"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Tον Xριστό ο μαθητής Του Τον πρόδωσε, οι άλλοι Τον εγκατέλειψαν και έφυγαν, εκείνοι που ευεργετήθηκαν Τον έφτυσαν,
ο δούλος του αρχιερέως Τον ράπισε, οι στρατιώτες Τον κολάφιζαν, οι διερχόμενοι Τον κορόϊδευαν και Τον βλασφημούσαν, οι ληστές Τον κατηγόρησαν και σε κανένα δεν απηύθυνε λόγο, αλλά τους αντιμετώπιζε όλους με σιωπή, διδάσκοντας εσένα έμπρακτα, ότι όσο ήρεμα υποφέρεις, τόσο περισσότερο θα νικήσεις όσους σε κακοποιούν και θα εκτιμηθείς απ' όλους.
(Ιερός Χρυσόστομος)

Μη λησμονούμε ότι η ψυχή ενεργεί σαν εργαλείο και ευθύνεται για ό,τι πράττει το σώμα.
Γι’ αυτό πρέπει και στο σώμα να δίδουμε την κανονική του τροφή και τα κανονικά του ενδύματα και να μην το έχουμε τελείως άλογο να καταστρέφει την ψυχή.
Η ψυχή δεσπόζει του σώματος. Πρώτα διανοούμαστε και αποφασίζουμε και έπειτα ενεργεί το σώμα. Γι’ αυτό και θα δώσουμε απολογία για κάθε λόγο, κάθε πράξη, κάθε διανόησή μας.
Λοιπόν, αφού δώσουμε τα δίκαια στον εαυτό μας, στην ψυχή μας, δηλαδή την πίστη, την τελειότητα, την αγαθοεργία κ.λ.π., τα ίδια θα δώσουμε και στο σώμα που απαιτεί τροφή και ενδύματα.
Γέροντας Άνθιμος Αγιαννανίτης

[...] Βγαίνω στην αυλή. Πολύς ο θόρυβος, οι συνομιλίες, οι φωνές. Νιώθω τον πόνο μιας πληγωμένης σιωπής.
Προσπαθώ ν'αφήσω τους ήχους να περνούν από τ' αυτιά μου, χωρίς να δίνω σημασία. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μόνος σ'αυτόν τον χώρο!
Έχω την βεβαιότητα, πως ο αέρας είναι γεμάτος μυστικές φωνές, που δεν μπορώ ν' αφουγκραστώ. Κάθε μου βήμα μεγαλώνει τη δίψα μου για λίγη ησυχία.
[...] Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων. Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων. Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου. Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος. Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά.
Συνάμα, λίγο-λίγο, θα χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου να ξεχάσεις εντελώς, πως όλοι λαχταράμε το καλύτερο και προδινόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όσο αυτό το ξεχνάς, τόσο και πιο άτεγκτος θα γίνεσαι για τους γύρω σου.
Θα βροντοφωνάζεις πάντα το σωστό αλλά θα βλέπεις έκπληκτος πως οι άνθρωποι θα φεύγουν από κοντά σου. Είναι, γιατί τους δίνεις άτεγκτη δικαιοσύνη κι αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη. Φωνάζεις πολύ κι αυτοί λαχταράνε λίγη σιωπή.
-Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν' ανεβάζεις τον εαυτό σου σ' ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ!
Η σιωπή όμως... η σιωπή!
Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν' ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο. Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου.
Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν' ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων! Γι' αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο.
Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία. Η συκοφαντία... Να ξέρεις, πριν τις μεγάλες αποφάσεις, το μυαλό πλημμυρίζει από διλήμματα και αμφιβολίες.
Σκοπό μου έβαλα κι εγώ να μην τον σκανδαλίσω ποτέ. Ήταν αυτός από τους σπουδαιότερους λόγους της κατοπινής σιωπής μου... [...]
Στρέφεις το πρόσωπό σου και το σκοτεινό δωμάτιο γεμίζει φως και άρωμα μύρου. Συνεχίζεις να μιλάς κι οι λέξεις σου στολίζουν τον κόσμο.
Μάθε να διακρίνεις την καλή πρόθεση. Μάθε να κατανοείς, να αγαπάς και να δοξολογείς. Κι όχι μόνο για σήμερα. Για την κάθε ημέρα της ζωής σου, το κάθε τι γύρω σου να γίνεται αιτία δοξολογίας στον Θεό.
Άντε, στο καλό!
(Συνομιλία Αγίου Νεκταρίου)
Βιβλίο: «Ψίθυροι των αγγέλων»
Ηλίας Λιάμης Εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2006

Κλάψε για σένα και για μένα.
Δάκρυσε και συντρίψου που προσεγγίζεις την πίστη σου στον Χριστό επιπόλαια, ρηχά και έκτακτα.
Μην κλαις για τον Χριστό που ανεβαίνει στον Σταυρό!
Αυτό που κάνει είναι το καμάρι μας. Αυτός, ο Εσταυρωμένος είναι το καύχημά μας, μα και το παράδειγμα ζωής μας.Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο δάκρυσε για σένα, δάκρυσε στα πόδια Του και άσε εκεί τα λάθη και τις αμαρτίες σου, ζήτησε έλεος και φωτισμό και βάλε αρχή μετανοίας και μυστηριακής ζωής.
Πάρε δύναμη να πας σε κάποιον πνευματικό και εκεί να καταθέσεις το σκοτάδι σου ώστε να γεμίσεις πλέον φως Χριστού.
Καθώς προσκυνάς τον Εσταυρωμένο φίλα Τον όχι όπως ο Ιούδας αλλά όπως θα Τον φιλούσε ο Άγιος Ληστής, με μετάνοια και συντριβή, με ελπίδα και πίστη, με απλότητα καρδιάς και αγάπη.
~Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Τοῦ αὐτοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου ἐπισκόπου τῆς Νεοκαισαρείας Πόντου, τοῦ Θαυματουργοῦ, ἐγκώμιον εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς παναγίας θεοτόκου καὶ ἀεὶ παρθένου τῆς Μαρίας, λόγος βʹ.
Πρὸς Παρθένον ἁγνὴν Γαβριὴλ ἀπέσταλται· ὁ ἀσώματος πρὸς τὴν ἐν σώματι μετελθοῦσαν τὴν πολιτείαν τὴν ἄφθαρτον, ἐν ἁγνείᾳ, καὶ ἐν ἀρεταῖς βιώσασαν. Καὶ ἐλθὼν πρὸς αὐτὴν, πρῶτον τὸ, Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, αὐτῇ εὐαγγελίζεται οὕτως· Χαῖρε, κεχαριτωμένη. Σὺ γὰρ τὰ τῆς ὄντως χαρᾶς πράττεις ἄξια· ἐπειδὴ σὺ τὸν ἄσπιλον χιτῶνα ἐνδέδυσαι, καὶ τὴν ζώνην τῆς σωφροσύνης περίκεισαι...Χαῖρε, κεχαριτωμένη· διὰ σοῦ γὰρ ἡ χαρὰ πάσῃ τῇ κτίσει βραβεύεται, καὶ τὸ γένος τῶν ἀνθρώ πων ἀπολαμβάνει τὸ ἀρχαῖον ἀξίωμα...αὕτη τὴν ἀγγελικὴν ὄψιν οὐκ ἐδειλίασεν, ὡς οἱ πλείονες [ἄλ. πολλοὶ] τῶν προφητῶν· ἐπειδὴ καὶ παρθενία ἀληθὴς πρὸς ἀγγέλους συγγένεια τυγχάνει, καὶ ἰσομοιρία... καὶ σὺ ἡ ἁγία, ἐνδοξοτέρα, καὶ καθαρωτέρα, καὶ ὁσιωτέρα γεγέννησα· λαμπροτέραν μὲν ὑπὲρ χιόνα ἔχουσα τὴν διάνοιαν, παντὸς δὲ χρυσίου δοκιμωτέρου κεκαθαρμένον τὸ σῶμα·Αὕτη ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ πεφυτευμένη, ὡς κατάκαρπος ἐλαία, ἐν ᾗ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπεσκίασε [ἄλ.ἐπισκιάζει]· δι' ἧς υἱοὺς καὶ κληρονόμους ἡμᾶς κέκληκεν τῆς τοῦ Χριστοῦ βασιλείας... Αὕτη, δικαιοσύνης ἐχύρωμα, καὶ ὅσοι ταύτης γεγόνασιν ἐρασταὶ, καὶ τῆς παρθενικῆς ἐρῶσι γνησιότητος καὶ καθαρότητος, τῆς ἀγγελικῆς ἀπολαύσονται χάριτος...Ὅσοι τὴν λαμπάδα ἄσβεστον διετήρησαν τῆς παρθενίας, τὸν ἀμαράντινον στέφανον ἀναδήσονται τῆς ἀφθαρσίας...Ὅσοι ἀξίως τὸν Εὐαγγελισμὸν ἑορτάζουσι τῆς θεοτόκου Παρθένου Μαρίας, γνησιαίτερον τῆς ἀγγελίας, τοῦ, Χαῖρε, κεχαριτωμένη, κομίζονται μισθαποδοσίαν...Πάντων ἡμῖν τῶν ἀγαθῶν ἀρχὴ γέγονεν ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς κεχαριτωμένης Μαρίας, ἡ πολυύμνητος τοῦ Σωτῆρος οἰκονομία, ἡ ἔνθεος αὐτοῦ καὶ ὑπερκόσμιος διδασκαλία...Ἐντεῦθεν ἡμῖν ἀπαστράπτουσιν οἱ θησαυροὶ τῆς θεογνωσίας. Ζωὴ γὰρ αὕτη ἐστὶν αἰώνιος, ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν, καὶ ὃν ἀπέστειλεν Ἰησοῦν Χριστόν...Εὐαγγελίζεται ἡμῖν τὴν πολυύμνητον τοῦ Σωτῆρος οἰκονομίαν· ὅτι τοῖς πεπλανημένοις ἡ ὁδὸς τῆς σωτηρίας ἀνεδείχθη, τοῖς ἀπεγνωσμένοις ἡ σωτήριος χάρις, διαφόρως πάντας εὐεργετοῦσα, τοὺς πεπλανημένους ἀναζητοῦσα, τοὺς ἐσκοτισμένους φωτίζουσα, τοὺς τεθανατωμένους ζωοποιοῦσα, τοὺς δούλους ἐλευθεροῦσα, τοὺς αἰχμαλώτους ἐξαγοράζουσα, καὶ τοῖς πᾶσιν ἡμῖν τὰ πάντα γέγονεν, ἡ ὁδὸς [ἄλ. εἰς ὁδὸν] σωτηρίας· οὐ διὰ τὴν ἡμετέραν εὐγνωμοσύνην, ἀλλὰ διὰ τὴν αὐτῷ τῷ εὐεργέτῃ πρέπουσαν ἀγαθότητα. Πάντα γὰρ ἐποίησεν ὁ Σωτὴρ, οὐχ ἵνα 10.1164 ἑαυτῷ ἀρετὴν πραγματεύσηται, ἀλλ' ἵνα ἡμῖν περι ποιήσηται ζωὴν τὴν αἰώνιον... Ὅτε δὲ ἦλθεν τὸ πλήρωμα τῶν καιρῶν τῆς ἐνδόξου παρουσίας αὐτοῦ, τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ πρὸς τὴν Παρθένον Μαριὰμ εὐαγγελιζόμενον προαπέσταλκεν. Ὁ δὲ, ἀπὸ τῶν ἀφράστων ἄνω δυνάμεων πρὸς τὴν ἁγίαν Παρθένον παραγενόμενος, πρῶτον, τὸ, Χαῖρε, κεχαριτωμένη, αὐτῇ προσεφώνησεν· τῆς δὲ φωνῆς, τοῦ Χαῖρε, κεχαριτωμένη, πρὸς αὐτὴν γενομένης διὰ τῆς ἀκοῆς εἰσῆλθεν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἰς τὸν ἀμίαντον ναὸν τῆς Παρθένου· καὶ ἡγιάσθη ἡ ἔννοια σὺν τοῖς μέλεσι· καὶ ἔστη ἡ φύσις ἄντικρυς, καὶ ἡ συνουσία πόῤῥωθεν, μετὰ θάμβους θεωροῦσαι τὸν ∆εσπότην τῆς φύσεως παρὰ φύσιν, μᾶλλον δὲ ὑπὲρ φύσιν πρᾶγμα θαυματουργοῦντα ἐν τῷ σώματι· καὶ δι' ὧν ὅπλων ὁ διάβολος ἠγωνίζετο, διὰ τῶν ἐναντίων ὁ Χριστὸς ἡμᾶς ἔσωσεν, ἀναλαβὼν τὸ ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν σῶμα, ἵνα τῷ λείποντι μείζονα χάριν [ἄλ. χαρὰν] δωρήσηται. Καὶ ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις...Σὺ παῤῥησίαν ἡμῖν τῆς εἰς παράδεισον εἰσόδου δέδωκας, καὶ τὴν ἀρχαίαν ὀδύνην ἐδίωξας. Οὐκέτι γὰρ μετὰ σὲ, τὸ γένος τῶν γυναικών ὀνειδίζεται. Οὐκέτι οἱ κληρονόμοι τῆς Εὔας φοβοῦνται τὴν ἀρχαίαν κατάραν, οὐδὲ τοῦ τοκετοῦ τὴν ὠδῖνα. Ἐπειδὴ Χριστὸς ὁ τοῦ γένους ἡμῶν Λυτρωτὴς, ὁ Σωτὴρ ὅλης τῆς φύσεως, ὁ πνευματικὸς Ἀδὰμ, ὁ τοῦ χοϊκοῦ τὴν πληγὴν ἰασάμενος ἐκ τῆς ἁγίας γαστρός σου προέρχεται. Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου... ὦ παναγία Παρθένε, ἀνώτερος πάσης εὐφημίας ὁ ἔπαινος, διὰ τὸν ἐκ σοῦ Θεὸν σάρκα φορέσαντα, καὶ γεννηθέντα ἄνθρωπον. Σοὶ πᾶσα φύσις ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων, καὶ καταχθονίων [ἴσ. ὑποχθονίων] σέβας προσφέρει τὸ πρόσφορον. Σὺ γὰρ ἀληθῶς θρόνος χερουβικὸς ἀναδέδειξαι. Σὺ ἐν τοῖς ἄκροις τῶν νοητῶν βασιλειῶν, φωτὸς ἀπαύγασμα ἀπαστράπτεις· ἔνθα δοξάζεται Πατὴρ ὁ ἄναρχος, οὗ τὴν δύναμιν ἔσχες ἐπισκιάζουσαν· προσκυνεῖται ὁ Υἱὸς, ὃν κατὰ σάρκα σὺ τέτοκας· δοξολογεῖται [ἄλ. δοξάζεται] Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ὅπερ ἐν τῇ γαστρί σου, τὴν γέννησιν τοῦ μεγάλου Βασιλέως ἐνήργησεν. ∆ιὰ σοῦ, κεχαριτωμένη,Τριὰς ἁγία καὶ ὁμοούσιος ἐν τῷ κόσμῳ γνωρίζεται. Μετὰ σοῦ, καὶ ἡμᾶς καταξίωσον μετασχεῖν τῆς τελείας σου χάριτος, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν· μεθ' οὗ, τῷ Πατρὶ δόξα, ἄμα τε τῷ ἁγίῳ Πνεύματι· νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Ο τελωνισμός της ψυχής. Μύθος ή πνευματική πραγματικότητα;
Ένα θέμα που συχνά συζητείται στην Ορθόδοξη παράδοση είναι ο λεγόμενος τελωνισμός της ψυχής μετά τον θάνατο. Πολλοί πιστοί έχουν ακούσει ότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, η ψυχή περνά από «τελώνια», όπου οι δαίμονες εξετάζουν τις αμαρτίες της πριν παρουσιαστεί στον Θεό.
Κάποιοι μιλούν για 23 τελώνια, άλλοι για 20, ενώ άλλοι απορρίπτουν τελείως αυτή την εικόνα. Τι πραγματικά διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία;
Η βάση της διδασκαλίας
Η ιδέα του τελωνισμού δεν προέρχεται από κάποιο επίσημο δόγμα της Εκκλησίας, αλλά από ασκητικά κείμενα και εμπειρίες Αγίων.
Η Αγία Γραφή δεν μιλά με λεπτομέρειες για τελώνια, αλλά αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει πνευματικός αγώνας της ψυχής μετά τον θάνατο.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει:
«Ἡ πάλη ἡμῶν οὐκ ἔστι πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς καὶ τὰς ἐξουσίας καὶ πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»
(Εφεσ. 6,12)
Δηλαδή ο άνθρωπος βρίσκεται σε σύγκρουση με πνευματικές δυνάμεις ακόμη και πέρα από τον ορατό κόσμο.
Οι μαρτυρίες των Πατέρων
Η διδασκαλία για τα τελώνια εμφανίζεται σε πολλούς Πατέρες και ασκητές της Εκκλησίας.
Αναφέρεται μεταξύ άλλων:
στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος
στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο
στον Άγιο Ιγνάτιο Μπριαντσανίνωφ
στον βίο του Αγίου Βασιλείου του Νέου, όπου περιγράφεται η εμπειρία της οσίας Θεοδώρας
Σε αυτά τα κείμενα παρουσιάζεται η εικόνα ότι μετά τον θάνατο η ψυχή περνά από «τελώνια», όπου οι δαίμονες κατηγορούν τον άνθρωπο για τις αμαρτίες του, ενώ οι άγγελοι παρουσιάζουν τις μετανοίες και τα καλά έργα του.
Η εικόνα θυμίζει ένα πνευματικό δικαστήριο.
Είναι κυριολεκτικός αριθμός;
Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Η Εκκλησία δεν έχει δογματίσει ότι υπάρχουν ακριβώς 23 τελώνια ή κάποιος συγκεκριμένος αριθμός.
Οι Πατέρες χρησιμοποιούν αυτή την εικόνα για να δείξουν κάτι βαθύτερο:
ότι η ψυχή μετά τον θάνατο αποκαλύπτεται πλήρως μπροστά στην αλήθεια της ζωής της.
Δηλαδή όλα όσα έζησε, όλα όσα αγάπησε, όλα όσα έκανε, φανερώνονται.
Τα τελώνια δεν είναι τελωνεία με τη γήινη έννοια. Είναι πνευματικός έλεγχος της συνείδησης.
Τα τελώνια ως πνευματική εικόνα
Στην πατερική παράδοση τα τελώνια συνδέονται με διάφορα πάθη, όπως:
υπερηφάνεια
φιλαργυρία
πορνεία
οργή
συκοφαντία
αδικία
απιστία
Δηλαδή ο άνθρωπος περνά μέσα από την αλήθεια της ζωής του.
Ό,τι αγάπησε τον ακολουθεί.
Όπως λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:
«Ο άνθρωπος μετά τον θάνατο συναντά αυτό που αγάπησε».
Ο φόβος δεν είναι το μήνυμα
Δυστυχώς, πολλές φορές το θέμα των τελωνίων παρουσιάζεται με τρομακτικό τρόπο, σαν να περιμένουν δαίμονες την ψυχή για να την κατασπαράξουν.
Αυτό όμως δεν είναι η ουσία της Ορθόδοξης διδασκαλίας.
Η Εκκλησία δεν μας καλεί να ζούμε με φόβο αλλά με μετάνοια και ελπίδα.
Ο Χριστός είναι ο κριτής της ψυχής, όχι οι δαίμονες.
Οι δαίμονες απλώς κατηγορούν, αλλά η σωτηρία προέρχεται από την αγάπη και το έλεος του Θεού.
Η σημασία της μετανοίας
Στην Ορθόδοξη πνευματικότητα το σημαντικό δεν είναι τα τελώνια, αλλά η μετάνοια πριν τον θάνατο.
Όταν ο άνθρωπος μετανοεί ειλικρινά, η αμαρτία του σβήνεται.
Όπως λέει ο ψαλμός:
«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει».
Γι’ αυτό η Εκκλησία μας έδωσε:
την εξομολόγηση
τη Θεία Κοινωνία
την προσευχή
τα μνημόσυνα
ώστε η ψυχή να προετοιμάζεται για τη συνάντηση με τον Θεό.
Η αναμονή της τελικής κρίσης
Μετά τον θάνατο η ψυχή δεν λαμβάνει την τελική κατάσταση της αιωνιότητας.
Η Εκκλησία διδάσκει ότι υπάρχει:
η μερική κρίση μετά τον θάνατο
και η τελική κρίση κατά τη Δευτέρα Παρουσία
Μέχρι τότε οι ψυχές βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής.
Γι’ αυτό η Εκκλησία προσεύχεται συνεχώς:
«Ανάπαυσον, Κύριε, τας ψυχάς των δούλων σου».
Το βαθύτερο μήνυμα
Το θέμα των τελωνίων δεν είναι μια περιγραφή του μεταθανάτιου κόσμου σαν χάρτης.
Είναι μια πνευματική υπενθύμιση ότι η ζωή μας έχει αιώνια σημασία.
Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει και εξαφανίζεται.
Η ψυχή συνεχίζει να ζει και συναντά την αλήθεια της ζωής της.
Και εκεί δεν θα μετρηθούν μόνο οι αμαρτίες μας.
Θα μετρηθεί κυρίως η αγάπη μας.
Όπως είπε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος:
«Την ώρα της εξόδου δεν θα ερωτηθούμε αν κάναμε θαύματα, αλλά αν αγαπήσαμε».

Από τον "Μέγα Κανόνα" του Αγίου Ανδρέου Κρήτης…!!!
«Ελέησόν με ο Θεός ελέησόν με»…!!!
«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τὰς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις;
Ποίαν ἀπαρχὴν ἐπιθήσω, Χριστέ, τῇ νῦν θρηνῳδίᾳ;
Αλλ᾿ ὡς Εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Ποῦθε ν᾿ ἀρχίσω νὰ θρηνῶ τὶς πράξεις τῆς ἄθλιας ζωῆς μου;
Ποιά νὰ βάλω, Χριστέ μου, πρώτη σ᾿ αὐτό μου τὸν θρῆνο;
Σπλαχνικὸς ὅμως καθὼς εἶσαι, δῶσ᾿ μου τῶν ἁμαρτημάτων μου τὴν ἄφεση!
«Οἴμοι, τάλαινα ψυχή! Τί ὡμοιώθης τῇ πρώτῃ Εὔᾳ;
Εἶδες γὰρ κακῶς καὶ ἐτρώθης πικρῶς, καὶ ἥψω τοῦ ξύλου,
καὶ ἐγεύσω προπετῶς τῆς παραλόγου βρώσεως»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Ἀλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή! Γιατί μιμήθηκες τὴν πρώτη Εὔα;
Κοίταξες πονηρὰ καὶ πληγώθηκες πικρά.
Ἅπλωσες τὸ χέρι στὸ δέντρο νὰ πάρεις τὸν καρπό.
Καὶ γεύτηκες μ᾿ αὐθάδεια τὴν ἀπατηλὴ τροφὴ (τὴν ἁμαρτία)!
«Ὁ Ἀμνὸς ὁ τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων πάντων τὰς ἁμαρτίας,
ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας,
καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Σὺ Κύριέ μου, τοῦ Θεοῦ ὁ Ἀμνός, ποὺ σηκώνεις ὅλων τὶς ἁμαρτίες,
πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς, συγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα!
«Μετανοίας ὁ καιρός· προσέρχομαί Σοι, τῷ Πλαστουργῷ μου·
ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας,
καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Τῆς μετανοίας εἶναι καιρός! Σὲ Σένα καταφεύγω, τὸν Πλαστουργό μου.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς, συγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα!
«Μὴ βδελύξῃ με, Σωτήρ, μὴ ἀπορρίψῃς τοῦ Σοῦ προσώπου·
ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας,
καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Σωτήρα μου, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς! Μὴ μὲ πετάξεις μακριὰ ἀπ᾿ τὸ θεῖο Πρόσωπό Σου!
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς, συγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα!
«Σοὶ προσπίπτω, Ἰησοῦ· Ἡμάρτηκά Σοι, ἱλάσθητί μοι·
ἆρον τὸν κλοιόν, ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας,
καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς δάκρυα κατανύξεως»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Στὰ πόδια Σου πέφτω, Ἰησοῦ! Σὲ Σένα ἔχω ἁμαρτήσει, γίνε εὔσπλαχνος.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ σὰν σπλαχνικὸς ποὺ ᾿σαι, δῶσ᾿ μου δάκρυα κατανύξεως!
«Μὴ εἰσέλθῃς μετ᾿ ἐμοῦ ἐν Κρίσει, φέρων μου τὰ πρακτέα,
λόγους ἐκζητῶν, καὶ εὐθύνων ὁρμάς·
ἀλλ᾿ ἐν οἰκτιρμοῖς σου παρορῶν μου τὰ δεινά,
σῶσόν με, Παντοδύναμε»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Μὴν καταπιαστεῖς μὲ μένα νὰ μὲ Κρίνεις, Παντοδύναμε,
φέρνοντας στὸ φῶς τὶς πράξεις μου ἢ ἐξετάζοντας τὰ λόγια μου
καὶ καλώντας με νὰ λογοδοτήσω γιὰ τὶς ὁρμές μου.
Ἀλλὰ μέσα στὸ ἔλεός Σου τὸ πολὺ,
παράβλεψε τὰ φοβερὰ ἁμαρτήματά μου καὶ σῶσε με!
Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι!
«Ὑπερούσιε Τριάς, ἡ ἐν Μονάδι προσκυνουμένη,
ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας·
καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς δάκρυα κατανύξεως»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!
Τριάδα, ποὺ ἡ οὐσία Σου εἶναι ἀπρόσιτη, Σὲ προσκυνοῦμε ὡς Μονάδα.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ σὰν Σπλαχνικὴ ποὺ ᾿σαι δῶσ᾿ μου δάκρυα κατανύξεως!
Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν!
«Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν σὲ ὑμνούντων,
ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας·
καὶ ὡς Δέσποινα Αγνή, μετανοοῦντα δέξαι με»!
(Μέγας Κανών, Ωδή α΄)
Μετάφραση
Καὶ τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς ἀτέλειωτους αἰῶνες. Ἀμήν!
Θεοτόκε, ἡ ἐλπίδα καὶ προστασία ὅσων σὲ ὑμνοῦν,
πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ σὰν Πάναγνη Δέσποινα, δέξου μου τὴ μετάνοια!
«Πρόσεχε, Οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ ἀνυμνήσω Χριστόν,
τὸν ἐκ Παρθένου σαρκὶ ἐπιδημήσαντα»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ β´, Εἱρμός)
Μετάφραση
Οὐρανέ, δῶσε προσοχὴ τώρα ποὺ θὰ λαλήσω· θὰ ἀνυμνήσω τὸν Χριστό.
Κεῖνον ποὺ ἀπ᾿ τὰ σπλάχνα τῆς Παρθένου ὡς ἄνθρωπος ἦρθε στὸν κόσμο!
«Ἴδετε, ἴδετε, ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός,
ὁ μάννα ἐπομβρήσας καὶ τὸ ὕδωρ ἐκ πέτρας πηγάσας πάλαι ἐν ἐρήμῳ τῷ λαῷ μου,
τῇ μόνῃ δεξιᾷ καὶ τῇ ἰσχύι τῇ ἐμῇ»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ β´, Εἱρμός ἄλλος)
Μετάφραση
Κοιτάξτε! Κοιτάξτε, γιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός,
ποὺ ᾿βρεξα τὸ μάννα κι ἔκανα νὰ ξεπηδήσει παλαιότερα γιὰ χάρη τοῦ λαοῦ μου
μὲς στὴν ἔρημο ἀπ᾿ τὴν πέτρα τὸ νερό,
μὲ τὸ δεξί μου χέρι μόνο καὶ τὴ δική μου δύναμη!
«Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντα, Φιλάνθρωπε, φώτισον, δέομαι,
καὶ ὁδήγησον κἀμέ, ἐν τοῖς προστάγμασί Σου·
καὶ δίδαξόν με, Σωτήρ, ποιεῖν τὸ θέλημά Σου»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ ε´, Εἱρμός)
Μετάφραση
Ἀπ᾿ τὰ βαθιὰ χαράματα ξυπνῶ, Φιλάνθρωπε, καὶ παρακαλῶ:
Φώτισε καὶ ὁδήγησέ με στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Σου.
Καὶ δίδαξέ με, Σωτήρα, νὰ κάνω τὸ θέλημά Σου!
«Ἐβόησα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου πρὸς τὸν Οἰκτίρμονα Θεόν,
καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ᾍδου κατωτάτου,
καὶ ἀνήγαγεν ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ Ϛ΄, Εἱρμός)
Μετάφραση
Φώναξα δυνατὰ μὲ ὅλη τὴν Καρδιά μου
ἀπ᾿ τὰ κατώτατα μέρη τοῦ Ἅδη πρὸς τὸν Σπλαχνικὸ Θεὸ καὶ μ᾿ ἄκουσε.
Κι ἔσωσε ἀνεβάζοντας ἀπ᾿ τὴν ἄβυσσο τῆς καταστροφῆς τὴ ζωή μου!
«Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν ἐνώπιόν Σου·
οὐδὲ συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν, καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν.
Ἀλλὰ μὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος, ὁ τῶν Πατέρων Θεός»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ ζ´, Εἱρμός)
Μετάφραση
Ἁμαρτήσαμε! Παρανομήσαμε! Ἀδικήσαμε μπροστὰ στὰ μάτια Σου!
Δὲν τηρήσαμε πιστὰ καὶ δὲν ἐκτελέσαμε τὶς ἐντολές Σου, ποὺ μᾶς ἔδωσες.
Σὺ ὅμως, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μας,
μὴ μᾶς παραδώσεις σὲ θάνατο κι ἀφανισμό!
«Ὃν Στρατιαὶ Οὐρανῶν δοξάζουσι
καὶ φρίττει τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ,
πᾶσα πνοὴ καὶ κτίσις, ὑμνεῖτε, εὐλογεῖτε
καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ η´, Εἱρμός)
Μετάφραση
Κεῖνον ποὺ οἱ Στρατιὲς τῶν Οὐρανῶν δοξάζουν
καὶ τρέμουν τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ,
καθετὶ ποὺ ἀναπνέει καὶ ἡ κτίση ὁλάκερη·
ὑμνεῖτε, εὐλογεῖτε καὶ διατηρεῖτε
στὰ ὕψη τοῦ πνεύματός σας ἀκατάπαυστα!
Εὐλογοῦμεν Πατέρα, Υἱὸν καὶ Άγιον Πνεῦμα!
«Ἄναρχε Πάτερ, Υἱὲ συνάναρχε,
Παράκλητε ἀγαθέ, Πνεῦμα τὸ εὐθές,
Λόγου Θεοῦ Γεννῆτορ, Πατρὸς ἀνάρχου Λόγε,
Πνεῦμα ζῶν καὶ κτίζον, Τριὰς Μονάς, ἐλέησόν με»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ η´)
Μετάφραση
Εὐλογοῦμε τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸν ἕνα Κύριο!
Πατέρα ἄναρχε, Υἱὲ συνάναρχε,
Παράκλητε ἀγαθέ, τὸ εὐθὲς Πνεῦμα·
Πατέρα, Γεννήτορα τοῦ Θεοῦ Λόγου, Λόγε τοῦ ἀνάρχου Πατέρα,
Πνεῦμα ζωντανὸ καὶ δημιουργικό, Τριάδα καὶ Μονάδα, ἐλέησέ με!
«Ἀσπόρου συλλήψεως, ὁ τόκος ἀνερμήνευτος,
Μητρὸς ἀνάνδρου, ἄφθορος ἡ κύησις·
Θεοῦ γὰρ ἡ γέννησις καινοποιεῖ τὰς φύσεις·
διό σε πᾶσαι αἱ γενεαὶ ὡς Θεόνυμφον Μητέρα ὀρθοδόξως μεγαλύνομεν»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ θ´, Εἱρμός)
Μετάφραση
Τῆς χωρὶς σπέρμα σύλληψης εἶναι καὶ ἡ γέννα ἀνερμήνευτη.
Τῆς Μητέρας ποὺ δὲν γνώρισε ἄνδρα εἶναι καὶ ἡ κυοφορία ἄφθορη.
Ὁ Θεὸς ποὺ γεννήθηκε δημιουργεῖ νέους ὅρους στὶς φύσεις.
Γι᾿ αὐτὸ ὅλες οἱ γενεὲς τῶν ἀνθρώπων σὲ δοξάζουν ὀρθόδοξα,
ὡς Θεόνυμφη Μητέρα!
«Χριστὸς ἐπειράζετο, Διάβολος ἐπείραζε δεικνὺς τοὺς λίθους,
ἵνα ἄρτοι γένωνται·
εἰς ὄρος ἀνήγαγεν ἰδεῖν τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου πάσας ἐν ριπῇ.
Φοβοῦ, ὦ ψυχή, τὸ δρᾶμα· νῆφε, εὔχου, πᾶσαν ὥραν Θεῷ»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ θ´)
Μετάφραση
Ὁ Χριστὸς πειραζότανε. Ὁ Διάβολος πείραζε δείχνοντας τὶς πέτρες
καὶ ζητώντας νὰ γίνουν ψωμιά.
Σὲ βουνὸ Τὸν ἀνέβασε νὰ δεῖ σὲ ριπὴ ὀφθαλμοῦ τοῦ κόσμου ὅλα τὰ βασίλεια.
Φοβήσου, ψυχή μου, τὸ συγκλονιστικὸ αὐτὸ γεγονός,
στάσου ἄγρυπνη καὶ προσεύχου κάθε ὥρα στὸν Θεό!
«Τρυγὼν ἡ φιλέρημος, φωνὴ βοῶντος ἤχησε, Χριστοῦ ὁ λύχνος
κηρύττων Μετάνοιαν· Ἡρῴδης ἠνόμησε σὺν τῇ Ἡρῳδιάδι.
Βλέπε, ψυχή μου, μὴ παγῇς τῶν ἀνόμων ταῖς παγίσιν,
ἀλλ᾿ ἀσπάζου τὴν Μετάνοιαν»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ θ´)
Μετάφραση
Ἡ φιλέρημη τρυγόνα, τὸ λυχνάρι τοῦ Χριστοῦ,
βρόντηξε μὲ τὴ φωνή του κηρύττοντας Μετάνοια.
Ὁ Ἡρώδης παρανόμησε μαζὶ μὲ τὴν Ἡρῳδιάδα.
Σὺ ὅμως, ψυχή μου, πρόσεχε
μὴν πιαστεῖς στὶς παγίδες τῶν παραβατῶν τοῦ Νόμου,
ἀλλ᾿ ἀγάπα τὴ Μετάνοια!
«Τὴν Πόλιν σου φύλαττε, Θεογεννῆτορ Άχραντε·
ἐν σοὶ γὰρ αὕτη πιστῶς βασιλεύουσα, ἐν σοὶ καὶ κρατύνεται,
καὶ διὰ σοῦ νικῶσα τροποῦται πάντα πειρασμὸν,
καὶ σκυλεύει πολεμίους καὶ διέπει τὸ ὑπήκοον»!
(Μέγας Κανών, ᾨδὴ θ´)
Μετάφραση
Τὴν πόλη σου φύλαγε, Άχραντη Θεογεννήτρια.
Γιατὶ μὲ τὴ δική σου δύναμη πιστὰ βασιλεύοντας ἀνάμεσα στὶς ἄλλες πόλεις,
μὲ τὴ χάρη σου γίνεται δυνατή.
Καὶ μὲ τὴ βοήθειά σου νικώντας κατατροπώνει κάθε πειρασμὸ
καὶ σκυλεύει τοὺς ἐχθροὺς, καὶ κυβερνᾶ τοὺς ὑπηκόους της!

Πέμπτῃ τῆς Ε΄(πέμπτης) Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν … Κατὰ τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν, ψάλλομεν τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ «Μεγάλου καὶ Κατανυκτικοῦ Κανόνος» τοῦ Αγίου Ἀνδρέου, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, του Ιεροσολυμίτου…!!!
Στίχοι
Τρόπους, Ἰησοῦ, κατανύξεως δίδου,
ᾌδουσι νυνὶ Κανόνα σοι τὸν Μέγαν!
Ταῖς τοῦ Αγίου Ἀνδρέου πρεσβείαις, ὁ Θεὸς ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς…!!!
Ο «Μεγάλος Κανόνας» τοῦ Αγίου Ἀνδρέου Αρχιεπισκόπου Κρήτης, του Ιεροσολυμίτου αποτελείται από έντεκα Ειρμούς και διακόσια πενήντα (250) τροπάρια (στροφές), ήτοι σύνολο 261 τροπάρια!
Κατὰ μια εκδοχὴ, ο Άγιος Ανδρέας έγραψε τόσα τροπάρια, όσοι είναι και οι στίχοι των εννιὰ Βιβλικών Ωδών.
Απαριθμεί τα κυριότερα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, αρχίζοντας με την πτώση του Αδάμ και συνεχίζει με τους λόγους και τα έργα του Σωτήρος Χριστού για τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων.
Χαρακτηριστικός είναι ο ικετήριος – παρακλητικός στίχος που μεσολαβεί μεταξύ των τροπαρίων του Μεγάλου Κανόνος … «Ελέησόν με ο Θεός, ελέησόν με»…!!!
“Ο «Μεγάλος Κανόνας» αποτελεῖ ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα ποὺ ἀποβλέπει στὸ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο σὲ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει μέσα ἀπὸ τὴ συντριβὴ καὶ τὴ μετάνοια κοντὰ στὸν Θεό.
Εἶναι ὕμνος βαθιᾶς συντριβῆς καὶ συγκλονιστικῆς μετανοίας. Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ αἰσθάνεται τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας· ποὺ γεύεται τὴν πικρία τῆς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ ζωῆς· ποὺ κατανοεῖ τὶς τραγικὲς διαστάσεις τῆς ἀλλοτριώσεως τῆς ἀνθρώπινης φύσεως στὴν πτώση καὶ τὴν ἀποστασία της ἀπὸ τὸν Θεό, συντρίβεται, κατανύσσεται, αναστενάζει βαθιὰ καὶ ξεσπᾶ σὲ γοερό θρῆνο. Ἕναν θρῆνο ὅμως ποὺ σώζει, διότι ἀνοίγει τὸν δρόμο τῆς Μετανοίας. Τὸν δρόμο ποὺ ἐπαναφέρει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη κοντὰ στὸν Θεό, τὴν πηγὴ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς καὶ τὸ πλήρωμα τῆς ἄρρητης χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης.
Ψάλλεται σὲ ἦχο πλ. β´ Ειρμολογικό. Εἶναι ἦχος γλυκός, κατανυκτικὸς καὶ ἐκφραστικὸς ἰδιαίτερα τοῦ πένθους καὶ τῆς συντριβῆς τῆς ψυχῆς, γι᾿ αὐτὸ καὶ χρησιμοποιεῖται πολὺ στὴν ὑμνογραφία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. Ὁ γοργὸς μάλιστα, εἱρμολογικὸς, ρυθμός του, στὸν ὁποῖο ψάλλονται τὰ τροπάρια τοῦ Μεγάλου Κανόνος, πέρα ἀπὸ τὴν κατάνυξη καὶ τὴ συντριβὴ ποὺ μεταδίδει, ἐκφράζει καὶ τὴν ἱερὴ ἀνησυχία τῆς ὑπάρξεως νὰ ἐπιτύχει τὴν ἐν Χριστῷ ἀπολύτρωσή της”…!!!
Για να μελετήσετε τον "Μεγάλο Κανόνα", πατήστε ΕΔΩ:
http://users.uoa.gr/.../service_great_c ... lation.htm
Ο «Μεγάλος Κανόνας» του Αγίου Ανδρέου Κρήτης διαβάζεται και ψάλλεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας κατά την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή δύο φορές:
- Τμηματικά σε τέσσερα μέρη, κατά την Α΄ (πρώτη) Εβδομάδα (Καθαρή) των Νηστειών, κάθε ημέρα από την Καθαρά Δευτέρα έως και την Καθαρή Πέμπτη, μαζί με το Μέγα Απόδειπνο, και
- Ολόκληρος, κατά τον Όρθρο της Πέμπτη της Ε΄ (πέμπτης) Εβδομάδος των Νηστειών.
Στις Ενορίες συνηθίζεται να ψάλλεται το Εσπέρας της Τετάρτης της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών μαζί με το Μικρό Απόδειπνο…!!!
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β'
Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει, καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι, ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν.
Ὁ Οἶκος
Τὸ τοῦ Χριστοῦ ἰατρεῖον βλέπων ἀνεῳγμένον, καὶ τὴν ἐκ τούτου τῷ Ἀδὰμ πηγάζουσαν ὑγείαν, ἔπαθεν, ἐπλήγη ὁ διάβολος, καὶ ὡς κινδυνεύων ὠδύρετο, καὶ τοῖς αὐτοῦ φίλοις ἀνεβόησε· τί ποιήσω τῷ Υἱῷ τῆς Μαρίας; κτείνει με ὁ Βηθλεεμίτης, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν.

Γιατί στάλθηκε προς την Παρθένο Μαρία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ…!!!
«Στάλθηκε ο Γαβριήλ στο έμψυχο παλάτι του Βασιλιά των Αγγέλων, στην Παρθένο που ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, αλλά που προοριζόταν για τον Ιησού, τον Υιό του Θεού…
Για να αποκαλύψει την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων.
Για να φέρει στον Αδάμ τη βέβαιη αποκατάστασή του.
Για να μεταβάλει την ατιμία του γυναικείου φίλου σε τιμή.
Για να προετοιμάσει τον νυμφικό θάλαμο, ώστε να είναι αντάξιος για τον αμόλυντο Νυμφίο.
Για να συντελέσει να νυμφευθεί το πλάσμα με τον Πλάστη»…!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Η Παναγία μας...!!!
«Αὐτὴ ἡ Παρθενομήτωρ εἶναι ἡ μόνη Μεθόριος κτιστῆς καὶ ἄκτιστης φύσεως· ὅσοι βέβαια γνωρίζουν τὸν Θεὸ, θὰ ἀναγνωρίσουν καὶ αὐτὴν ὡς Χώρα τοῦ Αχωρήτου, καὶ αὐτὴν θὰ ὑμνήσουν μετὰ τὸν Θεὸ ὅσοι ὑμνοῦν τὸν Θεό.
Αὐτὴ εἶναι καὶ αἰτία τῶν πρὶν ἀπὸ αὐτὴ καὶ προστάτις τῶν μετὰ ἀπὸ αὐτὴ καὶ πρόξενος τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.
Αὐτὴ εἶναι ὑπόθεσις τῶν Προφητῶν, ἀρχὴ τῶν Ἀποστόλων, ἑδραίωμα τῶν Μαρτύρων, κρηπίδα τῶν Διδασκάλων.
Αὐτὴ εἶναι ἡ δόξα τῶν ἐπὶ γῆς, ἡ τερπνότης τῶν οὐρανίων, τὸ ἐγκαλλώπισμα ὅλης τῆς κτίσεως.
Αὐτὴ εἶναι ἡ καταρχή, ἡ πηγὴ καὶ ἡ ρίζα τῆς ἀποθησαυρισμένης γιὰ μᾶς ἐλπίδος στοὺς οὐρανούς»…!!!
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς