"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δόξαζε το Θεό για όλα, ευχαριστώντας Τον όχι μόνο για τις δωρεές Του, μα και για τις ποινές Του˙ τόσο για τα χρόνια της δυστυχίας όσο και για τις ώρες της ευτυχίας…
Ο πόθος σου να κάνεις προσευχές για τον άρρωστο κύριό σου είναι θεάρεστος. Αλλά οι φόβοι και οι ενδοιασμοί σου, για το αν τις κάνεις όπως πρέπει, είναι υπερβολικοί και αβάσιμοι. Να προσεύχεσαι απλά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κύριό μου και την οικογένειά του. Αξίωσέ τον να γυρίσει στο σπίτι γερός, υγιής και ειρηνικός».
Πρόσεξε όμως, να προσεύχεσαι ταπεινά. Πολύ ταπεινά. Αν έχεις την υπερήφανη εντύπωση ότι η προσευχή σου είναι ευάρεστη στον Κύριο, και ότι Εκείνος οφείλει γι’ αυτό να εκπληρώσει το αίτημά σου, τότε, σε βεβαιώνω δεν θα εισακουσθείς.
οσίου Μακαρίου της Όπτινα
(Πνευματικές Νουθεσίες, εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, σελ. 63-66)

Το να μας πάνε καλά τα πράγματα από το να πάνε στον Χριστό τα πράγματα έχει τέτοια διαφορά όσο η μέρα με τη νύχτα. Πολλές φορές το να μας πάνε καλά τα πράγματα δεν σημαίνει ότι μας συμφέρει κιόλας. Αυτό το «καλά» ως κεντρικό αίτημα της προσευχής μας είναι μια δική μας ερμηνεία που σωτηριολογικά συνήθως πέφτει έξω. Από την άλλη το να πάνε στον Χριστό τα πράγματα μπορεί να είναι μια πορεία που δεν θα μας αρέσει πρακτικά αλλά στο βάθος της ουσίας της θα μας συμφέρει διότι τα πράγματα θα πάνε στην αγκαλιά του Χριστού.
Τι προσευχόμαστε άραγε; Ποιο είναι το κέντρο της προσευχής μας; Μήπως θέλουμε να βολευτούμε ή να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας; Μάλλον ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε τον Χριστό στα μάτια και να Του πούμε αν θέλουμε τον ίδιο και να γίνει η ζωή μας Χριστός ή απλά να παίζουμε το παιχνίδι των φθηνών και ανούσιων αιτημάτων απλά για να ικανοποιούμε τον ναρκισσισμό μας και να χρησιμοποιούμε τον Χριστό σαν τοτέμ. Είναι μια καλή ευκαιρία στη Σαρακοστή να τα δούμε αλλιώς τα πράγματα ώστε να πάνε στον Χριστό. Δηλαδή εκεί που ανήκουν.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Θαύμα μετά από την λιτανεία!
Σε μία επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, μας διηγήθηκε: " Όταν υπηρετούσα στη Λειβαδιά Σερρών, τον Ιούλιο του 1984, είχε μεγάλη ξηρασία. Τότε ήρθαν κάποιοι χωριανοί και μου είπαν να κάνουμε λιτανεία για να λυθεί η ανομβρία. Την Κυριακή μετά τον εκκλησιασμό, πήραν οι πιστοί τις εικόνες και τα λάβαρα και κάναμε περιφορά στον αυλόγυρο της εκκλησίας. Έγιναν τρεις στάσεις και διάβασα τις ευχές που έχει το μέγα Ευχολόγιο, για βροχή! Δεν θα ξεχάσω την εικόνα εκείνη, να βγαίνουν οι άνδρες από τα καφενεία, που ήταν δίπλα στην εκκλησία, για να δουν την λιτανεία, διότι σ' αυτήν συμμετείχαν σχεδόν μόνο γυναίκες!
Αφού γονατίσαμε και διαβάστηκαν οι ευχές για την ανομβρία, είπαμε με πίστη θερμή προς τον Θεό: " Βρέξε να δουν οι δούλοι Σου και να πιστέψουν στην παντοδυναμία Σου "! Την ίδια μέρα παρά τις αντίθετες προβλέψεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, άρχισε η βροχή και συνεχίστηκε για τρεις μέρες! Το ίδιο θαύμα έγινε και άλλο καλοκαίρι και πάλι έβρεξε την ίδια μέρα που έγινε η λιτανεία "!
Είναι αλήθεια ότι έγιναν αναρίθμητα θαύματα με την προσευχή του αγίου Πατέρα, και με το πέρασμα του χρόνου αποκαλύπτονται ακόμη πιο πολλά, γιατί ο ίδιος τα περισσότερα τα έκρυβε επιμελώς! Ευχόμαστε ταπεινά να μας αξιώσει ο καλός Θεός να ζήσουμε την μεγάλη ημέρα της επίσημης αναγνώρισης της αγιότητάς του, αφού ήδη στην συνείδηση των πιστών είναι ΑΓΙΟΣ !!!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

Σύμφωνα με τις διδασκαλίες του π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου σχετικά με τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα, η έμφαση δίνεται στην ουσιαστική πνευματική βοήθεια προς τις ψυχές και όχι μόνο στους τύπους.
Η αξία της προσευχής: Ο π. Στέφανος τονίζει ιδιαίτερα τη σημασία των προσευχών μας για τους κεκοιμημένους, υπογραμμίζοντας ότι οι ψυχές έχουν ανάγκη από την εκκλησιαστική προσευχή και τα μνημόσυνα...
Ελεημοσύνη αντί για τυπικές προσφορές: Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ελεημοσύνη που γίνεται στη μνήμη του κεκοιμημένου, η οποία φέρνει θεία ευφροσύνη και ουσιαστική ανάπαυση στην ψυχή...
Η συνέχεια της αγάπης: Τα μνημόσυνα δεν είναι απλώς έθιμα, αλλά μια έμπρακτη εκδήλωση αγάπης που "γεφυρώνει" τον κόσμο των ζωντανών με αυτόν των κεκοιμημένων, προσφέροντας ανακούφιση...
Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, γνωστός για την εμπειρία του στην εξομολόγηση και την πνευματική καθοδήγηση, προτρέπει τους πιστούς να μην λησμονούν τους ανθρώπους τους, αλλά να τους στηρίζουν με τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας (Θείες Λειτουργίες, κόλλυβα, προσευχή). ΑΜΉΝ :⁠-⁠+*:⁠-⁠+*+:

Τι ειναι , ἀγαπητοί μου, ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος;
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε!
Εἶνε τὸ τραγούδι τῆς Παναγίας, που Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο ἐνέπνευσε τὸν ποιητή του νὰ τὸ συνθέσῃ..
Μοιάζει σὰν ἕνα σπίτι μὲ 4 ὀρόφους ἢ στάσεις καὶ 24 δωμάτια ἢ οίκους. Καὶ σὲ κάθε δωμάτιο κατοικοῦν ἄγγελοι, ποὺ μὲ χρυσὲς κιθάρες ψάλλουν καὶ ἐπαναλαμβάνουν 144 φορὲς τὸ «χαῖρε»..
Τί εἶνε ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος;
Ἕνα ποιητικὸ ἀλφάβητο.. Διότι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος ὅλης τῆς δημιουργίας, εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ μονογενὴς Υἱὸς τῆς Παρθένου..
Τί ἄλλο εἶνε ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος;
Εἶνε ἕνας πανορθόδοξος ὕμνος, ποὺ ἑνώνει Ἕλληνες, Σέρβους, Ῥώσους, Βουλγάρους, Ῥουμάνους, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ὀρθοδόξους ἀπὸ τὴν Αὐστραλία μέχρι τὴν Ἀμερικὴ κι ἀπὸ τὴν Ἀλάσκα μέχρι τὴν Ἀφρική..Δὲν ψάλλεται μόνο στὴν Ἑλλάδα, στὴν Κρήτη καὶ στὴν Κύπρο, ἀλλὰ καὶ στὴ Σόφια καὶ στὸ Βελιγράδι καὶ στὴ Μόσχα καὶ στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ στὴ Μελβούρνη, παντοῦ ὅπου ὑπάρχουν ὀρθόδοξοι!!
Ἐγράφη βεβαίως στὴν ἀθάνατη ἑλληνικὴ γλῶσσα, διότι μόνο αὐτὴ μποροῦσε νὰ ἐκφράσῃ σὲ τέτοιο ὕψος καὶ λυρισμὸ τὰ θεῖα νοήματά του..
Μεταφράστηκε ὅμως σὲ 30+40 γλῶσσες καὶ ἔγινε τὸ ὡραιότερο τραγούδι..
Ἡ δὲ καρδιὰ τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τὸ πασίγνωστο καὶ λαοφιλὲς κοντάκιο «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…», ἔγινε, ὅπως εἶπαν, ὁ «ἐθνικὸς ὕμνος» τῆς Ὀρθοδοξίας.:⁠-⁠:⁠-⁠:⁠-⁠*:
(Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης)

«Οι κοσμικοί άνθρωποι, κοιτάζουν η αυλή τους να είναι καθαρή.
Το σπίτι μέσα, δεν τους ενδιαφέρει αν έχη σκουπίδια... Σκουπίζουν την αυλή και πετούν τα σκουπίδια μέσα στο σπίτι…
Σου λέει: “Οι άλλοι την αυλή βλέπουν, δεν βλέπουν μέσα το σπίτι…”.
Μέσα μου, δηλαδή, ας έχω σκουπίδια, όχι όμως έξω…
Τους ενδιαφέρει, να τους καμαρώνουν οι άλλοι…
Αντίθετα, οι πνευματικοί άνθρωποι, κοιτάζουν το σπίτι μέσα να είναι καθαρό! Δεν τους ενδιαφέρει τί θα πή ο κόσμος, διότι ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή...»!!!
«Πλένουμε τα ρούχα μας, τα σιδερώνουμε κιόλας και είμασθε καθαροί, αλλά μέσα μας είμασθε..., Μην τα ρωτάς...!
Γι’ αυτό, εάν λάβη υπ’ όψιν του κανείς τί πνευματική ακαθαρσία έχει μέσα του, δεν θα καθίση τόσο σχολαστικά να βγάλη και τον παραμικρό λεκέ από τα ρούχα του, διότι αυτά είναι χίλιες φορές καθαρότερα από την ψυχή του...
Εάν δεν έχη υπ’ όψιν του ο άνθρωπος την πνευματική σαβούρα που έχει μέσα του, ε, τότε, κοιτάζει να βγάλη σχολαστικά και τον παραμικρό λεκέ...»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Εάν θέλουμε να βοηθήσουμε τους άλλους, σκοπός της ζωής μας
είναι, να πλησιάζουμε
όσο μπορούμε εις το ΠΡΟΤΥΠΟΝ, δηλαδή εις τον ΚΥΡΙΟΝ!»!!!
Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη η Κωνσταντινουπολίτις,
η εν Λέρω τελειωθείσα

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;
... Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.
Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.
... Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνσιμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.
Ὁ σημερινός δυτικός πολιτισμός, ὅπως τόν ἐκφράζει ἡ Εὐρώπη, δέν ἔχει σχέση μέ τήν ὀρθοδοξία. Οἰκοδομήθηκε πάνω στόν κοσμικό Ἑλληνισμό.
Ὁ κοσμικός Ἑλληνισμός προσπάθησε νά μετατοπίσει τόν Χριστιανισμό ἀπό τήν ἐμπειρἰα, τήν πράξη, τή θέα τοῦ Θεοῦ, στό λόγο, στή διανόηση, στή φιλοσοφία.
... Ἀντέδρασε ὅμως ἀποτελεσματικά σ’ αὐτὀ ἡ Ἐκκλησία καί ἀπό τήν ἀντίδρασή της αὐτή προεκλήθησαν οἱ μεγάλες σύνοδοι, ἀνεδείχθησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες καί διδἀσκαλοι, διετυπώθησαν τά σύμβολα καί τά δόγματα.
Οἱ ἀγῶνες ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού διεξήγαγαν μέ ἐπιτυχία οἱ μεγάλες πατερικές μορφές, δέν ἦσαν ἁπλές φιλολογικές διαμάχες γιά τήν ἔννοια αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ ὅρου, γιά τό νόημα αὐτοῦ ἤ ἐκείνου τοῦ χωρίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐπεδίωκαν νά ἀφήσουν ἀνοικτούς τούς οὐρανούς πού τούς ἐκλειναν οἱ αἱρετικοί μέ τήν παρεμβολή τῶν ἀνθρωπίνων συστημάτων τους, νά διασφαλίσουν στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα νά ὑπερβεῖ τήν φύση του καί τήν κοσμική του ὀντότητα, νά μετάσχει τῆς θείας φύσεως, νά θεωθεῖ.
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ- ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, σελ. 17, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Αγαπητέ μου εγώ δεν ήξερα τίποτε απολύτως… ήμουνα όμως πρόθυμος να βοηθώ τους πάντες
π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
Ένας πολύ μορφωμένος χριστιανός, με πολλά πανεπιστημιακά διπλώματα και μάστερ, ο οποίος ήθελε να μονάσει, όχι όμως σε κοινόβιο, αλλά πάνω ψηλά στην έρημο του Αγίου Όρους, στα Κατουνάκια, στην Κερασιά, στον Άγιο Βασίλειο, είχε ακούσει για κάποιον μοναχό, – πριν από χρόνια αυτό βέβαια,- στα μέρη εκείνα, που ήταν απλός.
Είχε γνωρίσει την απάθεια μέσα απ’ τον κόπο και βίωνε την νοερά ενέργεια της καρδιακής προσευχής, δηλαδή το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», στην πλήρη πνευματική ενέργειά της.
Τι κόπο κατέβαλε αυτός ο μοναχός; Από το πρωί που θα ξυπνούσε μέχρι το βράδυ εργαζόταν συνεχώς. Καταπονούσε το σώμα του. Και βοηθούσε τους πάντες… Πήγαινε και ρωτούσε όποιον είχε δουλειά:
– «Πατέρα μου, έχεις καμιά δουλειά να σου κάμω, να σε βοηθήσω θέλω».
Πρόθυμος ήταν σε όλα τα κελιά της ερήμου, και έτρεχε παντού και βοηθούσε. Όταν δεν είχαν καμιά δουλειά οι πατέρες, έπαιρνε ένα τσουβάλι άμμο, το φορτωνόταν στον ώμο και το κατέβαζε απ’ το βουνό στη θάλασσα, και απ’ τη θάλασσα στο βουνό, λέγοντας συνεχώς το όνομα του Ιησού,
Ζούσε με αυτόν τον υπερβάλλοντα ζήλο, και τον αδιάκοπον αυτόν κόπον του σώματος, χωριστά βέβαια τα μοναχικά του καθήκοντα, οι κανόνες, οι προσευχές, οι αγρυπνίες, οι ακολουθίες. Αυτά είχαν τη θέση τους. Ο υπόλοιπος χρόνος του ήταν ένας διαρκής κόπος.
Λέγοντας την ευχή με αυτόν τον τρόπο και με την προθυμία και την αγάπη που είχε σε όλους τους συνασκητάς και αδελφούς, κατάφερε να φθάσει στα όρια της απαθείας, δηλαδή να αποβληθούν από μέσα του όλα τα πάθη.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά θεοδιδάκτως άρχισε να νοιώθει κάποια σκιρτήματα του Παναγίου Πνεύματος, να ζει κάποιες διαφορετικές πνευματικές καταστάσεις.
Πολλές φορές βρέθηκε απ’ το βουνό στη θάλασσα και απ’ τη θάλασσα στο βουνό, χωρίς να καταλάβει, σαν να ήταν μόνον ένα βήμα. Και όχι μόνον αυτό. Άρχισε να πάλλεται η καρδιά του με το όνομα του Κυρίου, και βέβαια να νοιώθει όσα ουράνια ένοιωθε από τα οποία τα περισσότερα δεν τα καταλάβαινε.
Τον επισκέφθηκε, λοιπόν, ο πολύξερος αυτός καθηγητής για πρώτη φορά και εσκέπτετο να πάει να μείνει για πάντα κοντά του. Του είπε λοιπόν ο εν λόγω μοναχός :
– Αγαπητέ μου εγώ δεν ήξερα τίποτε απολύτως από αυτά, ούτε από ευχή, ούτε τι θα πει απάθεια, τίποτα, τίποτα δεν ήξερα, ήμουνα όμως πρόθυμος να βοηθώ τους πάντες, να κάνω ό,τι έκανα και τώρα άρχισα στα γεράματα να διαβάζω φιλοκαλία, τώρα την άρχισα.
Τώρα άρχισα να διαβάζω και πνευματικά βιβλία και τώρα άρχισα να καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει μέσα μου, και ότι όλα όσα έγραψαν οι Πατέρες είναι αληθινά και σωστά διότι πρώτα είχαν ουράνια βιώματα και ύστερα κάθισαν και έγραψαν τις εμπειρίες τους.
Αν και από αυτά, συνέχισε ο μοναχός, τα πιο πολλά πάλι δεν τα καταλαβαίνω. Λοιπόν, αν θέλεις να μείνεις κοντά μου, κόπο. Πολύ κόπο. Κόπος χωρίς έλεος. Κόπο, αγρυπνία και ευχή. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μόνον έτσι θα γνωρίσεις την αλήθεια, τον Θεό, τον Χριστό και ό,τι Αυτός χαρίζει στον αγωνιζόμενο.
Ο καθηγητής, όμως, με τις πολλές περγαμηνές δεν κάθισε ούτε μια μέρα.

«Να ξέρετε ότι το ταξίδι της πνευματικής ζωής είναι πολύ διαφορετικό από τα γήινα ταξίδια.
Στο γήινο ταξίδι, όταν ο ταξιδιώτης σταματά, δεν χάνει τίποτα από το μονοπάτι που έχει διανύσει προηγουμένως. Αλλά στο πνευματικό ταξίδι, αν αυτός που διανύει το μονοπάτι της αρετής σταματήσει, χάνει πολλές από τις αρετές που έχει αποκτήσει προηγουμένως.
Στα συνηθισμένα ταξίδια, όσο πιο μακριά προχωρά ο ταξιδιώτης, τόσο περισσότερο αυξάνεται η κόπωσή του. Αλλά στο ταξίδι της πνευματικής ζωής, όσο περισσότερο ταξιδεύει κανείς, αγωνιζόμενος για αυτό που βρίσκεται μπροστά του, τόσο περισσότερο αποκτά δύναμη και ισχύ για να συνεχίσει
το ταξίδι.» (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Ο Αθέατος Πόλεμος)