"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αχ! να 'ξε­ρες τι εί­ναι να δεις τον Χρι­στό με τα μά­τια!
Μό­λις Τον βλέ­πεις, μέσα σου γε­μί­ζεις μια απε­ρί­γρα­πτη χαρά.
Όμως σε κα­τα­λαμ­βά­νει και ένα ασυγ­κρά­τη­το δέος, ώστε αυ­θόρ­μη­τα λυ­γί­ζουν τα πό­δια, πέ­φτεις μπρο­στά του μπρού­μυ­τα και με αστα­μά­τη­τους λυγ­μούς, μέ­νεις εκ­στα­τι­κός.
Εκεί τι να πεις, πα­ρου­σία Θεού. Μόνο θαυ­μά­ζεις, συν­τρί­βε­σαι και κλαις αστα­μά­τη­τα...
Μωρέ όχι μια μέρα και δυο, τρεις μή­νες δεν μπο­ρού­σα να στα­μα­τή­σω τα δά­κρυα. Ο γλυ­κύ­τα­τος πό­θος σε κα­τα­καί­ει.
Όσο και να θέ­λεις δεν μπο­ρείς να βα­στά­ξης τον εαυ­τό σου.
Μετά τους τρεις μή­νες, λι­γό­στευ­σαν τα δά­κρυα, αλλά η μνή­μη δεν εξα­λεί­φε­ται...
Γέρων Χαράλαμπος Διονυσιατης .

Δεν πρέπει λοιπόν, Πέτρε, επειδή τώρα με ομολόγησες Υιό του Θεού, να περιμένεις για τον λόγο αυτό και μόνο στεφάνους και να νομίζεις ότι είναι αρκετό αυτό για σένα για τη σωτηρία σου, και να αισθάνεσαι λοιπόν τον εαυτό σου ασφαλή και αναπαυμένο, διότι τάχα πραγματοποίησες το παν με το να με ομολογήσεις απλά με τα λόγια.
Μπορώ βέβαια επειδή είμαι Υιός του Θεού, να μη σε αφήσω να λάβεις πείρα των δυσχερειών· δεν το θέλω όμως αυτό για χάρη σου, ώστε να συνεισφέρεις και ο ίδιος κάτι και να γίνεις άξιος για μεγαλύτερες τιμές.
Ούτε βέβαια, εάν κανείς είναι κριτής των αγώνων και έχει αθλητή ένα φίλο του, θα θελήσει να τον στεφανώσει απλά και μόνο από εύνοια, αλλά και για τους δικούς του κόπους, και προπαντός γι’ αυτό, επειδή τον αγαπά· έτσι και ο Χριστός αυτούς τους οποίους ιδιαιτέρως αγαπά, αυτούς κατεξοχήν θέλει να προκόπτουν, και με τη δική τους προαίρεση και όχι μόνο από τη βοήθειά Του.
Γιατί λοιπόν, φοβάσαι, Πέτρε, όταν ακούς για θάνατο;
Διότι τότε θα με δεις περιβεβλημένο τη δόξα του Πατρός.
Εάν δε εγώ θα είμαι περιβεβλημένος με δόξα, και εσείς θα είστε (Ιω. 17, 24: «πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ᾿ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου>>
Πάτερ, θέλω εκείνοι τους οποίους μου έχεις δώσει, να είναι μαζί μου όπου είμαι εγώ, για να βλέπουν και απολαμβάνουν την δόξα μου την οποία προαιωνίως μου έχεις δώσει, διότι με έχεις αγαπήσει προ πάντων των αιώνων, πριν να τεθούν τα θεμέλια του κόσμου)»· διότι δε θα παύσουν στην παρούσα ζωή τα δικά σας· αλλά θα σας αναμένει κάποιο άλλο καλύτερο τέλος.
Κι όμως παρά το ότι ανέφερε τα ευχάριστα, δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτά, αλλά τα ανέμιξε και με τα φοβερά με το να κάνει αναφορά στο δικαστήριο εκείνο και τις αναπόφευκτες ευθύνες και την αμερόληπτη απόφαση και την αλάνθαστη κρίση.
Ασφαλώς δεν άφησε να φανεί ο λόγος μόνο μελαγχολικός, αλλά τον συνδύασε και με ευχάριστες ελπίδες.
Διότι δεν είπε ότι θα τιμωρήσει τότε αυτούς που αμάρτησαν, αλλά ότι «θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.
Έλεγε δε αυτό υπενθυμίζοντας όχι μόνο την τιμωρία στους αμαρτωλούς, αλλά και στους ενάρετους τα βραβεία και τους στεφάνους.
Αλλά ο Κύριος μεν είπε αυτά, για να ενισχύσει το ηθικό των ενάρετων ανθρώπων, εγώ όμως πάντοτε φρίττω ακούγοντας αυτά· διότι δεν είμαι μεταξύ των στεφανουμένων.
Νομίζω δε ότι και άλλοι συμμετέχουν στον φόβο και την αγωνία μου
Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 67.

Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει.
Δεν είναι Ναός, που χτίζεται από πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός. «Και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται, εφ’ ον δ’ αν πέση λικμήσει αυτόν»
(Ματθ. και 44-45).
Ο Κύριος, όταν θα πρέπη, θά παρουσιάση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγόριους Παλαμάδες, δια να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, δια να ομολογήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας..
Απόσπασμα από την επιστολή του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου που εστάλη στον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο το 1969.

Αμαρτία είναι η διακοπή του διαλόγου ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος όταν αμαρτάνει, όπως έγινε και με τον Αδάμ, στην πραγματικότητα κάνει μονόλογο.
Μονολογεί.
Μιλάει με τον εαυτό του.
Δεν θέλει να έρθει σε επικοινωνία με τον Θεό, ούτε καν με τους ανθρώπους.
Απομακρύνεται από τούς ανθρώπους, απομακρύνεται και από την Εκκλησία. Απομακρύνεται και από αυτούς ακόμη που τον αγαπούν, γιατί θέλει να κάνει μονόλογο. Νομίζει ότι μόνος τού μπορεί να χαρεί αυτά τα οποία έκανε, αλλά και εξαιτίας των ενοχών τού.
Οπότε η μετάνοια δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο διάλογος.
Έρχεται ο Χριστός και λέει:
Όχι! Πάψε να κάνεις μονόλογο.
Βγες από τον εαυτό σου.
Σταμάτα να μιλάς με τον εαυτό σου και άρχισε την ομιλία με τον Θεό.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος.

Σκέψεις για την Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως . . .
Ο Σταυρός δεν υψώνεται μόνο για να μας δώσει δύναμη και παρηγοριά, αλλά και γιατί μας καλεί να ανέβουμε επάνω Του. Να πάρουμε την ευθύνη, γιατί μόνο επάνω στον Σταυρό τα διαλυμένα μου κομμάτια θα γίνουν πάλι μια ενότητα.
Οι Σταυροί στη ζωή μας είναι σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν τους κόβουμε, δεν τους πετάμε, τους αγκαλιάζουμε ερωτικά, θεληματικά, διότι η θυσία δεν είναι υποχρέωση, ούτε αναγκαιότητα. Με τη θυσία, ο θάνατος γίνεται ζωή. Από τον πόνο της θυσίας δεν αναβλύζει δυσωδία θανάτου, αλλά ευωδία αιωνιότητας. Το κλειδί της πόρτας του Παραδείσου, σίγουρα έχει το σημείο του Σταυρού. Μην ξεχνάμε, με ένα «Μνήσθητι» ο ληστής μπήκε στον Παράδεισο.
Σταύρωση είναι η διάγνωση της αγάπης μου. Δεν είναι ο Σταυρός κατάντια, ή στάση, αλλά κίνηση με αρχή χωρίς τέλος. Όταν αγαπάς θυσιαστικά, δεν βάζεις τέλος, βάζεις απλά μια αρχή.......διότι τέλος δεν υπάρχει. Αν βάλεις τέλος, σημαίνει ότι αρχή δεν υπήρξε πότε, άρα δεν αγάπησες θυσιαστικά, αλλά έβαλες την αγάπη και τη θυσία σε μπουκαλάκια προσδοκίας και συναλλαγής.
Πριν την Ανάσταση έχουμε τη Σταύρωση, διότι η πραγματική χαρά οφείλει να περάσει από το καμίνι του πόνου για να αντέξει στην αιωνιότητα. Σταύρωση σημαίνει αναστήλωση της αληθινής μου πραγματικότητας, η αναμέτρηση του εαυτού μου πρόσωπο με πρόσωπο, με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι άλλη, από το να πάρω εγώ τον πόνο σου ώστε να γίνει χαρά και για τους δύο μας. Και όταν αυτός ο πόνος σημαίνει να πεθάνω εγώ για να ζήσεις εσύ...είναι πόνος χαροποιός διότι δίνει ζωή καταργώντας τον θάνατο. Σαν να φυτρώνει τριαντάφυλλο στα κάρβουνα ένα πράγμα.
Σταύρωση, η πρόσκληση της προσωπικής μας ελευθερίας στα καλύτερά της. Στη ζωή μας οι Σταυροί που μας παρουσιάζονται έχουν επάνω στο ταμπελάκι το δικό μας όνομα. Εκεί υπάρχει μια πρόσκληση και μια πρόκληση ταυτόχρονα. Ποια απόφαση θα πάρουμε.
Σταυρούς θα κουβαλήσουμε, τον κανόνα μας θα τον κάνουμε, αλλά όχι μόνοι. Δεν μπορούμε να κουβαλήσουμε τα δικά μας μικρά σταυρουδάκια αν δεν μας δώσει δύναμη ο Χριστός, που κουβάλησε επάνω στον Σταυρό όλον τον κόσμο. Είναι η στιγμή που ο Χριστός γίνεται σαν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο. Αλλάζουν οι ρόλοι. Εμείς πάμε για Σταύρωση και ο Χριστός μας βοηθάει. Σαν τον Χρυσό που περνάει μέσα από τη φωτιά. Την ώρα όμως που πονάς και υποφέρεις υπάρχει αυτός ο γλυκύς Χριστός που αναφωνεί «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Τρέχεις στην αγκαλιά Του και βρίσκεις ανάπαυση, παρηγοριά και θεραπεία.
Μην ξεχνάμε άλλο η αδυναμία να ανέβω στον Σταυρό λόγω βολέματος και άλλο από συνειδητοποιημένη αδυναμία. Εκεί έχουμε το Μυστήριο της προαιρέσεως. Και να θέλεις να αποφύγεις τη Σταύρωση πάλι θα τη βρεις μπροστά σου. Δυσκολίες υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρχουν. Βλέπουμε καταστάσεις που γίνονται Σταυροί, έχουμε τους Σταυρούς που μπαίνουμε σε διάλογο με τον ίδιο τον Θεό για να ανέβουμε επάνω. Υπάρχει ωστόσο και η τραγικότητα να ανεβάσω άλλον επάνω στον Σταυρό και να γίνω ο δήμιός του! Όπως και να ονομάσω, ή να βλέπω Σταυρούς εκεί που δεν υπάρχουν, διότι έτσι αναπαύεται η φιλαυτία μου! Και τέλος, έχουμε Σταυρούς που έρχονται ξαφνικά και βίαια, αλλά μην ξεχνάμε ότι μετά από κάθε Σταύρωση, η Ανάσταση είναι αυτή που θα κερδίσει στο τέλος.
Οι διάλογοι των δύο ληστών είναι το πώς της Σταύρωσης μοιάζει κάτι σαν μια τελική αναμέτρηση.
Κύριε βοήθησε μας, όχι να μας πάρεις τον Σταυρό, αλλά να μας δώσεις δύναμη να τον κουβαλήσουμε μέχρι τέλους ώστε να γευτούμε την Ανάσταση.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
euxh.gr - Σταυρός ! Η αναμέτρηση με την εσωτερική μου αλήθεια.

https://www.youtube.com/watch?v=fTqrWZF ... 2BJ4AaABAg

Γίνονται θαύματα σήμερα; - π. Λίβυος

Η Παναγία δεν είναι απλώς Παρθένος. Είναι η Παρθένος. Η Αειπάρθενος. Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης βλέπει στο πρόσωπο κάθε παρθένου το τέλος της κυριαρχίας του θανάτου. Και πραγματικά ο θάνατος που κληροδοτείται από τον γενάρχη στους απογόνους του σταματά κάθε φορά στο σώμα του ή της παρθένου. Έτσι το παρθενικό σώμα γίνεται το τέλος της διαδοχής των θανάτων που άρχισαν από τον πρώτο άνθρωπο και έφθασαν ως αυτό. Ο Χριστός, ως Υιός της Παρθένου που δεν έχει φυσικό απόγονο, είναι η καινή κτίση.
Η παρθενία ως απλή βιολογική κατάσταση δεν έχει καμιά θεολογική ή σωτηριολογική σπουδαιότητα. Η παρθενία της Παναγίας δεν είναι απλή βιολογική, αλλά καθολική ψυχοσωματική κατάσταση. Είναι η κατάσταση της πλήρους και καθολικής αναφοράς στο Θεό. Είναι το ήθος της. Η Παρθένος δεν κατέχει τίποτα για τον εαυτό της. Δεν κατέχεται από τίποτα και από κανένα, αλλά προσφέρει τα πάντα και τον εαυτό της εξολοκλήρου στο Θεό: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Έτσι ολοκληρώνεται η παρθενία. Διαφορετικά δεν έχει καμιά ιδιαίτερη άξια. Άλλωστε και η Εύα που οδήγησε τον κόσμο στην πτώση ήταν παρθένος. Ως παρθένος συνέλαβε τη συμβουλή του διαβόλου και γέννησε την παρακοή και το θάνατο. Η Παναγία όμως με την απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή της στο Θεό γέννησε το Χριστό που έφερε στον κόσμο τη σωτηρία και την ανακαίνιση.
Η καινή κτίση, που εισάγεται στον κόσμο με την Παναγία, πραγματοποιείται με σύμπτωση αντιθέσεων. Ό,τι προηγουμένως γινόταν ως έκτακτη επέμβαση του Θεού στην ιστορία, δηλαδή ως θαύμα, παρουσιάζεται με την Παναγία ως καινή φύση και ιστορία. Η παρθενία συμβαδίζει με τη μητρότητα. Η διακοπή της διαδοχής των θανάτων συμπίπτει με την απαρχή της φανερώσεως της ζωής. «Η γαρ αυτή και παρθένος και μήτηρ, καινοτομούσα την φύσιν τη συνόδω των αντικειμένων, είπερ των αντικειμένων παρθενία και γέννησις».
Στη σύμπτωση αυτή των αντιθέσεων κορυφώνεται η ανθρώπινη συνεργασία στο έργο της σωτηρίας. Η παρθενία ως καθολική αυτοπροσφορά του ανθρώπου προς τον Θεό, ως τέλειος κατά κόσμο θάνατος, συνάπτεται με την πλήρη αυτοπροσφορά του Θεού προς τον άνθρωπο με την τέλεια ενανθρώπηση. Έτσι η Παναγία γίνεται η απαρχή της καινής κτίσεως και ο οδηγός της πνευματικής τελειώσεως. «Αύτη τε απαρχή αγία και της προς τον Θεόν φερούσης ηγεμών ανθρώποις». Αυτή δέχεται πρώτη το πλήρωμα της χάριτος του Θεού και το κάνει μεθεκτό στον καθένα κατά το μέτρο της καθαρότητός του. Θαυμάσια περιγραφή του προσώπου και της ζωής της Παναγίας ως προτύπου πνευματικής τελειώσεως παρουσίασε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε ομιλία εις τα εισόδια της Θεοτόκου.
Η Παναγία τοποθετείται ψηλότερα από τις αγγελικές δυνάμεις. Είναι «τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφίμ». Το μεγαλείο που γνωρίζει η ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο της Παναγίας υπερβάλλει το μεγαλείο ολόκληρης της κτίσεως. Έτσι κατανοείται και ο χαιρετισμός της που συναντούμε στο Θεοτοκάριο: «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα». Στο μεγαλείο αυτό της Παναγίας μετέχει και κάθε άνθρωπος που ζει κατά το πρότυπο της Παναγίας.
Γ. Μαντζαρίδης

Αφού περάσαμε, Χριστέ Λόγε,
την τρίτη εβδομάδα των σεπτών Νηστειών,
αξίωσέ μας να αντικρίσουμε
το ξύλο του ζωηφόρου Σταυρού Σου
και με ευλάβεια να το προσκυνήσουμε.
Και ψάλλοντας όπως πρέπει,
να δοξάσουμε τη δύναμή Σου,
να υμνήσουμε τα Πάθη Σου,
και να φθάσουμε καθαροί
στην ένδοξη και αγία Ανάσταση,
στο μυστικό Πάσχα,
μέσω του οποίου ο Αδάμ
επέστρεψε ξανά στον Παράδεισο.
***
Άσωτη ζωή ποθώντας
και βίο μολυσμένο,
σκοτίστηκα κι εγώ, ο άσωτος.
Λάμψε μέσα μου, Λόγε,
μια ακτίνα επιστροφής·
Εσύ,
που το φως του ήλιου,
με το Πάθος Σου
σκότισες .
[ Από την ακολουθία της ημέρας]

Πώς αλλοιώς από την χοντροκοπιά μας, από την ραθυμία μας και την υπνηλία μας, θα φθάσωμε στην κατάστασι του στρουθίου που αγρυπνεί ενώπιον του Θεού;
Πώς από άνθρωποι θα γίνωμε άγιοι;
Τα μάτια μας θα πρησθούν, θα πονέσουν.
Όλα όμως αυτά θα γίνουν εξελικτικά, δεν θα γίνουν αμέσως. Οι Πατέρες της Εκκλησίας έκαναν πάρα πολλές δοκιμές, για να μπορέσουν να συνηθίσουν στην αγρυπνία.
Δεν με υποχρεώνει κανένας να αγρυπνώ και μετά να σπάω και να μην μπορώ να ξεκουράζωμαι ή να μην μπορώ να κάνω την δουλειά μου ή να κοιμάμαι όλη την νύκτα στην καρέκλα και να ταλαιπωρούμαι.
Ο Θεός δεν είναι σωματοκτόνος ούτεψυχοκτόνος.
Ο Θεός είναι ζωοδότης, σωτήρας.
Σκοτώνει τα πάθη, μας, όχι εμάς τους ίδιους.
Κοιμάσαι το μεσονύκτιο;
Η ζωή σου θα είναι πάντοτε μία ζωή αδύναμη. Παραλύει η ύπαρξίς σου, όταν δεν έχης την νύκτα δική σου, διότι δεν μπορείς να πάρης το Πνεύμα. Το μεσονύκτιο γνωρίζει και αναγνωρίζει ο Θεός, αλλά το μεσονύκτιο το μόνιμο.
Είτε είσαι στο κελλί, είτε εκτός μονής, το μεσονύκτιο να είσαι ενώπιον του Θεού.
Να ξέρης ότι αυτή η ώρα ανήκει στον Θεόν.
Αυτή η ώρα είναι η ώρα που θα παλέψης και θα αντιμετώπισης τον Θεόν, και θα πρέπει ο Θεός να γίνη ο δικός σου Θεός· είναι ή ώρα της δικής σου κλίμακος.
Το μεσονύκτιο αγρυπνεί και η Εκκλησία και παλεύει με τους δαίμονες, διότι τότε οι δαίμονες πειράζουν τους ανθρώπους και τους πλανούν οδηγώντας τους στην διασκέδασι ή στο έγκλημα. Αυτές τις ώρες υποφέρουν οι άρρωστοι, ταλαιπωρούνται οι αμαρτωλοί.
Αυτές τις ώρες, που είναι ώρες ησυχίας, το Άγιον Πνεύμα φωτίζει τον άνθρωπο, και ο Θεός αγαπάει να βρίσκη το πλάσμα του και να του μιλάη.
Τότε μπορεί κανείς να γίνεται νικητής.
Αυτές τις ώρες και οι άγιοι της Εκκλησίας μας προσκυνούν και δοξολογούν τον Θεόν, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο εγείρεται.
Πόσο ωραία παρουσιάζει το Ευαγγέλιο και η Παλαιά Διαθήκη, ιδιαίτερα οι ψαλμοί, τον Χριστόν εγειρόμενον! Εγείρεται ο Θεός την ώρα εκείνη «νικών και ίνα νικήση και συεχίση την ζωή του «νικών».
Εάν δεν θα συμμετέχωμε σε αυτή την πανεκκλησιαστική σύναξι, δεν θα μπορέσωμε να νοιώσωμε την συντροφιά, την κοινότητα της εκκλησιαστικής μας εν Χριστώ ζωής.
(Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 450-458).