Ένα μυστήριο κρυμμένο,
άγνωστο ακόμη και στους Αγγέλους,
εμπιστεύεται ο Θεός
στον Γαβριήλ
τον Αρχάγγελο.
Και τώρα θα έρθει σε σένα,
τη μόνη άφθαρτη
και όμορφη σαν περιστερά,
τη λύτρωση του ανθρώπινου γένους.
Και θα σου φωνάξει:
Παναγία, το «Χαίρε»!
Ετοιμάσου,
να δεχθείς μέσα στα σπλάχνα σου
με τον λόγο του αγγέλου
τον Θεό Λόγο.
*
Σαν δώρα προεόρτια
Πανάγνε,
σου προσφέρουμε
τον πλούτο της φιλοπτωχίας,
την αγνότητα και τη σωφροσύνη,
ύμνους, προσευχές και δάκρυα,
νηστεία και ταπείνωση.
Και γι’ αυτά, Δέσποινα,
στάσου βοηθός και σύμμαχος,
και όλους να επιβλέπεις
με ευσπλαχνία,
ω Μητέρα του Θεού.
[ από τις ακολουθίες της ημέρας]
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ἀθανάσιος Διάκος
π. Ἀνανίας Κουστένης
Κάναμε τρισάγιο, γιὰ τοὺς ἐθνομάρτυρες καὶ ἥρωες ἐκείνους πατέρες καὶ ἀδελφούς, ποὺ ἔπεσαν κατὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας, 23 Ἀπριλίου 1821. Σὰν χθές. Ἀνάμεσά τους, ὁ ἔνδοξος καὶ μεγάλος καὶ ἥρωας, ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἡσαΐας, ὁ ἀδελφός τοῦ παπα-Γιάννης καὶ ὁ πλέον γνωστὸς σὲ ὅλους μας Ἀθανάσιος Διάκος. Ὁ ὁποῖος ἐπολέμησε μὲ ἡρωικό φρόνημα, ἀκατάβλητη δύναμη και μεγάλη ἀνδρεία στὴ γέφυρα τοῦ Σπερχειού ποταμοῦ. Στὴ γέφυρα τῆς Ἀλαμάνας. Κι ἔμεινε μόνος του, μὲ ἐλάχιστους συμπολεμιστές. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἢ ἀρνήθηκαν ἀπ’ τὴν ἀρχὴ νὰ πολεμήσουν. Κι ἐκεῖ, ὁ μέγας Ἀθανάσιος Διάκος δὲν θέλησε νὰ ἀφήσει τὸ μετερίζι του καὶ νὰ φύγει. Στάθηκε φραγμὸς καὶ ἐμπόδιο στις ὀρδὲς τοῦ Ὁμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιοσέ Μεχμέτ. Καὶ ἤθελε νὰ τοὺς ἐμποδίσει, ἀπὸ τὸ νὰ φτάσουν στὴν Πελοπόννησο, καὶ νὰ καταπνίξουν τὴν Ἐπανάσταση. Τοῦ ἔφεραν ἄλογο, νὰ φύγει, τὸν βοηθοῦσαν νὰ ἀφήσει τὴ μάχη καὶ νὰ σωθεῖ, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἔκανε. Πολέμησε ἐκεῖ στὶς ἀρχαῖες Θερμοπύλες κοντά, ὅπου ἀπέθανε καὶ ὁ ἔνδοξος βασιλιᾶς της Σπάρτης Λεωνίδας, μὲ τοὺς τριακοσίους του καὶ τοὺς ἑπτακοσίους Θεσπιεῖς.
Ὁ ἀγώνας ἦταν άνισος. Σκότωσαν τὸν ἀδελφό του Δημήτριο, κι ἔβαλε τὸ πτῶμα του, τὸ λείψανό του, θὰ λέγαμε καλύτερα, ὡς ἀνάχωμα, ὡς μετερίζι. Ὀχυρώθηκε πίσω ἀπὸ τὸ ἡρωικὸ λείψανο τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ πολεμοῦσε. Τὸν κτύπησαν οἱ Τουρκαλβανοὶ στὸ χέρι τὸ δεξιὸ καὶ τὸ παρέλυσαν, τὸ τσάκισαν. Μὲ τὸ ἀριστερὸ ἔριχνε τὰ πιστόλια του καὶ φώναζε στοὺς συντρόφους του νὰ τὸν σκοτώσουν, γιὰ νὰ μὴν πέσει στὰ χέρια τῶν Τούρκων. Μὰ δὲν ὑπῆρχε κανένας. Τοὺς εἶχαν ὅλους φονεύσει, μετά μανίας, οἱ Τουρκαλβανοί. Κι ἔμεινε ὁ Διάκος μοναχός, μὲ δεκαοκτώ χιλιάδες ἐχθρῶν, Ἀρβανιτάδων καὶ ὑπολοίπων. Κι ἔπεσε στὰ χέρια τῶν φοβερῶν ἐχθρῶν του. Τὸν συνέλαβαν δύο Τουρκαλβανοὶ καὶ τὸν πῆγαν στὸν Ὀμέρ Βρυώνη κι ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε ἀμοιβή. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν συνέλαβαν, ἂν καὶ εἶχε τραυματισθεῖ ἀπ’ τὰ πιστόλια τοῦ Διάκου, παρεκάλεσε τὸν Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ λέει: «Πασά μου, νὰ τοῦ χαρίσεις τὴ ζωή. Τέτοια παλληκάρια δὲν πρέπει νὰ χάνονται».
Κι ὁ Ὀμέρ Βρυώνης ἤθελε νὰ τὸ κάμει. Εἶχε σκοπὸ νὰ τὸν θεραπεύσει ἀπ’ τὴν πληγὴ τοῦ χεριοῦ καὶ ὕστερα νὰ τὸν ἐλευθερώσει. Ἦσαν φίλοι ἀπ’ τὰ Γιάννενα. Εἶχαν ὑπηρετήσει στὸν Ἀλῆ Πασᾶ. Καὶ λένε ὅτι ὁ Ὀμὲρ Βρυώνης ἦταν Ἕλληνας! Καὶ ἔγινε γενίτσαρος καὶ ἐξωμότης. Ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τὴ μεγάλη τῶν Παλαιολόγων. Εἶχε μέσα του αἷμα ἑλληνικό, καὶ τὸ αἷμα νερὸ δὲν γίνεται. —Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό. — Κι ἠθέλησε, λοιπόν, νὰ τοῦ χαρίσει τὴ ζωή. Ἀλλὰ ὁ Κιοσέ Μεχμέτ, αὐτὸς ὁ κακὸς πασᾶς κι ὁ ἀγριάνθρωπος, «Όχι», τοῦ λέει. «Δὲν θὰ τὸ κάνεις. Θὰ τὸν ψήσεις ζωντανόν. Γιατὶ ἐκεῖ στὴν Ἀλαμάνα σκότωσε», κι εἶναι ἀλήθεια, «τοὺς ἐνδοξότερους καὶ δυνατότερους Μωαμεθανούς».
Φαντασθεῖτε τί ἀγῶνα ἔκανε ὁ Ἀθανάσης Διάκος, κι ἦταν μόλις 35 ἐτῶν. Καὶ τότε βγῆκε ἐντολὴ καὶ διαταγή, νὰ τὸν σουβλίσουν. Καὶ μόλις τ’ ἄκουσε αὐτός, τοὺς εἶπε: «Δὲν μὲ φοβίζει τίποτα. Εἶμαι ἕτοιμος νὰ πεθάνω, γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία μου». Καὶ στὴ συνέχεια, τὸν προέτρεψαν νὰ γίνει μουσουλμάνος. Νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του τὴν Ὀρθόδοξη καὶ ν’ ἀκολουθήσει τὸ Κοράνιο. Ν’ ἀκολουθήσει τὸ ψεῦδος καὶ τὸ σκοτάδι. Ν’ ἀκολουθήσει, ὅπως θά ἔλεγε ὁ πατρο-Κοσμᾶς, «τὴν κάλπικη θρησκεία τῶν Μωχαμετάνων». Κι ἐκεῖνος τί τοὺς εἶπε, ἀφοῦ τοῦ εἶπαν: «Γίνεσαι Τοῦρκος, διάκο μου, τὴν πίστη σου ν’ ἀλλάξεις»; Ἐκεῖνος τοὺς ἀπήντησε: «Ἐγὼ Γραικός γεννήθηκα, Γραικὸς καὶ θὰ πεθάνω. Πᾶτε καὶ σεῖς κι ἡ πίστη σας, μουρτάτες, νὰ χαθεῖτε! Ἕλληνας γεννήθηκα κι Ἕλληνας θὰ πεθάνω».
Ἕλληνας τὰ χρόνια ἐκεῖνα καὶ καθ’ ὅλη τὴν Τουρκοκρατία καὶ μέχρι σήμερα, σήμαινε τὸν Ὀρθόδοξο Ἕλληνα. Τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Ἕλληνα. Τὸν Ρωμαῖο ἐκεῖνο, τὸν παλληκαρᾶ, ποὺ ἦταν βαπτισμένος στὴν κολυμβήθρα τοῦ Χριστοῦ. Κι ἦταν τέκνο τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τέκνο τῆς πατρίδος. Κι εἶχε μέσα του λατρεία γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ἀγάπη, μέχρι θυσίας, γιὰ τὸν συνάνθρωπο καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ἦταν ὁ μεγάλος Ἀθανάσιος Διάκος καὶ οἱ ὑπόλοιποι.
Ἀπὸ μικρός, πῆγε στὴν Ἀρτοτίνα καὶ ἐμόνασε. Ἔγινε καὶ διάκονος. Ἦταν ὄντως λεβεντόκορμος καὶ ἀγγελοπρόσωπος. Καὶ ἄνθρωπος ἐναρέτου βίου. Ἁγνότητος καὶ καθαρότητος καὶ κινήτρων ἱερῶν πλήρης. Ἔλαμπε. Ἦταν σὰν ἄγγελος καὶ σὰν ἅγιος καὶ σὰν ἥρωας καὶ σὰν σπουδαῖος ἀσκητής. Κι ἔμαθε, ἀκόμα, στὸ μοναστήρι, νὰ εἶναι ταπεινὸς καὶ μετριόφρων. Κι ἂν ἔκανε κατορθώματα μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ἀπέδιδε στὸν Χριστό του. Κι ἀκόμη ἔμαθε νὰ ἔχει πίστη βουνό. Νά ‘χει ἐμπιστοσύνη μεγάλη στὸν Παντοκράτορα Κύριο. Καὶ ἀγάπη καὶ σέβας στὴν Παναγιὰ καὶ στοὺς Ἁγίους.
Κι ἐκεῖ στὰ γύρω, ἦταν ἕνας πασᾶς, σκληρὸς καὶ λάγνος, ὅπως λέει ἡ βιογραφία. Καὶ σκέφτηκε ἀρνητικὰ γιὰ τὸν Ἀθανάσιο Διάκο. Προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ εὐκαιρία, νὰ κάνει τὸ ἀνόσιον θέλημά του. Τὸ ἔμαθε ὁ Διάκος καὶ βγῆκε στὰ βουνά. Ἔκαμε ἀντίσταση κατὰ τῆς ἀνηθικότητος καὶ τῆς διαφθορᾶς. Ἐπειδὴ ἐκεῖνοι εἶχαν στὰ χέρια τους τὴν ἐξουσία, νόμιζαν πὼς μποροῦσαν νὰ κάνουν στοὺς ἀνθρώπους, καὶ μάλιστα στοὺς σκλάβους ἀνθρώπους, ὅ,τι θέλουν. Ἄμ, ὁ Διάκος δὲν τὰ σήκωνε αὐτά. Πῆρε τὸ ντουφέκι του κι ἀνέβηκε στὸ βουνό. Καὶ στέλνει τὰ γένια καὶ τὰ ρᾶσα στὸν πασᾶ. Καὶ λέει: «Πάρ’ τα, νὰ σ ̓ εὐλογοῦνε. Ἐγὼ δὲν πρόκειται ποτέ μπροστά σου νὰ προσκυνήσω καὶ πολὺ περισσότερο νὰ κάμω τὶς ἀθέμιτες βουλὲς καὶ ὀρέξεις σου».
Τί λεβέντης! Τί ἥρωας! Τί μεγάλος! Τί ὑπέροχος! Τί βγάζει ἡ Ρωμιοσύνη! Τί βγάζει ἡ λεβεντογέννα ἑλληνική, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Καὶ κατὰ τὴ μαρτυρία τῶν βιογράφων του, ἀλλὰ καὶ τοῦ Σπύρου Μελᾶ στὰ «Ματωμένα Ρᾶσα», ὁ Ἀθανάσης Διάκος, — ἔτσι τὸ ἔγραφε, ὄχι Θανάσης, Ἀθανάσης. Ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀθανασία. Θανάσης σημαίνει αὐτὸς ποὺ πεθαίνει. Ἀθανάσης!— ἤτανε ἡ ἁγνότερη καὶ ὑπεροχότερη μορφὴ τῆς μεγάλης Ἑλληνικῆς ἐθνικοαπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Μεγάλη μορφή! Μεγάλη ψυχή!
Καὶ πῆγε, μετά, στὸν Ἀλῆ Πασᾶ, μαζὶ μὲ τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο, πού ‘ταν φίλοι. Φίλοι ἀληθινοί. Κι ὅποιος βρεῖ φίλο ἀληθινό, «ὁ ἀληθινὸς φίλος εἶναι φάρμακον ζωῆς», κατὰ τὴ Σοφία Σειράχ.
Πῆγαν ἐκεῖ. Τὸν εἶδε ἄξιον καὶ πανάξιον τὸ θηρίον τῆς Ἠπείρου, ὁ Ἀλῆ Πασᾶς, ὁ Τεπενενλῆς, τὸν ζήλεψε, ἀλλὰ καὶ τὸν φοβήθηκε. Σοῦ λέει: «Αὐτὸς ἔχει ἀνδρεία. Δὲν προσκυνάει κανέναν. Εἶναι δυνατός. Εἶναι ἔξυπνος». Σοῦ λέει: «Μὴ μὲ φονεύσει. Μὴ μοῦ πάρει τὴν ἐξουσία». Καὶ βάζει τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο καὶ τοῦ λέγει: «Θὰ πάρεις αὐτὰ καὶ αὐτά, καὶ θὰ σοῦ δώσω κι ἀξιώματα, θέλω αὐτὸν νὰ μοῦ τὸν βγάλεις ἀπ’ τὴ μέση». Μὰ ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος δὲν ἔκανε τέτοια. Τοῦ ἔκαναν, ἀλλὰ δὲν ἔκανε. Ήτανε μεγάλο παλληκάρι κι ἐκεῖνο. Ἦταν ὁ γυιὸς τοῦ καπετὰν Ανδρίτσου. Τοῦ Ἀνδρέα Βερούση, ἀπ’ τὶς Λιβανάτες. Ἐκείνου πό ‘κανε ὅλο τὸ μεγαλεῖο, πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση, καὶ πέθανε μαρτυρικὰ στὴ βασιλεύουσα, προδομένος ἀπὸ τοὺς Ἐνετούς στοὺς βάρβαρους Τούρκους. Δὲν τὸν ἐφόνευσε τὸν Ἀθανάσιο Διάκο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐπροστάτευσε, χωρίς ποτὲ νὰ τοῦ εἰπεῖ αὐτὴ τὴν ἐκδούλευση, ποὺ τοῦ ἔκανε. Δὲν τοῦ ἀνέφερε ποτὲ τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὁ μεγάλος Ὀδυσσέας, ὅτι ὁ πασᾶς, «Ὁ Ἀλῆ Πασᾶς, μοῦ εἶπε νὰ σὲ φονεύσω, κι ἐγὼ δὲν σὲ φόνευσα». Δὲν λέγονται αὐτά. Γίνονται καὶ δὲν λέγονται. Τὸν προστάτευσε καὶ τὸν ἐφύλαξε.
Κι ἔφυγαν μετά, ἦλθαν στὴ Λειβαδιά, ἀνέλαβε ὁ Ἀνδροῦτσος ἐκεῖ τὸ ἀρματωλίκι τῆς Λειβαδιᾶς, κι εἶχε πρωτοπαλλήκαρο τὸν Ἀθανάση Διάκο. Χρειάστηκε, ὅμως, ὁ Ὀδυσσέας νὰ πάει πάλι στὸν τύραννο, νὰ ὑπηρετήσει. Γιατί πήγαιναν ἐκεῖ; Γιὰ νὰ μάθουν τὴν τέχνη του πολέμου, νὰ μαθαίνουν μυστικά, νὰ ἔχουν γνωριμίες, νὰ ἐπηρεάζουν ὑπὲρ τῆς πατρίδος καὶ τῆς πίστεως, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς, νὰ μαθαίνουν νὰ πολεμοῦν καὶ τό να καὶ τ ̓ ἄλλο. Ὁ Ἀνδρούτσος ἔμεινε. Ὁ Διάκος ξαναγύρισε στὴ Λειβαδιά. Καὶ διὰ βοῆς ὅλα τὰ παλληκάρια καὶ ὁ λαὸς τὸν ἐξέλεξαν ἀρχηγό. Κι ἦταν νεαρότατος. Ἐνέπνεε, ὅμως, ἐμπιστοσύνη.
Ἦταν ἐνάρετος. Ἦταν γενναῖος. Ἦταν δυνατός. Κι ἦταν, προπαντός, ἀνιδιοτελής! Δὲν μάζεψε γιὰ τὸν ἑαυτό του τίποτα. Δὲν ἔβαλε ποτὲ τὸν ἑαυτό του μπροστά. Ἔβανε, ὅμως, τὸν Θεὸ μπροστά. Καὶ πάνω στὴ σφραγῖδα του εἶχε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐδέσποζε πάνω στὴ σφραγίδα του ὁ Σταυρός. Κυριαρχοῦσε. Στὸ κάτω μέρος ἦταν ὁ δικέφαλος ἀετός, τὸ σύμβολον τῆς Ρωμιοσύνης, τῆς πονεμένης Ρωμιοσύνης, ποὺ ἔνωνε πατρίδα καὶ Χριστὸ ὁ δικέφαλος ἀετός. Καὶ ἀνάγκασε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε στὰ φτερά του τοὺς Ἕλληνες τοὺς σκλάβους καὶ τοὺς ἀνέβασε στὰ βουνά, γιατὶ ὁ ἀετὸς εἶναι καὶ σύμβολον τοῦ ὕψους. Κι ἀπὸ κεῖ πολέμησαν μὲ τὴν κλεφτουριά, πολέμησαν μὲ ὅλους, καὶ ἐνίκησαν τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως. Κι ἔγραφε πάνω στὴ σφραγῖδα: «Ὁ Θεὸς νικᾶ».
Καὶ ἐσήκωσαν ἐκεῖ, ὅταν ἦλθε ἡ Ἐπανάσταση, τὴ σημαία τῆς Ἐπαναστάσεως, ὡς ἀρματωλὸς τῆς Λειβαδιᾶς. Καὶ ἡ σημαία τί ἦταν; Ἕνα λευκό πανί. Στὸ ἕνα μέρος εἶχε τὴν εἰκόνα ποιανοῦ; Τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ Τροπαιοφόρου! Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὶς λέξεις: «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος». Μόλις εἶδαν οἱ Τοῦρκοι τοὺς Ἕλληνες νὰ σηκώνουν σημαία ἐπαναστατικὴ καὶ νὰ ν ̓ ἕτοιμοι νὰ ὁρμήσουν, κλείστηκαν στὸ κάστρο. Μὰ σὲ λίγες μέρες, ὁ Ἀθανάσης Διάκος τοὺς ἐξεπόρθησε. Τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ ἐκεῖ. Καὶ ἐλευθέρωσε τὴ Λειβαδιὰ καὶ προχωροῦσαν. Κι ἔκαμαν ὑπέροχες πράξεις θυσίας καὶ γενναιότητος γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ Γένος.
Ὅταν ἔμαθε ὁ Χουρσὴτ πασᾶς, ποὺ πολιορκοῦσε τὸν ἐπαναστάτη Ἀλῆ Πασᾶ, στὰ Γιάννενα, ὁ γενικὸς στρατηγὸς τῶν τουρκικῶν δυνάμεων ἦταν ὁ Χουρσήτ, ὅταν ἔμαθε τὴν Ἐπανάσταση στὴν Πελοπόννησο, τὰ ἔχασε. Καὶ τί κάνει; Στέλνει δύο στρατιὲς πρὸς τὰ κάτω. Μία μὲ τὸν Ὀμέρ Βρυώνη καὶ μία μὲ τὸν Κιοσὲ Μεχμέτ. Μὲ δύναμη, περίπου, ἀπὸ ἐννέα ἕως δεκαέξι χιλιάδες στρατοῦ! Ἱππικοῦ καὶ πεζοῦ καὶ βοηθητικῶν. Καὶ τότε…
Νὰ πῶ καὶ κάτι ἄλλο ποὺ μοῦ ‘ρθε. Τὸν Ἀλῆ Πασᾶ ξέρετε ποιός τὸν ἔπεισε τελικὰ νὰ ἐπαναστατήσει κατὰ τῆς Υψηλῆς Πύλης; Ποιός τὸν ἔπεισε, τὸ Πάσχα τοῦ 1819; Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας! Εἶχε κατεβεῖ στοὺς Κορφούς, στὴν Κέρκυρα, τὴν πατρίδα του, νὰ ἰδεῖ τοὺς δικούς του, μ’ αὐτὸ τὸ πρόσχημα, πέρασε στὰ Γιάννενα, μίλησε μὲ τὸν Ἀλῆ Πασᾶ καὶ τὸν ἔπεισε νὰ ἐπαναστατήσει ἐναντίον τῆς Υψηλῆς Πύλης. Αὐτὸ γιὰ τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες ἦταν μεγάλη ἐπιτυχία. Καὶ μεγάλη βοήθεια. Διότι θὰ ἦταν ἀπασχολημένοι οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες καὶ ὁ σουλτάνος καὶ οἱ ὑπόλοιποι μὲ τὸν Ἀλῆ, θὰ κάναν ἕνα εἶδος ἐμφυλίου πολέμου, καὶ θὰ μποροῦσαν οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπαναστατήσουν εὐχερέστερον καὶ νὰ ἐπιτύχουν. Αἰωνία ἡ μνήμη καὶ τοῦ Ἰωάννου Καποδιστρίου.
Ὅταν ἔμαθαν, λοιπόν, οἱ καπεταναῖοι τῆς Ρούμελης κι ἀνάμεσά τους ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, ὁ Ἀθανάσης Διάκος, ὁ Δυοβουνιώτης, ὁ Πανουργιᾶς, ὁ Τράκας καὶ οἱ ὑπόλοιποι, σκέφτηκαν νὰ ἐμποδίσουν τὶς τουρκικὲς ὀρδές, προκειμένου νὰ φτάσουν στὴν Πελοπόννησο καὶ νὰ ἐξαφανίσουν καὶ νὰ σβήσουν τὴν Ἐπανάσταση. Γι’ αὐτὸ καὶ μπῆκαν μπροστά. Κι ἔφραξαν τοὺς δρόμους. Κι ὁ Ἀθανάσης Διάκος, με 400 παλληκάρια, ἔπιασε τὸ γεφύρι τῆς Ἀλαμάνας τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ, ἐκεῖ στὴ Χαλκομάτα, στὶς ἀρχαῖες Θερμοπύλες! Ποὺ ἀπὸ κεῖ μποροῦσαν νὰ περάσουν οἱ Τοῦρκοι καὶ νὰ πᾶνε καὶ στὴ Βοιωτία καὶ στὴ Φωκίδα καὶ στὴ Δωρίδα. Οἱ ἄλλοι, ὅπως εἶπα καὶ στὴν ἀρχή, διασκορπίστηκαν. Κι ἔμεινε ὁ Διάκος μοναχός.
Τὸν ἔσυραν, λοιπόν. Τὸν πῆγαν στὴ Λαμία. Ἡ μάχη ἔγινε σὰν ἐχθές. 23 Ἀπριλίου 1821. Καὶ σὰν σήμερα, 24 Ἀπριλίου, 14 μέρες ἀφοῦ εἶχε ἀπαγχονισθεῖ ὁ μέγας πατριάρχης Γρηγόριος, στὴ Κωσταντινούπολη, ἕνας ἄλλος κληρικός, ἔνδοξος καὶ ἄσπιλος καὶ σπουδαῖος, ὁ Ἀθανάσης Διάκος, ἐσουβλίζετο στὸ Ζητούνι, στὴ Λαμία, ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ὑπὸ τῶν ἀθέων καὶ βαρβάρων Ἀγαρηνῶν. Ἐκεῖνοι τὸν ἐσούβλιζαν κι αὐτὸς χαμογελοῦσε. Κι ὅπως λέει ὁ βιογράφος του Χριστοφόρος Περραιβός, τοὺς ὕβριζε, μετὰ γενναιότητος. Κι ἔκαμε τὴ μεγαλύτερη ὑπομονή. Γιατὶ οἱ πόνοι ἀπ’ τὸ σούβλισμα ἦταν ἀφόρητοι. Μὰ ἡ ψυχὴ δὲν ἔβγαινε. Κι ὕστερα σήκωσαν ὄρθια τὴ σούβλα, μὲ περασμένον σ’ αὐτὴν τὸν Ἀθανάση Διάκο, κι ἄρχισαν νὰ τὸν πυροβολοῦν, γιατὶ φοβόντουσαν πὼς ἂν τὸν ἄφηναν στὴ σούβλα, μποροῦσε νὰ ἀναστηθεῖ. Μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ. Καὶ μποροῦσε νὰ φύγει. Κι ἐκεῖ τοῦ ἔκαμαν μὲ τὶς σφαῖρες διάτρητο τὸ σῶμα. Καὶ τὸ μαρτύριο ἀνυπόφορο καὶ φοβερό. Καὶ φοβερότατο!
Κι ὄχι μόνο αὐτό. Ἔφεραν καὶ τὰ κεφάλια τῶν συναγωνιστῶν του, ποὺ ἔπεσαν στὴν Ἀλαμάνα, καὶ τὰ ἔγδαραν μπροστά του. Γιὰ νὰ τοῦ μεγαλώσουν τὸν πόνο καὶ τὴ θλίψη. Καὶ νὰ τὸν σκάσουν καὶ τὸν θανατώσουν, στὴν κυριολεξία. Ἔγδαραν κάμποσες κεφαλές. Καὶ τοῦ ἐπισκόπου Ἡσαΐα, τοῦ Σαλώνων, καὶ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ ἐπισκόπου Ἡσαΐα παπα-Γιάννη, καὶ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἀθανασίου Διάκου Δημητρίου. Κι ὅλων τῶν ὑπολοίπων. Κι ὁ Διάκος, μέσα στὸν ἀφόρητο καὶ ἄφατο πόνο του, τὰ ἔβλεπε ὅλα αὐτά. Καὶ πῶς αἰσθανόταν, ἐκεῖνος ξέρει κι ὁ Χριστός μας, ποὺ τὸν ἔβλεπε. Καὶ ἡ Παναγιὰ κι οἱ Ἅγιοι, ποὺ τὸν ἐπαράστεκαν. Καὶ στὸ τέλος, ἀναφέρει ὁ μεγάλος Βαλαωρίτης κι οἱ ὑπόλοιποι ἱστορικοί, πρὶν παραδώσει τὴν ψυχούλα του στὸν Πλάστη, εἶπε μὲ ἕνα ἀνθρώπινο παράπονο, σὰν ἐκεῖνο, καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὸν Πατέρα Του «Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνα τί μὲ ἐγκατέλιπες;». Ἐκεῖνος εἶπε, ὁ μεγάλος Διάκος: «Γιὰ ἰδὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε ὁ Χάρος νὰ μὲ πάρει, τώρα π ̓ ἀνθίζουν τὰ κλαριὰ καὶ βγάζει ἡ γῆς χορτάρι».
Καὶ σὰν σήμερα, 24 Ἀπριλίου 1821, ὁ μεγάλος Ἀθανάσιος Διάκος ἄφηνε μαρτυρικὰ τὴν τελευταία ἀνάσα καὶ πνοή του ἐκεῖ στὸ Ζητούνι. Ὁ μεγάλος ἥρωας τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ πῆγε κοντὰ στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ε’, στὸν Σαλώνων Ἡσαΐα, στὸν παπα-Γιάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Σαλώνων Ἡσαΐα, καὶ πῆγε κοντὰ σὲ τόσους ἄλλους νεομάρτυρες, ἐθνομάρτυρες καὶ ἥρωες, ποὺ ἦλθαν καὶ παρέλαβαν τὴν ψυχὴ μέσα ἀπ’ τὸ σουβλισμένο καὶ καταματωμένο καὶ καταπληγωμένο σῶμα, καὶ τὴν ἀνέβασαν ἐν χαρᾷ ἀρρήτῳ καὶ ἀγαλλομένῳ ποδί, στὴ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου τὸ Ἐσφαγμένον ἀρνίον, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅπου οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρες, «ἵνα ἀναπαυθῇ», ὅπως λέει ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψις, «ἐκ τῶν κόπων αὐτοῦ. Τὰ δὲ ἔργα αὐτοῦ ἀκολουθεῖ μετ ̓ αὐτῶν».
Ἡ θυσία τοῦ Διάκου, ἡ ἡρωικὴ καὶ ἡ μεγάλη, ἐνέπνευσε τοὺς μετὰ ταῦτα ἀγωνιστάς. Καὶ καθὼς πολεμοῦσαν, θυμόντουσαν, ἀφενός, τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχη καί, ἀφετέρου, τὴ σούβλα τοῦ Ἀθανασίου Διάκου. Καὶ ἔπαιρναν μὲ τὶς εὐχές των καὶ τὶς εὐχὲς ὅλων τῶν Νεομαρτύρων καὶ ἡρώων δύναμη ἀκατάβλητη. Γινόντουσαν ἥρωες καὶ ἡμίθεοι οἱ μεγάλοι πολεμάρχοι τοῦ Εἰκοσιένα, οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοί. Καὶ σήμερα δὲν πρέπει νὰ τοὺς ξεχνάμε. Διότι, ἂν τοὺς ξεχάσομε, καὶ προπαντὸς ἂν δὲν ἐμπνεόμεθα ἀπὸ τὸ μαρτύριο, τὶς ἡρωικὲς πράξεις καὶ τὰ ἐπικά τους κατορθώματα, θὰ σβήσομε ὡς Ἑλλάς. Γιατὶ ἐκεῖνοι ἔζησαν καὶ μεγαλούργησαν μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἀγκάλιασαν τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό καὶ τὴ θλιμμένη Παναγιὰ καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες, καὶ ἔγιναν κι ἐκεῖνοι καὶ ἅγιοι καὶ ἥρωες καὶ εὐεργέτες καὶ σημαντικοί, καὶ ἐλευθέρωσαν τὴν πατρίδα μας. Σήμερα, ποὺ ἔχουμε δεύτερη Τουρκοκρατία, κι εἶναι πιὸ ὕπουλη… Γεμίσαμε βαρβάρους, ἀδελφοί μου, δὲν τὸ βλέπετε; Οἱ πολιτικοὶ καμώνονται. Οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ τοὺς βοηθᾶνε, μᾶς βρίζουν. Ἀκόμα δὲ καὶ κληρικοὶ μᾶς χλευάζουν, διότι τὰ βάζουμε μὲ τοὺς μετανάστες. Δὲν τὰ βάζουμε, ἀκριβῶς, μὲ τοὺς μετανάστες. Ἀλλὰ μὲ τὴν τακτικὴ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι φέρνουν ἐδῶ ὅλους τοὺς ταλαίπωρους τῆς γῆς: βαρβάρους, ἀσθενεῖς, δυσκολεμένους… Γεμίσαμε γρίπη ἐδῶ, δὲν βλέπετε τί γίνεται; Καὶ τόσα ἄλλα. Γιατί; Γιατί; Κι ἐνῷ οἱ δικοί μας οἱ πρόμαχοι καὶ ὑπέρμαχοι ἔχυσαν τὸ αἷμα τους, ἔδωσαν τὴ ζωή τους, νὰ μείνει ἐλεύθερος αὐτὸς ὁ τόπος…! Ἂς πᾶνε ἀλλοῦ. Ἂς μείνουν στὴν πατρίδα τους.
Ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ὅταν μᾶς ἔδιωχναν ἀπὸ τὴ Μικρασία κι ἀπὸ τὶς ἄλλες ἐστίες, μᾶς ἐπετσόκοβαν. Μᾶς πέταγαν στὴ θάλασσα, μᾶς ἔσφαζαν, κι ὅσοι πρόλαβαν, μόνο, ἦλθαν ἐδῶ, ταλαίπωροι! Ἐμεῖς δὲν κάνομε ἔτσι. Ἀλλὰ πρέπει νὰ φροντίσομε τὴν πατρίδα μας. Νὰ φροντίσομε τὴν Ἐκκλησία μας. Νὰ ἰσιάξομε καὶ νὰ στολίσομε τὸν τόπο αὐτό, ποὺ τὸν ἐλευθέρωσαν οἱ μεγάλοι ἐκεῖνοι πολεμάρχοι. Τοὺς τὸ ὀφείλομε. Τοὺς τὸ χρεωστοῦμε. Κι ἂν χρειαστεῖ, νὰ θυσιαστοῦμε κι ἐμεῖς. Καὶ μακάρι νὰ χύσουμε τὸ αἷμα μας ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, τιμώντας ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἀπέθαναν γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ Γένος, καὶ παραδίνοντας τὴ σκυτάλη στὰ παιδιά μας καὶ στοὺς ἀγέννητους, ποὺ ἔρχονται. Ὅτι ἐμεῖς κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε καὶ δὲν μπορούσαμε, προκειμένου νὰ κρατήσομε τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ἐκκλησιά μας ἐλεύθερη. Προκειμένου νὰ κρατήσομε τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά. Προκειμένου νὰ κρατήσομε τὴν ἱερὴ γλῶσσα τῆς πατρίδος μας, τὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας, τὴ γλῶσσα τῶν ἀγγέλων, τὴ γλῶσσα τῶν θεῶν, τὸ μεγάλο αὐτὸ ἐκφραστικὸ ὄργανο, ποὺ μερικοὶ ξένοι τὴ θαυμάζουν, τὴ μαθαίνουν καὶ τὴν κρατοῦν. Καὶ μοῦ λεγε κάποιος τὸ μεσημέρι: «Ἐγώ, πάτερ», ἦταν ξένος, «ἔχω γεννηθεῖ γιὰ Ἕλληνας. Ἔχω γεννηθεῖ γιὰ τὴν Ἑλλάδα! Ἔμαθα τὴ γλῶσσα ἀμέσως. Κι ἐνῷ πρῶτα εἶχα ταραχὴ καὶ δειλία καὶ δυσκολία μὲ τὴ δική μου, ὅταν ἔμαθα τὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴ μιλάω, θεραπεύτηκα, ισορρόπησα». Τὸ ξέρετε αὐτό; Καὶ σήμερα βάζουν οἱ πάντες, προκειμένου νὰ ἐξαφανίσουν τὴ γλῶσσα μας. Νὰ ἐξαφανίσουν τὴ θρησκεία μας. Νὰ ἐξαφανίσουν τὴν πατρίδα μας.
Θὰ κάνομε κι ἐμεῖς ἀντίσταση! Παλληκάρι ἦταν κι ὁ Διάκος. Νέος, ὄμορφος, καλός, γενναῖος, δυνατός, παλληκαρᾶς. Κι ὅμως, τὰ ἔδωσε ὅλα. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος, χωρίς μεγάλες ἀξίες καὶ ὑψηλὰ ἰδανικά, δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει. Δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθανθεῖ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν προσφορὰ τῆς ζωῆς. Καὶ πάντα, ἕνα πρᾶγμα νὰ ξέρομε: Ὅτι ἡ ἄδολη θυσία συγκινεῖ. Ὅπως μᾶς συγκινεῖ ἀπολύτως ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ κληθοῦμε, νὰ τὴν ἑορτάσομε, νὰ τὴν τιμήσομε καὶ νὰ κάνομε, ὅ,τι πρέπει, ἔτσι, καὶ οἱ θυσίες τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων μᾶς συγκινοῦν, μέχρι δακρύων. Καὶ μᾶς ἐμπνέουν μέχρι ἀποφάσεων ἱερῶν, μεγάλων καὶ ἀποτελεσματικῶν.
Θά ‘θελα νὰ κλείσω αὐτὴ τὴ σημερινὴ κουβέντα μας γιὰ τὸν μεγάλο Ἀθανάση Διάκο, γιατὶ ἔχομε καὶ κάτι ἄλλο νὰ ποῦμε, ἀκόμη, διαβάζοντας στὴν ἀφεντιά σας ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὸ ὑπέροχο ἐπικολυρικὸν ποίημα τοῦ μεγάλου Βαλαωρίτη ποὺ ἔχει τίτλο «Ἀθανάσης Διάκος». Εἶναι τὸ ἄσμα τὸ πρῶτον, ὑπότιτλος «Ἡ παραμονή», ἡ παραμονὴ τῆς μάχης τῆς Ἀλαμάνας, κι ὁ Διάκος, ἀφοῦ ἔστειλε τὸν Μῆτρο, νὰ δεῖ στὸ βουνὸ τί γίνεται, τί κάνει, στὴ συνέχεια; Σας διαβάζω μόνο κομμάτια.
«Κ’ ὕστερα πέφτει κατὰ γῆς, γονατιστὸς στὴν πέτρα:» —νὰ προσευχηθεῖ.
«Ἀδέλφια, παλληκάρια μου! Ἐλᾶτε ὁλόγυρά μου,
καὶ γονατίσετε μ’ ἐμέ. Ὁ κόσμος στὴ χαρά του
εἶν ̓ ἀνθοστόλιστη ἐκκλησιά, κι ἐδῶ μᾶς παραστέκει
Ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἔκτισε γιὰ νὰ τὸν προσκυνοῦμε»;
Ἤτανε νύκτα. Τὰ βουνά, οἱ λαγκαδιές, τὰ δέντρα,
οἱ βρύσες, τ’ ἀγριολούλουδα, ὁ οὐρανός, τ’ ἀγέρι,
στέκουν βουβά, ν’ ἀκούσουνε τὴν προσευχὴ τοῦ Διάκου.
«Ὅταν ἡ μαύρ ̓ ἡ μάνα μου, ἐμπρὸς σὲ μιὰν εἰκόνα,
Πλάστη μου, μ’ ἐγονάτιζε μὲ σταυρωτὰ τὰ χέρια,
καὶ μὤλεγε νὰ δεηθῶ γιὰ κειοὺς ποὺ τὸν χειμῶνα
σὰ λύκοι ἐτρέχαν στὰ βουνά, μὲ χιόνια, μ’ ἀγριοκαίρια,
γιὰ νὰ μὴ ζοῦνε στὸ ζυγό, ἔνοιωθα τὴ φωνή μου
νὰ ξεψυχάει στὰ χείλη μου. Ἐσπάραζε ἡ καρδιά μου,
μοῦ ἐτρέμανε τὰ γόνατα, σὰν νἄθελε ἡ ψυχή μου
νὰ φύγει μὲ τὴ δέηση ἀπὸ τὰ σωθικά μου.
Ὕστερα μὤλεγε κρυφά, νὰ σοῦ ζητῶ τὴ χάρη
νὰ μ’ ἀξιώσεις μιὰ φορὰ ἕνα σπαθὶ νὰ ζώσω.
καὶ νὰ μὴν ἔλθει ὁ θάνατος νὰ μ’ εὕρει, νὰ μὲ πάρει,
πρὶν πολεμήσω ἐλεύθερος γιὰ σὲ πρὶν τὸ ματώσω,
Πατέρα, παντοδύναμε, ἄκουσες τὴν εὐχή μου.
Μοῦ φύτεψες μὲς στὴν καρδιὰ ἀγάπη, πίστη, ἐλπίδα,
ἔδωκες μιὰν ἀχτίδα Σου, ἀθέρα στὸ σπαθί μου
καὶ μούπες: Τώρα πέθανε, γιὰ Μέ, γιὰ τὴν πατρίδα!
Ἕτοιμος εἶμαι, Πλάστη μου! Λίγες στιγμές, ἀκόμα,
καὶ σβηῶνται τ’ ἄστρα Σου γιὰ μέ. Γιὰ μὲ θὰ σκοτειδιάσει
τὄμορφο γλυκοχάραμα. Θὰ μοῦ κλειστεῖ τὸ στόμα,
ποὺ ἐκελαδοῦσε στὰ βουνά, στὴ ρεματιά, στη βρύση.
Θὰ μαραθοῦν τὰ πεῦκα μου. Ἀραχνιασμέν’ ἡ λύρα,
ποὺ μοῦταν ἀδελφοποιτὴ κι’ ὅπου μ ̓ ἐμὲ στὴ φτέρη
ἀγκαλιασμένη ἐπλάγιαζε, τώρα θὰ μείνει στεῖρα
καὶ στ’ ἄψυχο κουφάρι της θὰ νὰ βογγάει τ’ ἀγέρι.
Ὅλα τ’ ἀφήνω μὲ χαρά, χωρὶς ν’ ἀναστενάξω.
Καὶ τό ‘χω περηφάνεια μου, ποὺ ἐδιάλεξες ἐμένα
αὐτὴν τὴν ἔρμη τὴν ποριὰ μὲ τὸ κορμὶ νὰ φράξω.
Εὐχαριστῶ Σε, Πλάστη μου! Δὲν θὰ χαθοῦν σπαρμένα
καὶ δὲ θὰ μείνουν ἄκαρπα τ’ ἄχαρα κόκκαλά μου.
Εὐλόγησέ τηνε τὴ γῆ, ὅπου θὰ μ’ ἀγκαλιάσει
καὶ στοίχειωσε κάθε κλωνὶ ἀπὸ τὰ χώματά μου,
νὰ γίνει ἀδιάβατο βουνὸ τὸ μνῆμα τοῦ Θανάση.
Θεέ μου! Ξημέρωσε τηνε τὴν αὐριανὴ τὴ μέρα!
Θὰ μᾶς θυμᾶτ ̓ ἡ Ἀρβανιτιὰ καὶ θὰ τὴν τρώγ ̓ ἡ ζήλεια.
Θὰ χλιμηντρᾶνε τ’ ἄλογα, θὰ καῖνε τὸν ἀγέρα
μὲ τ’ ἄγρια τὰ χνῶτα τους, γκέκικα καρυοφύλλια,
θὰ γένουν πάλι τὰ Θερμιὰ λαίμαργη καταβόθρα…
Χιλιάδες ἦρθαν θερισταὶ καὶ Χάρος ὀργοτόμος
μουγκρίζουν, φοβερίζουνε, πὼς δὲν θὰ μείνει λώθρα
σ’ αὐτὴ τὴ δύστυχη τὴ γῆ, φωτιά, δρεπάνι, τρόμος…
Κ’ ἐμεῖς θὰ πᾶμε μὲ χαρά, σ’ αὐτὸν τὸν καταρράχτη.
Ἐπάνωθέ μας θάσαι Σύ, καὶ τὰ πατήματά μας
θὰ νἄχουνε γιὰ στήριγμα τὴ φοβερὴ τὴ στάχτη,
πὤμεινε σπίθ ̓ ἀκοίμητη, βαθειὰ στὰ σωθικά μας.
Δυνάμωσέ μας, Πλάστη μου! Γιὰ ν’ ἀκουστεῖ στὴ Δύση,
πὼς δὲν ἀπονεκρώθηκε καὶ πὼς θ ̓ ἀνθοβολήσει
τώρα μὲ τὰ Μαγιάπριλα ἡ δουλωμένη χώρα.
Εὐλογημέν’ ἡ ὥρα».
Κι ἔχει κι ἄλλα πολλά. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ Ἀθανασίου Διάκου καὶ τῶν ὑπολοίπων, κι ἐμεῖς νά ἔχομε τὶς εὐχές των, τὴν ἔμπνευσή των, καὶ μακάρι ὁ Θεούλης, ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ ἡ Παναγιά, ν’ ἀναδείξει καὶ νέους Ἀθανασίους Διάκους, καὶ τοὺς ὑπόλοιπους. Τοὺς χρειαζόμαστε!
Καὶ πορευόμαστε, σιγά-σιγά, γιὰ τὸ Θεῖον Πάθος. Κι ἀναβαίνομεν κι ἐμεῖς, μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Μαθητάς Του, στὰ Ἱεροσόλυμα, στὴν ἁγία Πόλη.
[…] Κι ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου. Ἀνάμεσα οὐρανοῦ καὶ γῆς. Κι ἐκεῖ ἐπόνεσε, ὅσο κανεὶς ἄλλος. Καὶ ἔκλαυσε. Καὶ ἀπέθανε. Καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτόν, περισσότερο ἀπ’ ὅλους πόνεσε ἡ Παναγιά, ἡ Ὁποία, ἐκείνη τὴ στιγμή, ἐβάσταξε τὸν πόνο Ἐκείνου, που βαστάζει τὰ πάντα. Γι’ αὐτό, κι’ ὅταν ἔχομε θλίψη καὶ πόνο ἄφατο, ἂς πηγαίνομε στὸν Γολγοθᾶ. Κι ἂς βλέπομε τὸν Ἐσταυρωμένο, τὴν Παναγιὰ τὴν πονεμένη, τὴν πολυπονεμένη, τὴν ὑπεραλγήσασαν ἐν τῷ Πάθει, ὅπως λέει ὁ ὕμνος, καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη καὶ τὶς Μυροφόρες, κι ὅποιους ἄλλους ἦταν ἐκεῖ.
Κι ἂν μᾶς ἀδικοῦν, ἂς βλέπομε τὸν Ἐσταυρωμένο, ποὺ ὑπέστη ἄδικο σφαγή. Καὶ μὲ τὸν Σταυρό Του καὶ τὸν θάνατό Του, ἁγίασε καὶ τὸ ἄδικο, ἁγίασε καὶ ὁ πόνος. Καὶ μετὰ ἀπ’ τὸν Χριστό, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ὅποιος ἀδικεῖται κι ὅποιος πονᾶ, τί κάνει; Ἁγιάζει! Ὅπως ἁγίασε κι ὁ Ἀθανάσιος Διάκος καὶ οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πολυπονεμένη μάνα του, που ἔγινε Παναγία. Παναγία εἶναι ὑπερθετικὸς βαθμὸς στὰΒυζαντινά. Τὸ πᾶν εἶναι ἀντὶ ὑπερθετικοῦ. Παναγιοτάτη….
Ἐξεφωνήθη την 24η Απριλίου 2002
Πηγή: ‘Λόγοι γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821’, Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, ἐκδ. Κύπρης, Ἀθήνα 2021, σέλ.71-89
Iconandlight
π. Ἀνανίας Κουστένης
Κάναμε τρισάγιο, γιὰ τοὺς ἐθνομάρτυρες καὶ ἥρωες ἐκείνους πατέρες καὶ ἀδελφούς, ποὺ ἔπεσαν κατὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας, 23 Ἀπριλίου 1821. Σὰν χθές. Ἀνάμεσά τους, ὁ ἔνδοξος καὶ μεγάλος καὶ ἥρωας, ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἡσαΐας, ὁ ἀδελφός τοῦ παπα-Γιάννης καὶ ὁ πλέον γνωστὸς σὲ ὅλους μας Ἀθανάσιος Διάκος. Ὁ ὁποῖος ἐπολέμησε μὲ ἡρωικό φρόνημα, ἀκατάβλητη δύναμη και μεγάλη ἀνδρεία στὴ γέφυρα τοῦ Σπερχειού ποταμοῦ. Στὴ γέφυρα τῆς Ἀλαμάνας. Κι ἔμεινε μόνος του, μὲ ἐλάχιστους συμπολεμιστές. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἢ ἀρνήθηκαν ἀπ’ τὴν ἀρχὴ νὰ πολεμήσουν. Κι ἐκεῖ, ὁ μέγας Ἀθανάσιος Διάκος δὲν θέλησε νὰ ἀφήσει τὸ μετερίζι του καὶ νὰ φύγει. Στάθηκε φραγμὸς καὶ ἐμπόδιο στις ὀρδὲς τοῦ Ὁμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιοσέ Μεχμέτ. Καὶ ἤθελε νὰ τοὺς ἐμποδίσει, ἀπὸ τὸ νὰ φτάσουν στὴν Πελοπόννησο, καὶ νὰ καταπνίξουν τὴν Ἐπανάσταση. Τοῦ ἔφεραν ἄλογο, νὰ φύγει, τὸν βοηθοῦσαν νὰ ἀφήσει τὴ μάχη καὶ νὰ σωθεῖ, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἔκανε. Πολέμησε ἐκεῖ στὶς ἀρχαῖες Θερμοπύλες κοντά, ὅπου ἀπέθανε καὶ ὁ ἔνδοξος βασιλιᾶς της Σπάρτης Λεωνίδας, μὲ τοὺς τριακοσίους του καὶ τοὺς ἑπτακοσίους Θεσπιεῖς.
Ὁ ἀγώνας ἦταν άνισος. Σκότωσαν τὸν ἀδελφό του Δημήτριο, κι ἔβαλε τὸ πτῶμα του, τὸ λείψανό του, θὰ λέγαμε καλύτερα, ὡς ἀνάχωμα, ὡς μετερίζι. Ὀχυρώθηκε πίσω ἀπὸ τὸ ἡρωικὸ λείψανο τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ πολεμοῦσε. Τὸν κτύπησαν οἱ Τουρκαλβανοὶ στὸ χέρι τὸ δεξιὸ καὶ τὸ παρέλυσαν, τὸ τσάκισαν. Μὲ τὸ ἀριστερὸ ἔριχνε τὰ πιστόλια του καὶ φώναζε στοὺς συντρόφους του νὰ τὸν σκοτώσουν, γιὰ νὰ μὴν πέσει στὰ χέρια τῶν Τούρκων. Μὰ δὲν ὑπῆρχε κανένας. Τοὺς εἶχαν ὅλους φονεύσει, μετά μανίας, οἱ Τουρκαλβανοί. Κι ἔμεινε ὁ Διάκος μοναχός, μὲ δεκαοκτώ χιλιάδες ἐχθρῶν, Ἀρβανιτάδων καὶ ὑπολοίπων. Κι ἔπεσε στὰ χέρια τῶν φοβερῶν ἐχθρῶν του. Τὸν συνέλαβαν δύο Τουρκαλβανοὶ καὶ τὸν πῆγαν στὸν Ὀμέρ Βρυώνη κι ἐκεῖνος τοὺς ἔδωσε ἀμοιβή. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν συνέλαβαν, ἂν καὶ εἶχε τραυματισθεῖ ἀπ’ τὰ πιστόλια τοῦ Διάκου, παρεκάλεσε τὸν Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ λέει: «Πασά μου, νὰ τοῦ χαρίσεις τὴ ζωή. Τέτοια παλληκάρια δὲν πρέπει νὰ χάνονται».
Κι ὁ Ὀμέρ Βρυώνης ἤθελε νὰ τὸ κάμει. Εἶχε σκοπὸ νὰ τὸν θεραπεύσει ἀπ’ τὴν πληγὴ τοῦ χεριοῦ καὶ ὕστερα νὰ τὸν ἐλευθερώσει. Ἦσαν φίλοι ἀπ’ τὰ Γιάννενα. Εἶχαν ὑπηρετήσει στὸν Ἀλῆ Πασᾶ. Καὶ λένε ὅτι ὁ Ὀμὲρ Βρυώνης ἦταν Ἕλληνας! Καὶ ἔγινε γενίτσαρος καὶ ἐξωμότης. Ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τὴ μεγάλη τῶν Παλαιολόγων. Εἶχε μέσα του αἷμα ἑλληνικό, καὶ τὸ αἷμα νερὸ δὲν γίνεται. —Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό. — Κι ἠθέλησε, λοιπόν, νὰ τοῦ χαρίσει τὴ ζωή. Ἀλλὰ ὁ Κιοσέ Μεχμέτ, αὐτὸς ὁ κακὸς πασᾶς κι ὁ ἀγριάνθρωπος, «Όχι», τοῦ λέει. «Δὲν θὰ τὸ κάνεις. Θὰ τὸν ψήσεις ζωντανόν. Γιατὶ ἐκεῖ στὴν Ἀλαμάνα σκότωσε», κι εἶναι ἀλήθεια, «τοὺς ἐνδοξότερους καὶ δυνατότερους Μωαμεθανούς».
Φαντασθεῖτε τί ἀγῶνα ἔκανε ὁ Ἀθανάσης Διάκος, κι ἦταν μόλις 35 ἐτῶν. Καὶ τότε βγῆκε ἐντολὴ καὶ διαταγή, νὰ τὸν σουβλίσουν. Καὶ μόλις τ’ ἄκουσε αὐτός, τοὺς εἶπε: «Δὲν μὲ φοβίζει τίποτα. Εἶμαι ἕτοιμος νὰ πεθάνω, γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία μου». Καὶ στὴ συνέχεια, τὸν προέτρεψαν νὰ γίνει μουσουλμάνος. Νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του τὴν Ὀρθόδοξη καὶ ν’ ἀκολουθήσει τὸ Κοράνιο. Ν’ ἀκολουθήσει τὸ ψεῦδος καὶ τὸ σκοτάδι. Ν’ ἀκολουθήσει, ὅπως θά ἔλεγε ὁ πατρο-Κοσμᾶς, «τὴν κάλπικη θρησκεία τῶν Μωχαμετάνων». Κι ἐκεῖνος τί τοὺς εἶπε, ἀφοῦ τοῦ εἶπαν: «Γίνεσαι Τοῦρκος, διάκο μου, τὴν πίστη σου ν’ ἀλλάξεις»; Ἐκεῖνος τοὺς ἀπήντησε: «Ἐγὼ Γραικός γεννήθηκα, Γραικὸς καὶ θὰ πεθάνω. Πᾶτε καὶ σεῖς κι ἡ πίστη σας, μουρτάτες, νὰ χαθεῖτε! Ἕλληνας γεννήθηκα κι Ἕλληνας θὰ πεθάνω».
Ἕλληνας τὰ χρόνια ἐκεῖνα καὶ καθ’ ὅλη τὴν Τουρκοκρατία καὶ μέχρι σήμερα, σήμαινε τὸν Ὀρθόδοξο Ἕλληνα. Τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Ἕλληνα. Τὸν Ρωμαῖο ἐκεῖνο, τὸν παλληκαρᾶ, ποὺ ἦταν βαπτισμένος στὴν κολυμβήθρα τοῦ Χριστοῦ. Κι ἦταν τέκνο τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τέκνο τῆς πατρίδος. Κι εἶχε μέσα του λατρεία γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ἀγάπη, μέχρι θυσίας, γιὰ τὸν συνάνθρωπο καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ἦταν ὁ μεγάλος Ἀθανάσιος Διάκος καὶ οἱ ὑπόλοιποι.
Ἀπὸ μικρός, πῆγε στὴν Ἀρτοτίνα καὶ ἐμόνασε. Ἔγινε καὶ διάκονος. Ἦταν ὄντως λεβεντόκορμος καὶ ἀγγελοπρόσωπος. Καὶ ἄνθρωπος ἐναρέτου βίου. Ἁγνότητος καὶ καθαρότητος καὶ κινήτρων ἱερῶν πλήρης. Ἔλαμπε. Ἦταν σὰν ἄγγελος καὶ σὰν ἅγιος καὶ σὰν ἥρωας καὶ σὰν σπουδαῖος ἀσκητής. Κι ἔμαθε, ἀκόμα, στὸ μοναστήρι, νὰ εἶναι ταπεινὸς καὶ μετριόφρων. Κι ἂν ἔκανε κατορθώματα μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ἀπέδιδε στὸν Χριστό του. Κι ἀκόμη ἔμαθε νὰ ἔχει πίστη βουνό. Νά ‘χει ἐμπιστοσύνη μεγάλη στὸν Παντοκράτορα Κύριο. Καὶ ἀγάπη καὶ σέβας στὴν Παναγιὰ καὶ στοὺς Ἁγίους.
Κι ἐκεῖ στὰ γύρω, ἦταν ἕνας πασᾶς, σκληρὸς καὶ λάγνος, ὅπως λέει ἡ βιογραφία. Καὶ σκέφτηκε ἀρνητικὰ γιὰ τὸν Ἀθανάσιο Διάκο. Προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ εὐκαιρία, νὰ κάνει τὸ ἀνόσιον θέλημά του. Τὸ ἔμαθε ὁ Διάκος καὶ βγῆκε στὰ βουνά. Ἔκαμε ἀντίσταση κατὰ τῆς ἀνηθικότητος καὶ τῆς διαφθορᾶς. Ἐπειδὴ ἐκεῖνοι εἶχαν στὰ χέρια τους τὴν ἐξουσία, νόμιζαν πὼς μποροῦσαν νὰ κάνουν στοὺς ἀνθρώπους, καὶ μάλιστα στοὺς σκλάβους ἀνθρώπους, ὅ,τι θέλουν. Ἄμ, ὁ Διάκος δὲν τὰ σήκωνε αὐτά. Πῆρε τὸ ντουφέκι του κι ἀνέβηκε στὸ βουνό. Καὶ στέλνει τὰ γένια καὶ τὰ ρᾶσα στὸν πασᾶ. Καὶ λέει: «Πάρ’ τα, νὰ σ ̓ εὐλογοῦνε. Ἐγὼ δὲν πρόκειται ποτέ μπροστά σου νὰ προσκυνήσω καὶ πολὺ περισσότερο νὰ κάμω τὶς ἀθέμιτες βουλὲς καὶ ὀρέξεις σου».
Τί λεβέντης! Τί ἥρωας! Τί μεγάλος! Τί ὑπέροχος! Τί βγάζει ἡ Ρωμιοσύνη! Τί βγάζει ἡ λεβεντογέννα ἑλληνική, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Καὶ κατὰ τὴ μαρτυρία τῶν βιογράφων του, ἀλλὰ καὶ τοῦ Σπύρου Μελᾶ στὰ «Ματωμένα Ρᾶσα», ὁ Ἀθανάσης Διάκος, — ἔτσι τὸ ἔγραφε, ὄχι Θανάσης, Ἀθανάσης. Ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀθανασία. Θανάσης σημαίνει αὐτὸς ποὺ πεθαίνει. Ἀθανάσης!— ἤτανε ἡ ἁγνότερη καὶ ὑπεροχότερη μορφὴ τῆς μεγάλης Ἑλληνικῆς ἐθνικοαπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Μεγάλη μορφή! Μεγάλη ψυχή!
Καὶ πῆγε, μετά, στὸν Ἀλῆ Πασᾶ, μαζὶ μὲ τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο, πού ‘ταν φίλοι. Φίλοι ἀληθινοί. Κι ὅποιος βρεῖ φίλο ἀληθινό, «ὁ ἀληθινὸς φίλος εἶναι φάρμακον ζωῆς», κατὰ τὴ Σοφία Σειράχ.
Πῆγαν ἐκεῖ. Τὸν εἶδε ἄξιον καὶ πανάξιον τὸ θηρίον τῆς Ἠπείρου, ὁ Ἀλῆ Πασᾶς, ὁ Τεπενενλῆς, τὸν ζήλεψε, ἀλλὰ καὶ τὸν φοβήθηκε. Σοῦ λέει: «Αὐτὸς ἔχει ἀνδρεία. Δὲν προσκυνάει κανέναν. Εἶναι δυνατός. Εἶναι ἔξυπνος». Σοῦ λέει: «Μὴ μὲ φονεύσει. Μὴ μοῦ πάρει τὴν ἐξουσία». Καὶ βάζει τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο καὶ τοῦ λέγει: «Θὰ πάρεις αὐτὰ καὶ αὐτά, καὶ θὰ σοῦ δώσω κι ἀξιώματα, θέλω αὐτὸν νὰ μοῦ τὸν βγάλεις ἀπ’ τὴ μέση». Μὰ ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος δὲν ἔκανε τέτοια. Τοῦ ἔκαναν, ἀλλὰ δὲν ἔκανε. Ήτανε μεγάλο παλληκάρι κι ἐκεῖνο. Ἦταν ὁ γυιὸς τοῦ καπετὰν Ανδρίτσου. Τοῦ Ἀνδρέα Βερούση, ἀπ’ τὶς Λιβανάτες. Ἐκείνου πό ‘κανε ὅλο τὸ μεγαλεῖο, πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση, καὶ πέθανε μαρτυρικὰ στὴ βασιλεύουσα, προδομένος ἀπὸ τοὺς Ἐνετούς στοὺς βάρβαρους Τούρκους. Δὲν τὸν ἐφόνευσε τὸν Ἀθανάσιο Διάκο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐπροστάτευσε, χωρίς ποτὲ νὰ τοῦ εἰπεῖ αὐτὴ τὴν ἐκδούλευση, ποὺ τοῦ ἔκανε. Δὲν τοῦ ἀνέφερε ποτὲ τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὁ μεγάλος Ὀδυσσέας, ὅτι ὁ πασᾶς, «Ὁ Ἀλῆ Πασᾶς, μοῦ εἶπε νὰ σὲ φονεύσω, κι ἐγὼ δὲν σὲ φόνευσα». Δὲν λέγονται αὐτά. Γίνονται καὶ δὲν λέγονται. Τὸν προστάτευσε καὶ τὸν ἐφύλαξε.
Κι ἔφυγαν μετά, ἦλθαν στὴ Λειβαδιά, ἀνέλαβε ὁ Ἀνδροῦτσος ἐκεῖ τὸ ἀρματωλίκι τῆς Λειβαδιᾶς, κι εἶχε πρωτοπαλλήκαρο τὸν Ἀθανάση Διάκο. Χρειάστηκε, ὅμως, ὁ Ὀδυσσέας νὰ πάει πάλι στὸν τύραννο, νὰ ὑπηρετήσει. Γιατί πήγαιναν ἐκεῖ; Γιὰ νὰ μάθουν τὴν τέχνη του πολέμου, νὰ μαθαίνουν μυστικά, νὰ ἔχουν γνωριμίες, νὰ ἐπηρεάζουν ὑπὲρ τῆς πατρίδος καὶ τῆς πίστεως, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς, νὰ μαθαίνουν νὰ πολεμοῦν καὶ τό να καὶ τ ̓ ἄλλο. Ὁ Ἀνδρούτσος ἔμεινε. Ὁ Διάκος ξαναγύρισε στὴ Λειβαδιά. Καὶ διὰ βοῆς ὅλα τὰ παλληκάρια καὶ ὁ λαὸς τὸν ἐξέλεξαν ἀρχηγό. Κι ἦταν νεαρότατος. Ἐνέπνεε, ὅμως, ἐμπιστοσύνη.
Ἦταν ἐνάρετος. Ἦταν γενναῖος. Ἦταν δυνατός. Κι ἦταν, προπαντός, ἀνιδιοτελής! Δὲν μάζεψε γιὰ τὸν ἑαυτό του τίποτα. Δὲν ἔβαλε ποτὲ τὸν ἑαυτό του μπροστά. Ἔβανε, ὅμως, τὸν Θεὸ μπροστά. Καὶ πάνω στὴ σφραγῖδα του εἶχε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐδέσποζε πάνω στὴ σφραγίδα του ὁ Σταυρός. Κυριαρχοῦσε. Στὸ κάτω μέρος ἦταν ὁ δικέφαλος ἀετός, τὸ σύμβολον τῆς Ρωμιοσύνης, τῆς πονεμένης Ρωμιοσύνης, ποὺ ἔνωνε πατρίδα καὶ Χριστὸ ὁ δικέφαλος ἀετός. Καὶ ἀνάγκασε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε στὰ φτερά του τοὺς Ἕλληνες τοὺς σκλάβους καὶ τοὺς ἀνέβασε στὰ βουνά, γιατὶ ὁ ἀετὸς εἶναι καὶ σύμβολον τοῦ ὕψους. Κι ἀπὸ κεῖ πολέμησαν μὲ τὴν κλεφτουριά, πολέμησαν μὲ ὅλους, καὶ ἐνίκησαν τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστεως. Κι ἔγραφε πάνω στὴ σφραγῖδα: «Ὁ Θεὸς νικᾶ».
Καὶ ἐσήκωσαν ἐκεῖ, ὅταν ἦλθε ἡ Ἐπανάσταση, τὴ σημαία τῆς Ἐπαναστάσεως, ὡς ἀρματωλὸς τῆς Λειβαδιᾶς. Καὶ ἡ σημαία τί ἦταν; Ἕνα λευκό πανί. Στὸ ἕνα μέρος εἶχε τὴν εἰκόνα ποιανοῦ; Τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ Τροπαιοφόρου! Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὶς λέξεις: «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος». Μόλις εἶδαν οἱ Τοῦρκοι τοὺς Ἕλληνες νὰ σηκώνουν σημαία ἐπαναστατικὴ καὶ νὰ ν ̓ ἕτοιμοι νὰ ὁρμήσουν, κλείστηκαν στὸ κάστρο. Μὰ σὲ λίγες μέρες, ὁ Ἀθανάσης Διάκος τοὺς ἐξεπόρθησε. Τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ ἐκεῖ. Καὶ ἐλευθέρωσε τὴ Λειβαδιὰ καὶ προχωροῦσαν. Κι ἔκαμαν ὑπέροχες πράξεις θυσίας καὶ γενναιότητος γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ Γένος.
Ὅταν ἔμαθε ὁ Χουρσὴτ πασᾶς, ποὺ πολιορκοῦσε τὸν ἐπαναστάτη Ἀλῆ Πασᾶ, στὰ Γιάννενα, ὁ γενικὸς στρατηγὸς τῶν τουρκικῶν δυνάμεων ἦταν ὁ Χουρσήτ, ὅταν ἔμαθε τὴν Ἐπανάσταση στὴν Πελοπόννησο, τὰ ἔχασε. Καὶ τί κάνει; Στέλνει δύο στρατιὲς πρὸς τὰ κάτω. Μία μὲ τὸν Ὀμέρ Βρυώνη καὶ μία μὲ τὸν Κιοσὲ Μεχμέτ. Μὲ δύναμη, περίπου, ἀπὸ ἐννέα ἕως δεκαέξι χιλιάδες στρατοῦ! Ἱππικοῦ καὶ πεζοῦ καὶ βοηθητικῶν. Καὶ τότε…
Νὰ πῶ καὶ κάτι ἄλλο ποὺ μοῦ ‘ρθε. Τὸν Ἀλῆ Πασᾶ ξέρετε ποιός τὸν ἔπεισε τελικὰ νὰ ἐπαναστατήσει κατὰ τῆς Υψηλῆς Πύλης; Ποιός τὸν ἔπεισε, τὸ Πάσχα τοῦ 1819; Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας! Εἶχε κατεβεῖ στοὺς Κορφούς, στὴν Κέρκυρα, τὴν πατρίδα του, νὰ ἰδεῖ τοὺς δικούς του, μ’ αὐτὸ τὸ πρόσχημα, πέρασε στὰ Γιάννενα, μίλησε μὲ τὸν Ἀλῆ Πασᾶ καὶ τὸν ἔπεισε νὰ ἐπαναστατήσει ἐναντίον τῆς Υψηλῆς Πύλης. Αὐτὸ γιὰ τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες ἦταν μεγάλη ἐπιτυχία. Καὶ μεγάλη βοήθεια. Διότι θὰ ἦταν ἀπασχολημένοι οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες καὶ ὁ σουλτάνος καὶ οἱ ὑπόλοιποι μὲ τὸν Ἀλῆ, θὰ κάναν ἕνα εἶδος ἐμφυλίου πολέμου, καὶ θὰ μποροῦσαν οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπαναστατήσουν εὐχερέστερον καὶ νὰ ἐπιτύχουν. Αἰωνία ἡ μνήμη καὶ τοῦ Ἰωάννου Καποδιστρίου.
Ὅταν ἔμαθαν, λοιπόν, οἱ καπεταναῖοι τῆς Ρούμελης κι ἀνάμεσά τους ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, ὁ Ἀθανάσης Διάκος, ὁ Δυοβουνιώτης, ὁ Πανουργιᾶς, ὁ Τράκας καὶ οἱ ὑπόλοιποι, σκέφτηκαν νὰ ἐμποδίσουν τὶς τουρκικὲς ὀρδές, προκειμένου νὰ φτάσουν στὴν Πελοπόννησο καὶ νὰ ἐξαφανίσουν καὶ νὰ σβήσουν τὴν Ἐπανάσταση. Γι’ αὐτὸ καὶ μπῆκαν μπροστά. Κι ἔφραξαν τοὺς δρόμους. Κι ὁ Ἀθανάσης Διάκος, με 400 παλληκάρια, ἔπιασε τὸ γεφύρι τῆς Ἀλαμάνας τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ, ἐκεῖ στὴ Χαλκομάτα, στὶς ἀρχαῖες Θερμοπύλες! Ποὺ ἀπὸ κεῖ μποροῦσαν νὰ περάσουν οἱ Τοῦρκοι καὶ νὰ πᾶνε καὶ στὴ Βοιωτία καὶ στὴ Φωκίδα καὶ στὴ Δωρίδα. Οἱ ἄλλοι, ὅπως εἶπα καὶ στὴν ἀρχή, διασκορπίστηκαν. Κι ἔμεινε ὁ Διάκος μοναχός.
Τὸν ἔσυραν, λοιπόν. Τὸν πῆγαν στὴ Λαμία. Ἡ μάχη ἔγινε σὰν ἐχθές. 23 Ἀπριλίου 1821. Καὶ σὰν σήμερα, 24 Ἀπριλίου, 14 μέρες ἀφοῦ εἶχε ἀπαγχονισθεῖ ὁ μέγας πατριάρχης Γρηγόριος, στὴ Κωσταντινούπολη, ἕνας ἄλλος κληρικός, ἔνδοξος καὶ ἄσπιλος καὶ σπουδαῖος, ὁ Ἀθανάσης Διάκος, ἐσουβλίζετο στὸ Ζητούνι, στὴ Λαμία, ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ὑπὸ τῶν ἀθέων καὶ βαρβάρων Ἀγαρηνῶν. Ἐκεῖνοι τὸν ἐσούβλιζαν κι αὐτὸς χαμογελοῦσε. Κι ὅπως λέει ὁ βιογράφος του Χριστοφόρος Περραιβός, τοὺς ὕβριζε, μετὰ γενναιότητος. Κι ἔκαμε τὴ μεγαλύτερη ὑπομονή. Γιατὶ οἱ πόνοι ἀπ’ τὸ σούβλισμα ἦταν ἀφόρητοι. Μὰ ἡ ψυχὴ δὲν ἔβγαινε. Κι ὕστερα σήκωσαν ὄρθια τὴ σούβλα, μὲ περασμένον σ’ αὐτὴν τὸν Ἀθανάση Διάκο, κι ἄρχισαν νὰ τὸν πυροβολοῦν, γιατὶ φοβόντουσαν πὼς ἂν τὸν ἄφηναν στὴ σούβλα, μποροῦσε νὰ ἀναστηθεῖ. Μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ. Καὶ μποροῦσε νὰ φύγει. Κι ἐκεῖ τοῦ ἔκαμαν μὲ τὶς σφαῖρες διάτρητο τὸ σῶμα. Καὶ τὸ μαρτύριο ἀνυπόφορο καὶ φοβερό. Καὶ φοβερότατο!
Κι ὄχι μόνο αὐτό. Ἔφεραν καὶ τὰ κεφάλια τῶν συναγωνιστῶν του, ποὺ ἔπεσαν στὴν Ἀλαμάνα, καὶ τὰ ἔγδαραν μπροστά του. Γιὰ νὰ τοῦ μεγαλώσουν τὸν πόνο καὶ τὴ θλίψη. Καὶ νὰ τὸν σκάσουν καὶ τὸν θανατώσουν, στὴν κυριολεξία. Ἔγδαραν κάμποσες κεφαλές. Καὶ τοῦ ἐπισκόπου Ἡσαΐα, τοῦ Σαλώνων, καὶ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ ἐπισκόπου Ἡσαΐα παπα-Γιάννη, καὶ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἀθανασίου Διάκου Δημητρίου. Κι ὅλων τῶν ὑπολοίπων. Κι ὁ Διάκος, μέσα στὸν ἀφόρητο καὶ ἄφατο πόνο του, τὰ ἔβλεπε ὅλα αὐτά. Καὶ πῶς αἰσθανόταν, ἐκεῖνος ξέρει κι ὁ Χριστός μας, ποὺ τὸν ἔβλεπε. Καὶ ἡ Παναγιὰ κι οἱ Ἅγιοι, ποὺ τὸν ἐπαράστεκαν. Καὶ στὸ τέλος, ἀναφέρει ὁ μεγάλος Βαλαωρίτης κι οἱ ὑπόλοιποι ἱστορικοί, πρὶν παραδώσει τὴν ψυχούλα του στὸν Πλάστη, εἶπε μὲ ἕνα ἀνθρώπινο παράπονο, σὰν ἐκεῖνο, καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὸν Πατέρα Του «Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνα τί μὲ ἐγκατέλιπες;». Ἐκεῖνος εἶπε, ὁ μεγάλος Διάκος: «Γιὰ ἰδὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε ὁ Χάρος νὰ μὲ πάρει, τώρα π ̓ ἀνθίζουν τὰ κλαριὰ καὶ βγάζει ἡ γῆς χορτάρι».
Καὶ σὰν σήμερα, 24 Ἀπριλίου 1821, ὁ μεγάλος Ἀθανάσιος Διάκος ἄφηνε μαρτυρικὰ τὴν τελευταία ἀνάσα καὶ πνοή του ἐκεῖ στὸ Ζητούνι. Ὁ μεγάλος ἥρωας τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ πῆγε κοντὰ στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ε’, στὸν Σαλώνων Ἡσαΐα, στὸν παπα-Γιάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Σαλώνων Ἡσαΐα, καὶ πῆγε κοντὰ σὲ τόσους ἄλλους νεομάρτυρες, ἐθνομάρτυρες καὶ ἥρωες, ποὺ ἦλθαν καὶ παρέλαβαν τὴν ψυχὴ μέσα ἀπ’ τὸ σουβλισμένο καὶ καταματωμένο καὶ καταπληγωμένο σῶμα, καὶ τὴν ἀνέβασαν ἐν χαρᾷ ἀρρήτῳ καὶ ἀγαλλομένῳ ποδί, στὴ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου τὸ Ἐσφαγμένον ἀρνίον, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅπου οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρες, «ἵνα ἀναπαυθῇ», ὅπως λέει ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψις, «ἐκ τῶν κόπων αὐτοῦ. Τὰ δὲ ἔργα αὐτοῦ ἀκολουθεῖ μετ ̓ αὐτῶν».
Ἡ θυσία τοῦ Διάκου, ἡ ἡρωικὴ καὶ ἡ μεγάλη, ἐνέπνευσε τοὺς μετὰ ταῦτα ἀγωνιστάς. Καὶ καθὼς πολεμοῦσαν, θυμόντουσαν, ἀφενός, τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχη καί, ἀφετέρου, τὴ σούβλα τοῦ Ἀθανασίου Διάκου. Καὶ ἔπαιρναν μὲ τὶς εὐχές των καὶ τὶς εὐχὲς ὅλων τῶν Νεομαρτύρων καὶ ἡρώων δύναμη ἀκατάβλητη. Γινόντουσαν ἥρωες καὶ ἡμίθεοι οἱ μεγάλοι πολεμάρχοι τοῦ Εἰκοσιένα, οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοί. Καὶ σήμερα δὲν πρέπει νὰ τοὺς ξεχνάμε. Διότι, ἂν τοὺς ξεχάσομε, καὶ προπαντὸς ἂν δὲν ἐμπνεόμεθα ἀπὸ τὸ μαρτύριο, τὶς ἡρωικὲς πράξεις καὶ τὰ ἐπικά τους κατορθώματα, θὰ σβήσομε ὡς Ἑλλάς. Γιατὶ ἐκεῖνοι ἔζησαν καὶ μεγαλούργησαν μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἀγκάλιασαν τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό καὶ τὴ θλιμμένη Παναγιὰ καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες, καὶ ἔγιναν κι ἐκεῖνοι καὶ ἅγιοι καὶ ἥρωες καὶ εὐεργέτες καὶ σημαντικοί, καὶ ἐλευθέρωσαν τὴν πατρίδα μας. Σήμερα, ποὺ ἔχουμε δεύτερη Τουρκοκρατία, κι εἶναι πιὸ ὕπουλη… Γεμίσαμε βαρβάρους, ἀδελφοί μου, δὲν τὸ βλέπετε; Οἱ πολιτικοὶ καμώνονται. Οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ τοὺς βοηθᾶνε, μᾶς βρίζουν. Ἀκόμα δὲ καὶ κληρικοὶ μᾶς χλευάζουν, διότι τὰ βάζουμε μὲ τοὺς μετανάστες. Δὲν τὰ βάζουμε, ἀκριβῶς, μὲ τοὺς μετανάστες. Ἀλλὰ μὲ τὴν τακτικὴ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι φέρνουν ἐδῶ ὅλους τοὺς ταλαίπωρους τῆς γῆς: βαρβάρους, ἀσθενεῖς, δυσκολεμένους… Γεμίσαμε γρίπη ἐδῶ, δὲν βλέπετε τί γίνεται; Καὶ τόσα ἄλλα. Γιατί; Γιατί; Κι ἐνῷ οἱ δικοί μας οἱ πρόμαχοι καὶ ὑπέρμαχοι ἔχυσαν τὸ αἷμα τους, ἔδωσαν τὴ ζωή τους, νὰ μείνει ἐλεύθερος αὐτὸς ὁ τόπος…! Ἂς πᾶνε ἀλλοῦ. Ἂς μείνουν στὴν πατρίδα τους.
Ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ὅταν μᾶς ἔδιωχναν ἀπὸ τὴ Μικρασία κι ἀπὸ τὶς ἄλλες ἐστίες, μᾶς ἐπετσόκοβαν. Μᾶς πέταγαν στὴ θάλασσα, μᾶς ἔσφαζαν, κι ὅσοι πρόλαβαν, μόνο, ἦλθαν ἐδῶ, ταλαίπωροι! Ἐμεῖς δὲν κάνομε ἔτσι. Ἀλλὰ πρέπει νὰ φροντίσομε τὴν πατρίδα μας. Νὰ φροντίσομε τὴν Ἐκκλησία μας. Νὰ ἰσιάξομε καὶ νὰ στολίσομε τὸν τόπο αὐτό, ποὺ τὸν ἐλευθέρωσαν οἱ μεγάλοι ἐκεῖνοι πολεμάρχοι. Τοὺς τὸ ὀφείλομε. Τοὺς τὸ χρεωστοῦμε. Κι ἂν χρειαστεῖ, νὰ θυσιαστοῦμε κι ἐμεῖς. Καὶ μακάρι νὰ χύσουμε τὸ αἷμα μας ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, τιμώντας ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἀπέθαναν γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ Γένος, καὶ παραδίνοντας τὴ σκυτάλη στὰ παιδιά μας καὶ στοὺς ἀγέννητους, ποὺ ἔρχονται. Ὅτι ἐμεῖς κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε καὶ δὲν μπορούσαμε, προκειμένου νὰ κρατήσομε τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν Ἐκκλησιά μας ἐλεύθερη. Προκειμένου νὰ κρατήσομε τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά. Προκειμένου νὰ κρατήσομε τὴν ἱερὴ γλῶσσα τῆς πατρίδος μας, τὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας, τὴ γλῶσσα τῶν ἀγγέλων, τὴ γλῶσσα τῶν θεῶν, τὸ μεγάλο αὐτὸ ἐκφραστικὸ ὄργανο, ποὺ μερικοὶ ξένοι τὴ θαυμάζουν, τὴ μαθαίνουν καὶ τὴν κρατοῦν. Καὶ μοῦ λεγε κάποιος τὸ μεσημέρι: «Ἐγώ, πάτερ», ἦταν ξένος, «ἔχω γεννηθεῖ γιὰ Ἕλληνας. Ἔχω γεννηθεῖ γιὰ τὴν Ἑλλάδα! Ἔμαθα τὴ γλῶσσα ἀμέσως. Κι ἐνῷ πρῶτα εἶχα ταραχὴ καὶ δειλία καὶ δυσκολία μὲ τὴ δική μου, ὅταν ἔμαθα τὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴ μιλάω, θεραπεύτηκα, ισορρόπησα». Τὸ ξέρετε αὐτό; Καὶ σήμερα βάζουν οἱ πάντες, προκειμένου νὰ ἐξαφανίσουν τὴ γλῶσσα μας. Νὰ ἐξαφανίσουν τὴ θρησκεία μας. Νὰ ἐξαφανίσουν τὴν πατρίδα μας.
Θὰ κάνομε κι ἐμεῖς ἀντίσταση! Παλληκάρι ἦταν κι ὁ Διάκος. Νέος, ὄμορφος, καλός, γενναῖος, δυνατός, παλληκαρᾶς. Κι ὅμως, τὰ ἔδωσε ὅλα. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος, χωρίς μεγάλες ἀξίες καὶ ὑψηλὰ ἰδανικά, δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει. Δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθανθεῖ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν προσφορὰ τῆς ζωῆς. Καὶ πάντα, ἕνα πρᾶγμα νὰ ξέρομε: Ὅτι ἡ ἄδολη θυσία συγκινεῖ. Ὅπως μᾶς συγκινεῖ ἀπολύτως ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ κληθοῦμε, νὰ τὴν ἑορτάσομε, νὰ τὴν τιμήσομε καὶ νὰ κάνομε, ὅ,τι πρέπει, ἔτσι, καὶ οἱ θυσίες τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων μᾶς συγκινοῦν, μέχρι δακρύων. Καὶ μᾶς ἐμπνέουν μέχρι ἀποφάσεων ἱερῶν, μεγάλων καὶ ἀποτελεσματικῶν.
Θά ‘θελα νὰ κλείσω αὐτὴ τὴ σημερινὴ κουβέντα μας γιὰ τὸν μεγάλο Ἀθανάση Διάκο, γιατὶ ἔχομε καὶ κάτι ἄλλο νὰ ποῦμε, ἀκόμη, διαβάζοντας στὴν ἀφεντιά σας ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὸ ὑπέροχο ἐπικολυρικὸν ποίημα τοῦ μεγάλου Βαλαωρίτη ποὺ ἔχει τίτλο «Ἀθανάσης Διάκος». Εἶναι τὸ ἄσμα τὸ πρῶτον, ὑπότιτλος «Ἡ παραμονή», ἡ παραμονὴ τῆς μάχης τῆς Ἀλαμάνας, κι ὁ Διάκος, ἀφοῦ ἔστειλε τὸν Μῆτρο, νὰ δεῖ στὸ βουνὸ τί γίνεται, τί κάνει, στὴ συνέχεια; Σας διαβάζω μόνο κομμάτια.
«Κ’ ὕστερα πέφτει κατὰ γῆς, γονατιστὸς στὴν πέτρα:» —νὰ προσευχηθεῖ.
«Ἀδέλφια, παλληκάρια μου! Ἐλᾶτε ὁλόγυρά μου,
καὶ γονατίσετε μ’ ἐμέ. Ὁ κόσμος στὴ χαρά του
εἶν ̓ ἀνθοστόλιστη ἐκκλησιά, κι ἐδῶ μᾶς παραστέκει
Ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἔκτισε γιὰ νὰ τὸν προσκυνοῦμε»;
Ἤτανε νύκτα. Τὰ βουνά, οἱ λαγκαδιές, τὰ δέντρα,
οἱ βρύσες, τ’ ἀγριολούλουδα, ὁ οὐρανός, τ’ ἀγέρι,
στέκουν βουβά, ν’ ἀκούσουνε τὴν προσευχὴ τοῦ Διάκου.
«Ὅταν ἡ μαύρ ̓ ἡ μάνα μου, ἐμπρὸς σὲ μιὰν εἰκόνα,
Πλάστη μου, μ’ ἐγονάτιζε μὲ σταυρωτὰ τὰ χέρια,
καὶ μὤλεγε νὰ δεηθῶ γιὰ κειοὺς ποὺ τὸν χειμῶνα
σὰ λύκοι ἐτρέχαν στὰ βουνά, μὲ χιόνια, μ’ ἀγριοκαίρια,
γιὰ νὰ μὴ ζοῦνε στὸ ζυγό, ἔνοιωθα τὴ φωνή μου
νὰ ξεψυχάει στὰ χείλη μου. Ἐσπάραζε ἡ καρδιά μου,
μοῦ ἐτρέμανε τὰ γόνατα, σὰν νἄθελε ἡ ψυχή μου
νὰ φύγει μὲ τὴ δέηση ἀπὸ τὰ σωθικά μου.
Ὕστερα μὤλεγε κρυφά, νὰ σοῦ ζητῶ τὴ χάρη
νὰ μ’ ἀξιώσεις μιὰ φορὰ ἕνα σπαθὶ νὰ ζώσω.
καὶ νὰ μὴν ἔλθει ὁ θάνατος νὰ μ’ εὕρει, νὰ μὲ πάρει,
πρὶν πολεμήσω ἐλεύθερος γιὰ σὲ πρὶν τὸ ματώσω,
Πατέρα, παντοδύναμε, ἄκουσες τὴν εὐχή μου.
Μοῦ φύτεψες μὲς στὴν καρδιὰ ἀγάπη, πίστη, ἐλπίδα,
ἔδωκες μιὰν ἀχτίδα Σου, ἀθέρα στὸ σπαθί μου
καὶ μούπες: Τώρα πέθανε, γιὰ Μέ, γιὰ τὴν πατρίδα!
Ἕτοιμος εἶμαι, Πλάστη μου! Λίγες στιγμές, ἀκόμα,
καὶ σβηῶνται τ’ ἄστρα Σου γιὰ μέ. Γιὰ μὲ θὰ σκοτειδιάσει
τὄμορφο γλυκοχάραμα. Θὰ μοῦ κλειστεῖ τὸ στόμα,
ποὺ ἐκελαδοῦσε στὰ βουνά, στὴ ρεματιά, στη βρύση.
Θὰ μαραθοῦν τὰ πεῦκα μου. Ἀραχνιασμέν’ ἡ λύρα,
ποὺ μοῦταν ἀδελφοποιτὴ κι’ ὅπου μ ̓ ἐμὲ στὴ φτέρη
ἀγκαλιασμένη ἐπλάγιαζε, τώρα θὰ μείνει στεῖρα
καὶ στ’ ἄψυχο κουφάρι της θὰ νὰ βογγάει τ’ ἀγέρι.
Ὅλα τ’ ἀφήνω μὲ χαρά, χωρὶς ν’ ἀναστενάξω.
Καὶ τό ‘χω περηφάνεια μου, ποὺ ἐδιάλεξες ἐμένα
αὐτὴν τὴν ἔρμη τὴν ποριὰ μὲ τὸ κορμὶ νὰ φράξω.
Εὐχαριστῶ Σε, Πλάστη μου! Δὲν θὰ χαθοῦν σπαρμένα
καὶ δὲ θὰ μείνουν ἄκαρπα τ’ ἄχαρα κόκκαλά μου.
Εὐλόγησέ τηνε τὴ γῆ, ὅπου θὰ μ’ ἀγκαλιάσει
καὶ στοίχειωσε κάθε κλωνὶ ἀπὸ τὰ χώματά μου,
νὰ γίνει ἀδιάβατο βουνὸ τὸ μνῆμα τοῦ Θανάση.
Θεέ μου! Ξημέρωσε τηνε τὴν αὐριανὴ τὴ μέρα!
Θὰ μᾶς θυμᾶτ ̓ ἡ Ἀρβανιτιὰ καὶ θὰ τὴν τρώγ ̓ ἡ ζήλεια.
Θὰ χλιμηντρᾶνε τ’ ἄλογα, θὰ καῖνε τὸν ἀγέρα
μὲ τ’ ἄγρια τὰ χνῶτα τους, γκέκικα καρυοφύλλια,
θὰ γένουν πάλι τὰ Θερμιὰ λαίμαργη καταβόθρα…
Χιλιάδες ἦρθαν θερισταὶ καὶ Χάρος ὀργοτόμος
μουγκρίζουν, φοβερίζουνε, πὼς δὲν θὰ μείνει λώθρα
σ’ αὐτὴ τὴ δύστυχη τὴ γῆ, φωτιά, δρεπάνι, τρόμος…
Κ’ ἐμεῖς θὰ πᾶμε μὲ χαρά, σ’ αὐτὸν τὸν καταρράχτη.
Ἐπάνωθέ μας θάσαι Σύ, καὶ τὰ πατήματά μας
θὰ νἄχουνε γιὰ στήριγμα τὴ φοβερὴ τὴ στάχτη,
πὤμεινε σπίθ ̓ ἀκοίμητη, βαθειὰ στὰ σωθικά μας.
Δυνάμωσέ μας, Πλάστη μου! Γιὰ ν’ ἀκουστεῖ στὴ Δύση,
πὼς δὲν ἀπονεκρώθηκε καὶ πὼς θ ̓ ἀνθοβολήσει
τώρα μὲ τὰ Μαγιάπριλα ἡ δουλωμένη χώρα.
Εὐλογημέν’ ἡ ὥρα».
Κι ἔχει κι ἄλλα πολλά. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ Ἀθανασίου Διάκου καὶ τῶν ὑπολοίπων, κι ἐμεῖς νά ἔχομε τὶς εὐχές των, τὴν ἔμπνευσή των, καὶ μακάρι ὁ Θεούλης, ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ ἡ Παναγιά, ν’ ἀναδείξει καὶ νέους Ἀθανασίους Διάκους, καὶ τοὺς ὑπόλοιπους. Τοὺς χρειαζόμαστε!
Καὶ πορευόμαστε, σιγά-σιγά, γιὰ τὸ Θεῖον Πάθος. Κι ἀναβαίνομεν κι ἐμεῖς, μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Μαθητάς Του, στὰ Ἱεροσόλυμα, στὴν ἁγία Πόλη.
[…] Κι ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου. Ἀνάμεσα οὐρανοῦ καὶ γῆς. Κι ἐκεῖ ἐπόνεσε, ὅσο κανεὶς ἄλλος. Καὶ ἔκλαυσε. Καὶ ἀπέθανε. Καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτόν, περισσότερο ἀπ’ ὅλους πόνεσε ἡ Παναγιά, ἡ Ὁποία, ἐκείνη τὴ στιγμή, ἐβάσταξε τὸν πόνο Ἐκείνου, που βαστάζει τὰ πάντα. Γι’ αὐτό, κι’ ὅταν ἔχομε θλίψη καὶ πόνο ἄφατο, ἂς πηγαίνομε στὸν Γολγοθᾶ. Κι ἂς βλέπομε τὸν Ἐσταυρωμένο, τὴν Παναγιὰ τὴν πονεμένη, τὴν πολυπονεμένη, τὴν ὑπεραλγήσασαν ἐν τῷ Πάθει, ὅπως λέει ὁ ὕμνος, καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη καὶ τὶς Μυροφόρες, κι ὅποιους ἄλλους ἦταν ἐκεῖ.
Κι ἂν μᾶς ἀδικοῦν, ἂς βλέπομε τὸν Ἐσταυρωμένο, ποὺ ὑπέστη ἄδικο σφαγή. Καὶ μὲ τὸν Σταυρό Του καὶ τὸν θάνατό Του, ἁγίασε καὶ τὸ ἄδικο, ἁγίασε καὶ ὁ πόνος. Καὶ μετὰ ἀπ’ τὸν Χριστό, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ὅποιος ἀδικεῖται κι ὅποιος πονᾶ, τί κάνει; Ἁγιάζει! Ὅπως ἁγίασε κι ὁ Ἀθανάσιος Διάκος καὶ οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πολυπονεμένη μάνα του, που ἔγινε Παναγία. Παναγία εἶναι ὑπερθετικὸς βαθμὸς στὰΒυζαντινά. Τὸ πᾶν εἶναι ἀντὶ ὑπερθετικοῦ. Παναγιοτάτη….
Ἐξεφωνήθη την 24η Απριλίου 2002
Πηγή: ‘Λόγοι γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821’, Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, ἐκδ. Κύπρης, Ἀθήνα 2021, σέλ.71-89
Iconandlight
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Λόγος στον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου -Αρχιεπίσκοπος Ταυρομενίου Θεοφάνης ο Κεραμεύς.
Σήμερα η Εκκλησία φωτίζεται μυστικά και λάμπει, πανηγυρίζοντας την πρώτη των εορτών. Σήμερα αρχίζει να καταργείται το τείχος της έχθρας και να ενώνονται με μυστικό τρόπο η γη με τα ουράνια. Σήμερα την τιμωρία, που λύπησε την προμήτορα (Εύα) ο αρχαγγελικός χαιρετισμός μετέτρεψε σε χαρά και αφανίστηκε η παλιά μελαγχολία. Σήμερα η Παρθένος Μαριάμ παίρνει τη θέση των θρόνων των Σεραφίμ, κρατώντας με απερίγραπτο τρόπο, αυτόν που κάθεται πάνω σ’ αυτούς. Σήμερα φαίνεται να εκπληρώνεται το μυστήριο της βάτου, με την αποξηραμένη φύση να ενώνεται η φωτιά της Θεότητας. Η μεν λοιπόν εορτή, αν και είναι κορυφαία όλων των εορτών, περιέχει πολλά μυστήρια. Εμείς δε, επειδή μας πιέζει ο χρόνος, θα αναφερθούμε με συντομία σε μερικά θέματα του ευαγγελίου, και θα τα εξηγήσουμε σε σας που αγαπάτε τον Θεό.
«Τις ημέρες εκείνες έμεινε έγκυος η Ελισάβετ η γυναίκα του Ζαχαρία, και έκρυβε την εγκυμοσύνη της για πέντε μήνες». Επειδή ο Ζαχαρίας, δεν πίστεψε στον Γαβριήλ, δεν μπορούσε να μιλήσει, η δε Ελισάβετ έμεινε έγκυος, και για λίγο έκρυβε τον εαυτό της. Μερικοί μεν πιστεύουν, ότι λόγω των γηρατειών της ντρεπόταν, σεβόμενη την παράκαιρη εγκυμοσύνη, εμείς δε λέμε, ότι δεν έκρυβε τον εαυτό της γι’ αυτό τον λόγο. Γιατί γι’ αυτήν η εγκυμοσύνη ήταν περισσότερο αιτία χαράς, όχι γιατί θα γινόταν μητέρα, το γλυκό πράγμα και όνομα, αλλά και από τον ίδιο το νόμο ήταν τιμή για τις μητέρες, στην οποία χαρά δεν μετείχαν οι στείρες και άκαρπες. Γιατί λοιπόν να ντρεπόταν επειδή κέρδισε την ευλογία του νόμου και συγχρόνως έμοιαζε με την παράκαιρη εγκυμοσύνη της ευτυχισμένης Σάρρας; Και ότι με την γέννηση θα έπαυε η ντροπή της ατεκνίας, το μαθαίνουμε από τα λόγια της. Γιατί λέει: «Ο Θεός είδε τη στενοχώρια μου και φρόντισε να με απαλλάξει από την ντροπή που ένιωθα μπροστά στους ανθρώπους για την ατεκνία μου». Για ποιο λόγο λοιπόν έκρυβε τον εαυτό της; Καταγόταν από τον Ααρών και ήταν σύζυγος του μεγάλου ιερέα, ονομαστή στην αρετή και την προσεκτική ζωή της. Φοβόταν λοιπόν, από την αρχή να φανερώσει την εγκυμοσύνη, μήπως πολλοί δεν πιστέψουν και δεχτούν την ίδια τιμωρία με τον Ζαχαρία. Γιατί γι’ αυτόν που έβλεπε την φύση, ήταν αληθινά απίστευτο, γυναίκα περασμένης ηλικίας, με ζαρωμένο το σώμα, ρυτιδωμένο το πρόσωπο, προχωρημένη στα γηρατειά, με στείρα φύση, να γίνεται μητέρα παιδιού. Γιατί ήδη σταμάτησαν να λειτουργούν σ’ αυτή όπως και στη Σάρρα, εκείνα με τα οποία πραγματοποιείται η εγκυμοσύνη. Όχι λοιπόν από ντροπή αλλά από φροντίδα έκρυβε τον εαυτό της. Επειδή με τη σταδιακή αύξηση του εμβρύου η κοιλιά μεγάλωνε και οι μαστοί γέμιζαν γάλα, τότε δεν έκρυβε αυτό που δεν μπορούσε να μη το πιστέψει κάποιος.
«Κατά τον έκτο μήνα ο Θεός έστειλε τον άγγελο Γαβριήλ στην πόλη της Γαλιλαίας Ναζαρέτ σε μια παρθένο, που ήταν αρραβωνιασμένη με κάποιον που τον έλεγαν Ιωσήφ». Θα ρωτήσει δε κάποιος, από αυτούς που πολύ ενδιαφέρονται, για ποιο λόγο κατά τον πρώτο μήνα για τους Εβραίους έγινε αυτό το μυστήριο; Γιατί ήταν φανερό ότι ο έκτος μήνας που συνελήφθη ο Ιωάννης, ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου. Επειδή δε αυτός ο αισθητός κόσμος, δημιουργήθηκε αυτόν τον καιρό, και με την παράβαση του ανθρώπου καταστράφηκε μαζί του και αυτός, έπρεπε με τον ερχομό του Κυρίου να αναδημιουργηθεί και η κτίση και να αναπλαστεί ο άνθρωπος. Γι’ αυτό τον πρώτο μήνα αρχίζει να βλαστάνει η ακαλλιέργητη γη, δηλ. η Παρθένος, τον χωρίς σπορά σωτήρα. Αυτή την αναγέννηση της κτίσεως προβλέποντας ο προφήτης έλεγε, «Θα είναι ο ουρανός καινούργιος και η γη καινούργια». Και όπως ακριβώς, όταν περάσει η σκοτεινιά του χειμώνα, έρχεται η ανοιξιάτικη λαμπρότητα, κατά τον ίδιο τρόπο τελείωσε και ο χειμώνας της ειδωλολατρίας και άρχισε να λάμπει η άνοιξη της φανέρωσης του Θεού. Και όταν ο ήλιος κατά την περιφορά του στον ουρανό βρίσκεται στο σημείο που ονομάζουν Κριό, τότε και ο Ήλιος της δικαιοσύνης, χωρίς να απομακρύνεται από τους κόλπους του Πατέρα ήλθε στο ύψωμα της δικής μας φτώχειας. Γιατί αληθινά έγινε υψοποιός αυτή η ταπείνωση, και σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή και σαν κριάρι αψεγάδιαστο θυσιάστηκε. […]
Της τάξεως των αρχαγγέλων ως πρώτο γνωρίζουμε τον Μιχαήλ, όπως μας αναφέρει η προφητεία του Δανιήλ, στον οποίο και ανατέθηκε η φύλαξη του Ιουδαϊκού λαού, όπως αναφέρουν τα ιερά λόγια· πώς λοιπόν δεν έγινε αυτός υπηρέτης του μυστηρίου, αλλά ο Γαβριήλ αναφέρει το μυστήριο στην Παρθένο; Επειδή κατά την δημιουργία η γυναίκα δημιουργήθηκε δεύτερη, μετά τον άνδρα, γι’ αυτό ο δεύτερος των αρχαγγέλων προς το δεύτερο γένος, όπως είναι εύλογο, αποστέλλεται για να αναγγείλει τον δεύτερο χωρισμό του κόσμου. Και επειδή το όνομα Γαβριήλ σημαίνει δύναμη Θεού, προκειμένου να σαρκωθεί ο Υιός του Θεού, ο οποίος είναι σοφία και δύναμη του Θεού, εύλογα αυτός αναγγέλλει το μυστήριο. Γιατί δεν στέλλεται ο άγγελος προς τον μνηστήρα Ιωσήφ αλλά προς την Παρθένο; Επειδή γνώριζε ότι δεν είχε καμιά σχέση ο Ιωσήφ με την γέννηση τού Κυρίου αν και ήταν φύλακας και φρόντιζε την Παρθένο. Άλλα επειδή από την αρχή έγινε η είσοδος της αμαρτίας από την γυναίκα, από το ίδιο γένος πραγματοποιείται η είσοδος της λυτρώσεως. […]
«Χαίρε εσύ, προικισμένη με τη χάρη του Θεού· ο Κύριος είναι μαζί σου». Αντίθετος ήταν ο λόγος που ειπώθηκε στην Παρθένο, από εκείνο που άκουσε η Εύα. Από αυτή ξεκίνησαν οι λύπες των πόνων, εδώ δε συνοδεύει την γέννηση η χαρά. Γιατί η γέννηση από την Παρθένο έγινε χωρίς πόνο. Γιατί; Επειδή κάθε ηδονή συνοδεύεται από τον πόνο, όπου όμως η ηδονή δεν προηγήθηκε της γεννήσεως, ούτε ο πόνος ακολούθησε. Αυτό και η προφητεία του Ησαΐα προανήγγειλε «πριν έλθουν οι πόνοι του τοκετού, διαφεύγει αυτούς και γεννά μάλιστα τέκνο αρσενικό».
«Να, θα μείνεις έγκυος». Πρόσεξε την ακρίβεια της λέξεως. Δεν είπε «να, θα γεννήσεις υιό», για να μη λάβουν αφορμή αυτοί που μετά δεν δέχθηκαν την αλήθεια και τόλμησαν να πουν ότι ο λόγος του αγγέλου κατέβασε την σάρκα από τον ουρανό. Εξασφάλισε, λοιπόν, τον εαυτό του από πριν λέγοντας, «θα μείνεις έγκυος», φανερώνοντας ότι από τη δική της παρθενική κοιλιά πήρε τη δική μας φύση. Γιατί έπρεπε την ίδια ακριβώς φύση να φορέσει, την οποία ήρθε να διορθώσει. Και επειδή ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, όπως λέει ο προφήτης, ο ίδιος για τον εαυτό του έκτισε τον πανάγιο ναό από τα ολοκάθαρα αίματα της αγνής κόρης, που είναι σύμφωνα με την προφητεία του Δανιήλ, ο ακρογωνιαίος λίθος που κόπηκε όχι από ανθρώπινο χέρι από το σκιερό βουνό, και όπως λέει ο Αββακούμ, θα αφανίσει τα έργα των δαιμόνων. Επόμενο, λοιπόν, ήταν, αυτός που γεννήθηκε να φέρει κατάλληλη ονομασία για το έργο του και αυτός που ήλθε για τη σωτηρία του κόσμου να ονομαστεί Ιησούς, από τον οποίον αγγέλλεται η σωτηρία του κόσμου. «Θα τον ονομάσεις Ιησού. Αυτός θα γίνει μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου». Αυτά, σύμφωνα με τα ανθρώπινα έχουν λεχθεί, και με τα παρακάτω της θυμίζει τις θείες προφητείες. Γιατί είχε πεισθεί η Παρθένος, ότι ορκίστηκε ο Κύριος στον Δαβίδ ότι από τους απογόνους του θα τοποθετήσει στον θρόνο του. Φανερώνει λοιπόν, ότι η προφητεία εκπληρώθηκε. «Σ’ αυτόν θα δώσει ο Κύριος το θρόνο του Δαβίδ, του προπάτορά του». Και αυτό σύμφωνα με τα ανθρώπινα. Γιατί ως Θεός είναι αιώνιος βασιλιάς, έχοντας αιώνια τη δύναμη, ως άνθρωπος δε λέγεται, ότι παίρνει τη βασιλεία από τον Πατέρα, όπως και ο ίδιος λέει στους μαθητές μετά την Ανάσταση. «Μου δόθηκε όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη». Και «θα βασιλέψει για πάντα στους απογόνους του Ιακώβ». Δεν αναφέρεται στους πραγματικούς απογόνους του Ιακώβ, αλλά στον νοητό Ισραήλ, που συγκεντρώθηκε απ’ όλα τα έθνη, που τον διάλεξε η χάρη, ο οποίος είναι έθνος άγιο και βασιλικό ιερατείο. Σ’ αυτούς τους πιστούς απογόνους του Ιακώβ, ο Χριστός έχει βασιλέψει αιωνίως, βασιλεία που δεν έχει τέλος. Τί απάντησε σ’ αυτά η Μαριάμ; Άκουσε καθαρά την φωνή της Παρθένου. «Πώς θα μου συμβεί αυτό αφού δεν έχω συζυγικές σχέσεις με άνδρα;» Γιατί γνώριζε ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν άνδρας της, αλλά ήταν προστάτης της και ήταν αδύνατο να έλθει αυτή σε επαφή με άνδρα. Γιατί αν ήλπιζε ότι κάποτε θα ερχόταν σε επαφή με τον Ιωσήφ κατά το φυσικό νόμο, δεν θα θεωρούσε αδύνατη την εγκυμοσύνη, γιατί του γάμου αποτέλεσμα είναι η σύλληψη. Αλλά επειδή είχε την πληροφορία ότι ήταν αφιερωμένη στον Θεό, και ουδέποτε θα της αφαιρεθεί το άνθος της παρθενίας, λογικά απορούσε για τον τρόπο της γεννήσεως. Και πώς θα μου συμβεί αυτό, λέει, επειδή είναι αδύνατο να έχω σχέση με άνδρα; Ο αρχάγγελος όμως, βλέποντας ότι δεν απιστεί, αλλά εξέταζε για να μάθει τον τρόπο, λέει, «Το Άγιο Πνεύμα θα έρθει επάνω σου και η δύναμη του Θεού θα σε καλύψει». Κοίταξε πως φανέρωσε εδώ όλη την Τριάδα. Γιατί αν και σαρκώθηκε μόνο ο Υιός και έγινε άνθρωπος, δεν σταμάτησε να είναι Θεός, αλλά ήταν μαζί με τον σαρκωμένο και ο Πατέρας και το Πνεύμα, για το αδιαίρετο της ίδιας ουσίας. Και αυτό είναι εκείνο που λέει ο θείος Απόστολος: «Σ’ αυτόν κατοικεί σωματικά όλη η θεότητα», δηλαδή πραγματικά. Γιατί έγινε για την Παρθένο, σαν νυμφικός θάλαμος η δύναμη του Θεού, που την σκέπαζε σαν σύννεφο, λαμπάδα δε του γάμου, ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, κρεβάτι δε η απάθεια και γάμος η αφθαρσία. Και χωρίς ένωση με άνδρα η εγκυμοσύνη, αμόλυντη δε η γέννηση. «Θα σε καλύψει» δε είπε, αντί θα σε περιβάλει, θα σε οχυρώσει, θα σε περικυκλώσει. Βεβαιώνοντας δε ο άγγελος την Παρθένο και από αυτά που έβλεπε, ανήγγειλε την εγκυμοσύνη της Ελισάβετ. «Μάθε ακόμη» λέει «ότι η συγγενής σου Ελισάβετ συνέλαβε γιο στα γηρατειά της, κι έτσι, αυτή που την αποκαλούσαν στείρα βρίσκεται τώρα στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της». Θα ρωτήσει κάποιος, πώς είναι συγγενής της; Γιατί η μεν Παρθένος καταγόταν από το γένος του Δαβίδ, δηλαδή από τη φυλή του Ιούδα, η δε Ελισάβετ από γένος Λευιτικό. Πώς, λοιπόν, την ονομάζει συγγενή της Παρθένου; Πρέπει, λοιπόν, να γνωρίζουμε ότι ενώθηκε η Λευιτική φυλή με τη βασιλική. Γιατί επρόκειτο από τη φυλή του Ιούδα να έλθει ο Χριστός, ο οποίος ήταν και βασιλιάς και αρχιερέας. Από που προερχόταν η συγγένεια μεταξύ τους; Ας πούμε τι αναφέρουν οι παραδόσεις; Ο Ματθάν ο καταγόμενος από την Βηθλεέμ που ήταν και ιερέας, γέννησε τρεις κόρες, την Μαρία, την Άννα και τη Σωβή. Κόρη της Σωβής ήταν η Ελισάβετ, και της Άννας η υπέραγνη Δέσποινα. Από δύο, λοιπόν, αδελφές προέρχονταν η Ελισάβετ και η Παρθένος. Γιατί ο μεν Ζαχαρίας επειδή δεν πίστεψε στον άγγελο αμέσως τιμωρήθηκε με αφωνία, η δε Παρθένος αν και είπε «Πώς θα μου συμβεί αυτό» δεν τιμωρείται, αλλά διδάσκεται τον τρόπο; Επειδή ο μεν Ζαχαρίας είχε ως παράδειγμα τον Αβραάμ και τη Σάρρα, στους οποίους έπρεπε αποβλέποντας, να μην απιστήσει στο μήνυμα. Το να γεννήσει δε παρθένος, ήταν πραγματικά παράδοξο, και παράξενο για τη φύση. Άλλωστε λέγοντας αυτά προς τον άγγελο η Παρθένος δεν απιστούσε, αλλά ζητούσε να μάθει για το υπερφυσικό γεγονός. Αφού διδάχθηκε τον τρόπο και αφού άκουσε «το Άγιο Πνεύμα θα έρθει επάνω σου και η δύναμη του Θεού θα σε καλύψει» δέχεται με ευγνωμοσύνη το χαρμόσυνο μήνυμα, και αφήνει όλο τον εαυτό της στο θέλημα του Θεού και λέει, «είμαι μια δούλη του Κυρίου· ας γίνει το θέλημά του σ’ εμένα όπως μου το είπες». Και αμέσως ο λόγος του αγγέλου πραγματοποιήθηκε, και μέσα στην κοιλιά της είχε Θεό, και δεν γνώριζε η μητέρα του Θεού τι θα πει γάμος. Αφού δε συνέλαβε τον Δημιουργό της, πηγαίνει γρήγορα στην ορεινή Ιουδαία για να κάνει μέτοχο της χαράς και του θαύματος την Ελισάβετ. Αλλά ο φωτισμένος προφήτης που ήταν μέσα στην κοιλιά της στείρας, και πριν ακόμα δει τον ήλιο, αναγνώρισε τον Ήλιο της δικαιοσύνης, να βρίσκεται στην παρθενική κοιλιά σαν σε ελαφριά νεφέλη και αναγγέλλει τον Κύριο με σιωπή. Επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει, το φανέρωσε με σκίρτημα και έδωσε τιμή προς την Παρθένο από την μητέρα του, προσκυνώντας τον κυοφορούμενο Κύριο, στον οποίο ανήκει κάθε τιμή και δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, σ’ όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Σήμερα η Εκκλησία φωτίζεται μυστικά και λάμπει, πανηγυρίζοντας την πρώτη των εορτών. Σήμερα αρχίζει να καταργείται το τείχος της έχθρας και να ενώνονται με μυστικό τρόπο η γη με τα ουράνια. Σήμερα την τιμωρία, που λύπησε την προμήτορα (Εύα) ο αρχαγγελικός χαιρετισμός μετέτρεψε σε χαρά και αφανίστηκε η παλιά μελαγχολία. Σήμερα η Παρθένος Μαριάμ παίρνει τη θέση των θρόνων των Σεραφίμ, κρατώντας με απερίγραπτο τρόπο, αυτόν που κάθεται πάνω σ’ αυτούς. Σήμερα φαίνεται να εκπληρώνεται το μυστήριο της βάτου, με την αποξηραμένη φύση να ενώνεται η φωτιά της Θεότητας. Η μεν λοιπόν εορτή, αν και είναι κορυφαία όλων των εορτών, περιέχει πολλά μυστήρια. Εμείς δε, επειδή μας πιέζει ο χρόνος, θα αναφερθούμε με συντομία σε μερικά θέματα του ευαγγελίου, και θα τα εξηγήσουμε σε σας που αγαπάτε τον Θεό.
«Τις ημέρες εκείνες έμεινε έγκυος η Ελισάβετ η γυναίκα του Ζαχαρία, και έκρυβε την εγκυμοσύνη της για πέντε μήνες». Επειδή ο Ζαχαρίας, δεν πίστεψε στον Γαβριήλ, δεν μπορούσε να μιλήσει, η δε Ελισάβετ έμεινε έγκυος, και για λίγο έκρυβε τον εαυτό της. Μερικοί μεν πιστεύουν, ότι λόγω των γηρατειών της ντρεπόταν, σεβόμενη την παράκαιρη εγκυμοσύνη, εμείς δε λέμε, ότι δεν έκρυβε τον εαυτό της γι’ αυτό τον λόγο. Γιατί γι’ αυτήν η εγκυμοσύνη ήταν περισσότερο αιτία χαράς, όχι γιατί θα γινόταν μητέρα, το γλυκό πράγμα και όνομα, αλλά και από τον ίδιο το νόμο ήταν τιμή για τις μητέρες, στην οποία χαρά δεν μετείχαν οι στείρες και άκαρπες. Γιατί λοιπόν να ντρεπόταν επειδή κέρδισε την ευλογία του νόμου και συγχρόνως έμοιαζε με την παράκαιρη εγκυμοσύνη της ευτυχισμένης Σάρρας; Και ότι με την γέννηση θα έπαυε η ντροπή της ατεκνίας, το μαθαίνουμε από τα λόγια της. Γιατί λέει: «Ο Θεός είδε τη στενοχώρια μου και φρόντισε να με απαλλάξει από την ντροπή που ένιωθα μπροστά στους ανθρώπους για την ατεκνία μου». Για ποιο λόγο λοιπόν έκρυβε τον εαυτό της; Καταγόταν από τον Ααρών και ήταν σύζυγος του μεγάλου ιερέα, ονομαστή στην αρετή και την προσεκτική ζωή της. Φοβόταν λοιπόν, από την αρχή να φανερώσει την εγκυμοσύνη, μήπως πολλοί δεν πιστέψουν και δεχτούν την ίδια τιμωρία με τον Ζαχαρία. Γιατί γι’ αυτόν που έβλεπε την φύση, ήταν αληθινά απίστευτο, γυναίκα περασμένης ηλικίας, με ζαρωμένο το σώμα, ρυτιδωμένο το πρόσωπο, προχωρημένη στα γηρατειά, με στείρα φύση, να γίνεται μητέρα παιδιού. Γιατί ήδη σταμάτησαν να λειτουργούν σ’ αυτή όπως και στη Σάρρα, εκείνα με τα οποία πραγματοποιείται η εγκυμοσύνη. Όχι λοιπόν από ντροπή αλλά από φροντίδα έκρυβε τον εαυτό της. Επειδή με τη σταδιακή αύξηση του εμβρύου η κοιλιά μεγάλωνε και οι μαστοί γέμιζαν γάλα, τότε δεν έκρυβε αυτό που δεν μπορούσε να μη το πιστέψει κάποιος.
«Κατά τον έκτο μήνα ο Θεός έστειλε τον άγγελο Γαβριήλ στην πόλη της Γαλιλαίας Ναζαρέτ σε μια παρθένο, που ήταν αρραβωνιασμένη με κάποιον που τον έλεγαν Ιωσήφ». Θα ρωτήσει δε κάποιος, από αυτούς που πολύ ενδιαφέρονται, για ποιο λόγο κατά τον πρώτο μήνα για τους Εβραίους έγινε αυτό το μυστήριο; Γιατί ήταν φανερό ότι ο έκτος μήνας που συνελήφθη ο Ιωάννης, ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου. Επειδή δε αυτός ο αισθητός κόσμος, δημιουργήθηκε αυτόν τον καιρό, και με την παράβαση του ανθρώπου καταστράφηκε μαζί του και αυτός, έπρεπε με τον ερχομό του Κυρίου να αναδημιουργηθεί και η κτίση και να αναπλαστεί ο άνθρωπος. Γι’ αυτό τον πρώτο μήνα αρχίζει να βλαστάνει η ακαλλιέργητη γη, δηλ. η Παρθένος, τον χωρίς σπορά σωτήρα. Αυτή την αναγέννηση της κτίσεως προβλέποντας ο προφήτης έλεγε, «Θα είναι ο ουρανός καινούργιος και η γη καινούργια». Και όπως ακριβώς, όταν περάσει η σκοτεινιά του χειμώνα, έρχεται η ανοιξιάτικη λαμπρότητα, κατά τον ίδιο τρόπο τελείωσε και ο χειμώνας της ειδωλολατρίας και άρχισε να λάμπει η άνοιξη της φανέρωσης του Θεού. Και όταν ο ήλιος κατά την περιφορά του στον ουρανό βρίσκεται στο σημείο που ονομάζουν Κριό, τότε και ο Ήλιος της δικαιοσύνης, χωρίς να απομακρύνεται από τους κόλπους του Πατέρα ήλθε στο ύψωμα της δικής μας φτώχειας. Γιατί αληθινά έγινε υψοποιός αυτή η ταπείνωση, και σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή και σαν κριάρι αψεγάδιαστο θυσιάστηκε. […]
Της τάξεως των αρχαγγέλων ως πρώτο γνωρίζουμε τον Μιχαήλ, όπως μας αναφέρει η προφητεία του Δανιήλ, στον οποίο και ανατέθηκε η φύλαξη του Ιουδαϊκού λαού, όπως αναφέρουν τα ιερά λόγια· πώς λοιπόν δεν έγινε αυτός υπηρέτης του μυστηρίου, αλλά ο Γαβριήλ αναφέρει το μυστήριο στην Παρθένο; Επειδή κατά την δημιουργία η γυναίκα δημιουργήθηκε δεύτερη, μετά τον άνδρα, γι’ αυτό ο δεύτερος των αρχαγγέλων προς το δεύτερο γένος, όπως είναι εύλογο, αποστέλλεται για να αναγγείλει τον δεύτερο χωρισμό του κόσμου. Και επειδή το όνομα Γαβριήλ σημαίνει δύναμη Θεού, προκειμένου να σαρκωθεί ο Υιός του Θεού, ο οποίος είναι σοφία και δύναμη του Θεού, εύλογα αυτός αναγγέλλει το μυστήριο. Γιατί δεν στέλλεται ο άγγελος προς τον μνηστήρα Ιωσήφ αλλά προς την Παρθένο; Επειδή γνώριζε ότι δεν είχε καμιά σχέση ο Ιωσήφ με την γέννηση τού Κυρίου αν και ήταν φύλακας και φρόντιζε την Παρθένο. Άλλα επειδή από την αρχή έγινε η είσοδος της αμαρτίας από την γυναίκα, από το ίδιο γένος πραγματοποιείται η είσοδος της λυτρώσεως. […]
«Χαίρε εσύ, προικισμένη με τη χάρη του Θεού· ο Κύριος είναι μαζί σου». Αντίθετος ήταν ο λόγος που ειπώθηκε στην Παρθένο, από εκείνο που άκουσε η Εύα. Από αυτή ξεκίνησαν οι λύπες των πόνων, εδώ δε συνοδεύει την γέννηση η χαρά. Γιατί η γέννηση από την Παρθένο έγινε χωρίς πόνο. Γιατί; Επειδή κάθε ηδονή συνοδεύεται από τον πόνο, όπου όμως η ηδονή δεν προηγήθηκε της γεννήσεως, ούτε ο πόνος ακολούθησε. Αυτό και η προφητεία του Ησαΐα προανήγγειλε «πριν έλθουν οι πόνοι του τοκετού, διαφεύγει αυτούς και γεννά μάλιστα τέκνο αρσενικό».
«Να, θα μείνεις έγκυος». Πρόσεξε την ακρίβεια της λέξεως. Δεν είπε «να, θα γεννήσεις υιό», για να μη λάβουν αφορμή αυτοί που μετά δεν δέχθηκαν την αλήθεια και τόλμησαν να πουν ότι ο λόγος του αγγέλου κατέβασε την σάρκα από τον ουρανό. Εξασφάλισε, λοιπόν, τον εαυτό του από πριν λέγοντας, «θα μείνεις έγκυος», φανερώνοντας ότι από τη δική της παρθενική κοιλιά πήρε τη δική μας φύση. Γιατί έπρεπε την ίδια ακριβώς φύση να φορέσει, την οποία ήρθε να διορθώσει. Και επειδή ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, όπως λέει ο προφήτης, ο ίδιος για τον εαυτό του έκτισε τον πανάγιο ναό από τα ολοκάθαρα αίματα της αγνής κόρης, που είναι σύμφωνα με την προφητεία του Δανιήλ, ο ακρογωνιαίος λίθος που κόπηκε όχι από ανθρώπινο χέρι από το σκιερό βουνό, και όπως λέει ο Αββακούμ, θα αφανίσει τα έργα των δαιμόνων. Επόμενο, λοιπόν, ήταν, αυτός που γεννήθηκε να φέρει κατάλληλη ονομασία για το έργο του και αυτός που ήλθε για τη σωτηρία του κόσμου να ονομαστεί Ιησούς, από τον οποίον αγγέλλεται η σωτηρία του κόσμου. «Θα τον ονομάσεις Ιησού. Αυτός θα γίνει μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου». Αυτά, σύμφωνα με τα ανθρώπινα έχουν λεχθεί, και με τα παρακάτω της θυμίζει τις θείες προφητείες. Γιατί είχε πεισθεί η Παρθένος, ότι ορκίστηκε ο Κύριος στον Δαβίδ ότι από τους απογόνους του θα τοποθετήσει στον θρόνο του. Φανερώνει λοιπόν, ότι η προφητεία εκπληρώθηκε. «Σ’ αυτόν θα δώσει ο Κύριος το θρόνο του Δαβίδ, του προπάτορά του». Και αυτό σύμφωνα με τα ανθρώπινα. Γιατί ως Θεός είναι αιώνιος βασιλιάς, έχοντας αιώνια τη δύναμη, ως άνθρωπος δε λέγεται, ότι παίρνει τη βασιλεία από τον Πατέρα, όπως και ο ίδιος λέει στους μαθητές μετά την Ανάσταση. «Μου δόθηκε όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη». Και «θα βασιλέψει για πάντα στους απογόνους του Ιακώβ». Δεν αναφέρεται στους πραγματικούς απογόνους του Ιακώβ, αλλά στον νοητό Ισραήλ, που συγκεντρώθηκε απ’ όλα τα έθνη, που τον διάλεξε η χάρη, ο οποίος είναι έθνος άγιο και βασιλικό ιερατείο. Σ’ αυτούς τους πιστούς απογόνους του Ιακώβ, ο Χριστός έχει βασιλέψει αιωνίως, βασιλεία που δεν έχει τέλος. Τί απάντησε σ’ αυτά η Μαριάμ; Άκουσε καθαρά την φωνή της Παρθένου. «Πώς θα μου συμβεί αυτό αφού δεν έχω συζυγικές σχέσεις με άνδρα;» Γιατί γνώριζε ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν άνδρας της, αλλά ήταν προστάτης της και ήταν αδύνατο να έλθει αυτή σε επαφή με άνδρα. Γιατί αν ήλπιζε ότι κάποτε θα ερχόταν σε επαφή με τον Ιωσήφ κατά το φυσικό νόμο, δεν θα θεωρούσε αδύνατη την εγκυμοσύνη, γιατί του γάμου αποτέλεσμα είναι η σύλληψη. Αλλά επειδή είχε την πληροφορία ότι ήταν αφιερωμένη στον Θεό, και ουδέποτε θα της αφαιρεθεί το άνθος της παρθενίας, λογικά απορούσε για τον τρόπο της γεννήσεως. Και πώς θα μου συμβεί αυτό, λέει, επειδή είναι αδύνατο να έχω σχέση με άνδρα; Ο αρχάγγελος όμως, βλέποντας ότι δεν απιστεί, αλλά εξέταζε για να μάθει τον τρόπο, λέει, «Το Άγιο Πνεύμα θα έρθει επάνω σου και η δύναμη του Θεού θα σε καλύψει». Κοίταξε πως φανέρωσε εδώ όλη την Τριάδα. Γιατί αν και σαρκώθηκε μόνο ο Υιός και έγινε άνθρωπος, δεν σταμάτησε να είναι Θεός, αλλά ήταν μαζί με τον σαρκωμένο και ο Πατέρας και το Πνεύμα, για το αδιαίρετο της ίδιας ουσίας. Και αυτό είναι εκείνο που λέει ο θείος Απόστολος: «Σ’ αυτόν κατοικεί σωματικά όλη η θεότητα», δηλαδή πραγματικά. Γιατί έγινε για την Παρθένο, σαν νυμφικός θάλαμος η δύναμη του Θεού, που την σκέπαζε σαν σύννεφο, λαμπάδα δε του γάμου, ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, κρεβάτι δε η απάθεια και γάμος η αφθαρσία. Και χωρίς ένωση με άνδρα η εγκυμοσύνη, αμόλυντη δε η γέννηση. «Θα σε καλύψει» δε είπε, αντί θα σε περιβάλει, θα σε οχυρώσει, θα σε περικυκλώσει. Βεβαιώνοντας δε ο άγγελος την Παρθένο και από αυτά που έβλεπε, ανήγγειλε την εγκυμοσύνη της Ελισάβετ. «Μάθε ακόμη» λέει «ότι η συγγενής σου Ελισάβετ συνέλαβε γιο στα γηρατειά της, κι έτσι, αυτή που την αποκαλούσαν στείρα βρίσκεται τώρα στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της». Θα ρωτήσει κάποιος, πώς είναι συγγενής της; Γιατί η μεν Παρθένος καταγόταν από το γένος του Δαβίδ, δηλαδή από τη φυλή του Ιούδα, η δε Ελισάβετ από γένος Λευιτικό. Πώς, λοιπόν, την ονομάζει συγγενή της Παρθένου; Πρέπει, λοιπόν, να γνωρίζουμε ότι ενώθηκε η Λευιτική φυλή με τη βασιλική. Γιατί επρόκειτο από τη φυλή του Ιούδα να έλθει ο Χριστός, ο οποίος ήταν και βασιλιάς και αρχιερέας. Από που προερχόταν η συγγένεια μεταξύ τους; Ας πούμε τι αναφέρουν οι παραδόσεις; Ο Ματθάν ο καταγόμενος από την Βηθλεέμ που ήταν και ιερέας, γέννησε τρεις κόρες, την Μαρία, την Άννα και τη Σωβή. Κόρη της Σωβής ήταν η Ελισάβετ, και της Άννας η υπέραγνη Δέσποινα. Από δύο, λοιπόν, αδελφές προέρχονταν η Ελισάβετ και η Παρθένος. Γιατί ο μεν Ζαχαρίας επειδή δεν πίστεψε στον άγγελο αμέσως τιμωρήθηκε με αφωνία, η δε Παρθένος αν και είπε «Πώς θα μου συμβεί αυτό» δεν τιμωρείται, αλλά διδάσκεται τον τρόπο; Επειδή ο μεν Ζαχαρίας είχε ως παράδειγμα τον Αβραάμ και τη Σάρρα, στους οποίους έπρεπε αποβλέποντας, να μην απιστήσει στο μήνυμα. Το να γεννήσει δε παρθένος, ήταν πραγματικά παράδοξο, και παράξενο για τη φύση. Άλλωστε λέγοντας αυτά προς τον άγγελο η Παρθένος δεν απιστούσε, αλλά ζητούσε να μάθει για το υπερφυσικό γεγονός. Αφού διδάχθηκε τον τρόπο και αφού άκουσε «το Άγιο Πνεύμα θα έρθει επάνω σου και η δύναμη του Θεού θα σε καλύψει» δέχεται με ευγνωμοσύνη το χαρμόσυνο μήνυμα, και αφήνει όλο τον εαυτό της στο θέλημα του Θεού και λέει, «είμαι μια δούλη του Κυρίου· ας γίνει το θέλημά του σ’ εμένα όπως μου το είπες». Και αμέσως ο λόγος του αγγέλου πραγματοποιήθηκε, και μέσα στην κοιλιά της είχε Θεό, και δεν γνώριζε η μητέρα του Θεού τι θα πει γάμος. Αφού δε συνέλαβε τον Δημιουργό της, πηγαίνει γρήγορα στην ορεινή Ιουδαία για να κάνει μέτοχο της χαράς και του θαύματος την Ελισάβετ. Αλλά ο φωτισμένος προφήτης που ήταν μέσα στην κοιλιά της στείρας, και πριν ακόμα δει τον ήλιο, αναγνώρισε τον Ήλιο της δικαιοσύνης, να βρίσκεται στην παρθενική κοιλιά σαν σε ελαφριά νεφέλη και αναγγέλλει τον Κύριο με σιωπή. Επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει, το φανέρωσε με σκίρτημα και έδωσε τιμή προς την Παρθένο από την μητέρα του, προσκυνώντας τον κυοφορούμενο Κύριο, στον οποίο ανήκει κάθε τιμή και δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, σ’ όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αφού περάσαμε το μέσο αυτής της ιερής περιόδου της Νηστείας,
ας τρέξουμε με χαρά προς όσα έρχονται,
αλείφοντας τις ψυχές μας με το λάδι της καλοσύνης και των καλών έργων,
ώστε να αξιωθούμε να φτάσουμε να προσκυνήσουμε
τα θεία Πάθη του Χριστού, του Θεού μας,
και να προλάβουμε να δούμε
τη φοβερή και άγια Ανάσταση.
*
Με εκείνον που έπεσε στα χέρια των ληστών παρομοιάστηκα κι εγώ,
Δέσποτα όλων των ανθρώπων·
γιατί έπεσα μέσα στα δικά μου σφάλματα
και από αυτά πληγώθηκα σκληρά και ανελέητα.
Μα μη με αφήσεις αθεράπευτο,
Εσύ που δεν ήρθες από τη Σαμάρεια,
αλλά από την Άχραντη Παρθένο φανερώθηκες στον κόσμο.
Ιησού, όνομα σωτήριο,
ελέησέ με.
[Από τις ακολουθίες της ημέρας]
ας τρέξουμε με χαρά προς όσα έρχονται,
αλείφοντας τις ψυχές μας με το λάδι της καλοσύνης και των καλών έργων,
ώστε να αξιωθούμε να φτάσουμε να προσκυνήσουμε
τα θεία Πάθη του Χριστού, του Θεού μας,
και να προλάβουμε να δούμε
τη φοβερή και άγια Ανάσταση.
*
Με εκείνον που έπεσε στα χέρια των ληστών παρομοιάστηκα κι εγώ,
Δέσποτα όλων των ανθρώπων·
γιατί έπεσα μέσα στα δικά μου σφάλματα
και από αυτά πληγώθηκα σκληρά και ανελέητα.
Μα μη με αφήσεις αθεράπευτο,
Εσύ που δεν ήρθες από τη Σαμάρεια,
αλλά από την Άχραντη Παρθένο φανερώθηκες στον κόσμο.
Ιησού, όνομα σωτήριο,
ελέησέ με.
[Από τις ακολουθίες της ημέρας]
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Περί διακρίσεως ευδιακρίτου
Δὲν εἶναι! Ὄχι! Δὲν εἶναι τοῦ τυχόντος νὰ διακρίνῃ ἀμέσως καὶ εὐκρινῶς τὰ δυσδιάκριτα αὐτὰ πράγματα. Ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ θεοφόρος Δαβίδ, ποὺ ὡμιλοῦσε μέσα του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πολλὲς φορὲς προσεύχεται γι᾿ αὐτό. Καὶ ἄλλοτε λέγει: «Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου» (Ψαλμ. ρμβ´ 10). Ἄλλοτε: «Ὁδήγησόν με ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου» (Ψαλμ. κδ´ 5). Καὶ ἄλλοτε: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἀπὸ πάσης μερίμνης βιοτικῆς καὶ πάθους, τὴν ψυχήν μου ᾗρα καὶ ὕψωσα» (πρβλ. Ψαλμ. ρμβ´
.
Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ μάθουν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ὀφείλουν προηγουμένως νὰ θανατώσουν τὸ ἰδικό τους. Ἀφοῦ δὲ προσευχηθοῦν μὲ πίστι καὶ ἀπονήρευτη ἁπλότητα, ἂς ἐρωτήσουν μὲ ταπείνωσι καρδίας καὶ ἀδίστακτο λογισμὸ τοὺς γέροντας ἢ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἀκόμη, καὶ ἂς δεχθοῦν τὶς συμβουλές τους σὰν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ἀντίθετες πρὸς τὸ θέλημά τους· ἔστω καὶ ἐὰν δὲν εἶναι καὶ τόσο πνευματικοὶ οἱ ἐρωτηθέντες· διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεὸς νὰ ἀφήσῃ νὰ πλανηθοῦν ψυχὲς ποὺ μὲ πίστι καὶ ἀκακία ἐταπεινώθηκαν ἐμπρὸς στὴν συμβουλὴ καὶ στὴν κρίσι τοῦ πλησίον.
Ἀκόμη καὶ ἀνίδεοι ἐὰν εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐρωτῶνται, ἐκεῖνος ποὺ ἀπαντᾶ μὲ τὸ στόμα τους εἶναι ὁ ἄϋλος καὶ ἀόρατος Θεός.
Ὅσοι ἀκολουθοῦν ἀδίστακτα αὐτὸν τὸν κανόνα, εἶναι ἄνθρωποι μὲ πολλὴ ταπείνωσι. Ἐὰν κάποιος ἔθετε τὸ πρόβλημά του ἐμπρὸς στὸν ἦχο τοῦ Ψαλτηρίου (πρβλ. Ψαλμ. μη´ 5), πόσο νομίζετε ὅτι ὑπερτερεῖ ὁ λογικὸς νοῦς καὶ ἡ νοερὰ ψυχὴ ἀπὸ τὸν ἦχο ἑνὸς ἀψύχου πράγματος;
Πολλοὶ ὅμως ἀπὸ τὴν αὐταρέσκειά τους δὲν ἀξιώθηκαν νὰ ἐνστερνισθοῦν τὸν τέλειο καὶ εὔκολο αὐτὸν τρόπο. Αὐτοὶ προσεπάθησαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου μὲ τὶς ἰδικές τους δυνατότητες, καὶ μᾶς ἐξέφεραν ἐπ᾿ αὐτοῦ πολυάριθμες καὶ ποικίλες γνῶμες.
Μερικοί, ἀσχολούμενοι μὲ τὰ θέματα αὐτά, ἐσταμάτησαν κάθε προσπάθεια τοῦ λογικοῦ τους στὸ νὰ δεχθῇ μία ἀπὸ τὶς δυὸ γνῶμες τους, εἴτε τὴν θετικὴ εἴτε τὴν ἀρνητική.
Καὶ μὲ γυμνὸ τὸν νοῦ τους ἀπὸ τὸ ἰδικό τους θέλημα, προσευχήθηκαν θερμὰ στὸν Κύριον ὡρισμένες ἡμέρες, καὶ ἔτσι κατώρθωσαν νὰ γνωρίσουν τὸ θεῖον θέλημα. Δηλαδή: Ἢ κάποιος νοῦς ὡμίλησε νοερῶς στὸν νοῦ τους ἢ ἐξηφανίσθη τελείως ἡ μία γνώμη ἀπὸ τὴν ψυχή.
Ἄλλοι ἀπὸ τὶς θλίψεις, τὶς ἀνωμαλίες καὶ ἀποτυχίες ποὺ συνέβησαν σὲ προσπάθειά τους, κατενόησαν (ὅτι δὲν ἦταν σύμφωνή μὲ τὸ θεῖον θέλημα καί) ὅτι τὰ ἐμπόδια ἦλθαν κατὰ παραχώρησι Θεοῦ, στηριζόμενοι σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: «Ἠθελήσαμεν ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς» (Α´ Θεσ. β´ 18). Καὶ ἄλλοι ἀντιθέτως ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη συμπαράστασι ποὺ εὕρισκαν, ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ προσπάθειά τους εἶναι ἀρεστὴ στὸν Θεόν, καὶ εἶπαν: «Παντὶ τῷ προαιρουμένῳ τὸ ἀγαθὸν συνεργεῖ ὁ Θεός» (πρβλ. Ρωμ. η´ 28).
Ὅποιος ἀπέκτησε μέσα του τὸν Θεὸν δι᾿ ἐλλάμψεως, αὐτός, καὶ στὰ πράγματα ποὺ ἐπείγουν καὶ στὰ ἀντίθετα, πληροφορεῖται τὸ θεῖον θέλημα μὲ τὸν δεύτερο τρόπο, (τὴν προσευχή), ὄχι ὅμως μὲ ἀναμονὴ καὶ πάροδο χρόνου.
Τὸ νὰ διστάζῃ κανεὶς στὶς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ νὰ μένῃ ἐπὶ πολὺ ἀπληροφόρητος, ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι ψυχὴ ἀφώτιστη καὶ φιλόδοξη. Διότι δὲν εἶναι ὁ Θεὸς ἄδικος νὰ κλείνῃ τὴν πόρτα σὲ ὅσους κρούουν ταπεινά. Σὲ ὅλα μας τὰ ἔργα, καὶ στὰ ἄμεσα καὶ στὰ ἀπώτερα, ἂς ἀναζητοῦμε τὴν σημασία ποὺ ἔχουν ὅσον ἀφορᾶ τὸν Κύριον. Ὅλα ὅσα γίνονται χωρὶς προσπάθεια καὶ χωρὶς μολυσμό, μόνο γιὰ τὸν Κύριον καὶ ὄχι γιὰ τίποτε ἄλλο, αὐτὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν εἶναι τελείως ἀγαθά, ὅμως γιὰ ἀγαθὰ θὰ μᾶς λογισθοῦν. Διότι ἔχει ἐπικίνδυνη κατάληξι τὸ νὰ πολυλεπτολογοῦμε καὶ νὰ ἐρευνοῦμε πράγματα ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς δυνάμεις μας.
Μυστικὸ καὶ ἀνεξιχνίαστο εἶναι τὸ σχέδιο καὶ τὸ κρίμα ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς. Πολλὲς φορὲς ἐπὶ παραδείγματι θέλει νὰ ἀποκρύψῃ ἀπὸ ἐμᾶς κατ᾿ οἰκονομία τὸ θεῖον θέλημά Του, γνωρίζοντας πὼς καὶ ἂν τὸ μάθωμε θὰ τὸ παραβοῦμε, ὁπότε καὶ θὰ τιμωρηθοῦμε περισσότερο.
Ἡ εὐθεία καρδία εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὰ πολύπλοκα καὶ πολυειδῆ πράγματα, καὶ ταξειδεύει ἀκίνδυνα μὲ τὸ πλοῖο τῆς ἀκακίας.
ΚΛΙΜΑΞ( Απόσπασμα)
Δὲν εἶναι! Ὄχι! Δὲν εἶναι τοῦ τυχόντος νὰ διακρίνῃ ἀμέσως καὶ εὐκρινῶς τὰ δυσδιάκριτα αὐτὰ πράγματα. Ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ θεοφόρος Δαβίδ, ποὺ ὡμιλοῦσε μέσα του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πολλὲς φορὲς προσεύχεται γι᾿ αὐτό. Καὶ ἄλλοτε λέγει: «Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου» (Ψαλμ. ρμβ´ 10). Ἄλλοτε: «Ὁδήγησόν με ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου» (Ψαλμ. κδ´ 5). Καὶ ἄλλοτε: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἀπὸ πάσης μερίμνης βιοτικῆς καὶ πάθους, τὴν ψυχήν μου ᾗρα καὶ ὕψωσα» (πρβλ. Ψαλμ. ρμβ´
.Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ μάθουν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ὀφείλουν προηγουμένως νὰ θανατώσουν τὸ ἰδικό τους. Ἀφοῦ δὲ προσευχηθοῦν μὲ πίστι καὶ ἀπονήρευτη ἁπλότητα, ἂς ἐρωτήσουν μὲ ταπείνωσι καρδίας καὶ ἀδίστακτο λογισμὸ τοὺς γέροντας ἢ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἀκόμη, καὶ ἂς δεχθοῦν τὶς συμβουλές τους σὰν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ἀντίθετες πρὸς τὸ θέλημά τους· ἔστω καὶ ἐὰν δὲν εἶναι καὶ τόσο πνευματικοὶ οἱ ἐρωτηθέντες· διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεὸς νὰ ἀφήσῃ νὰ πλανηθοῦν ψυχὲς ποὺ μὲ πίστι καὶ ἀκακία ἐταπεινώθηκαν ἐμπρὸς στὴν συμβουλὴ καὶ στὴν κρίσι τοῦ πλησίον.
Ἀκόμη καὶ ἀνίδεοι ἐὰν εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐρωτῶνται, ἐκεῖνος ποὺ ἀπαντᾶ μὲ τὸ στόμα τους εἶναι ὁ ἄϋλος καὶ ἀόρατος Θεός.
Ὅσοι ἀκολουθοῦν ἀδίστακτα αὐτὸν τὸν κανόνα, εἶναι ἄνθρωποι μὲ πολλὴ ταπείνωσι. Ἐὰν κάποιος ἔθετε τὸ πρόβλημά του ἐμπρὸς στὸν ἦχο τοῦ Ψαλτηρίου (πρβλ. Ψαλμ. μη´ 5), πόσο νομίζετε ὅτι ὑπερτερεῖ ὁ λογικὸς νοῦς καὶ ἡ νοερὰ ψυχὴ ἀπὸ τὸν ἦχο ἑνὸς ἀψύχου πράγματος;
Πολλοὶ ὅμως ἀπὸ τὴν αὐταρέσκειά τους δὲν ἀξιώθηκαν νὰ ἐνστερνισθοῦν τὸν τέλειο καὶ εὔκολο αὐτὸν τρόπο. Αὐτοὶ προσεπάθησαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου μὲ τὶς ἰδικές τους δυνατότητες, καὶ μᾶς ἐξέφεραν ἐπ᾿ αὐτοῦ πολυάριθμες καὶ ποικίλες γνῶμες.
Μερικοί, ἀσχολούμενοι μὲ τὰ θέματα αὐτά, ἐσταμάτησαν κάθε προσπάθεια τοῦ λογικοῦ τους στὸ νὰ δεχθῇ μία ἀπὸ τὶς δυὸ γνῶμες τους, εἴτε τὴν θετικὴ εἴτε τὴν ἀρνητική.
Καὶ μὲ γυμνὸ τὸν νοῦ τους ἀπὸ τὸ ἰδικό τους θέλημα, προσευχήθηκαν θερμὰ στὸν Κύριον ὡρισμένες ἡμέρες, καὶ ἔτσι κατώρθωσαν νὰ γνωρίσουν τὸ θεῖον θέλημα. Δηλαδή: Ἢ κάποιος νοῦς ὡμίλησε νοερῶς στὸν νοῦ τους ἢ ἐξηφανίσθη τελείως ἡ μία γνώμη ἀπὸ τὴν ψυχή.
Ἄλλοι ἀπὸ τὶς θλίψεις, τὶς ἀνωμαλίες καὶ ἀποτυχίες ποὺ συνέβησαν σὲ προσπάθειά τους, κατενόησαν (ὅτι δὲν ἦταν σύμφωνή μὲ τὸ θεῖον θέλημα καί) ὅτι τὰ ἐμπόδια ἦλθαν κατὰ παραχώρησι Θεοῦ, στηριζόμενοι σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: «Ἠθελήσαμεν ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς» (Α´ Θεσ. β´ 18). Καὶ ἄλλοι ἀντιθέτως ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη συμπαράστασι ποὺ εὕρισκαν, ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ προσπάθειά τους εἶναι ἀρεστὴ στὸν Θεόν, καὶ εἶπαν: «Παντὶ τῷ προαιρουμένῳ τὸ ἀγαθὸν συνεργεῖ ὁ Θεός» (πρβλ. Ρωμ. η´ 28).
Ὅποιος ἀπέκτησε μέσα του τὸν Θεὸν δι᾿ ἐλλάμψεως, αὐτός, καὶ στὰ πράγματα ποὺ ἐπείγουν καὶ στὰ ἀντίθετα, πληροφορεῖται τὸ θεῖον θέλημα μὲ τὸν δεύτερο τρόπο, (τὴν προσευχή), ὄχι ὅμως μὲ ἀναμονὴ καὶ πάροδο χρόνου.
Τὸ νὰ διστάζῃ κανεὶς στὶς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ νὰ μένῃ ἐπὶ πολὺ ἀπληροφόρητος, ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι ψυχὴ ἀφώτιστη καὶ φιλόδοξη. Διότι δὲν εἶναι ὁ Θεὸς ἄδικος νὰ κλείνῃ τὴν πόρτα σὲ ὅσους κρούουν ταπεινά. Σὲ ὅλα μας τὰ ἔργα, καὶ στὰ ἄμεσα καὶ στὰ ἀπώτερα, ἂς ἀναζητοῦμε τὴν σημασία ποὺ ἔχουν ὅσον ἀφορᾶ τὸν Κύριον. Ὅλα ὅσα γίνονται χωρὶς προσπάθεια καὶ χωρὶς μολυσμό, μόνο γιὰ τὸν Κύριον καὶ ὄχι γιὰ τίποτε ἄλλο, αὐτὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν εἶναι τελείως ἀγαθά, ὅμως γιὰ ἀγαθὰ θὰ μᾶς λογισθοῦν. Διότι ἔχει ἐπικίνδυνη κατάληξι τὸ νὰ πολυλεπτολογοῦμε καὶ νὰ ἐρευνοῦμε πράγματα ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς δυνάμεις μας.
Μυστικὸ καὶ ἀνεξιχνίαστο εἶναι τὸ σχέδιο καὶ τὸ κρίμα ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς. Πολλὲς φορὲς ἐπὶ παραδείγματι θέλει νὰ ἀποκρύψῃ ἀπὸ ἐμᾶς κατ᾿ οἰκονομία τὸ θεῖον θέλημά Του, γνωρίζοντας πὼς καὶ ἂν τὸ μάθωμε θὰ τὸ παραβοῦμε, ὁπότε καὶ θὰ τιμωρηθοῦμε περισσότερο.
Ἡ εὐθεία καρδία εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὰ πολύπλοκα καὶ πολυειδῆ πράγματα, καὶ ταξειδεύει ἀκίνδυνα μὲ τὸ πλοῖο τῆς ἀκακίας.
ΚΛΙΜΑΞ( Απόσπασμα)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
[ Η Κλίμαξ του Παραδείσου]αποτελείται από 30 βαθμίδες (σκαλιά), όσα ήσαν και τα χρόνια της ταπεινἤς ζωής του Κυρίου μας, και μας ανεβάζει από σκαλί σε σκαλί, από τα επίγεια στα ουράνια. Φυγή εκ του κόσμου, δηλαδή απάρνησις περιουσιών, συγγενών, του ιδίου του εαυτού μας, υποταγή σ’ έναν έμπειρο διδάσκαλο, μετάνοια μετά δακρύων, μνήμη θανάτου, σιωπή, απροσπάθεια και άρνησις κάθε ανθρωπίνης φροντίδος, όλα αυτά μας βοηθούν να ξεριζώσουμε τα πάθη από την καρδιά μας, όπως γαστριμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, ακηδία και τα λοιπά πάθη, και μας ανεβάζουν ψηλά για την απόκτηση των πνευματικών αρετών, όπως είναι η πραότης, αγνεία, ακτημοσύνη, αγρυπνία, ταπείνωσις, εγρήγορσις, προσευχή, ησυχία, απάθεια και οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές: πίστις, ελπίς και αγάπη.
Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).
Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής: Όπως ο αναβάτης ανεβαίνει την κλίμακα από σκαλί σε σκαλί, έτσι ακριβώς και η πνευματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με μαγικό τρόπο, αλλά με σύνεση σε μια συγκεκριμένη και αδιάκοπη αλληλοδιαδοχή καλών έργων, κατά την διάρκεια ολοκλήρου της ζωής μας και υπό την καθοδήγηση ενός δοκιμασμένου πνευματικού διδασκάλου.
Το βιβλίο «Κλίμαξ» του οσίου Ιωάννου, γεμάτο από θεία σοφία, είναι σπουδαίος οδηγός για τους αναχωρούντας εκ του κόσμου και για όσους θέλουν να πλουτισθούν με αληθινά βιώματα εν Χριστώ ζωής.
Καθ’ όλο το μήκος αυτής της σκάλας βλέπουμε σαν σε καθρέπτη τα σατανικά όπλα των αμαρτιών, την αλληλοδιαδοχή των αρετών και των παθών, για να μάθουμε την επιστήμη της θεογνωσίας και απαθείας, την απόκτηση των αρετών, που είναι η καρποφορία στην ζωή του μοναχού, ο οποίος ξεκινά με θεμέλιο την υπακοή και φθάνει στο ύψος του πληρώματος της θείας αγάπης.
Οι λόγοι της «Κλίμακος» είναι γεμάτοι από μυστικά νοήματα, απλά και βαθειά, αληθινά συνθήματα της πνευματικής ζωής.
«Ο μοναχός είναι βάθος ταπεινώσεως», «είναι βία φύσεως διηνεκής», είναι αειλαμπές φως των οφθαλμών της καρδίας».
Η ταπείνωσις είναι ο μεγάλος πλούτος του μοναχού, ο οίκος της ευτυχίας, στον οποίο δεν ημπορούν να πλησιάσουν οι νοητοί εχθροί. Ταπείνωσις και αγάπη είναι η αγιασμένη δυάς των αρετών. Η αγάπη εξυψώνει, ενώ η ταπείνωσις σκεπάζει και φυλάγει να μη πέσουν αυτοί που ανεβαίνουν ψηλά.
Η σπουδαιότερη απασχόλησις του μοναχού είναι η νήψις και η προσευχή. Ησυχαστής είναι αυτός που λέγει ότι «εγώ κοιμάμαι και η καρδία μου αγρυπνεί» (πρβλ. Ψαλμ. 5, 2). Η προσευχή είναι το μέσον γνώσεως του εαυτού μας, «καθρέπτης του μοναχού», «πλούτος του μοναχού», αδαμάντινο και ανεκτίμητο στεφάνι του μοναχού», σημείο της αγάπης του Θεού. Εάν θέλει να γνωρίσει γρήγορα ο μοναχός την ωφέλεια της προσευχής, ας ενώσει την μνήμη του ονόματος του Ιησού με την αναπνοή του.
Κάθε πνευματική πάλη του μοναχού γίνεται εναντίον των παθών και για την απόκτηση των αρετών. Ας προσέξουμε τα παρακάτω αποφθέγματα:
– Η ιατρεία της παρρησίας αγοράζεται με τον χρυσό της ταπεινώσεως.
– Όποιος απέκτησε την μνήμη του θανάτου δεν αμαρτάνει ποτέ.
– Υπακοή σημαίνει τάφος του προσωπικού θελήματος.
– Ο οκνηρός μοναχός είναι βασιλεύς του κόσμου της αμαρτίας.
– Ο αλαζόνας μοναχός δεν έχει ανάγκη από δαίμονες, διότι ο ίδιος έγινε δαίμονας του εαυτού του.
Η σωματική άσκησις έχει μεγάλη δύναμη κατά των δαιμόνων, διότι η αποξηραμένη λάσπη δεν προσελκύει πλέον τους χοίρους, ούτε και το μαραμένο από την άσκηση σώμα αναπαύει πλέον τους δαίμονες.
Η μεγαλύτερη φροντίδα του μοναχού είναι να λυτρωθεί από την αναισθησία, η οποία είναι «θάνατος της ψυχής προ του θανάτου σου σώματος». Ταυτόχρονα ν’ αγωνισθεί για την απάθεια, η οποία είναι «η ανάστασις της ψυχής προ της αναστάσεως του σώματος». Το τιμιώτερο στολίδι του είναι η αγία παρθενία και αγνεία. Αυτός που την επέτυχε, απέθανε και ανέστη και ζει από εδώ την αφθαρσία του μέλλοντος αιώνος.
Λόγω της ανεκτιμήτου αξίας που έχει το βιβλίο αυτό του Οσίου, διαβάζεται στις ιερές Ακολουθίες κατά την διάρκεια της Νηστείας και είναι ένα από τα κορυφαία και λαοφιλέστερα βιβλία του ορθοδόξου μοναχισμού. Ο συγγραφεύς του, όσιος Ιωάννης, κατέχει πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στους μεγάλους διδασκάλους και Πατέρες της Εκκλησίας.
Άγιος Πετρώνιος( Τανάσε) , Οι πύλες της Μετανοίας- Στοχασμοί στο Τριώδιο .
Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).
Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής: Όπως ο αναβάτης ανεβαίνει την κλίμακα από σκαλί σε σκαλί, έτσι ακριβώς και η πνευματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με μαγικό τρόπο, αλλά με σύνεση σε μια συγκεκριμένη και αδιάκοπη αλληλοδιαδοχή καλών έργων, κατά την διάρκεια ολοκλήρου της ζωής μας και υπό την καθοδήγηση ενός δοκιμασμένου πνευματικού διδασκάλου.
Το βιβλίο «Κλίμαξ» του οσίου Ιωάννου, γεμάτο από θεία σοφία, είναι σπουδαίος οδηγός για τους αναχωρούντας εκ του κόσμου και για όσους θέλουν να πλουτισθούν με αληθινά βιώματα εν Χριστώ ζωής.
Καθ’ όλο το μήκος αυτής της σκάλας βλέπουμε σαν σε καθρέπτη τα σατανικά όπλα των αμαρτιών, την αλληλοδιαδοχή των αρετών και των παθών, για να μάθουμε την επιστήμη της θεογνωσίας και απαθείας, την απόκτηση των αρετών, που είναι η καρποφορία στην ζωή του μοναχού, ο οποίος ξεκινά με θεμέλιο την υπακοή και φθάνει στο ύψος του πληρώματος της θείας αγάπης.
Οι λόγοι της «Κλίμακος» είναι γεμάτοι από μυστικά νοήματα, απλά και βαθειά, αληθινά συνθήματα της πνευματικής ζωής.
«Ο μοναχός είναι βάθος ταπεινώσεως», «είναι βία φύσεως διηνεκής», είναι αειλαμπές φως των οφθαλμών της καρδίας».
Η ταπείνωσις είναι ο μεγάλος πλούτος του μοναχού, ο οίκος της ευτυχίας, στον οποίο δεν ημπορούν να πλησιάσουν οι νοητοί εχθροί. Ταπείνωσις και αγάπη είναι η αγιασμένη δυάς των αρετών. Η αγάπη εξυψώνει, ενώ η ταπείνωσις σκεπάζει και φυλάγει να μη πέσουν αυτοί που ανεβαίνουν ψηλά.
Η σπουδαιότερη απασχόλησις του μοναχού είναι η νήψις και η προσευχή. Ησυχαστής είναι αυτός που λέγει ότι «εγώ κοιμάμαι και η καρδία μου αγρυπνεί» (πρβλ. Ψαλμ. 5, 2). Η προσευχή είναι το μέσον γνώσεως του εαυτού μας, «καθρέπτης του μοναχού», «πλούτος του μοναχού», αδαμάντινο και ανεκτίμητο στεφάνι του μοναχού», σημείο της αγάπης του Θεού. Εάν θέλει να γνωρίσει γρήγορα ο μοναχός την ωφέλεια της προσευχής, ας ενώσει την μνήμη του ονόματος του Ιησού με την αναπνοή του.
Κάθε πνευματική πάλη του μοναχού γίνεται εναντίον των παθών και για την απόκτηση των αρετών. Ας προσέξουμε τα παρακάτω αποφθέγματα:
– Η ιατρεία της παρρησίας αγοράζεται με τον χρυσό της ταπεινώσεως.
– Όποιος απέκτησε την μνήμη του θανάτου δεν αμαρτάνει ποτέ.
– Υπακοή σημαίνει τάφος του προσωπικού θελήματος.
– Ο οκνηρός μοναχός είναι βασιλεύς του κόσμου της αμαρτίας.
– Ο αλαζόνας μοναχός δεν έχει ανάγκη από δαίμονες, διότι ο ίδιος έγινε δαίμονας του εαυτού του.
Η σωματική άσκησις έχει μεγάλη δύναμη κατά των δαιμόνων, διότι η αποξηραμένη λάσπη δεν προσελκύει πλέον τους χοίρους, ούτε και το μαραμένο από την άσκηση σώμα αναπαύει πλέον τους δαίμονες.
Η μεγαλύτερη φροντίδα του μοναχού είναι να λυτρωθεί από την αναισθησία, η οποία είναι «θάνατος της ψυχής προ του θανάτου σου σώματος». Ταυτόχρονα ν’ αγωνισθεί για την απάθεια, η οποία είναι «η ανάστασις της ψυχής προ της αναστάσεως του σώματος». Το τιμιώτερο στολίδι του είναι η αγία παρθενία και αγνεία. Αυτός που την επέτυχε, απέθανε και ανέστη και ζει από εδώ την αφθαρσία του μέλλοντος αιώνος.
Λόγω της ανεκτιμήτου αξίας που έχει το βιβλίο αυτό του Οσίου, διαβάζεται στις ιερές Ακολουθίες κατά την διάρκεια της Νηστείας και είναι ένα από τα κορυφαία και λαοφιλέστερα βιβλία του ορθοδόξου μοναχισμού. Ο συγγραφεύς του, όσιος Ιωάννης, κατέχει πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στους μεγάλους διδασκάλους και Πατέρες της Εκκλησίας.
Άγιος Πετρώνιος( Τανάσε) , Οι πύλες της Μετανοίας- Στοχασμοί στο Τριώδιο .
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Κλάψε για σένα και για μένα.
Δάκρυσε και συντρίψου που προσεγγίζεις την πίστη σου στον Χριστό επιπόλαια, ρηχά και έκτακτα.
Μην κλαις για τον Χριστό που ανεβαίνει στον Σταυρό!
Αυτό που κάνει είναι το καμάρι μας. Αυτός, ο Εσταυρωμένος είναι το καύχημά μας, μα και το παράδειγμα ζωής μας.Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο δάκρυσε για σένα, δάκρυσε στα πόδια Του και άσε εκεί τα λάθη και τις αμαρτίες σου, ζήτησε έλεος και φωτισμό και βάλε αρχή μετανοίας και μυστηριακής ζωής.
Πάρε δύναμη να πας σε κάποιον πνευματικό και εκεί να καταθέσεις το σκοτάδι σου ώστε να γεμίσεις πλέον φως Χριστού.
Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο φίλα Τον όχι όπως ο Ιούδας αλλά όπως θα Τον φιλούσε ο Άγιος Ληστής, με μετάνοια και συντριβή, με ελπίδα και πίστη, με απλότητα καρδιάς και αγάπη.
~Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
Δάκρυσε και συντρίψου που προσεγγίζεις την πίστη σου στον Χριστό επιπόλαια, ρηχά και έκτακτα.
Μην κλαις για τον Χριστό που ανεβαίνει στον Σταυρό!
Αυτό που κάνει είναι το καμάρι μας. Αυτός, ο Εσταυρωμένος είναι το καύχημά μας, μα και το παράδειγμα ζωής μας.Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο δάκρυσε για σένα, δάκρυσε στα πόδια Του και άσε εκεί τα λάθη και τις αμαρτίες σου, ζήτησε έλεος και φωτισμό και βάλε αρχή μετανοίας και μυστηριακής ζωής.
Πάρε δύναμη να πας σε κάποιον πνευματικό και εκεί να καταθέσεις το σκοτάδι σου ώστε να γεμίσεις πλέον φως Χριστού.
Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο φίλα Τον όχι όπως ο Ιούδας αλλά όπως θα Τον φιλούσε ο Άγιος Ληστής, με μετάνοια και συντριβή, με ελπίδα και πίστη, με απλότητα καρδιάς και αγάπη.
~Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ἂν ὑπάρχει ἕνα γεγονὸς τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο νὰ χωρεῖ στὴν ἐμπειρία μας αὐτὸ εἶναι ἡ Ἀνάσταση.
Ὁλόκληρη ἡ πίστη μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση διότι, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν», καὶ τότε «ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμὲν» (A΄ Κορ. 15. 14, 19).
Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀναστηθεῖ τότε δὲν εἶναι ὁ Μεσσίας τοῦ κηρύγματός μας, οὔτε Αὐτὸς ποὺ ὁ ἴδιος διακήρυξε τὸν Ἑαυτό Του νὰ εἶναι· στὴν περίπτωση αὐτὴ πιστεύουμε σὲ ἕνα ψέμα καὶ ἡ ζωὴ στὴν ὁποία ἀποβλέπουμε, ἡ ζωὴ ἐκείνη τὴν ὁποία γνωρίζουμε ἐμπειρικὰ μέσα στὶς ψυχές, τὰ σώματα, τὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, δὲν εἶναι παρὰ μία ἀπάτη καὶ ἕνα ψέμα.
Ἐμεῖς ὅμως γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἕνα ἀληθινὸ γεγονὸς διότι γνωρίζουμε τὸν ἀναστημένο Χριστό. Δὲν Τὸν γνωρίζουμε ὅπως Τὸν γνώρισαν οἱ ἀπόστολοι, μέσα στὴ σάρκα.
Δὲν Τὸν εἴδαμε στὰ χωριὰ τῆς Γαλιλαίας οὔτε στοὺς δρόμους τῆς Ἁγίας Γῆς. Μὲ τὸ πνεῦμα μας ὅμως Τὸν γνωρίζουμε ἀναστημένο καὶ γνωρίζοντάς Τον μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μποροῦμε νὰ ποῦμε μὲ βεβαιότητα ὅτι Αὐτὸς ὁ ὁποῖος σήμερα ζεῖ ἔχει πράγματι ἀναστηθεῖ ἀπὸ τοὺς νεκρούς.
Πρὸς τὸ παρὸν ἐξακολουθοῦμε νὰ φωτιζόμαστε ἀπὸ τὴ χαρὰ τοῦ Πάσχα, ὅμως οἱ μέρες περνοῦν: μὲ ποιὸ τρόπο νὰ διατηρήσουμε αὐτὸ τὸ φῶς; Μποροῦμε νὰ τὸ διατηρήσουμε μόνο ἂν δὲ στρεφόμαστε ὁλοένα πρὸς τὰ πίσω γιὰ νὰ ξαναζήσουμε μὲ τὴ σκέψη μας τὴ φωτεινὴ ἐκείνη βραδιὰ ἡ ὁποία ἀποκάλυψε τὴ δόξα τῆς Ἀνάστασης, μποροῦμε νὰ τὸ διατηρήσουμε μόνο ἂν πᾶμε μπροστά, ὄχι μόνοι τώρα ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν ἀναστημένο Κύριο.
Ἔχετε ἀκούσει τὸ Χριστὸ νὰ καλεῖ τοὺς μαθητές Του νὰ ἐπιστρέψουν στὴ Γαλιλαία, ἐκεῖ ὅπου ἄρχισε ἡ Ἄνοιξη τῆς πνευματικῆς τους ζωῆς, ὅπου εἶχαν βρεῖ καὶ ἀναγνωρίσει τὸν Χριστό, ὅπου γιὰ ἐκείνους ἄρχισε ἡ Ζωή. Δὲν εἶναι ὅμως ἀποκλειστικὰ στὴ Γαλιλαία, στὰ βάθη ἐκεῖνα τῆς ψυχῆς τὰ ὁποῖα διατηροῦν τὴ δροσιὰ τῆς πρώτης γνωριμίας καὶ τὴν πρώτη μας ἀγάπη γιὰ τὸν Κύριο ποὺ θὰ Τὸν βροῦμε, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα μονοπάτια.
Ὁ Χριστὸς ἔκανε μιᾶς ἡμέρας πορεία πρὸς τὴν Ἐμμαοὺς μαζὶ μὲ δύο μαθητὲς κι ἐκεῖ ἀποκάλυψε τὸν Ἑαυτὸ Του ὄχι μὲ τὸ νὰ ἐμφανιστεῖ ἐξωτερικὰ μπροστὰ σ’ ἐκείνους ποὺ δὲν Τὸν εἶχαν ἀναγνωρίσει· ἀποκάλυψε τὸν Ἑαυτό Του μὲ τὴν κλάση τοῦ ἄρτου, μέσα στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καὶ ταυτόχρονα μέσα στὸ μυστήριο τῆς ἀδελφοσύνης ποὺ γεννιέται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ μοίρασμα τοῦ ψωμιοῦ στὸ ἴδιο τραπέζι. Τοὺς ἀποκάλυψε μέσα σὲ μία σύντομη στιγμὴ ὅτι Ἐκεῖνος, ὄντας Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, εἶχε ἐξισώσει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Ἑαυτό Του μὲ τὸ νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ ὑψώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μέσα στὸ ἀναστημένο σῶμα Του μέχρι τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι κι ἄλλα μονοπάτια στὰ ὁποῖα θὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό, ὄχι μόνο τὸ μονοπάτι τῆς ἀβεβαιότητας σὰν κι ἐκεῖνο τῶν μαθητῶν τῆς Ἐμμαούς, ὄχι μόνο τὸ μονοπάτι τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς ἀναμονῆς τῶν ἕντεκα ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει στὴ Γαλιλαία, ἀλλὰ καὶ τὸ μονοπάτι τῆς ἀντίστασης, τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, τῆς ἀνταρσίας, σὰν κι ἐκεῖνο τοῦ ἀποστόλου Παύλου ποὺ βρῆκε τὸν Χριστὸ στὸ δρόμο του πρὸς τὴ Δαμασκὸ ὅπου πήγαινε σὰν διώκτης γιὰ νὰ φέρει θάνατο καὶ καταστροφὴ στοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι λοιπὸν δυνατὸ νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ ὁποιοδήποτε δρόμο καὶ ἂν ἀκολουθήσουμε. Ὅπου καὶ ἂν ὁδηγήσει ὁ δρόμος μας ἂς κοιτάξουμε προσεκτικὰ τὸ πρόσωπο ποὺ περπατεῖ πλάι μας· μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ Χριστὸς σὲ κρυμμένη μορφή, ἕτοιμος νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπινού μας πεπρωμένου μὲ τὴν ἀδελφικὴ καὶ ἁπλὴ ἀγάπη.
Ἂς μὴν κοιτάζουμε λοιπὸν συνεχῶς πίσω σ’ ἐκείνη τὴ φεγγοβόλα, θριαμβευτική, χαρούμενη νύχτα κατὰ τὴν ὁποία μᾶς φανερώθηκε ἡ ἀλήθεια τῆς Ἀνάστασης. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ ἀνάμεσά μας, τὸ φῶς δὲν ἔχει σβηστεῖ, δὲν ἔχει λιγοστέψει, μόνο ποὺ τώρα ἀντὶ νὰ φέγγει μὲ τὴ λάμψη τῆς νύχτας τοῦ Πάσχα φέγγει σὰν τὸ «ἱλαρὸν φῶς», «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰω. 1, 9).
Ἂς περπατήσουμε μέσα σ’ αὐτὸ τὸ φῶς, ἂς ζήσουμε μὲ τὴν καθοδήγησή του, ἂς εἴμαστε «τέκνα φωτός», καὶ τότε ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν θὰ φύγει μακριά μας, ἡ Ἀνάσταση θὰ ζεῖ στὶς ψυχές μας καὶ ἡ αἰώνια εὐφροσύνη σ’ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας.
Μητροπολίτης Anthony Bloom
Ἀπό τό βιβλίο: «Ἡμέρα Κυρίου»,
Ἐκδόσεις Ἀκρίτας
Ὁλόκληρη ἡ πίστη μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση διότι, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν», καὶ τότε «ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμὲν» (A΄ Κορ. 15. 14, 19).
Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀναστηθεῖ τότε δὲν εἶναι ὁ Μεσσίας τοῦ κηρύγματός μας, οὔτε Αὐτὸς ποὺ ὁ ἴδιος διακήρυξε τὸν Ἑαυτό Του νὰ εἶναι· στὴν περίπτωση αὐτὴ πιστεύουμε σὲ ἕνα ψέμα καὶ ἡ ζωὴ στὴν ὁποία ἀποβλέπουμε, ἡ ζωὴ ἐκείνη τὴν ὁποία γνωρίζουμε ἐμπειρικὰ μέσα στὶς ψυχές, τὰ σώματα, τὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, δὲν εἶναι παρὰ μία ἀπάτη καὶ ἕνα ψέμα.
Ἐμεῖς ὅμως γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἕνα ἀληθινὸ γεγονὸς διότι γνωρίζουμε τὸν ἀναστημένο Χριστό. Δὲν Τὸν γνωρίζουμε ὅπως Τὸν γνώρισαν οἱ ἀπόστολοι, μέσα στὴ σάρκα.
Δὲν Τὸν εἴδαμε στὰ χωριὰ τῆς Γαλιλαίας οὔτε στοὺς δρόμους τῆς Ἁγίας Γῆς. Μὲ τὸ πνεῦμα μας ὅμως Τὸν γνωρίζουμε ἀναστημένο καὶ γνωρίζοντάς Τον μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μποροῦμε νὰ ποῦμε μὲ βεβαιότητα ὅτι Αὐτὸς ὁ ὁποῖος σήμερα ζεῖ ἔχει πράγματι ἀναστηθεῖ ἀπὸ τοὺς νεκρούς.
Πρὸς τὸ παρὸν ἐξακολουθοῦμε νὰ φωτιζόμαστε ἀπὸ τὴ χαρὰ τοῦ Πάσχα, ὅμως οἱ μέρες περνοῦν: μὲ ποιὸ τρόπο νὰ διατηρήσουμε αὐτὸ τὸ φῶς; Μποροῦμε νὰ τὸ διατηρήσουμε μόνο ἂν δὲ στρεφόμαστε ὁλοένα πρὸς τὰ πίσω γιὰ νὰ ξαναζήσουμε μὲ τὴ σκέψη μας τὴ φωτεινὴ ἐκείνη βραδιὰ ἡ ὁποία ἀποκάλυψε τὴ δόξα τῆς Ἀνάστασης, μποροῦμε νὰ τὸ διατηρήσουμε μόνο ἂν πᾶμε μπροστά, ὄχι μόνοι τώρα ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν ἀναστημένο Κύριο.
Ἔχετε ἀκούσει τὸ Χριστὸ νὰ καλεῖ τοὺς μαθητές Του νὰ ἐπιστρέψουν στὴ Γαλιλαία, ἐκεῖ ὅπου ἄρχισε ἡ Ἄνοιξη τῆς πνευματικῆς τους ζωῆς, ὅπου εἶχαν βρεῖ καὶ ἀναγνωρίσει τὸν Χριστό, ὅπου γιὰ ἐκείνους ἄρχισε ἡ Ζωή. Δὲν εἶναι ὅμως ἀποκλειστικὰ στὴ Γαλιλαία, στὰ βάθη ἐκεῖνα τῆς ψυχῆς τὰ ὁποῖα διατηροῦν τὴ δροσιὰ τῆς πρώτης γνωριμίας καὶ τὴν πρώτη μας ἀγάπη γιὰ τὸν Κύριο ποὺ θὰ Τὸν βροῦμε, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα μονοπάτια.
Ὁ Χριστὸς ἔκανε μιᾶς ἡμέρας πορεία πρὸς τὴν Ἐμμαοὺς μαζὶ μὲ δύο μαθητὲς κι ἐκεῖ ἀποκάλυψε τὸν Ἑαυτὸ Του ὄχι μὲ τὸ νὰ ἐμφανιστεῖ ἐξωτερικὰ μπροστὰ σ’ ἐκείνους ποὺ δὲν Τὸν εἶχαν ἀναγνωρίσει· ἀποκάλυψε τὸν Ἑαυτό Του μὲ τὴν κλάση τοῦ ἄρτου, μέσα στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καὶ ταυτόχρονα μέσα στὸ μυστήριο τῆς ἀδελφοσύνης ποὺ γεννιέται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ μοίρασμα τοῦ ψωμιοῦ στὸ ἴδιο τραπέζι. Τοὺς ἀποκάλυψε μέσα σὲ μία σύντομη στιγμὴ ὅτι Ἐκεῖνος, ὄντας Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, εἶχε ἐξισώσει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Ἑαυτό Του μὲ τὸ νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ ὑψώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μέσα στὸ ἀναστημένο σῶμα Του μέχρι τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι κι ἄλλα μονοπάτια στὰ ὁποῖα θὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό, ὄχι μόνο τὸ μονοπάτι τῆς ἀβεβαιότητας σὰν κι ἐκεῖνο τῶν μαθητῶν τῆς Ἐμμαούς, ὄχι μόνο τὸ μονοπάτι τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς ἀναμονῆς τῶν ἕντεκα ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει στὴ Γαλιλαία, ἀλλὰ καὶ τὸ μονοπάτι τῆς ἀντίστασης, τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, τῆς ἀνταρσίας, σὰν κι ἐκεῖνο τοῦ ἀποστόλου Παύλου ποὺ βρῆκε τὸν Χριστὸ στὸ δρόμο του πρὸς τὴ Δαμασκὸ ὅπου πήγαινε σὰν διώκτης γιὰ νὰ φέρει θάνατο καὶ καταστροφὴ στοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι λοιπὸν δυνατὸ νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ ὁποιοδήποτε δρόμο καὶ ἂν ἀκολουθήσουμε. Ὅπου καὶ ἂν ὁδηγήσει ὁ δρόμος μας ἂς κοιτάξουμε προσεκτικὰ τὸ πρόσωπο ποὺ περπατεῖ πλάι μας· μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ Χριστὸς σὲ κρυμμένη μορφή, ἕτοιμος νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπινού μας πεπρωμένου μὲ τὴν ἀδελφικὴ καὶ ἁπλὴ ἀγάπη.
Ἂς μὴν κοιτάζουμε λοιπὸν συνεχῶς πίσω σ’ ἐκείνη τὴ φεγγοβόλα, θριαμβευτική, χαρούμενη νύχτα κατὰ τὴν ὁποία μᾶς φανερώθηκε ἡ ἀλήθεια τῆς Ἀνάστασης. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ ἀνάμεσά μας, τὸ φῶς δὲν ἔχει σβηστεῖ, δὲν ἔχει λιγοστέψει, μόνο ποὺ τώρα ἀντὶ νὰ φέγγει μὲ τὴ λάμψη τῆς νύχτας τοῦ Πάσχα φέγγει σὰν τὸ «ἱλαρὸν φῶς», «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰω. 1, 9).
Ἂς περπατήσουμε μέσα σ’ αὐτὸ τὸ φῶς, ἂς ζήσουμε μὲ τὴν καθοδήγησή του, ἂς εἴμαστε «τέκνα φωτός», καὶ τότε ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν θὰ φύγει μακριά μας, ἡ Ἀνάσταση θὰ ζεῖ στὶς ψυχές μας καὶ ἡ αἰώνια εὐφροσύνη σ’ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας.
Μητροπολίτης Anthony Bloom
Ἀπό τό βιβλίο: «Ἡμέρα Κυρίου»,
Ἐκδόσεις Ἀκρίτας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αν υπάρχουμε σήμερα ως Έθνος, στην Ορθοδοξία το οφείλουμε!
"Στα σκληρά χρόνια που κυριαρχούσαν οι Μωαμεθανοί, η Ορθόδοξος Εκκλησία έσωσε το Γένος, την γλώσσα, τα ήθη, τις αξίες μας!
Αυτή μας κράτησε!
Αν υπάρχουμε σήμερα ως Έθνος, στην Ορθοδοξία το οφείλουμε!
Αυτή είναι η γλυκειά μας μάνα, που κατά τον ποιητή, «χύνει βαθειά μας, στην ψυχή, γλυκές χρυσές ελπίδες!» (Κρυστάλλης). Γι᾽ αυτό, να μείνουμε πιστοί και αφοσιωμένοι σε Αυτήν. Τώρα βέβαια παρουσιάζονται πολλά σκάνδαλα, πολλές αιρέσεις, πολλοί εχθροί της Ορθοδοξίας, που ζητούν να την διαλύσουν· αλλά η Ορθοδοξία θα παραμείνη ακατάλυτη, έστω και με τους ολίγους, με «το μικρόν ποίμνιον» (Λουκ. IB΄32΄)!!!
Εάν μέσα στο σπίτι δεν πιστεύη ο πατέρας, η μάνα, τ᾽ αδέλφια, εάν δεν πιστεύη κανένας, συ που πιστεύεις στο Χριστό, και ένας να μείνης, να πής:
«Πιστεύω στην Ορθοδοξία!»!!!
Και αν υποτεθή ότι, γονατίζει όλη η Πόλι και προσκυνάει το διάβολο και εάν μείνης μόνος Χριστιανός, εσύ να μη γονατίσης!
Πίστευε στην Ορθοδοξία!!!
Και αν ακόμη υποτεθή ότι, πέφτει όλη η μαρτυρική μας Πατρίδα και αλλαξοπιστούν οι Έλληνες και πάνε σε διάφορες αιρέσεις και συστήματα υλιστικά και άθεα, και εάν μείνης ένας, μη γονατίσης, όπως δεν γονάτισε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός!"!!!
Αυγουστίνος Καντιώτης!!!
Επίσκοπος Φλωρίνης,
Πρεσπών και Εορδαίας.
(1907-2010)
"Στα σκληρά χρόνια που κυριαρχούσαν οι Μωαμεθανοί, η Ορθόδοξος Εκκλησία έσωσε το Γένος, την γλώσσα, τα ήθη, τις αξίες μας!
Αυτή μας κράτησε!
Αν υπάρχουμε σήμερα ως Έθνος, στην Ορθοδοξία το οφείλουμε!
Αυτή είναι η γλυκειά μας μάνα, που κατά τον ποιητή, «χύνει βαθειά μας, στην ψυχή, γλυκές χρυσές ελπίδες!» (Κρυστάλλης). Γι᾽ αυτό, να μείνουμε πιστοί και αφοσιωμένοι σε Αυτήν. Τώρα βέβαια παρουσιάζονται πολλά σκάνδαλα, πολλές αιρέσεις, πολλοί εχθροί της Ορθοδοξίας, που ζητούν να την διαλύσουν· αλλά η Ορθοδοξία θα παραμείνη ακατάλυτη, έστω και με τους ολίγους, με «το μικρόν ποίμνιον» (Λουκ. IB΄32΄)!!!
Εάν μέσα στο σπίτι δεν πιστεύη ο πατέρας, η μάνα, τ᾽ αδέλφια, εάν δεν πιστεύη κανένας, συ που πιστεύεις στο Χριστό, και ένας να μείνης, να πής:
«Πιστεύω στην Ορθοδοξία!»!!!
Και αν υποτεθή ότι, γονατίζει όλη η Πόλι και προσκυνάει το διάβολο και εάν μείνης μόνος Χριστιανός, εσύ να μη γονατίσης!
Πίστευε στην Ορθοδοξία!!!
Και αν ακόμη υποτεθή ότι, πέφτει όλη η μαρτυρική μας Πατρίδα και αλλαξοπιστούν οι Έλληνες και πάνε σε διάφορες αιρέσεις και συστήματα υλιστικά και άθεα, και εάν μείνης ένας, μη γονατίσης, όπως δεν γονάτισε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός!"!!!
Αυγουστίνος Καντιώτης!!!
Επίσκοπος Φλωρίνης,
Πρεσπών και Εορδαίας.
(1907-2010)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51430
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ας μην υπάρχει σπιτικό χωρίς καντήλι, χωρίς ιερές εικόνες, χωρίς προσευχή.
Να ανάβεις το καντηλάκι στο σπιτικό σου
Μην το λησμονείς.
Μην το θεωρείς ασήμαντο.
Κι αυτό δείχνει την αφοσίωσή σου, την πίστη σου, την αγάπη σου.
Κι ας είναι απλοϊκό και ταπεινό.
Ο Θεός βλέπει την πρόθεσή σου, την διάθεση της καρδιά σου.
Αν μπορείς να θυμιατίζεις και τον χώρο, ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», ή κάποιο άλλο τροπάριο ενός Αγίου.
Μπορεί αυτά να μας φαίνονται ασήμαντα αλλά είναι σημαντικά, μπορεί να μοιάζουν τυπικά αλλά είναι ουσιαστικά, όταν γίνονται με συναίσθηση και ευλάβεια.
Μα μην μείνεις μόνο σε αυτά.
Για λίγα λεπτά άσε τις κοσμικές μέριμνες και προσευχήσου. Κάνε το Απόδειπνο, πες τους χαιρετισμούς, επανέλαβε ξανά και ξανά την «ευχούλα».
Έτσι ενεργεί η Χάρις.
Ο Θεός βλέπει τον μικρό μας αγώνα και μας φωτίζει, μας ενισχύει, μας παρηγορεί και μας δίνει δύναμη για μεγαλύτερους αγώνες.
Ας μην υπάρχει σπιτικό χωρίς καντήλι, χωρίς ιερές εικόνες, χωρίς προσευχή.
Όχι γιατί είναι μια παράδοση που πρέπει να συντηρήσουμε, αλλά γιατί ως χριστιανοί δεν πρέπει να ξεχνούμε (μέσα στην καθημερινότητά μας) ότι έχουμε Θεό Πατέρα, ότι έχουμε την Παναγία μας, Μάνα και βοηθό και τους Αγίους μας φίλους και συμπαραστάτες στον δρόμο της ζωής μας.
Εκεί μπροστά στο εικονοστάσι μας ας μετανοούμε, ας ζητούμε, ας δοξολογούμε.
Ας μοιραζόμαστε τον πόνο μας και την χαρά μας και να είμαστε σίγουροι ότι μας ακούνε και μας βλέπουν, μας καταλαβαίνουν και μας ευλογούν…
Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Ο Κύριός μας όλα τα συνυπολογίζει.
Ακόμα και αυτή η αφιέρωση λίγο λεπτών για το άναμμα του καντηλιού θα λάβει ουράνιο μισθό…
~π. Παύλος Παπαδόπουλος
Να ανάβεις το καντηλάκι στο σπιτικό σου
Μην το λησμονείς.
Μην το θεωρείς ασήμαντο.
Κι αυτό δείχνει την αφοσίωσή σου, την πίστη σου, την αγάπη σου.
Κι ας είναι απλοϊκό και ταπεινό.
Ο Θεός βλέπει την πρόθεσή σου, την διάθεση της καρδιά σου.
Αν μπορείς να θυμιατίζεις και τον χώρο, ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», ή κάποιο άλλο τροπάριο ενός Αγίου.
Μπορεί αυτά να μας φαίνονται ασήμαντα αλλά είναι σημαντικά, μπορεί να μοιάζουν τυπικά αλλά είναι ουσιαστικά, όταν γίνονται με συναίσθηση και ευλάβεια.
Μα μην μείνεις μόνο σε αυτά.
Για λίγα λεπτά άσε τις κοσμικές μέριμνες και προσευχήσου. Κάνε το Απόδειπνο, πες τους χαιρετισμούς, επανέλαβε ξανά και ξανά την «ευχούλα».
Έτσι ενεργεί η Χάρις.
Ο Θεός βλέπει τον μικρό μας αγώνα και μας φωτίζει, μας ενισχύει, μας παρηγορεί και μας δίνει δύναμη για μεγαλύτερους αγώνες.
Ας μην υπάρχει σπιτικό χωρίς καντήλι, χωρίς ιερές εικόνες, χωρίς προσευχή.
Όχι γιατί είναι μια παράδοση που πρέπει να συντηρήσουμε, αλλά γιατί ως χριστιανοί δεν πρέπει να ξεχνούμε (μέσα στην καθημερινότητά μας) ότι έχουμε Θεό Πατέρα, ότι έχουμε την Παναγία μας, Μάνα και βοηθό και τους Αγίους μας φίλους και συμπαραστάτες στον δρόμο της ζωής μας.
Εκεί μπροστά στο εικονοστάσι μας ας μετανοούμε, ας ζητούμε, ας δοξολογούμε.
Ας μοιραζόμαστε τον πόνο μας και την χαρά μας και να είμαστε σίγουροι ότι μας ακούνε και μας βλέπουν, μας καταλαβαίνουν και μας ευλογούν…
Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Ο Κύριός μας όλα τα συνυπολογίζει.
Ακόμα και αυτή η αφιέρωση λίγο λεπτών για το άναμμα του καντηλιού θα λάβει ουράνιο μισθό…
~π. Παύλος Παπαδόπουλος