"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μετά από αυτή την εμπειρία και την σχέση του με τα άρρητα μυστήρια, ο Κύριος επέτρεψε, «ίνα μη υπεραίρηται» ο Απόστολος Παύλος, να τον βρει κάποιος ανυπόφορος πειρασμός. «σκόλοψ τη σαρκί άγγελος σατάν».
Για αυτό το θέμα παρεκάλεσε τρείς φορές τον Κύριο να τον απαλλάξει από την δοκιμασία. Αλλά ο Κύριος του είπε: «αρκεί σοι η χάρις μου. Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται». Και ο Παύλος, αντιλαμβανόμενος τον λόγο του Κυρίου, καταλήγει: ήδιστα ουν μάλλον καυχήσομαι εν ταις ασθενείες μου, ίνα επισκηνώση επ εμέ η δύναμις του Χριστού. «όταν γαρ ασθενώ, τότε δυνατός ειμί».Αυτή είναι η εν Χριστώ ελευθερία. Το ευαγγέλιο της χαράς. Η καινή κτίσις, ο παράδεισος για όλους. Αυτή είναι η ανατροπή της πεπτωκυίας καταστάσεως και λογικής: να καυχάσαι για τα βάσανα και τις δοκιμασίες. Να είσαι δυνατός, όταν ασθενείς.
Έτσι, ο Παύλος, ως νέος Μωησής κατερχόμενος από το όρος της θείας αρπαγής, καταγράφει τον νέο νομο της Χάριτος, όχι πάνω σε πέτρινες πλάκες, αλλά πάνω στις πλάκες της ανθρώπνης καρδιάς.
Τα άρρητα ρήματα που άκουσε φανερώνονται με αυτή την θεία αλλοίωση και την άκρα ταπείνωση στη ζωή και στη διαγωγή του.
Φανερώνει και ζει το γεγονός ότι καταργήθηκε ο θάνατος, με το να ομολογεί: «Όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμί». Και όταν πεθαίνω για τον Χριστό, τότε πραγματικά ζω.
«εμοί μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διού εμή κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω». Πέθανε ο κόσμος, εσταύρωται, δεν υπάρχει για τον Παύλο. Πέθανε ο Απόστολος για τον κόσμο, εσταύρωται, δεν υπάρχει για αυτόν. Έτσι, όντως υπάρχει, ζει αληθινά ο Απόστολος. Και υπάρχει για αυτόν ο κόσμος.
Έχει ο Παύλος την απάθεια του κεκοιμημένου και την άκρα ευαισθησία εκείνου που, «ως εκ νεκρών ζων», μετέχει στην όντως ζωή και βοηθεί τον σύμπαντα κόσμο.
Αρχιμ. Βασιλείου Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων, Φως Χριστού φαίνει πάσι, 2002 Ιερά Μονή Ιβήρων , Εκδόσεις Αρμός

“… Πρέπει νά γίνῃς γενναιότερος. Νά παραταχθῇς στῆθος πρός στῆθος πρός αὐτούς τούς ἀσάρκους. Μήν τούς φοβῆσαι.
Ἐσύ δέν βλέπεις με κάθε ευχήν, ὅπου λέγεις, πόσοι πίπτουν, πόσοι στρέφουν τά νῶτα. Σύ μόνον βλέπεις ποσόν ἐσύ πληγώνεσαι.
Ἀλλά καί αὐτοί δέρνονται. Καί αὐτοί φεύγουν. Εἰς κάθε ὑπομονήν, ὅπου κάμνομεν, φεύγουν ἁλματωδῶς, καί είς κάθε εὐχήν πληγώνονται σοβαρῶς.
Λοιπόν μή θέλῃς ἐν καιρῷ πολέμου νά ρίπτῃς ἐσύ σφαῖρες καί βόλια καί αύτοί νά σοῦ ρίχνουν λουκούμια καί σοκολάτες.”
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

– Γέροντα, όταν ακούω τα προβλήματα του κόσμου, αισθάνομαι να λειώνω μέσα μου. Μήπως είναι ολιγοπιστία;
– Κοίταξε να δεις. Η αγωνία για τον εαυτό μας είναι ολιγοπιστία· η αγωνία για τον άλλον είναι πόνος. Το σωστό λιώσιμο για τον πόνο των άλλων συνοδεύεται με προσευχή και ακολουθεί μετά η θεία παρηγοριά.
Γι’ αυτό, να εύχεσαι όσο μπορείς και μετά να τα αφήνεις όλα στα χέρια του Θεού και να ειρηνεύεις. Ο Θεός πονάει για τα πλάσματά Του λιγότερο από σένα; Γιατί να ανησυχείς;
Ο Θεός σε όποιον πονάει πνευματικά και υποφέρει για τους άλλους δίνει πολλή παρηγοριά, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να αντέξει.
Ξέρετε πώς πικραίνομαι με τόσα γράμματα που παίρνω από ανθρώπους με ένα σωρό προβλήματα; Πίκρα, φαρμάκι είναι το στόμα μου, και μετά δεν θέλω να φάω τίποτε. Από αυτόν όμως τον πόνο βγαίνει η πραγματική χαρά.
Ανταμείβει ο Θεός με παρηγοριά ανάλογη με τον πόνο· παρηγορεί με τέτοια παρηγοριά, που δεν μπορείς να την αντέξεις. Και ενώ προηγουμένως πονούσες για τον άλλον και έκλαιγες, μετά νιώθεις μια αγαλλίαση. Σαν να σού λέει ο Καλός Θεός: «Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, άκουσα το αίτημά σου».
Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου
Περί προσευχής

“Ο ΔΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΦΑΓΗΤΑ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙ,
ΕΝΩ Ο ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΘΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΙ…”
Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης

Τα κανδήλια με μια ταπεινωμένη φλόγα. Ίσα που φωτίζουν τον Κύριο, την Παναγία, τον Πρόδρομο, τον Άγιο Χρυσόστομο, τους Αγίους Αποστόλους. Ένα κερί στην Παναγία.
Τον ψαλμό που είπαμε το πρωΐ λέω και τώρα. Τον ωραίο ψαλμό του Δαβίδ. Δεν μπορεί να ελπίζει κανείς σε τίποτε άλλο παρά στο έλεος του Θεού.
Ότι κι αν κάνουμε είναι φτωχό, μικρό, μηδαμινό. Μόνος και μικρός ενώπιον του μεγάλου Θεού.
Ύστερα από τον κόπο της ημέρας, τις λησμοσύνες, τις κουβέντες και τα πηγαινέλα, σιγή. Μόνος με μόνο τον Θεό. Μια ημέρα ακόμη προστέθηκε στη ζωή και μια αφαιρέθηκε. Τι πρόσθεσε και τι αφαίρεσε; Μόνος ενώπιον της σιγής.
Τα λόγια του ψαλμού την ώρα αυτή είναι σα ντουφεκιές στη νύχτα, σα σάλπισμα στρατιώτη εγερτήριο σε ώρα πολέμου. Στο στασίδι των γερόντων, στην εκκλησία των πατέρων, των αειμνήστων κτιτόρων, στη σκήτη των μακάρων, στο Άγιον Όρος του 1991, στο Άγιον Όρος που ετοιμάζεται να αγρυπνήσει.
Μόνος αλλά όχι μόνος. Φτωχός αλλά όχι φτωχός. Ασθενής αλλά όχι ασθενής. Κουρασμένος αλλά όχι κουρασμένος. Επαναλαμβάνοντας αποστηθιμένους στίχους κι ενούμενους έτσι με τα στίφη των πιστών, των προκατόχων, των μετανοούντων, των μετανοησάντων, των οσίων και των δικαίων.
Είναι ωραία αυτή η μοναξιά, η φτώχια, η κόπωση, η σιγή, η νύχτα. Την ώρα που ένας κόσμος πάσχει, να επικοινωνείς με τον Θεό και να σε γεμίζει η επικοινωνία με αυτό που λέγεται εύκολα χαρά, μα εκφράζεται δύσκολα και μετριέται δυσκολότερα και μεταφέρεται στο χαρτί ακόμα δυσκολότερα. Η δημιουργία είναι σε βάρος της αδράνειας. Η δεύτερη δεν πρέπει εύκολα ν’ αναθερμαίνεται.
Η ησυχία μπορεί να σε κοιμίσει. Να σου νανουρίζει τα πάθη. Θέλει αγώνα μεγάλο ο αυτοσεβασμός και η αξιοπρέπεια. Είναι άσχημο να σου λένε ότι κλείστηκες στο καβούκι σου και δε νοιάζεσαι για κανένα.
Μάλλον είναι άσχημο για μένα να σκέφτομαι με κάθε δυνατή ειλικρίνεια πως είμαι χρεώστης στους πάντες. Κλείνει κι αυτή η μέρα και γιομίζει η καρδιά μου ελπίδα και κουράγιο για το αύριο.
Μη νομίσετε πως αυτή η ησυχία μοιάζει με καμιά άλλη απ’ αυτές που γνωρίζετε στο εξοχικό σας, στους ορεινούς περιπάτους σας, στο ηχομονωμένο διαμέρισμα σας ή στην κλινική με τα πληρωμένα χαμόγελα και τις αγενείς ευγένειες. Ησυχία και σιωπή, δώρα θεία, ανεκμετάλλευτα μα χρυσοφόρα…
Είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά;
Η ησυχία και η σιωπή είναι δύο πολύτιμες πέτρες του Αγίου Όρους. Σ’ ένα κόσμο κι ένα αιώνα που πολύ θορυβεί και φλυαρεί.
Η σιωπή τρομοκρατεί όσους θέλουν να συναντηθούν με όλους, εκτός από τον εαυτό τους. Η ησυχία ανησυχεί τους οκνηρούς.
Η σιωπή κατά τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο είναι ο γρήγορος δρόμος για την κατάκτηση της αρετής. Το ασήμι και το χρυσό της ησυχίας και της σιωπής φτιάχνουν το πολύτιμο κάνιστρο της προσευχής.
Ἐλέησον με ὁ Θεòς, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…
Μοναχού †Μωϋσέως Αγιορείτου. (Από το βιβλίο «Αθωνικό Απόδειπνο»)
Πηγή: Περιοδικό ΕΝΔΟΝ

Πότε κάνουμε και πότε δεν κάνουμε τό σταυρό μας;
Κάνουμε τό σταυρό μας
1. Ὅταν μπαίνουμε στον Ιερό Ναό.
2. Ὅταν προσκυνᾶμε τις Ἅγιες Εἰκόνες ἢ τά Ἅγια Λείψανα.
3. Ὅταν ἀνάψουμε το κερί μας.
4. Κάθε φορά που λέγεται ἡ ψάλλεται τό: Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι.
5. Ὅταν ἀκούγεται τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας, π.χ. «Τῆς Παναγίας ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου».6. Στά τροπάρια ἢ ἀπολυτίκια, ὅπου ἀκούγεται τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου πού τιμᾶται.
7. Στόν Ὄρθρο, ὅταν ψάλλεται τό μεγαλύνάριο τῆς Παναγίας: «Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ…».
8. Στή Μικρά Εἴσοδο, ὅταν περνᾶ μπροστά μας τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, καί στή Μεγάλη Είσοδο, ὅταν περνοῦν τά Τίμια Δῶρα.
9. Στόν Τρισάγιο Ὕμνο, δηλ. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ισχυρός, Ἅγιος ᾿Αθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».
10. Ὅταν πλησιάζουμε γιά νά κοινωνήσουμε.
11. Στό «Δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ. Δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ. Δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Αὐτῷ Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ».
12. Στήν ἀπόλυση (τέλος) κάθε ἱερᾶς ἀκολουθίας.
13. Ὅταν τό αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος.
Δέν κάνουμε τό σταυρό μας
1. Ὅταν ὁ Ἱερέας θυμιατίζει (θυμιάζει). Τότε κάνουμε μόνο μιά μικρή υπόκλιση.
2. Ὅταν φιλᾶμε τό χέρι τοῦ Ἱερέα.
3. Ὅταν παίρνουμε ἀντίδωρο.
Από το περιοδικό ” Προς τη ΝΙΚΗ”

οι εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελλατωθήσσονται παντός αγαθού, το βεβαιώνουμε κάθε φορά που ψάλλουμε την αρτοκλασία.
~Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου
Η μακαριστή γερόντισα Μακρίνα αδελφοί μου, της Παναγίας Οδηγήτριας της Πορταριάς Βόλου, ένα δύο χρόνια πριν γίνει μοναχή, δηλαδή πριν απ’ το 1960, ένα απόγευμα μαζί με άλλες τρεις κοπέλες που αργότερα όλες μαζί συγκρότησαν την πρώτη μοναχική αδελφότητα, μετέβαιναν σε ένα εξωκκλήσι της Παναγίας σε μια πλαγιά του Πηλίου, για ν’ ανάψουν τα καντήλια και να ψάλλουν την Παράκλησή Της.
Η πορεία τους ήταν κοπιαστική και πολύωρη, και επειδή ήτο και Παρασκευή ήσαν και νηστικές. Σε κάποια στιγμή της διαδρομής, λέγει η γερόντισσα Μακρίνα:
«Πόσο θαυμαστό θα ήταν για όλες μας να βρίσκαμε έξω από το εκκλησάκι τέσσερεις μεγάλες φέτες από χωριάτικο φρέσκο ψωμί και λίγα ώριμα σύκα».
Οι άλλες την κοίταξαν παράξενα, χαμογέλασαν λίγο, αλλά προχώρησαν στο ανηφορικό μονοπάτι. Κάποτε, κατάκοπες έφθασαν στο ερημοκκλήσι της Παναγιάς.
Μπήκαν μέσα και βλέπουν κατάπληκτες πάνω στην γυμνή Αγία Τράπεζα, – διότι τα εξωκκλήσια δεν τα αφήνουν ενδεδυμένα, είναι ξεκάλυπτα δηλαδή, υπάρχει μόνο το μάρμαρο, ή το πολύ πολύ ένα μικρό ύφασμα – πάνω λοιπόν σ’ αυτήν την μικρή Αγία Τράπεζα τη γυμνή, είδαν κατάπληκτες τέσσερεις μεγάλες φέτες από φρέσκο ζεστό χωριάτικο ψωμί, και πάνω σε κάθε φέτα δύο μεγάλα ωριμότατα σύκα.
Σταυροκοπήθηκαν πολλές φορές, έκαμαν και πολλές στρωτές μετάνοιες, άναψαν τα καντήλια, έψαλαν με κλάματα και χαρά την Παράκληση της Παναγίας, και στο τέλος έφαγαν το ψωμί και τα σύκα.
Τα μάτια τους ήσαν πλημμυρισμένα από δάκρυα χαράς, θαυμασμού, καταπλήξεως και ευγνωμοσύνης. Το θαύμα ήταν ολοφάνερο.
Χριστιανοί μου, τέτοιου είδους θαύματα σας έχω διηγηθεί, και σε παλαιότερες ομιλίες μου, τα οποία συνέβησαν σε θεοσεβείς χριστιανούς, ειδικότερα στα σκληρά χρόνια της Κατοχής, όπου τα δοχεία τους από λάδι παρέμειναν για πολλούς μήνες γεμάτα, οι αποθήκες με τα λιγοστά ξύλα για τις θερμάστρες του χειμώνα να μην τελειώνουν ποτέ, παρόλο που τα χρησιμοποιούσαν κάθε μέρα, με τα λίγα δράμια από αλευράκι, ρύζι ή κανένα μακαρονάκι, συνεχώς και θαυματουργικά παρέμεναν άθικτα παρά την καθημερινή τους χρήση.
Ναι αδελφοί μου, οι εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελλατωθήσσονται παντός αγαθού, το βεβαιώνουμε κάθε φορά που ψάλλουμε την αρτοκλασία.
Ακόμα και με ένα κομμάτι αντίδωρο θα μπορούσε να ζήσει κανείς για πολλές μέρες, χωρίς ψωμί, φαγητό και νερό, αρκεί να έχει καθαρή ζωή, ταπεινό φρόνημα, μετάνοια και προπαντός ζωντανή ολόθερμη πίστη.
Βέβαια, όταν ο Θεός δώσει αυτή την ευκαιρία και κάτω από άλλες κατάλληλες συνθήκες.

“ΟΛΗ Η ΣΤΟΧΕΥΣΗ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ
ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ…”
ΟΣΙΟΣ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Το κεφάλι χαμηλά…
Πρόσεχε.
Πρόσεχε μη ψηλώσει ο νους σου.
Πρόσεχε μη πιστέψεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, κάτι ανώτερο από τους άλλους τους ανθρώπους…
Γνώρισα ανθρώπους…
Ανθρώπους καλούς.
Ανθρώπους ηθικούς.
Ανθρώπους οικογενειάρχες.
Ανθρώπους οι οποίοι στη ζωή τους δεν ήθελαν ούτε μυρμήγκι να πειράξουν…
Κάποια στιγμή που λες,
σε χρόνο ανύποπτο, οι άνθρωποι αυτοί περηφανεύτηκαν.
Ψήλωσε ο νους τους.
Όχι πολύ. Λίγο. Τόσο δα.
Νόμισαν πως γινήκαν κάποιοι.
Και οι άνθρωποι αυτοί,
οι καλοί, οι ηθικοί, οι οικογενειάρχες, γινήκαν τέρατα.
Και προκάλεσαν στα σπίτια τους τόσο πόνο, που δεν το χωράει ο νους σου.
Πονέσαν τις γυναίκες τους, πονέσαν τα παιδιά τους, τους φίλους, τους γονείς τους, πόνεσαν τους πάντες…
Δε τους χωρούσε πια το σπίτι τους.
Δεν τους αρκούσε η σύζυγός τους.
Τα παιδιά τους σκοτούρες τους γεμίζανε.
Νομίσανε πως για άλλα, για μεγάλα πράγματα ήτανε φτιαγμένοι…
Για αυτό σου λέω πρόσεχε.
Πρόσεχε μην πάρουν αέρα τα μυαλά σου…
Ξέρεις… Από όλα τα πράγματα που μπορεί να πάθει κανείς, αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ από όλα…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

-”Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς»…
Θα ‘ρθει εποχή που θα κατασκευαστούν μηχανές οι οποίες θα ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων…
Εκείνη την εποχή μόνο όσοι κατέβασαν τον νου τους στην καρδιά θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή την δικτατορία.Στην Δύση οι άνθρωποι ζουν με τον εγκέφαλο, δηλαδή έχουν κέντρο της ζωής τους την λογική. Έτσι, αν οι επιστήμονες ανακαλύψουν ένα μηχάνημα, τότε θα μπορέσουν να διαβάσουν τις σκέψεις των ανθρώπων και να τους κατευθύνουν…
Όσοι, όμως, ζουν με την καρδιά, μέσα στην οποία ενεργεί η Χάρη του Θεού, και προσεύχονται καρδιακά, αυτοί έχουν το χάραγμα του Σταυρού μέσα σε αυτήν και κανείς δεν μπορεί να τους ελέγξει πνευματικά. Αυτοί έχουν την ελευθερία του πνεύματος… ”
-”Μην ανησυχείς για την ανικανότητά σου να συγκεντρωθείς, όταν στέκεσαι στην προσευχή. Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς. Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή…”
-”Η λειτουργική προσευχή με τη συχνή θεία μετάληψη αποτελεί το πλήρωμα.”
-”Οι Χριστιανοί θα είναι πάντοτε παρεξηγημένοι από τους γύρω τους ανθρώπους.”
-”Όταν αρχίζει κανείς να ζει κατά Χριστόν, τότε τον αποβάλλει η κοινωνία. Όμως, τότε αποκτά άλλη κοινωνία, γιατί και εμείς οι Χριστιανοί έχουμε την δική µας κοινωνία. Δεν χάνουμε τίποτε και σ’ αυτόν τον κόσμο…”
-”Πρέπει να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου. Ότι γίνεται με την βία δεν αντέχει στον χρόνο και την αιωνιότητα…”
Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), ”Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”