"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άπλωσες, Χριστέ μου, τα χέρια σου επάνω στο ξύλο,
και με τις άγιες πληγές σου γιάτρεψες την πληγή του Αδάμ.
Γι’ αυτό σε ικετεύω με πόθο βαθύ:
θεράπευσε και τις δικές μου πληγές,
εκείνες που άφησε μέσα στην ψυχή μου ο πλάνος.
Και αξίωσέ με, Σωτήρα μου,
μέσα από προσευχή και νηστεία ταπεινή,
να βρω κι εγώ τη θεραπεία σου,
να γευτώ το έλεός σου,
και να αναστηθώ στο φως της χάριτός σου.
*
Είδε ο Ηλίας τον Κύριο, μέσα σε αύρα λεπτή και ανάλαφρη,
αφού πρώτα είχε λειάνει τη σάρκα του
με προσευχές και με αγώνες νηστείας.
Τον ποθώντας κι εγώ, ψυχή μου,
πέταξε το βάρος των ηδονών,
για να μπορέσεις να αντικρίσεις Εκείνον που λαχταράς.
Ο Μωυσής ύψωσε κάποτε τον όφι επάνω στο ξύλο,
προτυπώνοντας, Σωτήρα, τη δική σου ύψωση στον Σταυρό,
υπεράγαθε·
εκεί όπου συνέτριψες το φαρμάκι του νοητού όφεως
και λύτρωσες όλα τα έθνη
που σε προσκυνούν με πίστη.
Κι εγώ, πεσμένος σε τάφο ραθυμίας,
με λίθο σκληρό να βαραίνει την καρδιά μου,
χωρίς να εννοώ τον ζωοδότη λόγο σου, Σωτήρα,
χωρίς να νιώθω τον άγιο φόβο σου—
ελέησέ με, σώσε με,
με το άπειρο έλεός σου, Πολυέλεε.
[Από την Ακολουθία της ημέρας]

' Αρχιέρεια' στην αγγλικανική ' εκκλησία'. Για όσους έχουν απορίες ή ενθουσιάζονται : Στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία η ειδική ιερωσύνη αποδιδεται στους άνδρες εις τυπον του Χριστού και των Αποστόλων. Αυτος είναι ο λόγος που δεν γίνονται οι γυναικες ιερεις.Καμία συνωμοσία ή προκατάληψη. Το αίτημα για τις γυναίκες στην ιερωσύνη δεν είναι Εκκλησιαστικό , δεν αφορά πραγματική ανάγκη, αλλά είναι αιτημα του νεοφεμινισμού. Δηλαδή καθαρά εξωτερική απαίτηση και παρέμβαση. Αν επιτρέψουμε να εισέλθει ο δικαιωματισμός στην Εκκλησία έχουμε παρεμβατισμό, νοθεία και εξουσιασμό από αλλότριες και εξωτερικές δυνάμεις. Δηλαδή εισβολή και αλλοίωση. Δικαιωματισμός στην Εκκλησία σημαινει νοθεία και παραχωρήσεις, άλωση του ηθους . Μπορεί ο καθένας να δομεί άριστες ανθρωπολογικες και χριστολογικές και εκκλησιολογικές θεολογούμενες απόψεις και αποφάνσεις, αλλα δεν έχουν ορθοδοξία, αυθεντικότητα και γνήσιες προθέσεις.Η τέχνη του λόγου και οι ωραίες ρητορίες δεν συνιστούν θεολογία ή Παράδοση . Διάφορες συκοφαντίες περί μισογυνισμού, μιασμάτων κλπ είναι αστείες αν σκεφτεί κανεις οτι οποιος θέλει να επιβάλλεται , ήδη ειναι φορέας ενός καθολικού μίσους και καταφρονησης του πληρώματος. Προκειται λοιπόν για ξεκάθαρη επιδρομή αλλοφύλων που παριστάνουν τους φιλεύσπλαχνους και τους διδασκάλους ,τους προμάχους του ανθρωπίνου δικαίου. Ομως αλλο ανθρωπισμός, άλλο δικαιωματισμός, άλλο η Εκκλησία. Οποιος θέλει να επιβάλλεται χτυπάει λάθος πορτα.

π. Παντ. Κρούσκος

πας ὁ βίος μου μετὰ πορνῶν, καὶ τελωνῶν ἐκδεδαπάνηται, ἄρα δυνήσομαι κᾂν ἐν γήρᾳ, μεταγνῶναι ἅπερ ἐξήμαρτον; Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων, καὶ ἰατρὲ τῶν νοσούντων, Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με (Συμεών του Μεταφραστού) .
Διάφορες διηγήσεις ωφέλιμες για τους πολέμους που ξεσηκώνει μέσα μας το πάθος της πορνείας – από το μέγα Γεροντικόν.
1. Είπε ο αββάς Αντώνιος: “Νομίζω πως το σώμα έχει μία φυσική κίνηση, που έχει γίνει ένα μ’ αυτό, αλλά δεν ενεργεί χωρίς τη συγκατάθεση της ψυχής, σημειώνει μόνο στο σώμα μια απαθή κίνηση. Υπάρχει όμως και άλλη κίνηση που προέρχεται από το ότι τρέφουμε και περιποιούμαστε το σώμα με φαγητά και ποτά. Και η θερμότητα του αίματος που οφείλεται σ’ αυτά, διεγείρει το σώμα σε ενέργεια. Γι’ αυτό και έλεγε ο Απόστολος: “Μη μεθάτε με κρασί που οδηγεί στην ασωτεία”. Αλλά και ο Κύριος, όταν έδινε εντολές στους μαθητές του, είπε: “Προσέχετε μη σκληρύνουν οι καρδιές σας μέσα στην κραιπάλη και στη μέθη”.
Υπάρχει όμως και μια άλλη κίνηση σ’ αυτούς που αγωνίζονται πνευματικά. Αυτή προέρχεται από την δολιότητα και τον φθόνο των δαιμόνων. Ώστε πρέπει να γνωρίζουμε ότι τρεις σωματικές κινήσεις υπάρχουν. Μια η φυσική, η άλλη από απροσεξία στις τροφές και η τρίτη από τους δαίμονες”.
14. Είπε ο αββάς Ποιμήν: “Όπως ο σωματοφύλακας του βασιλιά στέκεται στο πλάι του πάντοτε έτοιμος, το ίδιο και η ψυχή πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι στον δαίμονα της σαρκικής αμαρτίας”.
24. Διηγούνταν για την αμμά Σάρρα ότι υπέμεινε δεκατρία χρόνια σφοδρό πόλεμο από τον δαίμονα της πορνείας και ποτέ δεν προσεύχηθηκε για να απομακρυνθεί ο πόλεμος, αλλά μόνο έλεγε: “Θεέ μου, δος μου δύναμη”.
25. Είπαν επίσης για την ίδια ότι κάποια φορά, το πονηρό πνεύμα της πορνείας της επετέθη σφοδρότερα, θυμίζοντάς της τα μάταια πράγματα του κόσμου αυτού. Αλλά αυτή, ανυποχώρητη χάρις στο φόβο του Θεού και την άσκησή της, ευθύς ανέβηκε στο δωμάτιό της να προσευχηθεί. Της παρουσιάζεται τότε το πνεύμα της πορνείας σωματικά και της λέει: “Εσύ με νίκησες, Σάρρα”. Κι εκείνη απαντά: “Δεν σε νίκησα εγώ, αλλά ο Δεσπότης μου Χριστός”.
33. Είπε ένας Γέροντας: “Λέει ο εχθρός στον Πατέρα, στέλνω τους δικούς μου στους δικούς σου για να καταστρέψω τους δικούς σου. Κι αν δεν μπορώ να περάσω την πονηριά μου στους εκλεκτούς σου, τουλάχιστον τους δημιουργώ φαντασίες μέσα στη νύκτα”. Και λέει σ αυτόν ο Σωτήρας: “Εάν ποτέ το έκτρωμα θα κληρονομήσει τον πατέρα του, άλλο τόσο κι αυτό θα λογαριασθεί ως αμαρτία στους εκλεκτούς μου”.
35. Για την αντιμετώπιση των βλαβερών λογισμών αποκρίθηκε κάποιος Γέροντας: “Παρακαλώ, αδελφέ, όπως σταματήσαμε τις βλαβερές πράξεις, ας σταματήσουμε και τους λογισμούς. Γιατί τι είμαστε, παρά χώμα που προήλθε από χώμα;”
42. Πολεμήθηκε κάποτε ένας μαθητής μεγάλου Γέροντα από σαρκικό πειρασμό. Και ο Γέροντας βλέποντας τον κόπο του, του λέει: “Θέλεις να παρακαλέσω τον Θεό να σου ξαλαφρώσει τον πόλεμο;” Κι αυτός είπε: “Όχι, αββά, γιατί αν και κοπιάζω, αλλά βλέπω καρπό από τον κόπο μου. Καλύτερα παρακάλεσε τον Θεό να μου δίνει υπομονή να τον αντέξω”. Κι ο αββάς τότε του είπε: “Σήμερα διαπίστωσα ότι έχεις προκόψει και με έχεις ξεπεράσει”.
80. Είπε επίσης ο Γέροντας ότι οι πονηροί λογισμοί μοιάζουν στις μύγες που μπαίνουν μέσα στο σπίτι. Αν λοιπόν τις σκοτώνεις τμηματικά, μία-μία καθώς μπαίνουν, δεν κουράζεσαι. Αν όμως αφήσεις να γεμίσει το σπίτι, πολύς κόπος θα χρειαστεί για να τις βγάλεις. Μπορεί βέβαια να το κατορθώσεις, μπορεί όμως να αποκάμεις και να τις αφήσεις να σου ρήμαξουν το σπίτι.
87. Είπε ένας Γέροντας: “Η αμεριμνία, η σιωπή και η καλυμμένη εσωτερική εργασία γεννούν την καθαρότητα”.
Αποσπάσματα από το Μεγάλο Γεροντικό.
από orp

Στον Θεό, η δικαιοσύνη είναι αδιαχώριστη από το έλεος: «Έλεος και αλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη και ειρήνη κατεφίλησαν», ψάλλει ο ψαλμωδός (Ψαλμ. 84:11). Γι’ αυτό τον λόγο δεν μπορεί κανείς να μνημονεύει τον Μιχαήλ, τον Άγγελο της δικαιοσύνης, ξεχωριστά από τον Γαβριήλ, τον Άγγελο του ελέους.
Αυτός [ Ο ΓΑΒΡΙΗΛ]αποστέλλεται εκ Θεού στους ανθρώπους για να αναγγέλλει τα θαυμαστά της αγάπης Του και της ευμενείας Του εν όψει της σωτηρίας τους. Προσέφερε στον προφήτη Δανιήλ την ερμηνεία του αινιγματικού οράματος που είδε σε σχέση με το τέλος των βασιλείων των Μήδων και Περσών (Δαν. 8:16) και του ανήγγειλε μια άλλη φορά ότι ο Χριστός, ο Λυτρωτής του κόσμου, έμελλε να έλθει τετρακόσια σαράντα εννέα έτη αργότερα (Δαν. 9:21-24).
Στάλθηκε εξάλλου στη γυναίκα του Μανωέ την περίοδο των Κριτών, για να της αναγγείλει την επικείμενη γέννηση του Σαμψών. Όταν περιχαρής ο Μανωέ θέλησε να τον κρατήσει για να του παραθέσει γεύμα, ο Γαβριήλ του απάντησε ότι δεν τρεφόταν με τέτοιου είδους τροφή και του συνέστησε να εκφράσει τις ευχαριστίες του προσφέροντας ολοκαύτωμα στον Κύριο. Στην ερώτηση ποιο ήταν το όνομά του, ο Γαβριήλ απάντησε: «Εις τι τούτο ερωτάς το όνομά μου; Και αυτό εστί θαυμαστόν». Και έγινε άφαντος από τα μάτια τους μέσα στον καπνό της θυσίας (Κριτ. 13).
Ανέκαθεν ήταν ο αγγελιοφόρος των θαυματουργικών γεννήσεων από στείρες ή περασμένης ηλικίας γυναίκες. Αυτός εμφανίστηκε στον Ιωακείμ και στην Άννα για να τους αναγγείλει τη γέννηση της Θεοτόκου καθώς και στον Ζαχαρία και την Ελισάβετ σχετικά με τη γέννηση του Προδρόμου (Λουκ. 1).
Έθρεψε με το μάννα εξ ουρανού την Θεοτόκο για δώδεκα χρόνια στον ναό (21 Νοεμ.) και στάλθηκε εκ Θεού προς αυτήν για να της αναγγείλει το καλό νέο, το προσδοκώμενο από καταβολής κόσμου, δηλαδή ότι θα γεννούσε τον Σωτήρα δια του Αγίου Πνεύματος. Ήρθε στο όνειρο του Ιωσήφ, να διώξει τις αμφιβολίες που τον βασάνιζαν σχετικά με την παρθενία της Θεοτόκου (Ματθ. 1:20).
Κατά τη γέννηση του Κυρίου οδήγησε τους ποιμένες στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, ώστε να τον προσκυνήσουν. Προειδοποίησε τον Ιωσήφ για τα φονικά σχέδια του Ηρώδη και τον συμβούλευσε να πάρει τη μητέρα και το παιδί και να τους οδηγήσει στην Αίγυπτο. Όταν ο κίνδυνος πέρασε, φανερώθηκε πάλι στο όνειρό του για να του δώσει εντολή να επιστρέψει.
Τη νύχτα της Αναστάσεως του Χριστού, ο Γαβριήλ κατέβηκε εξ ουρανού με ένδυμα λευκό ωσεί χιών που άστραφτε από φως θεϊκό, κύλησε την πέτρα που έφραζε τον τάφο και κάθησε πάνω της. Όταν οι Μυροφόρες έφθασαν στον τόπο, τις καθησύχασε λέγοντας: «Μη φοβείσθε υμείς· οίδα γαρ ότι Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε· ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη γαρ καθώς είπε» (Ματθ. 28:5-6).
Έτσι από καταβολής κόσμου και μέχρι την Ανάσταση του Χριστού και έως συντελείας, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ο απεσταλμένος από τον Θεό για να αναγγέλλει στους ανθρώπους τα θαυμαστά του ελέους Του στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τρίτος, Νοέμβριος.

Πρόσεχε, ουρανέ, και θα μιλήσω·
γη, άκουσε τη φωνή μου,
φωνή που μετανοεί στον Θεό
και Τον υμνεί.
Άκουσέ με, Θεέ, Σωτήρα μου,
με το σπλαχνικό σου βλέμμα,
και δέξου τη θερμή μου εξομολόγηση.
Αμάρτησα περισσότερο από όλους τους ανθρώπους,
μόνο σε Σένα αμάρτησα·
μα ελέησέ με ως Θεός,
Σωτήρα, το δημιούργημά σου.
Τρικυμία από κακά με περικυκλώνει,
εύσπλαχνε Κύριε·
μα όπως στον Πέτρο,
άπλωσε και σε μένα το χέρι σου.
Τα δάκρυα της πόρνης,
Ελεήμονα, κι εγώ σου προσφέρω·
σπλαχνίσου με, Σωτήρα,
με την ευσπλαχνία σου.
Μόλυνα το ένδυμα της σάρκας μου
και λέρωσα, Σωτήρα,
την εικόνα και την ομοίωσή σου μέσα μου.
Σκοτείνιασα την ομορφιά της ψυχής
με τις ηδονές των παθών,
και όλον τον νου μου
τον έκανα χώμα.
Έσκισα τώρα το πρώτο μου ένδυμα,
που ο Πλάστης μου ύφανε από την αρχή,
και γι’ αυτό
βρίσκομαι γυμνός.
Φοράω σκισμένο χιτώνα,
που μου ύφανε ο όφις με τη συμβουλή του,
και ντρέπομαι.
Είδα την ομορφιά του καρπού
και εξαπατήθηκε ο νους μου,
και τώρα κείτομαι γυμνός
και ντρέπομαι.
Όλοι οι αρχηγοί των κακών
εργάστηκαν πάνω στην πλάτη μου,
απλώνοντας εναντίον μου
την ανομία τους.
Έχασα την πρωτόπλαστη ομορφιά
και την ευπρέπειά μου,
και τώρα κείτομαι γυμνός
και ντρέπομαι.
Η αμαρτία μου έραψε
χιτώνες δερμάτινους,
και με γύμνωσε από το παλιό
θεόπλεκτο ένδυμα.
Φοράω τον στολισμό της ντροπής,
σαν φύλλα συκής,
για να φανερώνουν
τα αυτεξούσια πάθη μου.
Ντύθηκα χιτώνα γεμάτο κηλίδες,
λερωμένο αισχρά
από τη ροή μιας ζωής
παθιασμένης και φιλήδονης.
Μόλυνα το ένδυμα της σάρκας μου
και λέρωσα, Σωτήρα,
την εικόνα και την ομοίωσή σου μέσα μου.
Έπεσα στον πόνο των παθών
και στη φθορά της ύλης,
και γι’ αυτό τώρα
ο εχθρός με καταπιέζει.
Προτίμησα ζωή φιλοϋλη
και φιλοκτήμονα,
αντί για την ακτημοσύνη, Σωτήρα,
και τώρα φορώ βαρύ ζυγό.
Στόλισα το άγαλμα της σάρκας
με την ποικίλη φορεσιά
των αισχρών λογισμών,
και κατακρίνομαι.
Φρόντισα μόνο
την εξωτερική καλομορφιά,
παραμελώντας την εσωτερική
σκηνή που φέρει τη μορφή του Θεού.
Διαμόρφωσα την ασχήμια των παθών μου
με ορμές φιλήδονες,
και κατέστρεψα την ομορφιά του νου μου.
Σκοτείνιασα την παλιά ομορφιά της εικόνας,
Σωτήρα, με τα πάθη·
μα όπως κάποτε το χαμένο νόμισμα,
αναζήτησέ με και βρες με.
Αμάρτησα — όπως η πόρνη φωνάζω σε Σένα —
μόνο σε Σένα αμάρτησα·
δέξου, Σωτήρα, σαν μύρο
και τα δικά μου δάκρυα.
Γλίστρησα όπως ο Δαβίδ
στην ακολασία
και βούλιαξα στη λάσπη·
μα πλύνε κι εμένα, Σωτήρα,
με τα δάκρυά μου.
Σπλαχνίσου με — όπως ο Τελώνης φωνάζω —
Σωτήρα, σπλαχνίσου με·
γιατί κανείς από τους απογόνους του Αδάμ
δεν αμάρτησε όπως εγώ σε Σένα.
Δεν έχω δάκρυα,
ούτε μετάνοια,
ούτε κατάνυξη·
χάρισέ μου τα αυτά, Σωτήρα,
εσύ ως Θεός.
Την πόρτα σου
μην την κλείσεις τότε για μένα,
Κύριε, Κύριε·
αλλά άνοιξέ την
σε μένα που μετανοώ σε Σένα.
Φιλάνθρωπε,
εσύ που θέλεις όλοι να σωθούν,
κάλεσέ με πίσω
και δέξου με με αγαθότητα,
εμένα που μετανοώ.
Άκουσε
τους στεναγμούς της ψυχής μου
και δέξου,
Κύριε, τις σταγόνες των δακρύων μου·
σώσε με.
Θεοτοκίο
Άχραντη Θεοτόκε,
Παρθένε, μόνη πανύμνητη,
ικέτευε αδιάκοπα
για να σωθούμε.
[ από την Ακολουθία της ημέρας, μέγας κανόνας, β' ωδή, εφέτος σε πολλές Εκκλησίες εψάλη την περασμένη Δευτέρα]

Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία,
ακούει το όνοµα της και αλλοιώνεται.
Ή, αν το βρη κάπου γραµµένο, το ασπάζεται µε ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνη ολόκληρη ακολουθία µε έναν συνεχή ασπασµό στο όνοµα της Παναγίας.
Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η ίδια η Παναγία, και πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος από την αγάπη Της.
Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

"Τα παιδιά της, η Παναγία πάντα τα προσέχει και κανείς δεν μπορεί να τα βλάψει.."
Εμφανίστηκε η Παναγία πριν κάποια χρόνια στην Γερόντισσα Μακρίνα (Βασσοπούλου), που ήταν ηγουμένη στην Ιερά Μονή Πορταριάς του Βόλου και της είπε:
– Θέλω να πεις στον κόσμο, να με επικαλείται. Είναι το διακόνημά μου σαν Μητέρα του Χριστού κατά φύση και η δική σας Μητέρα κατά χάρη, να σας βοηθώ.
Εάν όμως οι άνθρωποι δεν με επικαλούνται, πώς εγώ θα τους βοηθήσω;
Να έχετε όλοι την ευλογία της Παναγίας!
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Με το διάβασμα, με την πνευματική συζήτηση, την προσευχή, την νηστεία, την αγρυπνία....τον εχθρό τον κτυπάς εις το κεφάλι, εις τα πόδια, εις τα χέρια τρόπον τινά.
Με την νοερά προσευχή, τον κτυπάς εις την καρδιά, δια τούτο και αντιδρά τόσο έντονα.
Λέγετε την ευχή: ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''.
Η ευχή αγιάζει το στόμα, αγιάζει τον αέρα, αγιάζει τον τόπο που λέγεται.
Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

Ἐκεῖνο τό κερί πού ἀνάβουμε στήν Ἐκκλησία, πόσο μαλακό εἶναι! Ξέρετε ὅμως τί συμβολίζει;
Συμβολίζει τήν ψυχή μας, νά εἶναι ἔτσι μαλακιά καί νά φεύγει ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά μπαίνει εἰς τόν Παράδεισον. Αὐτό εἶναι τό νόημα τοῦ κεριοῦ πού ἀνάβουμε. Μή νομίζεις, ὅτι εἶναι τίποτε ἄλλο. Τό παίρνεις ἐκεῖ καί τό ἀνάβεις γιά νά εὐχαριστήσεις τόν Θεόν, τήν ἴδια ὅμως στιγμή ἐσύ θά πεῖς: “Θεέ μου, κάνε τήν ψυχή μου τόσο μαλακιά, ὅπως εἶναι αὐτό τό κερί, οὕτως ὥστε νά φύγω ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά μπῶ στό δρόμο Σου, στό θέλημά Σοῦ, στίς ἐντολές Σου”.
Αγιος Σάββας Αχιλλέως

Στη διάρκεια της κοινής θείας λατρείας, δεν είναι σωστό να τραβάει κανείς την προσοχή των άλλων, κάνοντας πολυάριθμες μετάνοιες ή άκαιρα και επιδεικτικά σταυροκοπήματα.
Το σημείο του σταυρού και οι μετάνοιες πρέπει να γίνονται μόνο στα σημεία εκείνα της ακολουθίας που χρειάζεται. Τότε, εξάλλου, οι περισσότεροι από τους πιστούς που συμπροσεύχονται θα κάνουν το ίδιο, κι έτσι κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε σένα.
Σαν γενικό κανόνα πάντως στο θέμα αυτό, σου συνιστώ να ασκείς ένα διακριτικό αυτοέλεγχο στην εξωτερίκευση της ευλάβειας και της κατανύξεώς σου, κάθε φορά που βρίσκεσαι σε δημόσιο λατρευτικό χώρο. Και τον αγώνα σου αυτό για αυτοσυγκράτηση ο Θεός θα τον δεχτεί σαν μία θυσία ταπεινώσεως.
οσίου Μακαρίου της Όπτινα
(Πνευματικές Νουθεσίες, εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, σελ. 63-66)