"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο στη ζωή του ανθρώπου από την προσευχή.
Κάνει το αδύνατο, δυνατό!
Kαθιστά το δύσκολο, εύκολο!
Η προσευχή είναι τόσο σημαντική για την ψυχή του ανθρώπου όπως η αναπνοή.
Όποιος δεν προσεύχεται στερείται τη συνομιλία με το Θεό και μοιάζει με το δέντρο που δεν αποδίδει καρπούς και κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. (Ματθ. 7:19).
Η νύχτα είναι πολύ κατάλληλη στιγμή για μοναχική προσευχή.
Είναι μια ώρα που όλα είναι ήσυχα και ήρεμα.
Όλα είναι σιωπηλά και η προσευχή που αναβλύζει από τα βάθη της καρδιάς στη σιωπή της νύχτας ακούγεται, και η χάρη του Θεού εγκαθίσταται στην ψυχή σε ακόμη μεγαλύτερη αφθονία.
☨ Πατριάρχης Παύλος Σερβίας
www.orthmad.gr

Ακτιστεςενεργιες
Ο Γέροντας (Παϊσιος) μου διηγήθηκε την εξής ιστορία:
«Μια φορά είχε έρθει εδώ ένας Έλληνοαμερικάνος γιατρός. Όρθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία... Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε... ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία. Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήση.
Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμα του, "άνοιξε ό ουρανός". Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οί σαράντα όροφοι από πάνω του.
Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίση πόσο!
Θαύμασα! Γιατί ένιωσα και κατάλαβα ότι ήταν "εκ Θεού". Ήταν πραγματικό... Είδε το "άκτιστο φως" [*] [*Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη θεία ενέργεια, «...θείας φύσεως κοινωνοί...»]. Τί έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα; Ήταdeν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει ή γυναίκα του:
"Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμμιά βόλτα".
"Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζη με τις φίλες της και να τον τραβάη κάθε βράδυ έξω. Μετά από λίγο διάστημα του λέει: "θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου". Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, "θέλω να πάω μόνη μου διακοπές...". Τί να κάνη; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.
Μετά ζήτησε να της νοικιάση ένα διαμέρισμα, να ζή μόνη της• κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί. Της μιλούσε, τη συμβούλευε, "Βρε τί θα νιώθουν τα παιδιά μας;". Τίποτα αυτή. Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν! Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά! Στενοχωρήθηκε!
Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάη να τη βρή. Τί να της πή όμως;...
Γονάτισε να προσευχηθή: "Θεέ μου... φώτισε με, τί να πω... τί να κάνω... για να σωθή αυτή η ψυχή...". Βλέπεις την πονούσε. "Ήθελε "να σωθή αυτή η ψυχή". Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση...• πονούσε για την κατάντια της.
Ποθούσε τη σωτηρία της. Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό... τον έλουσε με το φως Του.
Βλέπεις;... Βλέπεις;... Αυτός στην Αμερική... σε τί περιβάλλον ζούσε;... Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας, και προκοπή δεν κάνουμε!
Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!».
[απόσπασμα από το βιβλίο του Αθ. Ρακοβαλή «Ο πατήρ Παίσιος μου είπε»,

«Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή.
Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση.
Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου.
Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα, διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ.24,6 και Μαρκ. 13,7).
Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό».
Γέροντας Ιουστίνος Παρβου +
Από το βιβλίο «Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης»σελ.80-81 Εκδόσεις ΑΘΩΣ
www.orthmad.gr

"Η ευχαρίστηση που αισθανόμαστε στην Εκκλησία ...
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου
Τίποτα δέν κάνει τόσο χαρούμενη τή ζωή μας, ὅσο ἡ εὐχαρίστηση πού αἰσθανόμαστε στήν Ἐκκλησία.
Στήν Ἐκκλησία συντηρεῖται ἡ χαρά τῶν χαρούμενων ἀνθρώπων. Στήν Ἐκκλησία βρίσκεται:
Η εὐθυμία τῶν στενοχωρημένων,
Η εὐχαρίστηση τῶν λυπημένων,
Η ἀνακούφιση τῶν ταλαιπωρημένων,
Η ἀνάπαυση τῶν κουρασμένων.
Ἐλᾶτε κοντά μου, λέγει ὁ Κύριος, ὅλοι οἱ κουρασμένοι καί ἀποκαμωμένοι καί ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω.
Τί πιό ἀγαπητό, ἀπ' αὐτή τή φωνή, θά μποροῦσε νά ὑπάρξει; Τί γλυκύτερο ἀπ' αὐτή τήν πρόσκληση;
Ὁ Κύριος σέ προσκαλεῖ στήν Ἐκκλησία γιά τρυφή πνευματική. Σέ προτρέπει γιά ανάπαυση κι ὄχι γιά κόπους. Σέ μεταφέρει ἀπό τά βάσανα στήν ἀνάπαυση, σηκώνοντας τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν σου.
Ἡ πνευματική τρυφή θεραπεύει τήν ἀθυμία καί ἡ εὐφροσύνη γιατρεύει τήν λύπη."

ΝΗΣΤΕΊΑ.
Ὅσες μέρες καὶ νὰ νηστέψω,
χωρὶς συγγνώμη καὶ ἀγάπη,
εἶναι ἄχρηστες.Δὲν μὲ ὠφελοῦν σὲ τίποτα καὶ ἴσως μὲ βλάπτουν.Γιατὶ καλλιεργοῦν τὴν ὑποκρισία μου.Φαίνομαι στοὺς ἄλλους ὅτι νηστεύω,
ἀλλὰ ἐγὼ γράφω στὰ παλιά μου τὰ παπούτσια,
τοῦ Θεοῦ τὸ θέλημα.
Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότερη αἰτία,
ποὺ ὁ κόσμος μας δὲν ἀλλάζει.
Γιατὶ δὲν ἀλλάζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.
Γιατὶ ὁ χριστιανὸς εἶναι τὸ ἁλάτι,
ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἁλάτι ἔχει χαλάσει
καὶ εἶναι ἄχρηστο.
Καὶ ὄχι μόνο δὲν σώζει ἀλλὰ συνεργεῖ στὸ σάπισμα τῆς κοινωνίας μας.:⁠-⁠*:⁠-⁠*:⁠-⁠*:
(+ Μακαριστὸς Σεβασμιώτατος Σισανίου & Σιατίστης Παῦλος.+)

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης
" Παιδιά μου σας αγαπώ, γιατί αγαπάτε τον Χριστό"!

Ποιος είναι ικανός να αναφερθεί σε τέτοιο μυστήριο;
Ποιο στόμα και ποια γλώσσα θα μιλήσει; Σαστίζει και δεν μπορεί να αρθρώσει λόγο. Τώρα θα τολμήσω να αναφερθώ στην Κυρία Θεοτόκο, όσο μπορώ.
Και πάλι φοβούμαι, γιατί δεν έχω γλώσσα ικανή να περιγράφει τα πολύ μεγάλα και υψηλά.
Γιατί είμαι, όπως ο Μωυσής, ισχνόφωνος και βραδύγλωσσος, και ούτε είμαι ρήτορας για να πω λόγους κατάλληλους για τη μεγαλώνυμη και Οσία και απειρόγαμη Θεοτόκο Μαρία την Μητέρα του Κυρίου, για την οποία με δυσκολία ανθρώπινη γλώσσα θα μιλήσει.
Είναι αδύνατη και δειλιάζει γιατί δεν έχει κατάλληλο λόγο γι’ αυτήν.
Αυτή και τις ουράνιες Δυνάμεις εξέπληξε.
Απόρησαν όλοι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Αρχές, οι Εξουσίες, οι Θρόνοι, οι Κυριότητες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ.
Όλες οι στρατιές των Αγγέλων γέμισαν με μεγάλο φόβο και τρόμο.
Είδαν στη γη, μέσα σ’ αυτήν, αυτόν που βρίσκεται στους ουρανούς και ταράχτηκαν.
Έβλεπαν την Παρθένο ως ουρανό και θρόνο, και ήταν γεμάτοι φόβο, γιατί είδαν τον Άναρχο που καθόταν σε θρόνο χερουβικό να βρίσκεται μέσα σε μήτρα Παρθενική.
Φωτός, που καταλάμπρυνε τον ήλιο. Φωτός, που φώτισε τα πέρατα του κόσμου με την Αγία Τριάδα. Φωτός, που είπε:
«Εγώ είμαι το φως του κόσμου», «Εγώ ήλθα για να φωτίσω τον κόσμο». Φωτός, που αναλήφθηκε και φώτισε τα σύμπαντα στους ουρανούς και τη γη.
Ω Παναγία Παρθένε, που ξάφνιασες τις στρατιές των Αγγέλων.
Γιατί θεωρήθηκε παράδοξο θαύμα στους ουρανούς, γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της το Φως.
Παράδοξο θαύμα για τους ουρανούς να υπάρχει άλλος χερουβικός θρόνος.
Παράδοξο θαύμα για τους ουρανούς να είναι ο Υιός αυτής της γυναίκας ο Πατέρας όλων των αιώνων.
Παράδοξο θαύμα για τους ουρανούς η κοιλία της Παρθένου να έχει τον Υιόν του Θεού, Θεόν νυμφίον, τον Χριστόν. Παράδοξο θαύμα στους ουρανούς το βρέφος της Παρθένου να είναι ο Κύριος των Αγγέλων.
Ω Παναγία Παρθένε, Μητέρα του Σωτήρα, που γέννησες τον Άναρχο Λόγο, τον σύνθρονο Υιό του Πατρός, τον ομοούσιον του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, που υπάρχει προαιωνίως με τον Πατέρα και το Πνεύμα, τον Δημιουργό ουρανού και γης.
Εγκώμιο στην Υπεραγία Θεοτόκο
(Αγίου Επιφανίου, Επισκόπου Κωνσταντίας της Κύπρου)

Ο Κύριος δεν οδηγεί τους ανθρώπους στο σταυρό πριν απ’ Αυτόν.
Τους καλεί να τον ακολουθήσουν, αφού Εκείνος πρώτος κουβάλησε τον σταυρό. Προτού κάνει την κλήση αυτή τους είχε προειδοποιήσει για τα πάθη Του:
«… δει τον υιόν του ανθρώπου πολλά παθείν … και αποκτανθήναι, και μετά τρεις ημέρας αναστήναι» (Μάρκ. η’ 31).
Αυτός είναι ο λόγος που είπε πως είναι «η οδός».
Έγινε ο πρώτος στα πάθη κι ο πρώτος στη δόξα. Ήρθε για ν’ αποδείξει πως όλ’ αυτά που οι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι είναι αδύνατα, είναι δυνατά.
Και τα έκανε δυνατά.
Ο Κύριος δεν πιέζει τους ανθρώπους, δεν τους ασκεί βία.
Ο Κύριος συνιστά και προσφέρει. «Όστις θέλει…».
Οι άνθρωποι έπεσαν στην αρρώστια της αμαρτίας με την ελεύθερη βούλησή τους. Και μόνο με την ελεύθερη βούλησή τους πρέπει να θεραπευτούν από την αμαρτία.
Δεν κρύβει το γεγονός πως το φάρμακο είναι πικρό, πολύ πικρό.
Εκείνος όμως, με το να πάρει πρώτος το πικρό φάρμακο, το έκανε πιο εύκολο στους ανθρώπους.
Και πήρε το φάρμακο μ’ όλο που ο ίδιος ήταν υγιής, για να μας αποδείξει τη θαυμαστή πράξη Του.
Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

«Εγώ είπα υμείς έστε θεοί».
Γι’ αυτό μας ωνόμασε θεούς.
Γι’ αυτό κράζομε και προσευχόμαστε, για να μπορέσωμε να γίνωμε όντως τέτοιοι θεοί, που μας θέλει ο Κύριος.
Γι’ αυτό, σας λέγω, πέστε μου τι κερδίσαμε, εάν δεν κερδίσωμε αυτό το πράγμα;
Νομίζω, τίποτε!
Ας κάνωμε τον αγώνα μας με τον εαυτόν μας, με τα πάθη μας, με την άσκησί μας, για την αγρυπνία μας, για την νηστεία μας, για ο,τιδήποτε άλλο.
Ας επιποθήσωμε τον Θεόν, ας μάθωμε την ψυχή μας να κάνη γυμνάσματα, να πτεροφυήση κάποτε, μήπως τυχόν μας αξιώση ο Κύριος, μήπως τυχόν μας λυπηθή και μας ανοίξη και εμάς του ελέους του την θύρα. Θα μας την ανοίξη!
Ας κάνωμε ό,τι μπορούμε, για να φθάσωμε κάποτε εις το πρώτο εκείνο: να αγωνισθούμε τον αγώνα, την πάλη με τον Θεόν, όπως λέγαμε στην αρχή αυτής μας της κατηχήσεως.
Αυτός ο αγώνας είναι και για μένα, αυτός ο αγώνας είναι και για σας.
Αν θα ήμουνα πλούσιος εγώ, θα ήσασταν και σεις πλούσιοι. Επειδή είμαι φτωχός εγώ, γι’ αυτό είσθε και σεις φτωχοί.
Γι’ αυτό ακριβώς, όλοι μαζί ας κάνωμε αυτήν την προσπάθεια.
Επαναλαμβάνω από εκεί που άρχισα.
Τίποτε δεν κάναμε!
Κοροϊδέψαμε τον εαυτόν μας, τον Θεόν και όλον τον κόσμο, εάν δεν κάνωμε αυτό το πράγμα.
Γι’ αυτό θα σας παρακαλέσω, παιδιά μου, από εδώ και εξής να έχωμε πλέον επαφές τέτοιες.
Πώς θα αγωνισθούμε για τον Θεόν όχι με τον Θεόν.
Για τον Θεόν, για να φθάσωμε σ’ Εκείνον.
Να άρχίσωμε να προσευχώμεθα, να αρχίσωμε να εγκρατευώμαστε, να αρχίσωμε να σκιρτάμε λίγο για τον Θεόν, όπως σκιρτούν οι σάρκινες καρδιές, όταν βλέπουν τους αγαπημένους τους.
Πηγή: Αιμιλιανος ο Σιμωνοπετρίτης, “Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως”,ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004.

Τι είναι η προσευχή;
Όταν λέμε τώρα τι είναι η προσευχή, δεν θα σας πω κανένα ορισμό της προσευχής. Άμα ανοίξωμε τον άγιον Ιωάννην της Κλίμακος, άμα ανοίξωμε τον Δαμασκηνόν, άμα ανοίξωμε όλους τους αγίους, θα δούμε ότι ο καθένας έχει υπέροχους ορισμούς, οι οποίοι θα μας είναι χρήσιμοι.
Αλλά εγώ θα σας πω τώρα τι είναι η προσευχή, όπως την βιούμε μέσα εις τον αγώνα της ψυχής μας, δηλαδή, όχι αντικειμενικά τι είναι η προσευχή αλλά υποκειμενικά πώς ζούμε εμείς την προσευχή ένας που προσεύχεται, πώς νοιώθει και τι νοιώθει ότι είναι η προσευχή.
Κατ’ αρχάς είπαμε ότι η προσευχή είναι μία πορεία προς τον Θεόν.
Ο Θεός όμως είναι αόρατος. Ο Θεός είναι εις τους ουρανούς και εγώ είμαι κάτω εις την γη.
Ο Θεός είναι το φως και εγώ είμαι σκοτάδι.
Ξεύρεις τι φοβερό πράγμα είναι να μπορέση το σκοτάδι να διάλυση το φως;
Αν είναι δυνατόν το σκοτάδι να διαλύση το φως, εφ’ όσον το φως διαλύει το σκοτάδι.
Και όμως, εμείς πάμε κάτι τέτοιο να κάνωμε μέσα στην προσευχή.
Το σκοτάδι μας να το διαλύσωμε, οπωσδήποτε δια της εισελεύσεως του Θεού, για να μπούμε μέσα στον χώρο του φωτός και να γίνωμε εμείς οι ίδιοι φωτεινοί.
Ξεύρεις τι θα πη η σάρκα να μπη μέσα εις τον χώρο του πνεύματος; Η σαρξ η οποία δεν κληρονομεί ουράνιον βασιλείαν, να μπη μέσα εις τον Θεόν;
Ξεύρεις τι θα πη ο αχώρητος παντί Θεός να χωρέση μέσα στην δική μου την ψυχή;
Την ψυχή μου που δεν φθάνει ότι είναι μικρά, αλλά είναι και κατακλυσμένη, είναι γεμάτη από τα πάθη της και από τα βουλήματά της και από τις επιθυμίες της;
Όταν, λοιπόν, προσεύχωμαι, αμέσως νοιώθω το ανυπέρβλητο αυτό εμπόδιο, που με χωρίζει από τον Θεόν.
Το ότι εγώ είμαι σαρξ, τουτέστιν είμαι σάρκινος άνθρωπος (με την ευαγγελική έννοια παίρνω την λέξι «σαρξ» και όχι ότι δεν έχομε ψυχή), το ότι εγώ είμαι σαρξ και Εκείνος είναι πνεύμα.
Την προσευχή την βιούμε αρχικώς —όταν αρχίζωμε να προσευχώμεθα— ως μίαν πάλη, ως έναν αγώνα.
Αλλά προσέξτε, όχι αγώνα με την έννοια ότι είναι δύσκολο να προσευχηθώ, όχι ότι κάνω αγώνα να μαζέψω τους λογισμούς μου ή να νικήσω τον ύπνο μου ή να νικήσω τον κόπο των γονάτων μου ή που μου έρχεται να ξυστώ και δεν ξεύρω τι να κάνω και κοπιάζω για να μη ξυστώ όχι με τον αγώνα του ότι πεινάω και θέλω να πάω να φάω και λέγω «Όχι, θα συνεχίσω να προσεύχωμαι».
Δεν εννοώ τον αγώνα αυτόν αυτό είναι η άσκησις, είναι κάτι το διαφορετικό άλλο θέμα είναι αυτό.
Ομιλώ για τον αγώνα που κάνομε, όχι με τον εαυτό μας -αυτά είναι με τον εαυτό μας-, αλλά τον αγώνα που κάνομε με τον Θεόν.
Παλεύω με τον Θεόν. Ξεκάθαρα.
Αρχίζω μίαν μάχη, η οποία θα είναι επώδυνη, η οποία θα είναι ατελεύτητη —διότι δεν ξεύρω αν θα σταματήση στην άλλη ζωή—, μίαν μάχη με τον ίδιο τον Θεόν.
Όταν έλεγε «συναγωνίσασθέ μοι εν ταις προσευχαίς» ο Παύλος, κάτι τέτοιο εννοούσε.
Ένοιωθε να αγωνίζεται αυτός με τον Θεόν, είτε για τον εαυτό του είτε για τις εκκλησίες, τις οποίες είχε αναλάβει, και έλεγε «Παλέψτε και σεις με τον Θεόν, με τις προσευχές σας, ούτως ώστε να ενωθούν αυτοί οι αγώνες μας και έτσι, όλοι μαζί, να παλεύωμε μαζί του για να τον νικήσωμε».
Όπως ακριβώς, όταν δεν μπορώ να σε νικήσω, φέρνω και άλλους και τους καλώ εις βοήθειαν, για να μπορέσω να προχωρήσω.
Πηγή: Αιμιλιανος ο Σιμωνοπετρίτης, “Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως”,ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004.