"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

“…ΟΙ ΜΟΧΘΟΙ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ”
"Κανείς δεν πήρε το βραβείο χωρίς να τρέξει. Οι κόποι γεννούν τη δόξα, οι μόχθοι φέρνουν τα στεφάνια".
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Γράφει ο άγιος Αυγουστίνος πώς η “Βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή και πως για να μπεί κανείς μέσα θα πρέπει να σκύψει ή να είναι παιδί”.
Αν δεν μάθεις εκούσια να ταπεινώνεσαι κι αν δε μάθεις να πατάς τα θέλω και τον εγωϊσμό σου για χάρη του άλλου, δεν βγαίνει η ζωή. Πρέπει να μπορείς να χαμηλώσεις μα και να μπορείς να σιωπάς. Αλλιώς θα γυρνάς σαν το αγρίμι έτοιμος να αρπαχτείς με τον καθένα ακόμα και για αφορμές ασήμαντες.Πώς το βλέπεις; Ζωή είναι αυτό; Έτσι θέλεις να περνάνε οι μέρες της ζωής σου; Μην χάνεις την ειρήνη μέσα σου. Μην χάνεις την ηρεμία σου. Δεν είναι κακό να “ξεκαβαλάς το καλάμι” που και πού. Δεν βγαίνει αλλιώς η ζωή . Είναι χαμηλή η πόρτα της. Και αν δεν κάνω λάθος έπαψες από καιρό να είσαι πιά παιδί.
π. Θεόκτιστος Δικταπανίδης

Τὸ παιδὶ θέλει κοντὰ τοῦ ἀνθρώπους θερμῆς προσευχῆς.
Ὄχι ν’ ἀρκεῖται ἡ μητέρα στὸ αἰσθητὸ χάδι γιὰ τὸ παιδί της, ἀλλὰ νὰ προσφέρει συγχρόνως καὶ τὸ χάδι τῆς προσευχῆς, ἔλεγε ὀ Άγιος Πορφύριος.
Τὸ παιδὶ αἰσθάνεται στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του τὸ πνευματικὸ χάδι, ποὺ μυστικὰ στέλνει ἡ μητέρα του, καὶ ἕλκεται πρὸς αὐτήν. Νιώθει ἀσφάλεια, σιγουριά, ὅταν ἡ μητέρα μὲ τὴ συνεχῆ, τὴν ἐπίμονη καὶ θερμὴ προσευχὴ τῆς ἀγκαλιάζει τὸ παιδὶ της μυστικὰ καὶ τὸ ἐλευθερώνει ἀπ’ ὅ,τι τὸ σφίγγει.Οἱ μητέρες ξέρουν νὰ ἀγχώνονται, νὰ συμβουλεύουν, νὰ λένε πολλά, ἀλλὰ δὲν ἔμαθαν νὰ προσεύχονται. Οἱ πολλὲς συμβουλὲς καὶ ὑποδείξεις κάνουν πολὺ κακό. Ὄχι πολλὰ λόγια στὰ παιδιά. Τὰ λόγια χτυπᾶνε στ’ αὐτιά, ἐνῶ ἡ προσευχὴ πηγαίνει στὴν καρδιά. Προσευχὴ χρειάζεται, μὲ πίστη δίχως ἄγχος, ἀλλὰ καὶ καλὸ παράδειγμα.
Κάποια μέρα ἦλθε ἐδῶ στὸ μοναστήρι μία μητέρα ἀπελπισμένη γιὰ τὸν γιό της, τὸν Γιῶργο. Ἦταν πολὺ μπερδεμένος. Γύριζε ἀργὰ τὴ νύκτα μὲ παρέες ὄχι καλές. Ἡ κατάστασή του κάθε μέρα χειροτέρευε. Ἀγωνία, κλάματα ἡ μητέρα.
Τῆς λέω:
– Τίποτα, μιλιὰ ἐσύ, μόνο προσευχή.
Βάλαμε στὶς δέκα μὲ δέκα καὶ τέταρτο τὸ βράδυ κοινὴ ὥρα προσευχῆς. Τῆς εἶπα νὰ μὴ μιλάει καὶ ν’ ἀφήσει τὸν γιό της νὰ βγαίνει ὅ,τι ὥρα θέλει, νὰ μὴ ρωτάει, «τί ὥρα ἦταν ποὺ ἦλθες» κ.λπ., ἀλλὰ νὰ τοὺς λέει ἔτσι, μὲ πολλὴ ἀγάπη: «Φάε, Γιῶργο μου, στὸ ψυγεῖο σού ἔχομε ἀφήσει φαγητό». Καὶ νὰ μὴν τοῦ λέει τίποτ’ ἄλλο. Γενικῶς νὰ τοῦ φέρεται μὲ ἀγάπη καὶ νὰ μὴν ἀφήνει τὴν προσευχή.
Ἡ μητέρα ἄρχισε νὰ τὰ ἐφαρμόζει, ὅποτε περάσανε καμιὰ εἰκοσαριὰ ἡμέρες καὶ τῆς λέει:
– Μάνα, γιατί δὲν μοῦ μιλάς;
– Γιῶργο μου, ἐγὼ δὲν σοὺ μιλάω;
– Μάνα, κάτι ἔχεις μαζί μοῦ. Δὲν μοῦ μιλάς.
– Περίεργο πράγμα εἶναι αὐτὸ πού μοῦ λές, Γιῶργο μου. Πῶς δὲν σοὺ μιλάω; Νά, τώρα δὲν σοὺ μιλάω; Τί θέλεις νὰ σοὺ πῶ;
Κι ὁ Γιῶργος δὲν τῆς ἀπάντησε.
Μετὰ ἦλθε στὸ μοναστήρι ἡ μητέρα καὶ μοῦ λέει:
– Γέροντα, τί ἦταν αὐτὸ ποῦ μου εἶπε τὸ παιδί;
– Ἐπέτυχε ἡ μέθοδός μας!
– Ποιὰ μέθοδος;
– Ποὺ σᾶς εἶπα νὰ μὴν τοῦ μιλᾶτε, νὰ κάνετε μόνο προσευχὴ μυστικὰ καὶ τὸ παιδὶ θὰ συνέλθει.
– Λέεις νὰ εἶναι αὐτό;
– Αὐτὸ εἶναι, τῆς λέω. Θέλει νὰ τοῦ κάνεις τὴν παρατήρηση, «ποῦ ἤσουνα, τί ἔκανες;». Καὶ αὐτὸς νὰ φωνάζει, ν’ ἀντιδρᾶ καὶ νὰ ἔρχεται ἀκόμη πιὸ ἀργά.
– Πῶ, πῶ! λέει. Τί μυστήρια κρύβονται!
– Τὸ κατάλαβες; Ἐφόσον σού μιλάει ἡ κατάστασις. Αὐτὸς σὲ βασάνιζε, γιατί ἤθελε νὰ τὸν μαλώνεις, γιὰ νὰ κάνει τὰ σκέρτσα του. Δὲν τὸν μαλώνεις, στενοχωριέται. Ἀντὶ νὰ στενοχωριέσαι ἐσύ, ὅταν κάνει αὐτὸς τὰ δικά του, τώρα, ποὺ δὲν στενοχωριέσαι ἐσὺ καὶ δείχνεις ἀπάθεια, στενοχωριέται αὐτός.
Μία μέρα ὁ Γιῶργος τοὺς ἀνακοίνωσε στὸ σπίτι ὅτι φεύγει, ἀφήνει τὴ δουλειά του καὶ πάει γιὰ τὸν Καναδά. Εἶχε πεῖ καὶ στ’ ἀφεντικό του: «Φεύγω, βρὲς ἄλλον νὰ μ’ ἀντικαταστήσει στὴ δουλειά». Ἐγώ, ἐν τῷ μεταξύ, εἶπα στοὺς γονεῖς:
– Ἐμεῖς θὰ κάνομε προσευχή.
– Μὰ εἶναι ἕτοιμος…. Θὰ τὸν βουτήξω! λέει ὁ πατέρας του.
– Ὄχι, μὴν τόνε πειράξεις, τοῦ λέω.
– Μὰ φεύγει τὸ παιδί, Γέροντα!
Λέω:
– Ἂς φεύγει. Ἐσεῖς νὰ ἐπιδοθεῖτε στὴν προσευχὴ κι ἐγὼ μαζί σᾶς.
Μετὰ δύο-τρεῖς μέρες ἦταν Κυριακή. Πρωὶ πρωὶ ὁ Γιῶργος τοὺς λέει:
– Ἐγὼ φεύγω, θὰ πάω μὲ τοὺς φίλους μου.
– Καλά, ὅπως θέλεις, τοῦ λένε.
Ἔφυγε. Πῆρε τοὺς φίλους του, δύο κοπέλες καὶ δύο ἀγόρια, νοικιάσανε ἕνα αὐτοκίνητο καὶ ξεκινήσανε γιὰ τὴ Χαλκίδα. Πήγανε ἀπὸ δῶ, ἀπὸ κεῖ… Μετὰ πήγανε στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ρῶσο κι ἀπὸ κεῖ τραβήξανε Μαντούδι, Ἁγία Ἄννα, πέρα στὰ Βασιλικά. Πήγανε, κάνανε μπάνιο στὸ Αἰγαῖον Πέλαγος, φάγανε, ἠπίανε, γλεντήσανε. Μετὰ ἐπήρανε τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Εἶχε σουρουπώσει. Ὁ Γιῶργος ὁδηγοῦσε. Ἐκεῖ, στὴν Ἁγία Ἄννα, χτυπάει τ’ αὐτοκίνητο στὸ ἀγκωνάρι ἑνὸς σπιτιοῦ. Τὸ στραπατσάρισαν. Τί νὰ κάνουνε τώρα; Τὸ πήρανε σιγὰ σιγὰ καὶ τὸ φέρανε στὴν Ἀθήνα.
Ἔφθασε πρωὶ πρωί, νύκτα, στὸ σπίτι. Δὲν τοῦ εἶπαν τίποτα οἱ γονεῖς. Αὐτὸς ἔπεσε καὶ κοιμήθηκε. Μετὰ τὸν ὕπνο ἐσηκώθηκε καὶ λέει:
– Πατέρα, αὐτὸ κι αὐτό… Τώρα πρέπει νὰ φτιάξομε τ’ αὐτοκίνητο κι ἔχει πολλὰ λεφτά.
Τοῦ λέει:
– Παιδί μου, ἐσὺ ξέρεις. Ἐγὼ ἔχω χρέη, ἔχω τὶς ἀδελφές σου… Τί θὰ γίνομε;
– Τί νὰ κάνω, πατέρα;
– Ὅ,τι θέλεις, κᾶνε. Μεγάλος εἶσαι, μυαλὸ ἔχεις. Σύρε στὸν Καναδὰ νὰ κάνεις λεφτά, νά…
– Δὲν μπορῶ, τοῦ λέει. Πρέπει νὰ τὸ φτιάξομε τώρα.
– Δὲν ξέρω, τοῦ λέει. Κανόνισε.
Λοιπόν, βλέποντας ἔτσι τὸν πατέρα, ἔφυγε. Πάει, βρίσκει τ’ ἀφεντικό του. Λέει:
– Ἀφεντικό, αὐτὸ κι αὐτὸ ἔπαθα. Δὲν θὰ φύγω. Μὴν παίρνεις ἄλλονε.
Τοῦ λέει ἐκεῖνος:
– Καλά, καλά, παιδί μου.
– Ναί, ἀλλὰ θέλω λεφτά.
– Ναί, ἀλλὰ ἐσὺ θέλεις νὰ φύγεις. Πρέπει νὰ μοῦ ὑπογράψει ὁ πατέρας σου.
– Ἐγὼ θὰ σοὺ ὑπογράψω. Ὁ πατέρας μου δὲν ἀνακατεύεται. Μοῦ τὸ εἶπε. Ἐγὼ θὰ δουλέψω καὶ θὰ στὰ δώσω.
Δὲν εἶναι θαῦμα τοῦ Θεοῦ αὐτό; Ὅταν ξαναῆλθε ἡ μητέρα, τῆς εἶπα:
– Ἐπέτυχε ὁ τρόπος ποὺ μεταχειρισθήκαμε καὶ ἡ προσευχὴ μας εἰσακούσθηκε στὸν Θεό. Καὶ τὸ δυστύχημα ἦταν ἀπ’ τὸν Θεὸ καὶ τώρα τὸ παιδὶ θὰ μείνει στὸ σπίτι καὶ θὰ σωφρονισθεῖ.
Ἔτσι ἔγινε μὲ τὴν προσευχή μας. Ἔγινε θαῦμα. Ἐκάνανε νηστεία καὶ προσευχὴ καὶ σιωπὴ οἱ γονεῖς κι ἐπέτυχαν. Ἔπειτα ἀπὸ καιρὸ ἦλθε τὸ παιδὶ καὶ μὲ ηὖρε χωρὶς νὰ τοῦ πεῖ γιὰ μένα κανεὶς ἀπ’ τοὺς δικούς του. Ὁ Γιῶργος ἔγινε πολὺ καλὸς καὶ εἶναι τώρα στὴν Ἀεροπορία. Καὶ ἔκανε καὶ ὡραία οἰκογένεια.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Βίος καὶ Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου»

«Όσοι έχουν την Αγάπη την πνευματική την ακριβή…»
Η αγάπη με την ταπείνωση, η απλότητα και η διάκριση είναι τα γνωρίσματα των Αγίων.
- Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό τους.
Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη, μαλώνουν ποιος θα δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλον.
Αγαπούν χωρίς να σκέπτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.
Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται.
- Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.
Ἁγιου Παϊσίου Ἁγιορείτου.!

Ἄν πεινάει ὁ ἐχθρός σου δῶσε του νά φάει! Ἄν διψάει, δῶσε του νά πιεῖ!
Μ᾿ αὐτήν τήν τακτική θά τόν κάνεις νά αἰσθανθεῖ τύψεις καί ντροπή.
Μήν ἀφήνεις νά σέ νικήσει τό κακό, ἀλλά νά νικᾶς τό κακό μέ τό ἀγαθό.
Προς Ρωμαίους 12, 9-21

«Ο άρτος που διανέμεται ως αντίδωρο, έχει από πριν αγιασθεί, επειδή προσφέρθηκε στον Θεό.
Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί τον δέχονται με ευλάβεια μέσα στην δεξιά κυρτή τους παλάμη και ασπάζονται το δεξί χέρι του Ιερέως που πριν από λίγο ακούμπησε και κομμάτιασε το πανάγιο Σώμα του Σωτήρος Χριστού. Επειδή αγιάσθηκε ολόκληρο, γι’ αυτό πιστεύεται από την Εκκλησία μας ότι το χέρι του λειτουργού μεταδίδει αυτόν τον αγιασμό σε όσους το αγγίζουν και το ασπάζονται»
Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Τα καλά που μας έδωσε ο Θεός, ας μην τα αφήσουμε να σαπίσουν στις αποθήκες, ας βρούμε λύσεις που ο Θεός δεν θέλει.
“Αλλά στις μέρες μας -όπου η αποχώρηση από το θέλημα του Θεού είναι χαρακτηριστική-και η έλλειψη αγάπης επικρατεί στις ανθρώπινες σχέσεις, η “πλουτοκρατία” τείνει να παίρνει τη μορφή μαστιγίου και να απειλεί τα ίδια τα θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών.
Σχεδόν όλοι μας εκτιμούμε τα πάντα με χρήματα, και για χάρη του τιμή, συνείδηση, θρησκεία και κάθε πολύτιμο πράγμα που έχει ο άνθρωπος πωλείται.
Χρυσός και χρήματα – αντικατέστησαν τον Χριστό.
Αυτή η ανοησία επικρατεί παντού.
Και αναρωτιέται κάποιος: ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
Φυσικά, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!
Σωτηρία υπάρχει μόνο αν ο άνθρωπος ΞΥΠΝΗΣΕΙ και ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟ με τον ΘΕΟ.Το πιο ισχυρό όπλο του ανθρώπου είναι η σκέψη.
Αλλά, η σκέψη δίνεται για συζήτηση και συνεργασία με τον Θεό. Για χάρη του διαλόγου.
Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται μόνος του, και κάνει μονόλογο με τον εαυτό του, όπως και ο ανόητος πλούσιος, τότε καταστρέφεται.
Οι σκέψεις του είναι πάντα ατομικές και εγωιστικές.
Αλλά, όταν μιλάς με τον Θεό, που είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ, τότε αυτός ο διάλογος σε οδηγεί πάντα στο ΦΩΣ και στην ΕΥΤΥΧΙΑ.
Ο Θεός τοποθετεί τα γήινα καλά στα χέρια μας, και δίνει σε εμάς, για εμάς και για τους άλλους.
Ας μην σκεφτόμαστε άσχημα για τη χρήση τους.
Ο πλούσιος άνθρωπος έκλεισε στην ψυχή του σιτάρι, μαγαζιά, μετοχές, καταθέσεις, χρήματα, και άφησε ήσυχο τον Θεό και τους ανθρώπους.
Τα καλά που μας έδωσε ο Θεός, ας μην τα αφήσουμε να σαπίσουν στις αποθήκες, ας βρούμε λύσεις που ο Θεός δεν θέλει.
Μόνο ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να σκέφτεται και να επικοινωνεί.
Όποιος αλληλεπιδρά με τον Θεό γίνεται θεϊκός. “
+ΙΓΝΑΤΙΟΣ
Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος & Κανίνης

Πόσες φορές ή ψυχή μας σκοτεινιάζει, μαῦρα σύννεφα τὴ σκεπάζουν, λογισμοὶ ἀπελπισίας τὴν ταλαιπωροῦν καὶ τὴ ρίχνουν σέ ἀπογοήτευση καὶ θλίψη!
Γιατὶ τὰ πράγματα δέν ἦλθαν ὅπως τὰ περιμέναμε, γιατὶ ἀποτύχαμε σὲ κάποιες προσπάθειές μας, γιατί κάποια ἀδικία συνέβη ἢ ἀρρώστια σοβαρὴ μᾶς ἐπισκέφθηκε. Ἴσως κάποτε καὶ χωρὶς συγκεκριμένη αιτία πέφτουμε σὲ δυσθυμία καί χάνουμε τὴ χαρά μας.
Ὅμως δέν δικαιούμεθα νὰ μὴ χαιρόμαστε. Ἡ χαρὰ δὲν εἶναι μιά πολυτέλεια στὴ ζωή μας, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε καὶ χωρὶς αὐτήν. Ὄχι! Χωρίς τὴ χαρὰ δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε. Ὁ Θεός ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὴ δυνατότητα μιᾶς ζωῆς εὐλογημένης, εἰρηνικῆς, διαρκῶς χαρούμενης. Ἐκεῖνος σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε γιὰ νὰ μᾶς ἐξασφαλίσει τή χαρά. «Ἰδού γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». «Πάντοτε χαίρετε», προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος τούς Θεσσαλονικεῖς (Α’ Θεσ. ε΄ 16). Καὶ «χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε», γράφει στοὺς Φιλιππησίους (δ΄ 4). Είναι ἐντολὴ ἡ χαρά. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑποχρεωτική!
Τὴν ἐξασφαλίζει ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Τὸ τελευταῖο βράδυ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ὁ Κύριος προέτρεψε τοὺς μαθητές του να φανοῦν ἄξιοι τῆς ἀγάπης του. Καὶ γιὰ νὰ τό πετύχουν, τοὺς ζήτησε νὰ τηροῦν τίς ἐντολές του, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἴδιος τήρησε τίς ἐντολὲς τοῦ οὐράνιου Πατέρα καί μένει στὴν ἀγάπη του. Καὶ ἀμέσως ἔπειτα συμπλήρωσε: «Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμή ἐν ὑμῖν μείνῃ καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ» (Ιω. ιε΄ 11). Σᾶς τὰ εἶπα αὐτά, ὥστε ἡ χαρὰ τὴν ὁποία ἔχω Ἐγὼ αἰσθανόμενος ὅτι εἶμαι ἀγαπητός ἀπό τόν Πατέρα, νὰ μεταδοθεῖ καί σέ σᾶς καὶ νὰ μείνει μέσα σας. Καὶ ἔτσι ἡ χαρά σας θὰ εἶναι πλήρης καὶ τέλεια, διότι όπως Ἐγώ, ἔτσι κι ἐσεῖς πού θὰ εἶσθε ἑνωμένοι μὲ Ἐμένα, θὰ αἰσθάνεσθε ὅτι εἶσθε ἀγαπητοὶ ἀπὸ τὸν Πατέρα, καὶ θὰ χαίρετε όπως χαίρω καὶ Ἐγώ,
Λοιπόν; «Ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου». Καὶ τὸτε «ἡ χαρὰ ἡ ἐμή» θὰ μένει «ἐν ὑμῖν». Ἑπομένως, ὅταν ὁ Κύριος ζητούσε από τοὺς μαθητές του να μένουν στην αγάπη του διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν του, δὲν τοὺς ἐπιβάρυνε με φορτίο βαρύ καὶ δυσβάστακτο. Μάλλον τούς ἀποκάλυπτε το μυστικό της τέλειας χαρᾶς.
Ὁ κόσμος τῶν ἀγγέλων στοὺς οὐρανούς ζεῖ πάντοτε μὲ ὑποταγῇ στο θέλημα τοῦ Θεοῦ καί στις ἅγιες ἐντολές του. Γι’ αὐτὸ δὲν τοῦ ταιριάζει ἄλλη κατάσταση ἐκτὸς τοῦ νὰ χαίρουν καὶ νὰ βρίσκονται σὲ εὐθυμία, «πλήν τοῦ χαίρειν καί δι ευθυμεῖσθαι», όπως λέει ὁ Μ. Βασίλειος. Διότι οι άγιοι άγγελοι ἔχουν ἀξιωθεί να παρίστανται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὸ ἄρρητο κάλλος τῆς δόξας τοῦ Δημιουργού μας (ΕΠΕ 6,90). Όσοι μὲ τὴν ὑπακοή τους στις ἐντολές του Θεού μιμούνται τοὺς ἁγίους άγγελους, θὰ ἔχουν ὅπως ἐκεῖνοι διαρκὴ τῆ χαρὰ στὴν ψυχή τους.
Μερικές φορές ἀφαιροῦν τή χαρά οι απαισιόδοξοι λογισμοί, οι σκέψεις ποὺ στρέφονται γύρω ἀπὸ τὰ δύσκολα καὶ θλιβερά τῆς ζωῆς. «Χρὴ τὴν ψυχὴν μὴ συνεχῶς καταβλέπειν τὸ λυπηρόν, συμβουλεύει καί πάλι ό Μ. Βασίλειος, οὔτε νὰ εἶναι προσκολλημένη στὰ ἀνιαρά τῆς παρούσας ζωῆς, «άλλα πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν ὄντως ἀγαθῶν περιάγειν αὐτῆς τὸ ὄμμα»· νὰ στρέφει τὸ βλέμμα πρὸς τή θέα τῶν πραγματικῶν ἀγαθῶν. Ἔτσι θὰ γίνει κατορθωτὸ τὸ «πάντοτε χαίρειν· ἐὰν ὁ μὲν βίος πάντοτε πρὸς τὸν Θεό είναι στραμμένος, ἡ δὲ ἐλπίδα τῆς ἀνταμοιβῆς ἐλαφρύνει τίς θλίψεις τῆς ζωῆς καί ἡ σκέψη στρέφεται πρὸς τὴν ἐλπίδα τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ποὺ καὶ μόνο νὰ τὰ φαντάζεται κανείς ἀρκεῖ γιὰ νὰ γεμίσει τὴν ψυχὴ μὲ εὐφροσύνη καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσει στις καρδιές μας τὴν ἀγαλλίαση τῶν ἀγγέλων (ΕΠΕ 6, 102-104).
Ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ, ἡ σκέψη τῆς ἀγάπης του καί τῆς ἔνδοξης Βασιλείας του παρηγορεῖ τήν ψυχή καί τή στολίζει μὲ τὴ δική του χαρά. Ἐνῶ ἡ χαρὰ πού στηρίζεται στη δική μας ἀξία, στις δικές μας ἐπιτυχίες είναι εγωιστική χαρά. Μιά χαρὰ ὅμως που είναι κατάκτηση δική μας, πόσο γνήσια μπορεί να είναι; Τί μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος μόνος του να κερδίσει; Ή χαρά ἀντίθετα μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὡς καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διαφέρει ἀπό τίς ἀνθρώπινες χαρὲς ὅσο τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ ἀπό τίς ἐπιτυχίες τοῦ ἀνθρώπου.
Τελικά χαιρόμαστε ὄχι γι’ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε ἐμεῖς, ἀλλά γι’ αὐτό πού εἶναι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας! Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, «μακάριον ἑαυτόν ἡγεῖται, οὐχ ὧν ἔλαβεν αὐτός, ἀλλὰ πάντων ὧν ὁ ποθούμενος ἔχει». Ἀφήνει τὸν ἑαυτό του και στρέφεται πρός τόν Θεὸ μὲ ὅλη τὴ θέλησή του. Λησμονεῖ τή δική του φτώχεια καί κοιτάζει συνεπαρμένος τὸν πλοῦτο τοῦ Θεοῦ· τή φτώχεια του μὲν τὴν αἰσθάνεται ξένη, δικό του δὲ κτῆμα θεωρεῖ τὸν πλοῦτο τοῦ Θεοῦ. Δὲν αἰσθάνεται λοιπόν δυστυχής ἐξαιτίας τῆς φτώχειας του, ἀλλὰ θεωρεῖ πλούσιο καὶ εὐτυχή τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸν πλοῦτο τοῦ Θεοῦ (Φιλοκαλία, ΕΠΕ 22, 626-628).
Ἡ στροφὴ πρός τόν Θεό, ἡ ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν του, ἡ σκέψη τῶν δωρεῶν του μπορεῖ νὰ προσφέρει στην ψυχή τὴν ἀληθινὴ καὶ γνήσια χαρά πού ὅλοι ἀναζητοῦμε.
Από το περιοδικό: ” Ο ΣΩΤΗΡ”

…Δυστυχῶς, χριστιανοὶ ἀδελφοί μου, αὐτὸς ποὺ ἀμέλησε τὴν καρδιά του
καὶ δὲν φρόντισε γρήγορα νὰ τὴ θεραπεύσει, όχι μόνο στερήθηκε ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἐνέπεσε σὲ παντὸς εἶδους συμφορές κακῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Ἀπομάκρυνε τὴν χαρὰ, καὶ τὴν θέση της κατέλαβε ἡ λύπη, ἡ πικρία, ἡ θλίψη καὶ ἡ στενοχώρια, Ἔδιωξε τὴν εἰρήνη καὶ ἐφόρμησε στὴν καρδιὰ ἡ ταραχὴ καὶ ὁ πόλεμος, ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος. Ἀπέβαλε τὴν ἀγάπη καὶ μέσα της πέρασε τὸ μίσος, καθιστώντας αὐτὴν ἔρημη ἀπὸ κάθε ἀρετὴ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ παρηγορήσει τὴν ἄρρωστη ψυχή του.
Τελικὰ ἀποτίναξε ὅλα τὰ χαρίσματὰ καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ ὁποῖα ἔλαβε στὸ βάπτισμα, αὐτὰ ποὺ καθιστοῦν τὸν ἄνθρωπο μακάριο καὶ ἐγκατέστησε ὅλα τὰ πάθη ποὺ τὸν κάνουν δυστυχή, ἄθλιο καὶ ἐλεεινό. Ἡ κόλαση καὶ ὁ Ἅδης ἤδη καταλαμβάνουν τὴν ψυχή του.
Χριστιανοὶ ἀδελφοί μου! Ὁ Θεὸς ποὺ εἶναι πλούσιος κατὰ τὸ μέγα Τον ἔλεος, ἀφοῦ μᾶς ἔπλασε κατ᾿ εἰκόνα Του γιὰ νὰ μᾶς καταστήσει κοινωνοὺς τῆς δικῆς Του ἀγαθότητας, θέλει ὅλοι νὰ ἀξιωθοῦμε τὴν συμμετοχὴ στὴν μακάρια ζωή, ἤδη ἀπὸ τώρα ἀλλὰ καὶ στὴν μελλοντικὴ βασιλεία. Ἡ ἵδρυση τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐγκαταστάθηκε στὴν γῆ ἀνάμεσά μας ἀπὸ τὸν Τριαδικό Θεό, ἔγινε μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς ξεπλένει, νὰ μᾶς καθαρίζει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας, νὰ τοῖς αἰγιάζει καὶ νὰ μᾶς συμφιλιώνει μὲ τὸν Θεό, χαρίζοντάς μας τὴν παρρησία ἀπέναντί του. Μάς ἀνοίγει τις πύλες τοῦ Οὐρανοῦ γιὰ νὰ μᾶς εἰσάγει σ᾽ Αὐτὸν χαρίζοντάς μας τις ευλογίες τοῦ Παραδείσου καὶ κατεβάζοντας σὲ μᾶς τὰ θεία του Δώρα.
Ἡ Ἐκκλησία ιδρύθηκε γιὰ νὰ ἁγιάζει τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἔχει τὴν ἀγκαλιά της ἀνοικτὴ μὲ σκοπὸ νὰ μεῖς ὑποδέχεται. Ἐλατε λοιπόν, ἂς βιαστοῦμε ὅσοι ἔχουμε βαριὰ τὴν συνείδησή μας. Ἄς βιαστοῦμε! Εἶναι ἕτοιμη νὰ σηκώσει τὸ βαρὺ φορτίο ποὺ βαραίνει τὴν συνείδησή μας καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὸ θάρρος πρὸς τὸν Θεὸ ὥστε νὰ πλημμυρίζει ἡ καρδιά μας εὐτυχία, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν θεία μακαριότητα. Ἀμήν.
+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος
Από το βιβλίο: «Γράμματα από έναν Άγιο» Κείμενα αυτογνωσίας Αγίου Νεκταρίου Πανταπόλεως

-Γέροντα, όπως βλέπω τον εαυτό μου, κάθε μέρα γίνομαι χειρότερη, τί θα γίνη;
-Κοίταξε, ευλογημένη, υπάρχουν τρία στάδια.
Στο πρώτο στάδιο, ο Θεός δίνει καραμέλες και σοκολάτες, γιατί βλέπει την ανάγκη και την αδυναμία της ψυχής.
Στο δεύτερο, παίρνει λίγο την Χάρη Του για παιδαγωγία, για να καταλάβη ο άνθρωπος ότι χωρίς την βοήθειά Του δεν μπορεί να κάνη το παραμικρό, ώστε να ταπεινωθή και να αισθανθή την ανάγκη να καταφύγη σ᾿ Αυτόν.Και το τρίτο στάδιο είναι μια μόνιμη και σταθερή καλή πνευματική κατάσταση. Εσύ βρίσκεσαι ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο στάδιο. Προχωράς λίγο, μετά ξεχνάς την αδυναμία σου, παίρνει ο Χριστός την Χάρη Του, απογυμνώνεσαι από την θεία Χάρη, βλέπεις ξανά την αδυναμία σου και συνέρχεσαι.
Αν μου έλεγες ότι, όσο προχωράς, είσαι καλύτερα, θα φοβόμουν, γιατί θα έβλεπα ότι έχεις υπερηφάνεια. Τώρα όμως που λές ότι όλο και πιο χάλια βλέπεις τον εαυτό σου, εγώ χαίρομαι, γιατί βλέπω ότι είσαι καλά. Μη φοβάσαι. Όσο προχωράει κανείς, τόσο περισσότερο βλέπει τις ελλείψεις του και τις ατέλειές του και αυτό είναι πρόοδος.
Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές»
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Ε’