Άμα τα πράγματα τα αφήκεις στον Θεό, έρχονται μονάχα τους.
Μην προσπαθείς να βγάλεις, άμα δεν σε δώσει ο Θεός. Όσο τρέχεις, τόσο λίγο βγάζεις…
Ποτέ μην πεις ότι είμαι εγώ. Ο Θεός είναι. Εσύ δεν είσαι τίποτα , αλλά μόνο να πιστεύεις στο Χριστό. Άμα πιστεύεις, όλα θα έρχονται βολικά αλλά να μην υπερηφανεύεσαι…
Ο φόβος του Θεού κάνει σοφόν τον άνθρωπο. Ποιος είναι ο φόβος του Θεού; Όχι να φοβάσαι τον Θεό, αλλά να φοβάσαι να μην στενοχωρήσεις τον άλλο, να μην τον βλάψεις, να μην τον αδικήσεις, να μην τον κατηγορήσεις. Αυτή είναι η σοφία. Ύστερα τα άλλα, για να ζήσεις, σε φωτίζει ο Θεός τι να κάνεις…
Αγία Σοφία της Κλεισούρας.
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η Οδός προς την Αλήθεια
Εκείνος που αναζητά να βρει την αλήθεια, πρέπει προηγουμένως να είναι καθαρός απ’ όλα τα πάθη.
Γιατί εκείνος που έχει απαλλαγεί από τα πάθη, θα απαλλαγεί και από τήν πλάνη και θα βρεί την αλήθεια.
~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Εκείνος που αναζητά να βρει την αλήθεια, πρέπει προηγουμένως να είναι καθαρός απ’ όλα τα πάθη.
Γιατί εκείνος που έχει απαλλαγεί από τα πάθη, θα απαλλαγεί και από τήν πλάνη και θα βρεί την αλήθεια.
~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
“Να προσευχόμαστε καθημερινά και διαρκώς ακόμη και την ώρα που περπατάμε στο δρόμο,
εργαζόμαστε ή όταν πέφτουμε στο κρεβάτι να αναπαυθούμε, μετά μία κουραστική μέρα. Να δοξάζουμε τον Θεό για το έργο Του και να ζητάμε το έλεος Του. Η προσευχή και η κατάνυξη αποτελούν όπλο και θωρακίζουν τον πιστό απέναντι στο κακό, που νοιώθει αδύναμο να δράσει και φεύγει άπρακτο.”
Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος
εργαζόμαστε ή όταν πέφτουμε στο κρεβάτι να αναπαυθούμε, μετά μία κουραστική μέρα. Να δοξάζουμε τον Θεό για το έργο Του και να ζητάμε το έλεος Του. Η προσευχή και η κατάνυξη αποτελούν όπλο και θωρακίζουν τον πιστό απέναντι στο κακό, που νοιώθει αδύναμο να δράσει και φεύγει άπρακτο.”
Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αυτός είναι ο θησαυρός που είναι κρυμμένος στον αγρό της καρδιάς σου,
τον οποίον δε βρήκες ακόμη εξαιτίας της αργίας σου. Γιατί αν τον είχες βρει, θα πουλούσες τα πάντα για να αγοράσεις αυτό τον αγρό (Ματθ. 13, 44). Τώρα αφού άφησες τον αγρό, περιποιείσαι τα γύρω του αγρού, στα οποία δεν βρίσκεις τίποτε άλλο εκτός από αγκάθια και τριβόλια.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
τον οποίον δε βρήκες ακόμη εξαιτίας της αργίας σου. Γιατί αν τον είχες βρει, θα πουλούσες τα πάντα για να αγοράσεις αυτό τον αγρό (Ματθ. 13, 44). Τώρα αφού άφησες τον αγρό, περιποιείσαι τα γύρω του αγρού, στα οποία δεν βρίσκεις τίποτε άλλο εκτός από αγκάθια και τριβόλια.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»
Καθὼς πρόκειται νὰ εἰσέλθουμε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀγωνισθοῦμε πνευματικῶς, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σὲ τρεῖς πλευρὲς τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς, σὲ τρεῖς βασικὲς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ ὀφείλουμε νὰ καλλιεργήσουμε, γιὰ νὰ διέλθουμε τὴν περίοδο αὐτή.
Πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ κατανυκτικὸ πνεῦμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἶναι ἡ συγχωρητικότητα. Ἡ περίοδος αὐτὴ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν περίοδος μετανοίας καὶ ἐκζητήσεως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Γιὰ νὰ λάβουμε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιδείξουμε ἀνάλογη διάθεση συγχωρητικότητος πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ὁ τελούμενος κατανυκτικὸς ἑσπερινὸς τῆς συγγνώμης. Καὶ φυσικά, ἡ ὑπόμνηση τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς παρακινήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, νὰ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ συγχωρητικότητα ἀποτελεῖ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας.
Δεύτερο βασικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῆς τῆς περιόδου εἶναι ἡ νηστεία. Ὁ Κύριος τονίζει τὴν σημασία τῆς νηστείας, ἀλλὰ ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας στὸ θέμα τῆς ὑποκριτικῆς νηστείας, ποὺ γίνεται μὲ τρόπο ἐπιδεικτικό, γιὰ νὰ τὴν βλέπουν οἱ ἄλλοι, ὅπως ἔπρατταν οἱ Φαρισαῖοι. Ὁ Κύριός μας προτρέπει σὲ ἀληθινὴ νηστεία εὐάρεστη στὸν Θεὸ Πατέρα.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀληθινὴ νηστεία συνδέεται μὲ τὴν ταπείνωση τοῦ σώματος, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ τῶν τροφῶν καὶ τὴν κατάνυξη τῆς ψυχῆς, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, πράξεις καὶ ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Ἑπομένως, ἡ νηστεία ἔχει διπλὸν χαρακτήρα, σωματικὸ καὶ πνευματικό. Τὸ δεύτερο μέρος ἴσως εἶναι καὶ τὸ δυσκολώτερο, γιατί προϋποθέτει ἐσωτερική, καρδιακὴ ἐργασία, ποὺ γίνεται ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ ὁ Θεὸς Πατέρας τὴν βλέπει καὶ τὴν ἀναγνωρίζει.
Πολλὰ ἔχουν γράψει οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὴν ἀξία τῆς νηστείας. Ἐδῶ ἁπλῶς θὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ πανάρχαια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη στοὺς Πρωτοπλάστους στὸν Παράδεισο. Ἡ ἀληθινὴ νηστεία εἶναι «ἀποχὴ ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις, μὲ σκοπὸν νὰ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὸν σκοπὸν τῆς εὐσεβείας» (Μέγας Βασίλειος), «εἶναι φωτισμὸς ψυχῆς, θύρα κατανύξεως, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα πολυλογίας, ἄφεση ἁμαρτιῶν» (Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος).
Τρίτο σημεῖο, ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι σὲ ποιὰ πράγματα δίνουμε ἀξία καὶ προβάδισμα, σὲ τί προσκολλᾶται ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία μας. «Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν», μᾶς λέγει ὁ Κύριος. Ἄνθρωποι προσκολλημένοι στὰ γήινα καὶ φθαρτά, στὶς ψεύτικες χαρὲς τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ ἔχουν θεό τους τὸ χρῆμα, σπαταλοῦν ἀνοήτως τὴν ζωή τους μὲ μέριμνες καὶ ἄγχος γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ φευγαλέου πλούτου. Δυστυχῶς, τέτοιοι ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀνυψωθοῦν λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, νὰ θυμηθοῦν τὸν Θεό, νὰ ζή- σουν πνευματικῶς.
Ὁ Κύριος μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ ἀναζητήσουμε τὸν ἀληθινὸ θησαυρό, ποὺ εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς εὐσεβείας καὶ τὰ ἔργα ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θησαυρὸς κάθε χριστιανοῦ, ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ χαθεῖ, νὰ κλαπεῖ ἢ νὰ φθαρεῖ, καθὼς εἶναι ἀποταμιευμένος στὴν τράπεζα τοῦ οὐρανοῦ.
Ἐν κατακλεῖδι, θὰ λέγαμε ὅτι τρεῖς ἀρετὲς πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε ἐντονώτερα, τὴν συγχωρητικότητα, τὴν νηστεία, καὶ τὸν πλοῦτο τῆς εὐσεβείας (τὸν ἀληθινὸ θησαυρό), ὥστε νὰ βιώσουμε γνησίως καὶ βα- θέως τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Ἀρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, Ορθόδοξος Τύπος, 21/02/2014
Καθὼς πρόκειται νὰ εἰσέλθουμε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀγωνισθοῦμε πνευματικῶς, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σὲ τρεῖς πλευρὲς τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς, σὲ τρεῖς βασικὲς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ ὀφείλουμε νὰ καλλιεργήσουμε, γιὰ νὰ διέλθουμε τὴν περίοδο αὐτή.
Πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ κατανυκτικὸ πνεῦμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἶναι ἡ συγχωρητικότητα. Ἡ περίοδος αὐτὴ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν περίοδος μετανοίας καὶ ἐκζητήσεως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Γιὰ νὰ λάβουμε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιδείξουμε ἀνάλογη διάθεση συγχωρητικότητος πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ὁ τελούμενος κατανυκτικὸς ἑσπερινὸς τῆς συγγνώμης. Καὶ φυσικά, ἡ ὑπόμνηση τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς παρακινήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, νὰ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ συγχωρητικότητα ἀποτελεῖ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας.
Δεύτερο βασικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῆς τῆς περιόδου εἶναι ἡ νηστεία. Ὁ Κύριος τονίζει τὴν σημασία τῆς νηστείας, ἀλλὰ ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας στὸ θέμα τῆς ὑποκριτικῆς νηστείας, ποὺ γίνεται μὲ τρόπο ἐπιδεικτικό, γιὰ νὰ τὴν βλέπουν οἱ ἄλλοι, ὅπως ἔπρατταν οἱ Φαρισαῖοι. Ὁ Κύριός μας προτρέπει σὲ ἀληθινὴ νηστεία εὐάρεστη στὸν Θεὸ Πατέρα.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀληθινὴ νηστεία συνδέεται μὲ τὴν ταπείνωση τοῦ σώματος, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ τῶν τροφῶν καὶ τὴν κατάνυξη τῆς ψυχῆς, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, πράξεις καὶ ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Ἑπομένως, ἡ νηστεία ἔχει διπλὸν χαρακτήρα, σωματικὸ καὶ πνευματικό. Τὸ δεύτερο μέρος ἴσως εἶναι καὶ τὸ δυσκολώτερο, γιατί προϋποθέτει ἐσωτερική, καρδιακὴ ἐργασία, ποὺ γίνεται ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ ὁ Θεὸς Πατέρας τὴν βλέπει καὶ τὴν ἀναγνωρίζει.
Πολλὰ ἔχουν γράψει οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὴν ἀξία τῆς νηστείας. Ἐδῶ ἁπλῶς θὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ πανάρχαια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη στοὺς Πρωτοπλάστους στὸν Παράδεισο. Ἡ ἀληθινὴ νηστεία εἶναι «ἀποχὴ ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις, μὲ σκοπὸν νὰ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὸν σκοπὸν τῆς εὐσεβείας» (Μέγας Βασίλειος), «εἶναι φωτισμὸς ψυχῆς, θύρα κατανύξεως, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα πολυλογίας, ἄφεση ἁμαρτιῶν» (Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος).
Τρίτο σημεῖο, ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι σὲ ποιὰ πράγματα δίνουμε ἀξία καὶ προβάδισμα, σὲ τί προσκολλᾶται ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία μας. «Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν», μᾶς λέγει ὁ Κύριος. Ἄνθρωποι προσκολλημένοι στὰ γήινα καὶ φθαρτά, στὶς ψεύτικες χαρὲς τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ ἔχουν θεό τους τὸ χρῆμα, σπαταλοῦν ἀνοήτως τὴν ζωή τους μὲ μέριμνες καὶ ἄγχος γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ φευγαλέου πλούτου. Δυστυχῶς, τέτοιοι ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀνυψωθοῦν λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, νὰ θυμηθοῦν τὸν Θεό, νὰ ζή- σουν πνευματικῶς.
Ὁ Κύριος μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ ἀναζητήσουμε τὸν ἀληθινὸ θησαυρό, ποὺ εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς εὐσεβείας καὶ τὰ ἔργα ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θησαυρὸς κάθε χριστιανοῦ, ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ χαθεῖ, νὰ κλαπεῖ ἢ νὰ φθαρεῖ, καθὼς εἶναι ἀποταμιευμένος στὴν τράπεζα τοῦ οὐρανοῦ.
Ἐν κατακλεῖδι, θὰ λέγαμε ὅτι τρεῖς ἀρετὲς πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε ἐντονώτερα, τὴν συγχωρητικότητα, τὴν νηστεία, καὶ τὸν πλοῦτο τῆς εὐσεβείας (τὸν ἀληθινὸ θησαυρό), ὥστε νὰ βιώσουμε γνησίως καὶ βα- θέως τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Ἀρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, Ορθόδοξος Τύπος, 21/02/2014
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Μή γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταί»
Κυριακή τῆς Τυρινῆς
Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Τριωδίου, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μπήκαμε σέ μία περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους διαφορετική ἀπό τίς ἄλλες, πιό κατανυκτική, μέ περισσότερη προσοχή καί προσευχή, μέ μεγαλύτερη ἄσκηση καί ἀγώνα πνευματικό. Αὐτές ὅμως τίς ἡμέρες ὁ πολύς κόσμος, προκλητικά παραβαίνει ὅσα ἡ Ἐκκλησία διδάσκει καί κάνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ κόσμος εἶναι γεμᾶτος μάσκες, φοροῦν οἱ ἄνθρωποι προσωπεῖο. Τελικά αὐτές τίς ἡμέρες δείχνουμε τόν πραγματικό μας ἑαυτό, τί εἲμαστε ὅλο τόν χρόνο, ὅτι δηλαδή εἲμαστε ὑποκριταί καί μασκαράδες, ὅτι δέν διαφέρουμε ἀπό τούς φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Εἶναι φανερό, ὅτι οἱ περισσότεροι δέν εἶναι αὐτό πού φαίνονται, ἀλλά φοροῦν προσωπεῖο.
Ἡ ὑποκρισία εἶναι ἕνα κίβδηλο νόμισμα, πού δέν ἔχει καμμία ἀξία. Μπορεῖ γιά ἕνα χρονικό διάστημα νά κυκλοφορήσει, μά σύντομα θά σταματήσει ἡ κυκλοφορία του. Δηλαδή ὁ ὑποκριτής σύντομα θά ἀποκαλυφθεῖ καί θά περιφρονηθεῖ ἀπό τόν κόσμο, ἀπό τήν κοινή γνώμη. Σύντομα θά παραμερισθεῖ, θά φύγει τό καμουφλάρισμα τῆς ὑποκρισίας καί θά φανεῖ ἡ ἠθική γύμνια καί ἡ πνευματική φτώχεια τοῦ ἀνθρώπου. Θά μᾶς πεῖ πάλι ὁ ἱερός Χρυσόστομος: Μερικοί πού παριστάνουν τόν ἐνάρετο, εἶναι ἀθλιότεροι καί πονηρότεροι ἀπό ὅλους. Δέν σέ ἀνέχεται ἡ κοινωνία, ὅταν σέ βλέπει νά παριστάνεις τόν φρουρό τῆς ἠθικῆς, ἐνῷ ξέρει ὅτι εἶσαι ἠθικό ναυάγιο. Δέν σέ ἀνέχεται νά μιλᾶς γιά ἀγάπη, ὅταν ἐσύ, σάν βδέλλα, ἔχεις ρουφήξει τό αἷμα τῶν συνανθρώπων σου. Γι᾿ αὐτό στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς εἶπε ὁ Κύριος νά μή γίνουμε σάν τούς ὑποκριτάς.
Ἄς ἀναφέρουμε κάποια παραδείγματα μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἀπό τήν καθημερινή ζωή, γιά νά καταλάβουμε καλύτερα ποιός εἶναι ὁ ὑποκριτής καί πόσο ἀποκρουστικός καί ἀηδιαστικός γίνεται.
_ Πολλοί, ὅταν νήστευαν, ἔπαιρναν ὕφος περίλυπο, σκυθρωπό, μιά ἐπίπλαστη ὠχρότητα, ὅπως αὐτοί πού ὑποφέρουν ἀπό πείνα καί ἔχουν κίτρινο χρῶμα. Αὐτό τό ἔκαμναν, ὂχι γιατί ἀγαποῦσαν τήν νηστεία, ἀλλά γιατί ἐπεδίωκαν τήν ματαιοδοξία, τόν ἔπαινο καί τήν δόξα τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Γιά νά τούς περνοῦν γιά εὐσεβεῖς καί θεοφοβούμενους ἀνθρώπους. Αὐτούς ὅμως, πού ὑποτίθεται ὅτι τούς τιμᾶ καί τούς θαυμάζει ὁ κόσμος, τούς ἀποστρέφεται καί τούς σιχαίνεται ὁ Θεός.
_ Ἄλλοι εἶναι κλέφτες καί ἀπατεῶνες. Πῶς εἶπε ὁ Κύριος; Κατατρώγουν τά σπίτια τῶν χηρῶν καί τῶν ὀρφανῶν, εἶναι ἃρπαγες. Ὅμως ἐπιδεικτικά κάνουν ἐλεημοσύνη καί τήν διαλαλοῦν στά πέρατα τοῦ κόσμου. Δίνουν ἐλεημοσύνη γιά νά δοξασθοῦν ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά ἀποσπάσουν τόν δημόσιο ἔπαινο. Δέν τό κάνουν ἀπό εἰλικρινή καί ἄδολη ἀγάπη πρός τόν πάσχοντα ἄνθρωπο, οὒτε ἀπό ἁγνή διάθεση νά ἐφαρμώσουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
_ Ἄλλοι πάλι προσποιοῦνται ὅτι προσεύχονται. Ἔχουν ἕνα ὕφος πού σέ ἐντυπωσιάζει. Θά λέγαμε σήμερα κάνουν πολλούς σταυρούς καί μεγάλες μετάνοιες, μέ ἀσυνήθιστη εὐλάβεια. Τούς βλέπεις καί θαυμάζεις, ἀπορεῖς. Τί καλοί, πόσο πιστοί ἄνθρωποι εἶναι! Ἄν ὅμως τούς πλησιάσεις καί τούς γνωρίσεις ἀπό κοντά, χάνεις πᾶσα ἰδέα, πέφτεις ἀπό τά σύννεφα. Εἶναι γεμάτοι πάσης κακίας καί ἀκαθαρσίας. Στό σπίτι τους μέσα κέρβεροι, στήν ἐργασία τους ἄδικοι καί ἄγριοι.
_ Κάποιοι σέ βλέπουν καί κάνουν πώς χαίρονται. Ἐκδηλώνουν τήν χαρά τους. Σοῦ λένε λόγια κολακευτικά, ὅτι σέ ἐκτιμοῦν καί σέ ὑπεραγαποῦν. Μόλις δέ τούς γυρίσεις τήν πλάτη, δέν προλαβαίνεις νά ἀπομακρυνθεῖς καί ρίχνουν ἄφθονο φαρμάκι καί δηλητήριο ἐναντίον σου. Ἄν μποροῦσαν νά σέ δαγκώσουν, νά σέ καταβροχθίσουν ὁλόκληρο, θά τό ἔκαμναν μέ μεγάλη εὐχαρίστηση. Δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ ὅσα λένε καί ἐξωτερικά παρουσιάζουν.
_ Ἔχεις χαρά, κάποια ἐπιτυχία. Πολλοί σέ συγχαίρουν γιά τήν πρόοδο τοῦ παιδιοῦ σου, μέ τό στόμα ὅμως. Ἡ καρδιά τους εἶναι σφιγμένη, δέν λένε ἀλήθεια, δέν εἶναι εἰλικρινεῖς. Στήν πραγματικότητα σκάνουν ἀπό τό κακό τους.
_ Κλασικό καί φοβερό παράδειγμα ὑποκρισίας ἡ στάση τοῦ Ἰούδα. Μία γυμαίκα πλένει τά πόδια τοῦ Χριστοῦ μέ μύρο καί ὁ Ἰούδας λυπᾶται γιά τήν σπατάλη. Τί κρῖμα! Γιατί νά ξοδευτοῦν ἄδικα καί ἄσκοπα τόσα χρήματα; Δέν ἦταν καλύτερα νά μᾶς δώσουν τά χρήματα, γιά νά τά μοιράσουμε στούς φτωχούς; Αὐτό ὅμως γιατί τό εἶπε; Γιατί πραγματικά νοιαζόταν τούς φτωχούς; Ὄχι. Ἦταν κλέφτης, ἤθελε νά πάρει αὐτός τά χρήματα. Μέ τό προσωπεῖο τῆς φιλοπτωχείας, ἔκρυβε τό πάθος τῆς κλοπῆς καί τῆς ἀπληστείας.
_ Τέλος ἕνα ἀκόμη παράδειγμα ὑποκρισίας εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ἀρχισυναγώγου, ὅταν ὁ Χριστός ἐθεράπευσε τήν συγκύπτουσα. Ὁ ἀρχισυνάγωγος πνίγεται ἀπό τόν φθόνο. Τί νά πεῖ ὅμως; Νά τά βάλει μέ τόν Χριστό κατ᾿ εὐθεῖαν; δέν μπορεῖ, δέν τό τολμάει. Στρέφεται στόν κόσμο: Σᾶς φτάνουν ἕξι μέρες νά δουλεύετε καί νά κάνετε ὅλες σας τίς δουλειές. Τότε νά ἔρχεσθε γιά νά θεραπεύεσθε καί ὄχι τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Θέλει νά δείξει ὅτι σέβεται τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τήν ἐντολή τῆς ἀργίας, ἐνῷ στήν πραγματικότητα θέλει νά θίξει τόν Χριστό. Δέν ἔχει μέσα του ἀγάπη καί σπλάχνα οἰκτιρμῶν, οὔτε στόν Χριστό, οὒτε στόν πάσχοντα συνάνθρωπό του.
Ἀγαπητοί μου,
Κεραυνοί βγῆκαν ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τῆς ὑποκρισίας τῶν φαρισαίων. Ἔδειξε ἀγάπη καί κατανόηση σέ ὅλους τούς ἁμαρτωλούς, ἀκόμη καί στούς τελῶνες καί στίς πόρνες. Τήν ὑποκρισία δέν τήν ἀνέχθηκε. Εἶναι φοβερή ἡ δυσωδία τῆς ὑποκρισίας. Φωνάζει ὁ ἅγιος Ἰἀκωβος ὁ Ἀδελφόθεος: Προσέξτε, νά μή πέσετε στό φοβερό πάθος τῆς ὑποκρισίας.
Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ὁ Ἁρμόδιος καί ὁ Ἀριστογείτων πῆγαν σέ κάποια γιορτή μέ μία ἀνθοδέσμη, ὅπως ἐσυνήθιζαν οἱ Ἀθηναῖοι. Μέσα στό λουλούδια ὅμως εἶχαν κρυμμένο ἕνα μαχαίρι καί μέ αὐτό δολοφόνησαν τόν Ἵππαρχο. Δέν πῆγαν νά γιορτάσουν, ἀλλά νά σκοτώσουν. Προσοχή λοιπόν στίς ἀνθοδέσμες τῆς ὑποκρισίας. Δολοφονοῦν καί τήν φυχή καί τήν ὑπόληψη. Σκορποῦν θάνατο
Τώρα, πού μπαίνουμε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, νά ριχτοῦμε στόν ἀγώνα τόν πνευματικό. Νά νηστέψουμε ἀπό μάσκες καί προσωπεῖα. Νά πάψουμε νά εἴμαστε διπρόσωποι καί μασκαράδες. Νά μή ἀλλάξουμε μόνο τό περιεχόμενο τῆς κατσαρόλας. Κυρίως καί πρό πάντων νά ἀλλάξουμε τό περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας. Νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς καί νοοτροπίας. Νά ἀλλάξουμε τήν πνευματική μας τροφοδοσία. Ἡ πνευματική νηστεία εἶναι δεῖγμα μετανοίας, πού φέρνει τήν συγχώρηση, τόν ἁγιασμό, τήν εὐλογία, τήν σωτηρία. Ἀμήν.
π. Γεώργιος Ρ. Ζουμῆς
Κυριακή τῆς Τυρινῆς
Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Τριωδίου, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μπήκαμε σέ μία περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους διαφορετική ἀπό τίς ἄλλες, πιό κατανυκτική, μέ περισσότερη προσοχή καί προσευχή, μέ μεγαλύτερη ἄσκηση καί ἀγώνα πνευματικό. Αὐτές ὅμως τίς ἡμέρες ὁ πολύς κόσμος, προκλητικά παραβαίνει ὅσα ἡ Ἐκκλησία διδάσκει καί κάνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ κόσμος εἶναι γεμᾶτος μάσκες, φοροῦν οἱ ἄνθρωποι προσωπεῖο. Τελικά αὐτές τίς ἡμέρες δείχνουμε τόν πραγματικό μας ἑαυτό, τί εἲμαστε ὅλο τόν χρόνο, ὅτι δηλαδή εἲμαστε ὑποκριταί καί μασκαράδες, ὅτι δέν διαφέρουμε ἀπό τούς φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Εἶναι φανερό, ὅτι οἱ περισσότεροι δέν εἶναι αὐτό πού φαίνονται, ἀλλά φοροῦν προσωπεῖο.
Ἡ ὑποκρισία εἶναι ἕνα κίβδηλο νόμισμα, πού δέν ἔχει καμμία ἀξία. Μπορεῖ γιά ἕνα χρονικό διάστημα νά κυκλοφορήσει, μά σύντομα θά σταματήσει ἡ κυκλοφορία του. Δηλαδή ὁ ὑποκριτής σύντομα θά ἀποκαλυφθεῖ καί θά περιφρονηθεῖ ἀπό τόν κόσμο, ἀπό τήν κοινή γνώμη. Σύντομα θά παραμερισθεῖ, θά φύγει τό καμουφλάρισμα τῆς ὑποκρισίας καί θά φανεῖ ἡ ἠθική γύμνια καί ἡ πνευματική φτώχεια τοῦ ἀνθρώπου. Θά μᾶς πεῖ πάλι ὁ ἱερός Χρυσόστομος: Μερικοί πού παριστάνουν τόν ἐνάρετο, εἶναι ἀθλιότεροι καί πονηρότεροι ἀπό ὅλους. Δέν σέ ἀνέχεται ἡ κοινωνία, ὅταν σέ βλέπει νά παριστάνεις τόν φρουρό τῆς ἠθικῆς, ἐνῷ ξέρει ὅτι εἶσαι ἠθικό ναυάγιο. Δέν σέ ἀνέχεται νά μιλᾶς γιά ἀγάπη, ὅταν ἐσύ, σάν βδέλλα, ἔχεις ρουφήξει τό αἷμα τῶν συνανθρώπων σου. Γι᾿ αὐτό στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς εἶπε ὁ Κύριος νά μή γίνουμε σάν τούς ὑποκριτάς.
Ἄς ἀναφέρουμε κάποια παραδείγματα μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά καί ἀπό τήν καθημερινή ζωή, γιά νά καταλάβουμε καλύτερα ποιός εἶναι ὁ ὑποκριτής καί πόσο ἀποκρουστικός καί ἀηδιαστικός γίνεται.
_ Πολλοί, ὅταν νήστευαν, ἔπαιρναν ὕφος περίλυπο, σκυθρωπό, μιά ἐπίπλαστη ὠχρότητα, ὅπως αὐτοί πού ὑποφέρουν ἀπό πείνα καί ἔχουν κίτρινο χρῶμα. Αὐτό τό ἔκαμναν, ὂχι γιατί ἀγαποῦσαν τήν νηστεία, ἀλλά γιατί ἐπεδίωκαν τήν ματαιοδοξία, τόν ἔπαινο καί τήν δόξα τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Γιά νά τούς περνοῦν γιά εὐσεβεῖς καί θεοφοβούμενους ἀνθρώπους. Αὐτούς ὅμως, πού ὑποτίθεται ὅτι τούς τιμᾶ καί τούς θαυμάζει ὁ κόσμος, τούς ἀποστρέφεται καί τούς σιχαίνεται ὁ Θεός.
_ Ἄλλοι εἶναι κλέφτες καί ἀπατεῶνες. Πῶς εἶπε ὁ Κύριος; Κατατρώγουν τά σπίτια τῶν χηρῶν καί τῶν ὀρφανῶν, εἶναι ἃρπαγες. Ὅμως ἐπιδεικτικά κάνουν ἐλεημοσύνη καί τήν διαλαλοῦν στά πέρατα τοῦ κόσμου. Δίνουν ἐλεημοσύνη γιά νά δοξασθοῦν ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιά νά ἀποσπάσουν τόν δημόσιο ἔπαινο. Δέν τό κάνουν ἀπό εἰλικρινή καί ἄδολη ἀγάπη πρός τόν πάσχοντα ἄνθρωπο, οὒτε ἀπό ἁγνή διάθεση νά ἐφαρμώσουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
_ Ἄλλοι πάλι προσποιοῦνται ὅτι προσεύχονται. Ἔχουν ἕνα ὕφος πού σέ ἐντυπωσιάζει. Θά λέγαμε σήμερα κάνουν πολλούς σταυρούς καί μεγάλες μετάνοιες, μέ ἀσυνήθιστη εὐλάβεια. Τούς βλέπεις καί θαυμάζεις, ἀπορεῖς. Τί καλοί, πόσο πιστοί ἄνθρωποι εἶναι! Ἄν ὅμως τούς πλησιάσεις καί τούς γνωρίσεις ἀπό κοντά, χάνεις πᾶσα ἰδέα, πέφτεις ἀπό τά σύννεφα. Εἶναι γεμάτοι πάσης κακίας καί ἀκαθαρσίας. Στό σπίτι τους μέσα κέρβεροι, στήν ἐργασία τους ἄδικοι καί ἄγριοι.
_ Κάποιοι σέ βλέπουν καί κάνουν πώς χαίρονται. Ἐκδηλώνουν τήν χαρά τους. Σοῦ λένε λόγια κολακευτικά, ὅτι σέ ἐκτιμοῦν καί σέ ὑπεραγαποῦν. Μόλις δέ τούς γυρίσεις τήν πλάτη, δέν προλαβαίνεις νά ἀπομακρυνθεῖς καί ρίχνουν ἄφθονο φαρμάκι καί δηλητήριο ἐναντίον σου. Ἄν μποροῦσαν νά σέ δαγκώσουν, νά σέ καταβροχθίσουν ὁλόκληρο, θά τό ἔκαμναν μέ μεγάλη εὐχαρίστηση. Δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ ὅσα λένε καί ἐξωτερικά παρουσιάζουν.
_ Ἔχεις χαρά, κάποια ἐπιτυχία. Πολλοί σέ συγχαίρουν γιά τήν πρόοδο τοῦ παιδιοῦ σου, μέ τό στόμα ὅμως. Ἡ καρδιά τους εἶναι σφιγμένη, δέν λένε ἀλήθεια, δέν εἶναι εἰλικρινεῖς. Στήν πραγματικότητα σκάνουν ἀπό τό κακό τους.
_ Κλασικό καί φοβερό παράδειγμα ὑποκρισίας ἡ στάση τοῦ Ἰούδα. Μία γυμαίκα πλένει τά πόδια τοῦ Χριστοῦ μέ μύρο καί ὁ Ἰούδας λυπᾶται γιά τήν σπατάλη. Τί κρῖμα! Γιατί νά ξοδευτοῦν ἄδικα καί ἄσκοπα τόσα χρήματα; Δέν ἦταν καλύτερα νά μᾶς δώσουν τά χρήματα, γιά νά τά μοιράσουμε στούς φτωχούς; Αὐτό ὅμως γιατί τό εἶπε; Γιατί πραγματικά νοιαζόταν τούς φτωχούς; Ὄχι. Ἦταν κλέφτης, ἤθελε νά πάρει αὐτός τά χρήματα. Μέ τό προσωπεῖο τῆς φιλοπτωχείας, ἔκρυβε τό πάθος τῆς κλοπῆς καί τῆς ἀπληστείας.
_ Τέλος ἕνα ἀκόμη παράδειγμα ὑποκρισίας εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ἀρχισυναγώγου, ὅταν ὁ Χριστός ἐθεράπευσε τήν συγκύπτουσα. Ὁ ἀρχισυνάγωγος πνίγεται ἀπό τόν φθόνο. Τί νά πεῖ ὅμως; Νά τά βάλει μέ τόν Χριστό κατ᾿ εὐθεῖαν; δέν μπορεῖ, δέν τό τολμάει. Στρέφεται στόν κόσμο: Σᾶς φτάνουν ἕξι μέρες νά δουλεύετε καί νά κάνετε ὅλες σας τίς δουλειές. Τότε νά ἔρχεσθε γιά νά θεραπεύεσθε καί ὄχι τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Θέλει νά δείξει ὅτι σέβεται τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τήν ἐντολή τῆς ἀργίας, ἐνῷ στήν πραγματικότητα θέλει νά θίξει τόν Χριστό. Δέν ἔχει μέσα του ἀγάπη καί σπλάχνα οἰκτιρμῶν, οὔτε στόν Χριστό, οὒτε στόν πάσχοντα συνάνθρωπό του.
Ἀγαπητοί μου,
Κεραυνοί βγῆκαν ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τῆς ὑποκρισίας τῶν φαρισαίων. Ἔδειξε ἀγάπη καί κατανόηση σέ ὅλους τούς ἁμαρτωλούς, ἀκόμη καί στούς τελῶνες καί στίς πόρνες. Τήν ὑποκρισία δέν τήν ἀνέχθηκε. Εἶναι φοβερή ἡ δυσωδία τῆς ὑποκρισίας. Φωνάζει ὁ ἅγιος Ἰἀκωβος ὁ Ἀδελφόθεος: Προσέξτε, νά μή πέσετε στό φοβερό πάθος τῆς ὑποκρισίας.
Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ὁ Ἁρμόδιος καί ὁ Ἀριστογείτων πῆγαν σέ κάποια γιορτή μέ μία ἀνθοδέσμη, ὅπως ἐσυνήθιζαν οἱ Ἀθηναῖοι. Μέσα στό λουλούδια ὅμως εἶχαν κρυμμένο ἕνα μαχαίρι καί μέ αὐτό δολοφόνησαν τόν Ἵππαρχο. Δέν πῆγαν νά γιορτάσουν, ἀλλά νά σκοτώσουν. Προσοχή λοιπόν στίς ἀνθοδέσμες τῆς ὑποκρισίας. Δολοφονοῦν καί τήν φυχή καί τήν ὑπόληψη. Σκορποῦν θάνατο
Τώρα, πού μπαίνουμε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, νά ριχτοῦμε στόν ἀγώνα τόν πνευματικό. Νά νηστέψουμε ἀπό μάσκες καί προσωπεῖα. Νά πάψουμε νά εἴμαστε διπρόσωποι καί μασκαράδες. Νά μή ἀλλάξουμε μόνο τό περιεχόμενο τῆς κατσαρόλας. Κυρίως καί πρό πάντων νά ἀλλάξουμε τό περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας. Νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς καί νοοτροπίας. Νά ἀλλάξουμε τήν πνευματική μας τροφοδοσία. Ἡ πνευματική νηστεία εἶναι δεῖγμα μετανοίας, πού φέρνει τήν συγχώρηση, τόν ἁγιασμό, τήν εὐλογία, τήν σωτηρία. Ἀμήν.
π. Γεώργιος Ρ. Ζουμῆς
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»
Καθὼς πρόκειται νὰ εἰσέλθουμε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀγωνισθοῦμε πνευματικῶς, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σὲ τρεῖς πλευρὲς τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς, σὲ τρεῖς βασικὲς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ ὀφείλουμε νὰ καλλιεργήσουμε, γιὰ νὰ διέλθουμε τὴν περίοδο αὐτή.
Πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ κατανυκτικὸ πνεῦμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἶναι ἡ συγχωρητικότητα. Ἡ περίοδος αὐτὴ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν περίοδος μετανοίας καὶ ἐκζητήσεως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Γιὰ νὰ λάβουμε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιδείξουμε ἀνάλογη διάθεση συγχωρητικότητος πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ὁ τελούμενος κατανυκτικὸς ἑσπερινὸς τῆς συγγνώμης. Καὶ φυσικά, ἡ ὑπόμνηση τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς παρακινήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, νὰ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ συγχωρητικότητα ἀποτελεῖ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας.
Δεύτερο βασικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῆς τῆς περιόδου εἶναι ἡ νηστεία. Ὁ Κύριος τονίζει τὴν σημασία τῆς νηστείας, ἀλλὰ ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας στὸ θέμα τῆς ὑποκριτικῆς νηστείας, ποὺ γίνεται μὲ τρόπο ἐπιδεικτικό, γιὰ νὰ τὴν βλέπουν οἱ ἄλλοι, ὅπως ἔπρατταν οἱ Φαρισαῖοι. Ὁ Κύριός μας προτρέπει σὲ ἀληθινὴ νηστεία εὐάρεστη στὸν Θεὸ Πατέρα.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀληθινὴ νηστεία συνδέεται μὲ τὴν ταπείνωση τοῦ σώματος, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ τῶν τροφῶν καὶ τὴν κατάνυξη τῆς ψυχῆς, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, πράξεις καὶ ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Ἑπομένως, ἡ νηστεία ἔχει διπλὸν χαρακτήρα, σωματικὸ καὶ πνευματικό. Τὸ δεύτερο μέρος ἴσως εἶναι καὶ τὸ δυσκολώτερο, γιατί προϋποθέτει ἐσωτερική, καρδιακὴ ἐργασία, ποὺ γίνεται ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ ὁ Θεὸς Πατέρας τὴν βλέπει καὶ τὴν ἀναγνωρίζει.
Πολλὰ ἔχουν γράψει οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὴν ἀξία τῆς νηστείας. Ἐδῶ ἁπλῶς θὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ πανάρχαια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη στοὺς Πρωτοπλάστους στὸν Παράδεισο. Ἡ ἀληθινὴ νηστεία εἶναι «ἀποχὴ ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις, μὲ σκοπὸν νὰ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὸν σκοπὸν τῆς εὐσεβείας» (Μέγας Βασίλειος), «εἶναι φωτισμὸς ψυχῆς, θύρα κατανύξεως, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα πολυλογίας, ἄφεση ἁμαρτιῶν» (Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος).
Τρίτο σημεῖο, ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι σὲ ποιὰ πράγματα δίνουμε ἀξία καὶ προβάδισμα, σὲ τί προσκολλᾶται ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία μας. «Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν», μᾶς λέγει ὁ Κύριος. Ἄνθρωποι προσκολλημένοι στὰ γήινα καὶ φθαρτά, στὶς ψεύτικες χαρὲς τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ ἔχουν θεό τους τὸ χρῆμα, σπαταλοῦν ἀνοήτως τὴν ζωή τους μὲ μέριμνες καὶ ἄγχος γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ φευγαλέου πλούτου. Δυστυχῶς, τέτοιοι ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀνυψωθοῦν λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, νὰ θυμηθοῦν τὸν Θεό, νὰ ζή- σουν πνευματικῶς.
Ὁ Κύριος μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ ἀναζητήσουμε τὸν ἀληθινὸ θησαυρό, ποὺ εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς εὐσεβείας καὶ τὰ ἔργα ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θησαυρὸς κάθε χριστιανοῦ, ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ χαθεῖ, νὰ κλαπεῖ ἢ νὰ φθαρεῖ, καθὼς εἶναι ἀποταμιευμένος στὴν τράπεζα τοῦ οὐρανοῦ.
Ἐν κατακλεῖδι, θὰ λέγαμε ὅτι τρεῖς ἀρετὲς πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε ἐντονώτερα, τὴν συγχωρητικότητα, τὴν νηστεία, καὶ τὸν πλοῦτο τῆς εὐσεβείας (τὸν ἀληθινὸ θησαυρό), ὥστε νὰ βιώσουμε γνησίως καὶ βα- θέως τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Ἀρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, Ορθόδοξος Τύπος, 21/02/2014
Καθὼς πρόκειται νὰ εἰσέλθουμε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀγωνισθοῦμε πνευματικῶς, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σὲ τρεῖς πλευρὲς τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς, σὲ τρεῖς βασικὲς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ ὀφείλουμε νὰ καλλιεργήσουμε, γιὰ νὰ διέλθουμε τὴν περίοδο αὐτή.
Πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ κατανυκτικὸ πνεῦμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἶναι ἡ συγχωρητικότητα. Ἡ περίοδος αὐτὴ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν περίοδος μετανοίας καὶ ἐκζητήσεως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Γιὰ νὰ λάβουμε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐπιδείξουμε ἀνάλογη διάθεση συγχωρητικότητος πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχει ὁ τελούμενος κατανυκτικὸς ἑσπερινὸς τῆς συγγνώμης. Καὶ φυσικά, ἡ ὑπόμνηση τῆς ἀφέσεως τῶν παραπτωμάτων σκοπὸ ἔχει νὰ μᾶς παρακινήσει νὰ προσέλθουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, νὰ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ συγχωρητικότητα ἀποτελεῖ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας.
Δεύτερο βασικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῆς τῆς περιόδου εἶναι ἡ νηστεία. Ὁ Κύριος τονίζει τὴν σημασία τῆς νηστείας, ἀλλὰ ἐφιστᾶ τὴν προσοχή μας στὸ θέμα τῆς ὑποκριτικῆς νηστείας, ποὺ γίνεται μὲ τρόπο ἐπιδεικτικό, γιὰ νὰ τὴν βλέπουν οἱ ἄλλοι, ὅπως ἔπρατταν οἱ Φαρισαῖοι. Ὁ Κύριός μας προτρέπει σὲ ἀληθινὴ νηστεία εὐάρεστη στὸν Θεὸ Πατέρα.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀληθινὴ νηστεία συνδέεται μὲ τὴν ταπείνωση τοῦ σώματος, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ τῶν τροφῶν καὶ τὴν κατάνυξη τῆς ψυχῆς, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λογισμούς, πράξεις καὶ ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Ἑπομένως, ἡ νηστεία ἔχει διπλὸν χαρακτήρα, σωματικὸ καὶ πνευματικό. Τὸ δεύτερο μέρος ἴσως εἶναι καὶ τὸ δυσκολώτερο, γιατί προϋποθέτει ἐσωτερική, καρδιακὴ ἐργασία, ποὺ γίνεται ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ ὁ Θεὸς Πατέρας τὴν βλέπει καὶ τὴν ἀναγνωρίζει.
Πολλὰ ἔχουν γράψει οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὴν ἀξία τῆς νηστείας. Ἐδῶ ἁπλῶς θὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ πανάρχαια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη στοὺς Πρωτοπλάστους στὸν Παράδεισο. Ἡ ἀληθινὴ νηστεία εἶναι «ἀποχὴ ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις, μὲ σκοπὸν νὰ συντρίψουμε τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὸν σκοπὸν τῆς εὐσεβείας» (Μέγας Βασίλειος), «εἶναι φωτισμὸς ψυχῆς, θύρα κατανύξεως, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα πολυλογίας, ἄφεση ἁμαρτιῶν» (Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος).
Τρίτο σημεῖο, ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε, εἶναι σὲ ποιὰ πράγματα δίνουμε ἀξία καὶ προβάδισμα, σὲ τί προσκολλᾶται ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία μας. «Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν», μᾶς λέγει ὁ Κύριος. Ἄνθρωποι προσκολλημένοι στὰ γήινα καὶ φθαρτά, στὶς ψεύτικες χαρὲς τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ ἔχουν θεό τους τὸ χρῆμα, σπαταλοῦν ἀνοήτως τὴν ζωή τους μὲ μέριμνες καὶ ἄγχος γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ φευγαλέου πλούτου. Δυστυχῶς, τέτοιοι ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀνυψωθοῦν λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, νὰ θυμηθοῦν τὸν Θεό, νὰ ζή- σουν πνευματικῶς.
Ὁ Κύριος μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ ἀναζητήσουμε τὸν ἀληθινὸ θησαυρό, ποὺ εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς εὐσεβείας καὶ τὰ ἔργα ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θησαυρὸς κάθε χριστιανοῦ, ποὺ δὲν κινδυνεύει νὰ χαθεῖ, νὰ κλαπεῖ ἢ νὰ φθαρεῖ, καθὼς εἶναι ἀποταμιευμένος στὴν τράπεζα τοῦ οὐρανοῦ.
Ἐν κατακλεῖδι, θὰ λέγαμε ὅτι τρεῖς ἀρετὲς πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε ἐντονώτερα, τὴν συγχωρητικότητα, τὴν νηστεία, καὶ τὸν πλοῦτο τῆς εὐσεβείας (τὸν ἀληθινὸ θησαυρό), ὥστε νὰ βιώσουμε γνησίως καὶ βα- θέως τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Ἀρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, Ορθόδοξος Τύπος, 21/02/2014
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε …»
Βρισκόμαστε στην τελευταία Κυριακή πριν την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι σημερινοί ύμνοι, το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας προετοιμάζουν να υποδεχθούμε το στάδιο της νηστείας με αγάπη, συναλληλία, χωρίς κατάκριση, έχθρα και μίσος. Γι΄ αυτό καλούμαστε και το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, να ασπαστούμε και ζητήσουμε συγχώρεση από τους αδελφούς μας.
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ενθύμηση του γεγονότος της εκδιώξεως των πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας, από τον παράδεισο της τρυφής. Βρίσκονταν στον Παράδεισο, απολάμβαναν όλα εκείνα τα αγαθά α ουκ εστίν αριθμός, έπειτα όμως εξέπεσαν και εξορίσθηκαν, λόγω της παρακοής που έκαναν «Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι[1]». Εάν μετανοούσαν όταν βρίσκονταν ακόμα εντός του Παραδείσου, αυτό τον Παράδεισο θα απολάμβαναν. Εξεβλήθηκαν για την αμετανοησία τους, γι΄ αυτό και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής τους ζούσαν μέσα στις θλίψεις, μετανοημένοι και οδυρόμενοι[2].
Καλούμαστε να αρχίσουμε ένα πνευματικό αγώνα, όσοι φυσικά επιθυμούν. Όπως στα αθλητικά στάδια δεν λαμβάνουν μέρος όλοι οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αθλητές, έτσι και στο πνευματικό στάδιο λαμβάνουν μέρος μόνο αυτοί που επιθυμούν να γίνουν στρατιώτες και αθλητές του Χριστού. Μας καλεί η Εκκλησία να εγκρατευόμαστε, να νηστεύουμε, να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας. Καλούμαστε να νηστέψουμε από κάθε αμαρτωλή κλίση, από κάθε αμαρτωλή πράξη, να φυλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε τι πονηρό, από οτιδήποτε μας αποχωρίζει από το Θεό Πατέρα. Έτσι θα επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να χρίσει την καρδία μας με το άγιο μύρο, να ιατρεύσει τις πληγές μας και να την στρέψει προς έργα αγαθά και πνευματικά, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Αχρίδος. Καλούμαστε να περιορίσουμε τα μάτια μας, ώστε να μην περιεργάζονται τα περίεργα του κόσμου τούτου, να περιορίσουμε τα αυτιά μας, ώστε να μην ακούν αυτά που συντελούν στην ψυχική μας σωτηρία, να περιορίσουμε την μύτη μας, ώστε η ψυχή μας να μην οσφραίνεται το άρωμα του κόσμου τούτου που σύντομα μεταβάλλεται σε δυσοσμία. Να χαλιναγωγήσουμε το σώμα μας από κάθε πονηρή πράξη που μας αποστασιοποιεί από το Θεό και να το κάνουμε πραγματικό ναό του ζώντος Θεού. Αυτή τη νηστεία μας συστήνει ο Κύριος, τη νηστεία που οδηγεί στη σωτηρία μας. Μια νηστεία απαλλαγμένη από την υποκρισία και την κενοδοξία[3].
Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος μας λέει πως δεν γίνετε να ζητούμε από τους άλλους να συγχωρέσουν τα σφάλματά μας, ενώ εμείς να φαινόμαστε σκληρόκαρδοι ενώπιον τους άλλους όταν πράξουν κάποιο σφάλμα προς εμάς. Όταν δεν αγαπάμε, όταν δεν συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας, είναι σαν να μην αγαπάμε τον ίδιο τον εαυτό μας, αποκλείουμε τον εαυτό μας από την αγάπη και συγχώρεση του Θεού[4]. Πρέπει να έχουμε αμνησίκακη καρδιά, καρδιά που να χωράει όλους τους ανθρώπους, όπως όλους μας χωράει η αγκαλιά του Θεού. Ακόμη, γίνετε αναφορά για τη νηστεία[5]. Συγκεκριμένα, ο Κύριος μας προτρέπει να μην γινόμαστε σκυθρωποί όταν νηστεύουμε[6]. Ο προφήτης Ησαΐας μας προτρέπει όταν νηστεύουμε να μην βρισκόμαστε σε διαμάχη και αντιδικία με τους άλλους ανθρώπους[7].
Aς παρακαλέσουμε τον Τρισάγιο Θεό να μας δώσει τη χάρη Του να αγωνισθούμε πνευματικά και να αποκτήσουμε την άνωθεν ειρήνη και σοφία, ώστε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις επιθέσεις των διαφόρων νοητών και αισθητών εχθρών μας.
Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Καλό στάδιο και καλή δύναμη.
Ιεροδιακόνου Ραφαήλ Χ. Μισιαούλη, θεολόγου
[1] Δοξαστικό Αποστίχων του Εσπερινού της Κυριακής της Τυρινής: «Ἐξεβλήθη Ἀδὰμ τοῦ Παραδείσου, διὰ τῆς βρώσεως· διὸ καὶ καθεζόμενος ἀπέναντι τούτου, ὠδύρετο, ὁλολύζων, ἐλεεινῇ τῇ φωνῇ, καὶ ἔλεγεν· Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι. Παράδεισε ἁγιώτατε, ὁ δι’ ἐμὲ πεφυτευμένος, καὶ διὰ τὴν Εὔαν κεκλεισμένος, ἱκέτευε τῷ σὲ ποιήσαντι, κᾀμὲ πλάσαντι, ὅπως τῶν σῶν ἀνθέων πλησθήσωμαι. Διὸ καὶ πρὸς αὐτὸν ὁ Σωτήρ· Τὸ ἐμὸν πλάσμα οὐ θέλω ἀπολέσθαι, ἀλλὰ βούλομαι τοῦτο σῴζεσθαι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, ὅτι τὸν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μὴ ἐκβάλλω ἔξω».
[2] Αγίου Συμεών του Θεολόγου, Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισο, Πατερικό Κυριακοδρόμιο, σελ. 485.
[3] Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 21ο λόγο του «Περί κενοδοξίας» λέει ότι ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μεν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέσει στους ανθρώπους και όχι στον Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. (Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος εικοστός πρώτος περί κενοδοξίας, εκδ. Ιεράς Μονής του Παρακλήτου, σελ. 237-245).
[4] Α΄ Ιωάννου 3,17.
[5] Ο Μέγας Βασίλειος στο λόγο του περί νηστείας λέει ότι η νηστεία είναι αρχαιότερη και από τον Μωσαϊκό Νόμο. Η νηστεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, νομοθετήθηκε εντός του Παραδείσου. Ο πρώτος που έλαβε την εντολή της νηστείας ήταν ο Αδάμ. Η εντολή ήταν να μην φάνε από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. (βλ. Γενέσεως 2,17). Ο ίδιος πατήρ αναφέρει ότι εάν η Εύα δεν έτρωγεν από τον καρπόν του ξύλου, δεν θα είχαμε την ανάγκη της νηστείας. Ο λόγος της διώξεως από τον Παράδεισο ήταν επειδή δεν νήστευσαν. Βλέπουμε το παράδειγμα του πτωχού Λαζάρου, ο οποίος εισήλθεν στον Παράδεισο μέσω της νηστείας (βλ. Λουκά 16, 20-31). Μέσα από την Αγία Γραφή εντοπίζουμε αρκετά πρόσωπα τα οποία υλοποίησαν μεγάλους πνευματικούς στόχους μέσω της νηστείας. Όπως, ο Μωϋσής προτού πλησιάσει το όρος Σινά, νήστευσε, προτού λάβει τις δέκα εντολές, νήστευσε. Η μητέρα του Προφήτου Σαμουήλ κυοφόρησε κατόπιν της προσευχής και της νηστείας. Η νηστεία γεννά Προφήτες, αποκρούει τους πειρασμούς και παρακινεί τον κάθε άνθρωπο προς την ευσέβεια και ησυχία. (Βλ. Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας, Λόγος περί νηστείας, Παρασκευή της Τυρινής, Μέγας Συναξαριστής, σελ. 144-164)
[6] Ματθαίου 6,16-17.
[7] Ησαΐου 58, 4-6.
Βρισκόμαστε στην τελευταία Κυριακή πριν την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι σημερινοί ύμνοι, το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας προετοιμάζουν να υποδεχθούμε το στάδιο της νηστείας με αγάπη, συναλληλία, χωρίς κατάκριση, έχθρα και μίσος. Γι΄ αυτό καλούμαστε και το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, να ασπαστούμε και ζητήσουμε συγχώρεση από τους αδελφούς μας.
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ενθύμηση του γεγονότος της εκδιώξεως των πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας, από τον παράδεισο της τρυφής. Βρίσκονταν στον Παράδεισο, απολάμβαναν όλα εκείνα τα αγαθά α ουκ εστίν αριθμός, έπειτα όμως εξέπεσαν και εξορίσθηκαν, λόγω της παρακοής που έκαναν «Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι[1]». Εάν μετανοούσαν όταν βρίσκονταν ακόμα εντός του Παραδείσου, αυτό τον Παράδεισο θα απολάμβαναν. Εξεβλήθηκαν για την αμετανοησία τους, γι΄ αυτό και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής τους ζούσαν μέσα στις θλίψεις, μετανοημένοι και οδυρόμενοι[2].
Καλούμαστε να αρχίσουμε ένα πνευματικό αγώνα, όσοι φυσικά επιθυμούν. Όπως στα αθλητικά στάδια δεν λαμβάνουν μέρος όλοι οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αθλητές, έτσι και στο πνευματικό στάδιο λαμβάνουν μέρος μόνο αυτοί που επιθυμούν να γίνουν στρατιώτες και αθλητές του Χριστού. Μας καλεί η Εκκλησία να εγκρατευόμαστε, να νηστεύουμε, να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας. Καλούμαστε να νηστέψουμε από κάθε αμαρτωλή κλίση, από κάθε αμαρτωλή πράξη, να φυλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε τι πονηρό, από οτιδήποτε μας αποχωρίζει από το Θεό Πατέρα. Έτσι θα επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να χρίσει την καρδία μας με το άγιο μύρο, να ιατρεύσει τις πληγές μας και να την στρέψει προς έργα αγαθά και πνευματικά, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Αχρίδος. Καλούμαστε να περιορίσουμε τα μάτια μας, ώστε να μην περιεργάζονται τα περίεργα του κόσμου τούτου, να περιορίσουμε τα αυτιά μας, ώστε να μην ακούν αυτά που συντελούν στην ψυχική μας σωτηρία, να περιορίσουμε την μύτη μας, ώστε η ψυχή μας να μην οσφραίνεται το άρωμα του κόσμου τούτου που σύντομα μεταβάλλεται σε δυσοσμία. Να χαλιναγωγήσουμε το σώμα μας από κάθε πονηρή πράξη που μας αποστασιοποιεί από το Θεό και να το κάνουμε πραγματικό ναό του ζώντος Θεού. Αυτή τη νηστεία μας συστήνει ο Κύριος, τη νηστεία που οδηγεί στη σωτηρία μας. Μια νηστεία απαλλαγμένη από την υποκρισία και την κενοδοξία[3].
Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος μας λέει πως δεν γίνετε να ζητούμε από τους άλλους να συγχωρέσουν τα σφάλματά μας, ενώ εμείς να φαινόμαστε σκληρόκαρδοι ενώπιον τους άλλους όταν πράξουν κάποιο σφάλμα προς εμάς. Όταν δεν αγαπάμε, όταν δεν συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας, είναι σαν να μην αγαπάμε τον ίδιο τον εαυτό μας, αποκλείουμε τον εαυτό μας από την αγάπη και συγχώρεση του Θεού[4]. Πρέπει να έχουμε αμνησίκακη καρδιά, καρδιά που να χωράει όλους τους ανθρώπους, όπως όλους μας χωράει η αγκαλιά του Θεού. Ακόμη, γίνετε αναφορά για τη νηστεία[5]. Συγκεκριμένα, ο Κύριος μας προτρέπει να μην γινόμαστε σκυθρωποί όταν νηστεύουμε[6]. Ο προφήτης Ησαΐας μας προτρέπει όταν νηστεύουμε να μην βρισκόμαστε σε διαμάχη και αντιδικία με τους άλλους ανθρώπους[7].
Aς παρακαλέσουμε τον Τρισάγιο Θεό να μας δώσει τη χάρη Του να αγωνισθούμε πνευματικά και να αποκτήσουμε την άνωθεν ειρήνη και σοφία, ώστε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις επιθέσεις των διαφόρων νοητών και αισθητών εχθρών μας.
Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Καλό στάδιο και καλή δύναμη.
Ιεροδιακόνου Ραφαήλ Χ. Μισιαούλη, θεολόγου
[1] Δοξαστικό Αποστίχων του Εσπερινού της Κυριακής της Τυρινής: «Ἐξεβλήθη Ἀδὰμ τοῦ Παραδείσου, διὰ τῆς βρώσεως· διὸ καὶ καθεζόμενος ἀπέναντι τούτου, ὠδύρετο, ὁλολύζων, ἐλεεινῇ τῇ φωνῇ, καὶ ἔλεγεν· Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι. Παράδεισε ἁγιώτατε, ὁ δι’ ἐμὲ πεφυτευμένος, καὶ διὰ τὴν Εὔαν κεκλεισμένος, ἱκέτευε τῷ σὲ ποιήσαντι, κᾀμὲ πλάσαντι, ὅπως τῶν σῶν ἀνθέων πλησθήσωμαι. Διὸ καὶ πρὸς αὐτὸν ὁ Σωτήρ· Τὸ ἐμὸν πλάσμα οὐ θέλω ἀπολέσθαι, ἀλλὰ βούλομαι τοῦτο σῴζεσθαι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, ὅτι τὸν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μὴ ἐκβάλλω ἔξω».
[2] Αγίου Συμεών του Θεολόγου, Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισο, Πατερικό Κυριακοδρόμιο, σελ. 485.
[3] Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 21ο λόγο του «Περί κενοδοξίας» λέει ότι ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μεν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέσει στους ανθρώπους και όχι στον Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. (Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος εικοστός πρώτος περί κενοδοξίας, εκδ. Ιεράς Μονής του Παρακλήτου, σελ. 237-245).
[4] Α΄ Ιωάννου 3,17.
[5] Ο Μέγας Βασίλειος στο λόγο του περί νηστείας λέει ότι η νηστεία είναι αρχαιότερη και από τον Μωσαϊκό Νόμο. Η νηστεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, νομοθετήθηκε εντός του Παραδείσου. Ο πρώτος που έλαβε την εντολή της νηστείας ήταν ο Αδάμ. Η εντολή ήταν να μην φάνε από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. (βλ. Γενέσεως 2,17). Ο ίδιος πατήρ αναφέρει ότι εάν η Εύα δεν έτρωγεν από τον καρπόν του ξύλου, δεν θα είχαμε την ανάγκη της νηστείας. Ο λόγος της διώξεως από τον Παράδεισο ήταν επειδή δεν νήστευσαν. Βλέπουμε το παράδειγμα του πτωχού Λαζάρου, ο οποίος εισήλθεν στον Παράδεισο μέσω της νηστείας (βλ. Λουκά 16, 20-31). Μέσα από την Αγία Γραφή εντοπίζουμε αρκετά πρόσωπα τα οποία υλοποίησαν μεγάλους πνευματικούς στόχους μέσω της νηστείας. Όπως, ο Μωϋσής προτού πλησιάσει το όρος Σινά, νήστευσε, προτού λάβει τις δέκα εντολές, νήστευσε. Η μητέρα του Προφήτου Σαμουήλ κυοφόρησε κατόπιν της προσευχής και της νηστείας. Η νηστεία γεννά Προφήτες, αποκρούει τους πειρασμούς και παρακινεί τον κάθε άνθρωπο προς την ευσέβεια και ησυχία. (Βλ. Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας, Λόγος περί νηστείας, Παρασκευή της Τυρινής, Μέγας Συναξαριστής, σελ. 144-164)
[6] Ματθαίου 6,16-17.
[7] Ησαΐου 58, 4-6.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Οικογένεια και νηστεία
«σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῆς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ…» (Ματθ. 6, 17-18)
Μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ καὶ πανσέβαστα λόγια ἠθέλησε ὁ Κύριός μας, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, νὰ δώση τὶς σωστὲς κατευθύνσεις, ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τῆς νηστείας. Διότι καὶ αὐτὸ τὸ θρησκευτικὸ ζήτημα ἦτο σὲ λάθος δρόμο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ λαοῦ, προπάντων μὲ τὸ παράδειγμα τους, παραπλανοῦσαν τὸ λαὸ σχετικὰ μὲ τὴ νηστεία.
Δυστυχῶς οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα θέματα τοῦ θρησκευτικοῦ βίου, ἐπρόσεχαν ὄχι τὴν οὐσία, ἀλλὰ τὸν τύπο. Δὲν ἀπέβλεπαν τόσο στὸ νὰ εὐαρεστήσουν στὸν Θεό, ἀλλὰ πῶς νὰ ἀρέσουν στοὺς συνανθρώπους των, προκειμένου νὰ εἰσπράξουν τοὺς ἐπαίνους καὶ τὰ ἐγκώμιά των. Τὰ πάντα ἔπρατταν «πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» καὶ ὄχι γιὰ νὰ δοξασθῆ τοῦ Θεοῦ τὸ Ὄνομα καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικά.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριός μας εὐκαιρίας κάποτε δοθείσης τοὺς μίλησε γιὰ τὴν νηστεία, πῶς θά εἶναι εὐάρεστη στὸ Θεὸ καὶ ὠφέλιμη στοὺς ἰδίους. Τὴν διδασκαλία Του δὲ αὐτὴ τὴν ξαναθυμόμαστε σήμερα, Κυριακή τῆς Τυροφάγου, διότι ἀπὸ αὔριο, Καθαρὰ Δευτέρα, ἀρχίζει γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ἡ νηστεία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Τὸ σημερινό, λοιπόν, Εὐαγγελικό μας ἀνάγνωσμα, προϋποθέτοντας, ὅτι τηροῦμε εὐλαβικὰ καὶ ἐμεῖς τὸν ἱερό τῆς νηστείας θεσμό, μᾶς διαφωτίζει γιὰ τὸν ἀκριβῆ τρόπο τῆς ἐφαρμογῆς της, ὥστε νὰ ἔχωμε κέρδος πνευματικὸ ἀπὸ τὴν ὀρθή τήρησή της. Διαφορετικὰ, ἐὰν παραβλέψωμε τοὺς ὅρους, ποὺ θέτει ὑπόψη μας σήμερα ὁ Κύριος ἤ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στὸ σχετικὸ σημερινό ἀνάγνωσμα, τότε ἡ μικρὴ θυσία τῆς νηστείας δὲν θὰ ἔχη τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα.
Ὅπως ὅμως προηγουμένως εἴπαμε, ὁ Κύριος μὲ ὅσα εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο σήμερα περὶ τῆς πραγματικῆς νηστείας, προϋποθέτει ἀνθρώπους ποὺ σέβονται καὶ τηροῦν τὸν θεσμὸ τῆς νηστείας. Ἀπὸ τὴ διαπίστωση αὐτὴ πηγάζει ἀμέσως τὸ ἐρώτημα: πόσοι ἀπὸ τοὺς σύγχρονους Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς τιμοῦν τὴ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας;
Σὲ πόσες οἰκογένειες, πιό συγκεκριμένα, ἀπὸ αὔριο θὰ τηρηθῆ ἡ παλαιὰ καί ὠφέλιμη τῶν χριστιανικῶν οἰκογενειῶν συνήθεια, ὅλα τὰ μέλη της νὰ ἀρχίσουν νὰ ἀπέχουν ἀπὸ ὁρισμένες τροφές στό οἰκογενειακό τραπέζι, ὅσες ὁρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία;
Δυστυχῶς σημαντικὸς ἀριθμὸς οἰκογενειῶν χριστιανικῶν δὲν θὰ τιμήσουν δεόντως τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Θά περιφρονήσουν τούς νόμους τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀνήκουν. Θὰ συνεχίσουν νὰ καταλύουν ἀφόβως, χωρίς ἴχνος κάποιας πνευματικῆς ἐνοχῆς, στὴν τράπεζα τους ἀπὸ ὅλες τὶς τροφές.
Κρῖμα! Καὶ ὅμως ἡ νηστεία δὲν εἶναι ὄψιμη ἰδιοτροπία τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι πανάρχαιος θρησκευτικὸς θεσμός. Εἶναι μάλιστα, σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθὴ γνώμη τῶν ἉγίωνΠατέρων μας, συνομίληκη στὰ χρόνια μὲ τὸν ἄνθρωπο! Ὅσο χρονικά τό γένος τῶν ἀνθρώπων, τόσο καί ἡ νηστεία ! «Συνηλικιώτις τοῦ ἀνθρώπου», κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλειον. Ἡ δέ ἐγκράτεια, ἡ προσοχή στὴν τροφὴ φέρει εὐλογία στὸν ἄνθρωπο.
Ἀντίθετα ἡ ἀσυδοσία τοῦ ἀνθρώπου στὸ φαγητό, ἡ πολυφαγία, δὲν τὸν ὠφελεῖ σχεδὸν πάντοτε. Σήμερα ὑπὲρ τῆς νηστείας, τῆς σύμμετρης μὲ τὴν ἡλικία καὶ τὶς σωματικές ἀντοχὲς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὑψώνει τὴ φωνή της μαζί μέ τήν Ἐκκλησία καί αὐτή ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς. Μάλιστα! Ἡ Ἐπιστήμη στὶς ἡμέρες μας μέ τό στόμα διαπρεπῶν ἐπιστημόνων της, ἐπιβεβαίωσε τὴν ὀρθότητα τῆς ἀπόψεως τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅτι ἡ νηστεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ὑγείας μήτηρ». Μητέρα, δηλαδή, τῆς ὑγείας.
Ἄς προσέξωμε τὶς φωνὲς αὐτὲς τὶς σωτήριες καὶ τοῦ Κυρίου μας καὶ τῶν ἰατρῶν. Κυρίως ἄς προσέξουν οἱ καλὲς μητέρες, οἱ ὁποῖες ὀφείλουν νὰ φροντίσουν γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ συνηθίσουν προπάντων τὰ παιδιὰ των στὴν ἐγκράτεια στὸ φαγητό. Τίποτε δὲν θὰ πάθουν, ἐὰν ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία τους νηστεύσουν καὶ τὰ παιδιὰ τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες.
«Νηστεύσωμεν, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί. Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν, εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ». Ὅλη ἡ οἰκογένεια. Μικροί, μεγάλοι. Ὦ! τότε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπισκιάση τὴν νηστεύουσα οἰκογένεια. Ἄγγελοι φωτεινοὶ θὰ τὴν περιφρουροῦν ἀοράτως καὶ θὰ τὴν φυλάττουν ἀπὸ ὅλους τούς ἐχθρούς, ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους.
Εὐλογημένες ὄντως οἱ χριστιανές μητέρες, ποὺ θὰ πείσουν ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας νὰ τηρήσουν τὴν νηστεία τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς.Ἰδίως πού θά ἐκπαιδεύσουν τούς νεαρούς βλαστούς των νά μή περιφρονοῦν τή νηστεία τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ γλυκειά προσμονὴ τῆς Ἀναστάσεως θὰ εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερη. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ πνευματικὴ καὶ ἄρρητη ἀπόλαυσή της. Τότε θά γιορτάσουν Πάσχα χριστιανικό, Κυρίου Πάσχα! Ἀμὴν!
Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῆς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ…» (Ματθ. 6, 17-18)
Μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ καὶ πανσέβαστα λόγια ἠθέλησε ὁ Κύριός μας, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, νὰ δώση τὶς σωστὲς κατευθύνσεις, ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τῆς νηστείας. Διότι καὶ αὐτὸ τὸ θρησκευτικὸ ζήτημα ἦτο σὲ λάθος δρόμο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ λαοῦ, προπάντων μὲ τὸ παράδειγμα τους, παραπλανοῦσαν τὸ λαὸ σχετικὰ μὲ τὴ νηστεία.
Δυστυχῶς οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα θέματα τοῦ θρησκευτικοῦ βίου, ἐπρόσεχαν ὄχι τὴν οὐσία, ἀλλὰ τὸν τύπο. Δὲν ἀπέβλεπαν τόσο στὸ νὰ εὐαρεστήσουν στὸν Θεό, ἀλλὰ πῶς νὰ ἀρέσουν στοὺς συνανθρώπους των, προκειμένου νὰ εἰσπράξουν τοὺς ἐπαίνους καὶ τὰ ἐγκώμιά των. Τὰ πάντα ἔπρατταν «πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» καὶ ὄχι γιὰ νὰ δοξασθῆ τοῦ Θεοῦ τὸ Ὄνομα καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικά.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριός μας εὐκαιρίας κάποτε δοθείσης τοὺς μίλησε γιὰ τὴν νηστεία, πῶς θά εἶναι εὐάρεστη στὸ Θεὸ καὶ ὠφέλιμη στοὺς ἰδίους. Τὴν διδασκαλία Του δὲ αὐτὴ τὴν ξαναθυμόμαστε σήμερα, Κυριακή τῆς Τυροφάγου, διότι ἀπὸ αὔριο, Καθαρὰ Δευτέρα, ἀρχίζει γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ἡ νηστεία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Τὸ σημερινό, λοιπόν, Εὐαγγελικό μας ἀνάγνωσμα, προϋποθέτοντας, ὅτι τηροῦμε εὐλαβικὰ καὶ ἐμεῖς τὸν ἱερό τῆς νηστείας θεσμό, μᾶς διαφωτίζει γιὰ τὸν ἀκριβῆ τρόπο τῆς ἐφαρμογῆς της, ὥστε νὰ ἔχωμε κέρδος πνευματικὸ ἀπὸ τὴν ὀρθή τήρησή της. Διαφορετικὰ, ἐὰν παραβλέψωμε τοὺς ὅρους, ποὺ θέτει ὑπόψη μας σήμερα ὁ Κύριος ἤ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στὸ σχετικὸ σημερινό ἀνάγνωσμα, τότε ἡ μικρὴ θυσία τῆς νηστείας δὲν θὰ ἔχη τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα.
Ὅπως ὅμως προηγουμένως εἴπαμε, ὁ Κύριος μὲ ὅσα εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο σήμερα περὶ τῆς πραγματικῆς νηστείας, προϋποθέτει ἀνθρώπους ποὺ σέβονται καὶ τηροῦν τὸν θεσμὸ τῆς νηστείας. Ἀπὸ τὴ διαπίστωση αὐτὴ πηγάζει ἀμέσως τὸ ἐρώτημα: πόσοι ἀπὸ τοὺς σύγχρονους Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς τιμοῦν τὴ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας;
Σὲ πόσες οἰκογένειες, πιό συγκεκριμένα, ἀπὸ αὔριο θὰ τηρηθῆ ἡ παλαιὰ καί ὠφέλιμη τῶν χριστιανικῶν οἰκογενειῶν συνήθεια, ὅλα τὰ μέλη της νὰ ἀρχίσουν νὰ ἀπέχουν ἀπὸ ὁρισμένες τροφές στό οἰκογενειακό τραπέζι, ὅσες ὁρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία;
Δυστυχῶς σημαντικὸς ἀριθμὸς οἰκογενειῶν χριστιανικῶν δὲν θὰ τιμήσουν δεόντως τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Θά περιφρονήσουν τούς νόμους τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀνήκουν. Θὰ συνεχίσουν νὰ καταλύουν ἀφόβως, χωρίς ἴχνος κάποιας πνευματικῆς ἐνοχῆς, στὴν τράπεζα τους ἀπὸ ὅλες τὶς τροφές.
Κρῖμα! Καὶ ὅμως ἡ νηστεία δὲν εἶναι ὄψιμη ἰδιοτροπία τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι πανάρχαιος θρησκευτικὸς θεσμός. Εἶναι μάλιστα, σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθὴ γνώμη τῶν ἉγίωνΠατέρων μας, συνομίληκη στὰ χρόνια μὲ τὸν ἄνθρωπο! Ὅσο χρονικά τό γένος τῶν ἀνθρώπων, τόσο καί ἡ νηστεία ! «Συνηλικιώτις τοῦ ἀνθρώπου», κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλειον. Ἡ δέ ἐγκράτεια, ἡ προσοχή στὴν τροφὴ φέρει εὐλογία στὸν ἄνθρωπο.
Ἀντίθετα ἡ ἀσυδοσία τοῦ ἀνθρώπου στὸ φαγητό, ἡ πολυφαγία, δὲν τὸν ὠφελεῖ σχεδὸν πάντοτε. Σήμερα ὑπὲρ τῆς νηστείας, τῆς σύμμετρης μὲ τὴν ἡλικία καὶ τὶς σωματικές ἀντοχὲς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὑψώνει τὴ φωνή της μαζί μέ τήν Ἐκκλησία καί αὐτή ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς. Μάλιστα! Ἡ Ἐπιστήμη στὶς ἡμέρες μας μέ τό στόμα διαπρεπῶν ἐπιστημόνων της, ἐπιβεβαίωσε τὴν ὀρθότητα τῆς ἀπόψεως τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅτι ἡ νηστεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ὑγείας μήτηρ». Μητέρα, δηλαδή, τῆς ὑγείας.
Ἄς προσέξωμε τὶς φωνὲς αὐτὲς τὶς σωτήριες καὶ τοῦ Κυρίου μας καὶ τῶν ἰατρῶν. Κυρίως ἄς προσέξουν οἱ καλὲς μητέρες, οἱ ὁποῖες ὀφείλουν νὰ φροντίσουν γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ συνηθίσουν προπάντων τὰ παιδιὰ των στὴν ἐγκράτεια στὸ φαγητό. Τίποτε δὲν θὰ πάθουν, ἐὰν ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία τους νηστεύσουν καὶ τὰ παιδιὰ τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες.
«Νηστεύσωμεν, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί. Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν, εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ». Ὅλη ἡ οἰκογένεια. Μικροί, μεγάλοι. Ὦ! τότε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπισκιάση τὴν νηστεύουσα οἰκογένεια. Ἄγγελοι φωτεινοὶ θὰ τὴν περιφρουροῦν ἀοράτως καὶ θὰ τὴν φυλάττουν ἀπὸ ὅλους τούς ἐχθρούς, ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους.
Εὐλογημένες ὄντως οἱ χριστιανές μητέρες, ποὺ θὰ πείσουν ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας νὰ τηρήσουν τὴν νηστεία τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς.Ἰδίως πού θά ἐκπαιδεύσουν τούς νεαρούς βλαστούς των νά μή περιφρονοῦν τή νηστεία τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ γλυκειά προσμονὴ τῆς Ἀναστάσεως θὰ εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερη. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ πνευματικὴ καὶ ἄρρητη ἀπόλαυσή της. Τότε θά γιορτάσουν Πάσχα χριστιανικό, Κυρίου Πάσχα! Ἀμὴν!
Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53500
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ένας πανάρχαιος ευεργετικός θεσμός
Ένας κανόνας δικαίου παγιώνεται εντός του κοινωνικού συνόλου με την συνεχή και ομοιόμορφη επανάληψη της εφαρμογής του. Αντίστοιχα και ένα πρότυπο συλλογικής ή ατομικής συμπεριφοράς καθιερώνεται σε μια κοινωνία με την διαρκή επανάληψή του. Με αυτό τον τρόπο τόσο ο κανόνας, όσο και μια συμπεριφορά θεσμοποιούνται. Γίνονται θεσμοί, αποκτώντας μια ιδιαίτερη κοινωνική αξία και συνεπάγοντας ορισμένες υποχρεώσεις από μέρους των πολιτών. Από αρχαιοτάτων χρόνων υπάρχουν θεσμοί διαφόρων μορφών και κατηγοριών(κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτιστικοί, οικογενειακοί κ. ά.). Οι θεσμοί εξυπηρετούν την κάθε ανθρώπινη κοινότητα αφού χάριν αυτών επιτυγχάνεται η κοινωνική οργάνωση, η κοινωνική ευταξία και η αρμονική κοινωνική συμβίωση. Θεσμούς όμως δεν διαθέτει μόνο η κοινωνία, εμπεριέχει και η Εκκλησία. Η Εκκλησία μπορεί να είναι ο Θεανθρώπινος οργανισμός στον οποίο εγκεντρίζονται τα μέλη του, αλλά δεν παύει να είναι και τρόπος ζωής. Σε αυτή την πνευματική βιωτή ενυπάρχουν κάποιοι κανόνες, η εφαρμογή των οποίων προάγει τον χριστιανό στη σωτηρία. Όπως οι δημοκρατικοί νόμοι διασφαλίζουν την δημοκρατία του συνόλου, το ίδιο και οι ιεροί κανόνες και θεσμοί οδηγούν στην πνευματική λύτρωση και στην αγιότητα του βίου.
Γιατί όμως να γίνεται μνεία στους θεσμούς της Εκκλησίας μας; Διότι η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας παραπέμπει σε έναν πανάρχαιο θεσμό, αυτόν της ‘‘νηστείας’’. Τονίζει ο Κύριός μας μεταξύ των άλλων: « Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ώσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσιν γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσιν τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν.» (Ματθ. στ’, 16). Ο Θεάνθρωπος Κύριος έρχεται με την φράση του αυτή και στηλιτεύει την φαρισαϊκή νηστεία, καταδεικνύοντας τον αληθινό σκοπό της. Δεν κατακρίνει τους Φαρισαίους επειδή νήστευαν, αλλά γιατί νήστευαν προς επίδειξη. Μάλιστα έμεναν άπλυτοι και ατημέλητοι προκειμένου να δείχνουν καταβεβλημένοι από τον κόπο της νηστείας και να απολαμβάνουν τα ‘‘εύσημα’’ του κόσμου. Όλα γίνονταν από κενοδοξία. Άραγε τότε έχει αξία η νηστεία; Στόχος της ποιος είναι; Ο έπαινος των ανθρώπων ή ο έπαινος του Θεού; Ο εμφανής τρόπος άσκησής της έμπροσθεν των άλλων ή η αφανής εφαρμογή της ενώπιον του Δημιουργού;
Η νηστεία στην Ιερά μας Παράδοση είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα. Πρόκειται για μια θεοδίδακτη και θεοπαράδοτη εντολή και όχι για ένα ανθρώπινο αποκύημα. Τι μας υπενθυμίζει η Κυριακή της Τυροφάγου; Την έξωση των Πρωτοπλάστων από τoν Παράδεισο! Και η αιτία ήταν η παράβαση της εντολής της νηστείας και κατ’ επέκταση η παρακοή του θελήματος του Θεού. Δεν σεβάστηκαν και καταπάτησαν την απαγόρευση του Θεού να μην δοκιμάσουν ούτε ένα καρπό από το ‘‘δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού’’. Η πρώτη εντολή του Θεού στο ανθρώπινο γένος ήταν το αγαθό της νηστείας. Ο Αδάμ και η Εύα όχι μόνο δεν την εφάρμοσαν αλλά ενέδωσαν και στην προσβολή του διαβόλου. Έτσι η πράξη τους αυτή έφερε την έξοδό τους από τον κήπο της Εδέμ και την υπαγωγή τους από την αθανασία στον θάνατο, από την αφθαρσία στην φθορά.
Ο ερχομός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί της γης σηματοδοτεί την αναγέννηση του νέου Αδάμ της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός προτού ξεκινήσει το απολυτρωτικό του έργο, νηστεύει 40 ολόκληρες ημέρες. Την ανυπακοή του πρώτου Αδάμ την αντικαθιστά με την υπακοή Του στο θέλημα του Ουρανίου Πατρός. Κατά συνέπεια η νηστεία προσλαμβάνει θεοειδή χαρακτήρα.
Η νηστεία γενικότερα εμπερικλείεται στην Παλαιά, αλλά και στην Καινή Διαθήκη. Εκτός αυτών των χριστιανικών πηγών η νηστεία προβλέπεται και από τους ιερούς κανόνες. Ο κυριότερος όλων είναι ο 69ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων, όταν έρχεται και επιβάλλει την νηστεία στην χριστιανική ζωή και αναγνωρίζει ως λόγο κατάλυσής της μόνο την σωματική ασθένεια. Ήδη η Αποστολική Σύνοδος (49μ.Χ.) θεσπίζει την νηστεία ως αναγκαίο μέσο για την ψυχική σωτηρία. Η νηστεία εξάλλου δεν είναι παρά μια πνευματική άσκηση, η οποία οφείλει να καταλήγει στην αρετή. Μέσω αυτής οι άγιοι της Εκκλησίας μας έλαβαν ουράνια χαρίσματα. Με την αδιάλειπτη προσευχή και την τακτική νηστεία τους εκδίωξαν ακόμη και το γένος των δαιμόνων. Ο Μέγας Βασίλειος θα γράψει πως: «η νηστεία χειραγωγεί τους πιστούς στην κατά Θεόν πολιτεία[1]». Μήπως ο Μωυσής, ο Ηλίας και ο Τίμιος Πρόδρομος δεν ασκήθηκαν στο στάδιο της νηστείας και κατόρθωσαν όχι μόνο την ενάρετη ζωή, αλλά και την ‘‘θεωρία του Θεού’’; Η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά στοχεύει στην εγκράτεια από όλες τις εμπαθείς καταστάσεις προκειμένου διαμέσου αυτής να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ δημιουργήματος και Δημιουργού.
Η νηστεία είναι μεν η αποχή από τις αρτύσιμες τροφές, αλλά είναι και η πνευματική κάθαρση. Νηστεία σημαίνει όχι μόνο στέρηση κάποιων υλικών τροφών, αλλά και αποτίναξη των αδυναμιών μας. Και εδώ κρύβεται η διαφορά της νηστείας από την δίαιτα. Δυστυχώς η περιρρέουσα κοινωνική αντίληψη ταυτίζει την νηστεία με την δίαιτα, δηλ. την αποχή του ανθρώπου από ορισμένες διατροφικές συνήθειες με σκοπό τον σωματικό του καλλωπισμό. Η νηστεία δεν στοχεύει σε καμμία αυτοδικαίωση, απεναντίας θέτει ως στόχο την ψυχοσωματική εγκράτεια. Το κέντρο βάρος της ρίπτεται στην ταπείνωση και στην εγκοπή του ιδίου θελήματος, οι οποίες είναι οι βάσεις για την ανύψωση ενός στέρεου πνευματικού οικοδομήματος. Λίαν εύστοχα ένας πανέμορφος ύμνος της Εκκλησίας μας θα διακηρύξει: «Νηστεύσωμεν, ἀδελφοί, σωματικώς· νηστεύσωμεν καὶ πνευματικώς.»(Εσπέριο στιχηρό Τετάρτης Α’ Νηστειών)
Υπάρχει όμως σήμερα και μια κατηγορία ανθρώπων που ηθελημένα αγνοούν τον θεσμό της νηστείας. Προβαίνουν μάλιστα αυτές τις ημέρες και σε διάφορες αταξίες (π.χ. καρναβαλικές εκδηλώσεις, κρεατοφαγίες κ. ά.) που όχι μόνο απάδουν της χριστιανικής τους ταυτότητας, αλλά και αμαυρώνουν την ιερότητα των ημερών. Αντί να ξεκινάει ο αγώνας της πνευματικής συντριβής, κυριαρχεί ένα «τρελό πανηγύρι» ξεφαντώματος και ξεγνοιασιάς. Ποια η σχέση αυτού με την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής; Ουδεμία! Απλούστατα μια λανθασμένη και άστοχη λαϊκή παράδοση υπερισχύει έναντι ενός πανάρχαιου και σωτήριου θεσμού.
Ιδού λοιπόν από απόψε με τον κατανυκτικό εσπερινό θα περάσουμε το κατώφλι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής! Καιρός μετανοίας και νηστείας! Καιρός τα λάθη του παρελθόντος να τα διορθώσουμε! Καιρός για την πνευματική ανατροπή του εαυτού μας! Καιρός όχι πνευματικού εφησυχασμού, αλλά πνευματικής ετοιμότητας! Δίχως την μετάνοια μας και την νηστεία μας η χάρις του Θεού δεν ελκύεται στη ζωή μας! Εάν θέλουμε πραγματικά μέσα από το ταξίδι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να φθάσουμε στον αναστάσιμο προορισμό μας, οφείλουμε κατά τον Μέγα Βασίλειο, να «νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτὴ καὶ εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ.[2]» Αμήν!
Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος
[1] Μ. Βασιλείου, Λόγος Α΄ περί νηστείας, MPG 31, 173.2.
[2] Μ. Βασιλείου, Λόγος Β΄ περί νηστείας, MPG 31, 196.44.
Ένας κανόνας δικαίου παγιώνεται εντός του κοινωνικού συνόλου με την συνεχή και ομοιόμορφη επανάληψη της εφαρμογής του. Αντίστοιχα και ένα πρότυπο συλλογικής ή ατομικής συμπεριφοράς καθιερώνεται σε μια κοινωνία με την διαρκή επανάληψή του. Με αυτό τον τρόπο τόσο ο κανόνας, όσο και μια συμπεριφορά θεσμοποιούνται. Γίνονται θεσμοί, αποκτώντας μια ιδιαίτερη κοινωνική αξία και συνεπάγοντας ορισμένες υποχρεώσεις από μέρους των πολιτών. Από αρχαιοτάτων χρόνων υπάρχουν θεσμοί διαφόρων μορφών και κατηγοριών(κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτιστικοί, οικογενειακοί κ. ά.). Οι θεσμοί εξυπηρετούν την κάθε ανθρώπινη κοινότητα αφού χάριν αυτών επιτυγχάνεται η κοινωνική οργάνωση, η κοινωνική ευταξία και η αρμονική κοινωνική συμβίωση. Θεσμούς όμως δεν διαθέτει μόνο η κοινωνία, εμπεριέχει και η Εκκλησία. Η Εκκλησία μπορεί να είναι ο Θεανθρώπινος οργανισμός στον οποίο εγκεντρίζονται τα μέλη του, αλλά δεν παύει να είναι και τρόπος ζωής. Σε αυτή την πνευματική βιωτή ενυπάρχουν κάποιοι κανόνες, η εφαρμογή των οποίων προάγει τον χριστιανό στη σωτηρία. Όπως οι δημοκρατικοί νόμοι διασφαλίζουν την δημοκρατία του συνόλου, το ίδιο και οι ιεροί κανόνες και θεσμοί οδηγούν στην πνευματική λύτρωση και στην αγιότητα του βίου.
Γιατί όμως να γίνεται μνεία στους θεσμούς της Εκκλησίας μας; Διότι η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας παραπέμπει σε έναν πανάρχαιο θεσμό, αυτόν της ‘‘νηστείας’’. Τονίζει ο Κύριός μας μεταξύ των άλλων: « Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ώσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσιν γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσιν τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν.» (Ματθ. στ’, 16). Ο Θεάνθρωπος Κύριος έρχεται με την φράση του αυτή και στηλιτεύει την φαρισαϊκή νηστεία, καταδεικνύοντας τον αληθινό σκοπό της. Δεν κατακρίνει τους Φαρισαίους επειδή νήστευαν, αλλά γιατί νήστευαν προς επίδειξη. Μάλιστα έμεναν άπλυτοι και ατημέλητοι προκειμένου να δείχνουν καταβεβλημένοι από τον κόπο της νηστείας και να απολαμβάνουν τα ‘‘εύσημα’’ του κόσμου. Όλα γίνονταν από κενοδοξία. Άραγε τότε έχει αξία η νηστεία; Στόχος της ποιος είναι; Ο έπαινος των ανθρώπων ή ο έπαινος του Θεού; Ο εμφανής τρόπος άσκησής της έμπροσθεν των άλλων ή η αφανής εφαρμογή της ενώπιον του Δημιουργού;
Η νηστεία στην Ιερά μας Παράδοση είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα. Πρόκειται για μια θεοδίδακτη και θεοπαράδοτη εντολή και όχι για ένα ανθρώπινο αποκύημα. Τι μας υπενθυμίζει η Κυριακή της Τυροφάγου; Την έξωση των Πρωτοπλάστων από τoν Παράδεισο! Και η αιτία ήταν η παράβαση της εντολής της νηστείας και κατ’ επέκταση η παρακοή του θελήματος του Θεού. Δεν σεβάστηκαν και καταπάτησαν την απαγόρευση του Θεού να μην δοκιμάσουν ούτε ένα καρπό από το ‘‘δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού’’. Η πρώτη εντολή του Θεού στο ανθρώπινο γένος ήταν το αγαθό της νηστείας. Ο Αδάμ και η Εύα όχι μόνο δεν την εφάρμοσαν αλλά ενέδωσαν και στην προσβολή του διαβόλου. Έτσι η πράξη τους αυτή έφερε την έξοδό τους από τον κήπο της Εδέμ και την υπαγωγή τους από την αθανασία στον θάνατο, από την αφθαρσία στην φθορά.
Ο ερχομός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί της γης σηματοδοτεί την αναγέννηση του νέου Αδάμ της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός προτού ξεκινήσει το απολυτρωτικό του έργο, νηστεύει 40 ολόκληρες ημέρες. Την ανυπακοή του πρώτου Αδάμ την αντικαθιστά με την υπακοή Του στο θέλημα του Ουρανίου Πατρός. Κατά συνέπεια η νηστεία προσλαμβάνει θεοειδή χαρακτήρα.
Η νηστεία γενικότερα εμπερικλείεται στην Παλαιά, αλλά και στην Καινή Διαθήκη. Εκτός αυτών των χριστιανικών πηγών η νηστεία προβλέπεται και από τους ιερούς κανόνες. Ο κυριότερος όλων είναι ο 69ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων, όταν έρχεται και επιβάλλει την νηστεία στην χριστιανική ζωή και αναγνωρίζει ως λόγο κατάλυσής της μόνο την σωματική ασθένεια. Ήδη η Αποστολική Σύνοδος (49μ.Χ.) θεσπίζει την νηστεία ως αναγκαίο μέσο για την ψυχική σωτηρία. Η νηστεία εξάλλου δεν είναι παρά μια πνευματική άσκηση, η οποία οφείλει να καταλήγει στην αρετή. Μέσω αυτής οι άγιοι της Εκκλησίας μας έλαβαν ουράνια χαρίσματα. Με την αδιάλειπτη προσευχή και την τακτική νηστεία τους εκδίωξαν ακόμη και το γένος των δαιμόνων. Ο Μέγας Βασίλειος θα γράψει πως: «η νηστεία χειραγωγεί τους πιστούς στην κατά Θεόν πολιτεία[1]». Μήπως ο Μωυσής, ο Ηλίας και ο Τίμιος Πρόδρομος δεν ασκήθηκαν στο στάδιο της νηστείας και κατόρθωσαν όχι μόνο την ενάρετη ζωή, αλλά και την ‘‘θεωρία του Θεού’’; Η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά στοχεύει στην εγκράτεια από όλες τις εμπαθείς καταστάσεις προκειμένου διαμέσου αυτής να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ δημιουργήματος και Δημιουργού.
Η νηστεία είναι μεν η αποχή από τις αρτύσιμες τροφές, αλλά είναι και η πνευματική κάθαρση. Νηστεία σημαίνει όχι μόνο στέρηση κάποιων υλικών τροφών, αλλά και αποτίναξη των αδυναμιών μας. Και εδώ κρύβεται η διαφορά της νηστείας από την δίαιτα. Δυστυχώς η περιρρέουσα κοινωνική αντίληψη ταυτίζει την νηστεία με την δίαιτα, δηλ. την αποχή του ανθρώπου από ορισμένες διατροφικές συνήθειες με σκοπό τον σωματικό του καλλωπισμό. Η νηστεία δεν στοχεύει σε καμμία αυτοδικαίωση, απεναντίας θέτει ως στόχο την ψυχοσωματική εγκράτεια. Το κέντρο βάρος της ρίπτεται στην ταπείνωση και στην εγκοπή του ιδίου θελήματος, οι οποίες είναι οι βάσεις για την ανύψωση ενός στέρεου πνευματικού οικοδομήματος. Λίαν εύστοχα ένας πανέμορφος ύμνος της Εκκλησίας μας θα διακηρύξει: «Νηστεύσωμεν, ἀδελφοί, σωματικώς· νηστεύσωμεν καὶ πνευματικώς.»(Εσπέριο στιχηρό Τετάρτης Α’ Νηστειών)
Υπάρχει όμως σήμερα και μια κατηγορία ανθρώπων που ηθελημένα αγνοούν τον θεσμό της νηστείας. Προβαίνουν μάλιστα αυτές τις ημέρες και σε διάφορες αταξίες (π.χ. καρναβαλικές εκδηλώσεις, κρεατοφαγίες κ. ά.) που όχι μόνο απάδουν της χριστιανικής τους ταυτότητας, αλλά και αμαυρώνουν την ιερότητα των ημερών. Αντί να ξεκινάει ο αγώνας της πνευματικής συντριβής, κυριαρχεί ένα «τρελό πανηγύρι» ξεφαντώματος και ξεγνοιασιάς. Ποια η σχέση αυτού με την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής; Ουδεμία! Απλούστατα μια λανθασμένη και άστοχη λαϊκή παράδοση υπερισχύει έναντι ενός πανάρχαιου και σωτήριου θεσμού.
Ιδού λοιπόν από απόψε με τον κατανυκτικό εσπερινό θα περάσουμε το κατώφλι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής! Καιρός μετανοίας και νηστείας! Καιρός τα λάθη του παρελθόντος να τα διορθώσουμε! Καιρός για την πνευματική ανατροπή του εαυτού μας! Καιρός όχι πνευματικού εφησυχασμού, αλλά πνευματικής ετοιμότητας! Δίχως την μετάνοια μας και την νηστεία μας η χάρις του Θεού δεν ελκύεται στη ζωή μας! Εάν θέλουμε πραγματικά μέσα από το ταξίδι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να φθάσουμε στον αναστάσιμο προορισμό μας, οφείλουμε κατά τον Μέγα Βασίλειο, να «νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτὴ καὶ εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ.[2]» Αμήν!
Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος
[1] Μ. Βασιλείου, Λόγος Α΄ περί νηστείας, MPG 31, 173.2.
[2] Μ. Βασιλείου, Λόγος Β΄ περί νηστείας, MPG 31, 196.44.