των σπηλιών τους.
​Αν δεν μπορούν να συναντηθούν, κάνουν μια εδαφιαία μετάνοια (γονατίζουν μέχρι το χώμα) κοιτάζοντας προς τη μεριά του γείτονά τους.

​Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, άνθρωποι που μπορεί να έχουν να μιλήσουν μήνες, ζητούν συγγνώμη από τον αέρα, από τη θάλασσα και από τους αδελφούς τους, ώστε να ξεκινήσουν τη νηστεία με «καθαρή καρδιά».

Λένε πως αν δεν συγχωρέσεις τον βράχο που σε δυσκολεύει, δεν μπορείς να βρεις τον Θεό που σε περιμένει.

www.orthmad.gr

[toula]

Νοσταλγία Ουρανού (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη. Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.

Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτοπλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).

Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;

Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων, 600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Ένας θαυμάσιος ψαλμός περιγράφει τον βαθύ πόνο των εξορίστων Ιουδαίων: «Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών». Στις ιτιές τους κρεμάσαμε τα μουσικά μας όργανα, γιατί εκεί μας ζήτησαν οι απαγωγείς μας να τραγουδήσουμε, να ψάλουμε από τα άσματα της Σιών. Μα πώς να ψάλουμε «την ωδήν Κυρίου» σε ξένη χώρα; Αν σε λησμονήσω, Ιερουσαλήμ, να παραλύσει το δεξί μου χέρι. Να κολλήσει η γλώσσα μου στον λάρυγγά μου, αν σε ξεχάσω, αν δεν προτάξω την Ιερουσαλήμ ως κορυφαία μου χαρά (Ψαλμ. 136).

Την ίδια και μεγαλύτερη νοσταλγία ένιωθε ο εξόριστος Αδάμ για τον Παράδεισο.

Μα το μεγάλο ερώτημα είναι, τί μένει τώρα από την επιθυμία εκείνη; Όντως με τους αιώνες κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο άνθρωπος συμβιβάστηκε τελικά με τη γη. Ατόνησε βαθμηδόν ο ουράνιος πόθος του, εξανεμίστηκε, έσβησε. Πατρίδα του έγινε πλέον η γη, την αγάπησε. Θέλει να ζει αιώνια σ’ αυτήν. Δεν θυμάται σχεδόν την πρώτη πατρίδα του, μα ούτε και πιστεύει πια πολύ σ’ αυτήν. Η επιδίωξη μιας καλής ζωής επί της γης, μιας επίγειας παντοδυναμίας και αθανασίας, είναι το απόλυτο όνειρό του.

Γι’ αυτό έρχεται ο Χριστός και προειδοποιεί: «Προσέχετε, μήποτε βαρηθώσιν υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτικαίς» (Λουκ. 21, 34).

Είναι κορυφαία χαρά για μας η ανάμνηση της ποθεινής ουράνιας πατρίδας μας;

Αν σβήσει μέσα μας η νοσταλγία μας γι’ αυτήν, μια μέρα θα χάσουμε και τα εδώ και τα εκεί ξαφνικά.

www.orthmad.gr

[toula]

Το “ταμείον” της ψυχής

Εί­ναι ση­μαν­τι­κό κάθε βρά­δυ να κά­νου­με μια αυ­το­κρι­τι­κή για την μέρα που πέ­ρα­σε. Εί­ναι το δικό μας προ­σω­πι­κό τα­μείο, για να ελέγ­ξου­με εάν ήταν κερ­δι­σμέ­νη ή χα­μέ­νη η μέρα, όπως κά­νουν οι έμ­πο­ροι, όταν κλεί­σουν το μα­γα­ζί τους. Πρέ­πει να ελέγ­χου­με έτσι τους λε­πτούς και δυσ­διά­κρι­τους λο­γι­σμούς που κά­να­με την μέρα, αν θέ­λου­με να διά­γου­με […]

Εί­ναι ση­μαν­τι­κό κάθε βρά­δυ να κά­νου­με μια αυ­το­κρι­τι­κή για την μέρα που πέ­ρα­σε. Εί­ναι το δικό μας προ­σω­πι­κό τα­μείο, για να ελέγ­ξου­με εάν ήταν κερ­δι­σμέ­νη ή χα­μέ­νη η μέρα, όπως κά­νουν οι έμ­πο­ροι, όταν κλεί­σουν το μα­γα­ζί τους.

Πρέ­πει να ελέγ­χου­με έτσι τους λε­πτούς και δυσ­διά­κρι­τους λο­γι­σμούς που κά­να­με την μέρα, αν θέ­λου­με να διά­γου­με σω­στή πνευ­μα­τι­κή ζωή.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

www.dogma.gr

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=RXrOluAoQ_I&t=164s

Ο Θεός είναι μαζί μας, όχι απέναντί μας - π. Λίβυος

[toula]

Στην αυγή της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής η Εκκλησία, μας ζητά να συγχωρέσουμε.
Η συγχώρεση είναι το πνευματικό εισιτήριο για το στάδιο των αρετών. Χωρίς αυτήν, η νηστεία είναι «νηστεία δαιμόνων», όπως δηλαδή οι δαίμονες οι οποίοι δεν τρώνε μεν, αλλά δεν παύουν να μισούν, να έχουν κακία, να ζούνε μέσα στον εγωισμό και την αμετανοησία τους.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Δεν υπάρχει τίποτε που να μας εξομοιώνει τόσο πολύ με τον Θεό, όσο το να συγχωρούμε ανθρώπους που μας έβλαψαν». Για τον Άγιο Ιωάννη, η συγχώρεση είναι η ύψιστη μίμηση του Θεού.
Η συγχώρεση αδελφοί μου ξεχωρίζει τον θαυμαστή από τον πραγματικό φίλο του Χριστού.
Ο θαυμαστής στέκεται από μακριά, επαινεί το κάλλος της διδασκαλίας θαυμάζει το μεγαλείο του Σταυρού, δίχως όμως να ματώνει ο ίδιος. Ο φίλος του Χριστού, όμως, είναι εκείνος που ανεβαίνει στον Σταυρό μαζί Του. Που ταπεινώνεται, που συγχωρεί, που δεν μένει στον θαυμασμό του Χριστού, αλλά περνά στον φιλότιμο αγώνα να ζήσει ως χριστιανός, ως άνθρωπος ελέους και καλοσύνης, ταπείνωσης και ανεξικακίας, συγχώρεσης και μακροθυμίας.
Όποιος συγχωρεί, παύει να είναι απλός θεατής του Ευαγγελίου, μετατρέποντας τη θεωρία της πίστης σε ζωντανή και σωτήρια πράξη.
Κάποτε, ένας αδελφός στη Σκήτη της Αιγύπτου υπέπεσε σε ένα σφάλμα και οι πατέρες συγκεντρώθηκαν για να τον δικάσουν ώστε να τον διώξουν από κοντά τους, καλώντας και τον Αββά Μωυσή. Εκείνος στην αρχή αρνήθηκε, αλλά όταν επέμεναν, σηκώθηκε και πήρε ένα παλιό, τρύπιο κοφίνι, το γέμισε με άμμο και το φόρτωσε στην πλάτη του.
Καθώς περπατούσε προς τη συγκέντρωση των πατέρων, η άμμος έπεφτε πίσω του από τις τρύπες. Όταν οι άλλοι μοναχοί τον είδαν, τον ρώτησαν με απορία: «Τι είναι αυτό, Γέροντα;». Και εκείνος απάντησε: «Οι αμαρτίες μου είναι πατέρες…αυτές που τρέχουν πίσω μου και δεν τις βλέπω, και όμως παρόλα αυτά, ήρθα σήμερα εδώ για να κρίνω ξένα λάθη».
Μόλις άκουσαν τα λόγια του, οι μοναχοί ένιωσαν βαθιά συντριβή, σταμάτησαν τη δίκη και συγχώρεσαν τον αδελφό, καταλαβαίνοντας ότι η πνευματική ζωή δεν είναι η τήρηση κανόνων με σκληρότητα, αλλά η αναγνώριση πρωτίστως της δικής μας αδυναμίας που γεννά έλεος και για τον πλησίον μας.
Να γίνουμε μια αγκαλιά…
«Ίνα ώσιν εν».

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που,
κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν
όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα.
Για τον αδύναμο άνθρωπο.αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού ριγμένη στην κάμινο του πυρός.
Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία, και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.
Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες
και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.
Μετανοώ για όλους που βλασφημούν,
γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη που τους ντύνει και τους τρέφει.
Μετανοώ γιά όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν τη ζωή του άλλου γιά να φυλάξουν τη δική τους.
Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι κάνουν.
Γιατί δεν γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν στο Σύμπαν δύο ζωές, αλλά μία.
Και ότι δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι, αλλά ένας.
Και κόβουν το μισό της καρδιάς γιά να φυλάξουν το άλλο μισό.
Αχ, πόσο είναι νεκροί εκείνοι που έχουν αποκόψει
το μισό της καρδιάς!
Μετανοώ γιά τους ψευδόρκους, διότι αλήθεια,
και αυτοί είναι ανθρωποκτόνοι, αυτόχειρες.
Γιά όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται τους αδελφούς τους και συσσωρεύουν άχρηστο πλούτο, κλαίω και αναστενάζω, γιατί έθαψαν την ψυχή τους και δεν έχουν με τι να παρουσιαστούν ενώπιόν Σου.
Γιά όλους τους υπερηφάνους και αλαζόνας κλαίω και αναστενάζω, γιατί είναι ενώπιόν Σου σαν ζητιάνοι με άδειο σακκούλι.
Γιά όλους τους μέθυσους και λαίμαργους κλαίω και αναστενάζω, διότι κατήντησαν δούλοι των δούλων τους.
Γιά όλους εκείνους που χαλάνε τους γάμους, μετανοώ, γιατί πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο τους εξέλεξε για να κτίζει διά μέσου αυτών την νέα ζωή, ενώ αυτοί, την διακονία της ζωής, μετέβαλαν σε καταστροφή της ζωής.
Γιά όλα τα ψεύτικα χείλη, για όλα τα θολά μάτια,
γιά όλες τις σκληρές καρδιές, γιά όλες τις αχόρταγες κοιλιές, γιά όλα τα σκοτεινά μυαλά, γιά όλες τις κακές θελήσεις, γιά όλους τους άσχημους λογισμούς, γιά όλες τις ψυχοφθόρες ενθυμήσεις, μετανοώ και αναστενάζω.
Μετανοώ, Κύριε, γιά τους πολυλογούντας,
γιατί το πολύτιμο δώρο Σου, το δώρο του λόγου, μετέβαλαν σε φθηνή άμμο.
Μετανοώ, γιά όλους εκείνους που καταστρέφουν
την εστία του γείτονα και την ειρήνη του,
γιατί έτσι μάζεψαν στον εαυτό τους και στο λαό τους την κατάρα.
Μετανοώ, για όλη την ιστορία των ανθρώπων, από τον Αδάμ ως εμένα τον αμαρτωλό, γιατί όλη η ιστορία είναι στο αίμα μου.
Γιατί εγώ είμαι μέσα στον Αδάμ, και ο Αδάμ μέσα μου…
Γιά όλους τους μεγάλους και μικρούς, που δεν τρέμουν μπροστά στην φοβερά Παρουσία Σου, κλαίω και κραυγάζω·
Δέσποτα Πολυέλεε, ελέησον και σώσον με.
Βελιγράδι 1922
[Ἀπό τίς Προσευχές δίπλα στήν Λίμνη, Ποίημα XXIX (29), τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 1922.]

[toula]

Ποιος είμαι εγώ, Κύριέ μου, Δεσπότη και Θεέ, που κατήλθες και ενσαρκώθηκες και πέθανες για μένα, να με απαλλάξεις από το θάνατο και τη φθορά και να με καταστήσεις κοινωνό και μέτοχο της δόξας και Θεότητάς Σου;
Όταν πράγματι φτάσεις σε τέτοια κατάσταση, κατά τις αφανείς κινήσεις της καρδιάς σου, ευθύς αμέσως θα βρεις Αυτόν να σε αγκαλιάζει μυστικά, να σε καταφιλά, και να σου χαρίζει Πνεύμα ευθύ στα έγκατά σου, Πνεύμα ελευθερίας και άφεσης των αμαρτημάτων σου· και όχι μόνο αυτό, αλλά και να σε καταστεφανώνει με τα χαρίσματά Του και να σε καθιστά ένδοξο, αποτελειώνοντάς σε με τη σοφία και τη γνώση.
Ὅτι ὁ πόθος καί ἡ πρός Θεόν ἀγάπη ὑπερβαίνει πᾶσαν ἀγάπην καί πάντα πόθον ἀνθρώπινον˙ βαφείς δέ ὁ νοῦς τῶν καθαιρομένων ἐν τῷ φωτί τοῦ Θεοῦ ὅλος θεοῦται καί νοῦς ἐκεῖθεν χρηματίζει Χριστοῦ.
( Οσίου Συμεὼν του Νέου Θεολόγου Λόγος ΛΘ’
Ηθικός Λόγος 8:1,7-8)