Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ο Θεός προετοίμασε προφητικά την οδό Του μέσα από το ρεύμα των δικαίων. Κατά καιρούς, ο Κύριος τους έδινε αποκαλύψεις και πύρινα λόγια, τα οποία έκαναν γνωστά στη γενιά τους, ώστε η ευσέβεια να μην χαθεί από τη γη.
Ο Θεός είχε το βλέμμα Του στραμμένο πάνω τους για να δει «ποιος είναι εκεί που καταλαβαίνει ή που αναζητά τον Θεό», «ποιος είναι εκεί που κάνει το καλό» με έναν τέλειο και μοναδικό τρόπο. Και αυτός ο άνθρωπος ήταν στο πρόσωπο της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας».
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας του Έσσεξ

[toula]

Όταν έρθει κάποιος και σου πει, ότι ο τάδε σε έβρισε και διαρκώς σε κακολογεί σε όλους, εσύ αυτόν που σε βρίζει και σε κακολογεί, να τον επαινέσεις μπροστά σε όσους σε ακούνε.
Τότε εσένα, γι' αυτήν σου την στάση, θα σε επαινέσουν και θα σε θαυμάσουν, εκείνον όμως θα τον μισήσουν, σαν να επρόκειτο για κάποιο θηρίο, διότι εκείνος χωρίς να τον αδικήσεις, σε λύπησε και παρολο αυτό, εσύ τον αντάμειψες με τον καλό σου λόγο. Αλλά εκτός αυτού, θα μπορέσεις να αποδείξεις, ότι όλα όσα λέχτηκαν εις βάρος σου, ήταν συκοφαντικά.
(Ιερός Χρυσόστομος)

[toula]

Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν
Διαβάζουμε στοὺς χαιρετισμοὺς «Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός», χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν.
Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἤ τῶν Χαιρετισμῶν, εἶναι ἕνας γλαφυρὸς ὑπέροχος ὕμνος στὴν Παναγία.
Στὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, Ἁγ. Ὄρους ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Παν­αγίας τῶν Χαιρετισμῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο συγκλονιστικὸ ἱστορικό.
«Τὸ 1592, ὁ Ἀλγερινὸς πειρατὴς Ἲφ Ἀρταβάν – Ἀλφά, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Νῆσον Σκύρο ἔφθασε εἰς τὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, διὰ νὰ ἁρπάξη τοὺς θησαυρούς της. Εἶχε μάθει ὅτι ὑπῆρχε ἐκεῖ μία περίφημη καὶ πολύτιμη εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, «Τῶν Χαιρετισμῶν» λεγομένη.
Ἀπεβίβασε διακόσιους ἄνδρες ὡπλισμένους καὶ μὲ πρόσ­θετο ὁπλισμὸ τρία πυροβόλα. Ὁ Ἡγούμενος τότε σκέφθηκε νὰ ἔλθη σὲ διαπραγματεύσεις μὲ τὸν πειρατή, γιὰ νὰ μπορέση νὰ σώση τοὺς μοναχοὺς καὶ τὴ Μονή. Ὁ Ἴφ – Ἀρταβὰν ἔφθασε στὴν κλεισμένη πόρτα τῶν τειχῶν τῆς Μονῆς. Ἕνας μοναχός, τοῦ εἶπε τότε ἀπὸ ἕνα ἄνοιγμα τοῦ ἄνω τμήματος τῆς θύρας:
– Μποροῦμε ν’ ἀντισταθοῦμε, ἀλλὰ ἄς τὰ κανονίσωμε φιλικά, ὥστε οὔτε σεῖς, οὔτε ἐμεῖς νὰ σκοτωθοῦμε. Ἀποφασίσαμε νὰ σᾶς δώσωμε 50.000 φλωριά, ἑκατὸ βαρέλια λάδι καὶ ἑκατὸ κρασί, καὶ νὰ μᾶς ἀφήσετε ἥσυχους
– Καλόγηρε, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ πειρατής, εἴμεθα σύμφωνοι, ἀλλὰ θὰ πάρωμε καὶ ἕνα πολύτιμο ἀντικείμενο ἀπὸ τὰ κειμήλια σας κατ’ ἐκλογήν μου.
– Περίμενε νὰ ἐρωτήσω τὸν Ἡγούμενό μας, ἀπήντησε ὁ μοναχός, ὁ ὁποῖος ἀνέφερε εἰς τὸν Ἡγούμενο τὴ συνομιλία του μὲ τὸν πειρατή. Ὁ Ἡγούμενος συνεφώνησε, διότι δὲν ὑποπτεύθηκε, ὅτι ὁ πειρατὴς θὰ τοῦ ζητοῦσε τὴν Ἱερὰν εἰκόνα.
– Κουρσάρε, ξαναεῖπε ὁ μοναχός, οἱ Πατέρες δέχονται, ἀλλὰ θὰ μπῆς μέσα στὸ Μοναστήρι μόνο μὲ δέκα δικούς σου.
Πράγματι, οἱ πειρατὲς εἰσῆλθαν καὶ ὁ Ἡγούμενος τοὺς παρέθεσε γεῦμα. Κατόπιν τοὺς ἐμέτρησε τὰ χρήματα καὶ τοὺς παρέδωσε τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί.
– Διάλεξε τώρα καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλεις, εἶπε ὁ Ἡγούμενος στὸν ἀρχιπειρατή.
-Ἂς διαλέξη ὁ Σαρίφ, εἶπε, τότε αὐτὸς ἀπευθυνόμενος πρὸς ἕνα ἄλλο πειρατή, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζε τὴν εἰκόνα ἀπὸ ἄλλοτε. Ἐκεῖνος τότε πῆρε τὴν μικρὴ εἰκόνα τῆς Θεομήτορος, διαστάσεων 50Χ25 ἑκ. περίπου. Ὁ Ἡγούμενος καὶ οἱ μοναχοὶ ἔμειναν ἄναυδοι.
– Αὐτὸ τὸ παλιόξυλο διάλεξες, εἶπε στὸν πειρατὴ ὁ Ἴφ ὑποκριτικά.
– Αὐτὸ ἀξίζει μιλλιούνια, ἀπήντησε ὁ Σαρίφ.
– Ἄφησέ την στὴ θέσι της, εἶπε ὁ Ἡγούμενος. Οἱ εἰκόνες ἔχουν ἀξία μόνο γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς. Γιὰ σᾶς δὲν ἀξίζουν τίποτε. Ἐκλέξατε ὅ,τι ἄλλο θέλετε.
– Ὄχι. Αὐτὴν θὰ πάρω! εἶπε ὁ Ἴφ Ἀρταβάν.
– Προτιμῶ νὰ ταφῶ κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς Μονῆς παρὰ νὰ σοῦ τὴν δώσω, τοῦ ἀπήντησε ὁ Ἡγούμενος καὶ προσπάθησε νὰ τὸν ἐμποδίση.
– Ὁ Ἴφ ὅμως τὸν ἔσπρωξε, φωνάζοντας.
– Θὰ πεθάνετε ὅλοι σας.
– Πάρετε τὴν Εἰκόνα καὶ πηγαίνετε, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὴν κατάρα μου, τοὺς εἶπε ὁ Ἡγούμενος.
Οἱ ληστὲς ἔφυγαν γιὰ τὴν Σκύρο καὶ ὁ ἀρχιπειρατὴς τοποθέτησε τὴν Εἰκόνα σὲ ἕνα κιβώτιο στὸ ἰδιαίτερο διαμέρισμα τῆς καμπίνας του. Τὸ βράδυ ὅμως εἶδε στὸν ὕπνο του τρεῖς φορὲς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ποὺ τοῦ εἶπε ἀπειλητικά.
Γιατί, πονηρέ, μὲ κλείδωσες στὴν φυλακή; Πήγαινέ με πίσω ἐκεῖ, ποὺ ἔμενα ἥσυχη καὶ εἰρηνική! Τὴν τρίτη φορὰ ξύπνησε ὁ Ἴφ τρομαγμένος, δὲν ἔδωσε ὅμως σημασία. Σὲ λίγο ἔγινε τρικυμία μεγάλη καὶ κινδύνευαν τὰ πλοῖα νὰ καταποντισθοῦν. Τότε ὁ ἀρχιπειρατὴς θυμήθηκε τὸ ὄνειρο καὶ σκέφτηκε μήπως τὸν τιμωρήση ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Πῆγε στὸ κιβώτιο, ἀλλὰ τὸ βρῆκε κατακομματιασμένο καὶ τὴν Ἁγίαν εἰκόνα γεμάτη μύρο εὐωδιαστό! Τὴν πῆρε στὰ χέρια του καὶ ἀμέσως ἡ τρικυμία σταμάτησε.
– Νὰ γυρίσουμε πίσω, φώναξαν ὅλοι οἱ πειρατές, γιατί ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν θὰ μᾶς πνίξη ὅλους. Πράγματι! Ἔπειτα ἀπὸ ταξίδι ὀκτὼ ἡμερῶν ἐπέστρεψαν στὸν ὅρμον τῆς Ἱ. Μ. Διονυσίου. Ὁ Σαρίφ, ποὺ ἐστάλη εἰς τὸ Μοναστήρι ἐκ μέρους τῶν πειρατῶν, εἶπε στὸν Ἡγούμενο.
– Ἄνθρωπε ἅγιε, μὴ φοβᾶσαι. Ξεύρω, ὅτι κάναμε κακό. Ὁ Ἀρχηγός μου σὲ παρακαλεῖ νὰ κατέβης νὰ πάρης τὴν εἰκόνα μὲ τιμές. Ἔλα νὰ μᾶς ἀπαλλάξης ἀπὸ τὴν κατάρα, ποὺ μᾶς ἔδωσες.
Τότε οἱ Πατέρες ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερατικὰ ἄμφιά τους, μὲ λαμπάδες καὶ θυμιάματα, κατέβηκαν στὸ λιμανάκι τῆς Μονῆς. Ὁ Ἴφ Ἀρταβὰν τοὺς ἔδειξε τὰ κομμάτια τοῦ κιβωτίου καὶ τὰ ἐνδύματά του, ποὺ ἦταν μουσκεμένα ἀπὸ τὸ θεῖον μύρον.
Τὸ σπουδαιότερον ὅμως εἶναι, ὅτι πολλοὶ πειρατὲς μετενόησαν, ἄφησαν τὸν Ἀρχιπειρατὴ καὶ ἔμειναν εἰς τὴν Ἱ. Μονή, ὡς μoναχοί. Ὁ Ἡγούμενος τοὺς κατήχησε, διότι ἦσαν μωαμεθανοί, τοὺς ἐβάπτισε καὶ τοὺς δέχθηκε στὴν Συνοδεία του.
Ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ μεσίτρια μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς. Ἰδιαίτερα οἱ Χαιρετισμοὶ εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ ἰσχυρὲς καὶ παρηγορητικὲς εὐχές. Πολλὰ θαύματα ἔχουν γίνει μὲ τὴν προσ­ευχὴ τῶν Χαιρετισμῶν.
orthodoxostypos.

[toula]

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ
καὶ νὰ πᾶς, ἂν δὲν συνάντησες τὸν ἀναστημένο Χριστὸ μέσα στὸ Φῶς Του στὸ ἁγιοπότηρο τῆς ἐνορίας σου, τίποτα δὲν θὰ καταλαβαίνεις. Ἁπλῶς μὲ τὴν κίνηση σου ἀπὸ τόπους σὲ τόπους πᾶς νὰ διασκεδάσεις τὴν ἀκηδία ποὺ σὲ δέρνει. Καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ πᾶς καὶ νὰ δεῖς, πάλι τίποτα δὲν κατάλαβες. Καὶ στὴν ἐνορία σου τὸ ἴδιο. Γιατὶ τὸν ἑαυτό σου παντοῦ τὸν κουβαλᾶς: μόνιμη γκρίνια, νάζια καὶ καμώματα ψευτοταπεινοφάνειας. Μόνο θεάματα ἀποζητᾶς νὰ σὲ "γεμίσουν" τάχατες. Γιὰ τοῦτο κι ἂν σοῦ λείψουν (αὐτὰ ποὺ τόσα χρόνια ἔβλεπες, ἀλλὰ μόνον ἔβλεπες) ἦρθε τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Καὶ βέβαια φταῖνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν καταλαβαίνουν αὐτὰ ποὺ τάχατες ἐσὺ (δὲν) ζεῖς. Ἂν ἡ θεολογία σου δὲν συναντήσει τὸν πεζόδρομο τῆς καθημερινότητας, τοὺς διπλανούς σου ὅποιοι κι ἂν εἶναι, βγάλτην ἀπὸ τὴ μέση, λοιπόν. Μιὰ ἰδέα / ἀηδία εἶναι. Δός της κλώτσο νὰ γυρίσει, παραμυθ-ί-α ν' ἀρχινίσει...

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

https://www.facebook.com/reel/1478440450598383

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη: Μια Μοναδική Οπτικοακουστική Εμπειρία | Optiko

[toula]

Σάββατο του Ακαθίστου σήμερα!
Χρόνια πολλά σε όλους!
"Οι Χαιρετισμοί.."
Τους Χαιρετισμούς, πολύ τους αγαπά η Παναγία. Εμείς με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τους λέγαμε σαν δουλεύαμε απ’ έξω, 2-3 φορές την μέρα..
Η Παναγία μας, φανερώθηκε σε πολλούς Αγίους και τους υποσχέθηκε, ότι όποιος λέει τους Χαιρετισμούς της καθημερινά, θα τον φυλάει σ’ αυτήν τη ζωή, αλλά και μετά θάνατο, θα τον υπερασπίσει ενώπιον του Δικαίου Κριτού.
Γέροντας Αρσένιος Σπηλαιώτης

[toula]

(Σήμερα 28 Μαρτίου, μνήμη της Οσίας Γαβριηλίας!)
• "Πρώτα πιστεύουμε και μετά βλέπουμε.."
Όταν πιστέψεις βαθειά με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς την Παρουσία Του Θεού τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα.
Και τότε πιά δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο.
Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει… θα πας!
• "Το μεγαλύτερο Θεϊκό Δώρο.."
Η αγάπη που συνδέει τους ανθρώπους μεταξύ τους, είναι το μεγαλύτερο Θεϊκό Δώρο.
• ""Όπου σε πάει θα πας.."
Όταν πιστέψεις βαθειά, με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς την Παρουσία Του Θεού, τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα. Και τότε πιά δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο. Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει, … θα πάς!
Οσία Γαβριηλία

[toula]

Ο Άγιος Πορφύριος γιά την Παναγία μας
Η Εκκλησία μας πολύ τιμάει την Παναγία μας .Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα. Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ’ το μαξιλάρι μου. Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ’ αυτήν ζούσα νύκτα μέρα. Σ’ αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τί να σας πω… Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε’ άλλο. Τα είχα όλα. Ή Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας. Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ’ όλους τούς αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο: «Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα».
Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή ή Θεός; Είναι ή Παναγία μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος. Ή Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη ή Παναγίτσα μας. Αυτή τη μεγάλη θέση έχει «ή τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», ή Μητέρα μας, ή Υπεραγία Θεοτόκος.
Ή ιερή εικόνα της Βρεφοκρατούσας, το «Άξιον εστί», είναι ή πολιούχος του Αγίου Ορους, «ή έφέστιος των έφεστίων». Τί σημαίνει «έφέστιος»; «Επί την έστίαν». 0ι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στους εφεστίους θεούς. Στο κέντρο των οικιών ήταν ή εστία, κάτω από την οποία υπήρχαν αγαλματίδια του θεού, πού κανείς δεν μπορούσε να πειράξει. Πάνω απ’ όλους τούς εφεστίους είναι ή Παναγία μας. Κάποτε δίναμε σημασία στους αρχαίους ναούς. Και τώρα μπορούμε να το κάνομε, αλλά, βέβαια, για να βλέπομε πώς λάτρευαν οι αρχαίοι τον Θεό.
Αυτό το έκανε και ό ‘Απόστολος Παύλος, πού μίλησε στον Άρειο Πάγο. Δεν άρχισε να λέγει από την πρώτη στιγμή για τον Θεό, για την Παναγία κ.λπ., αλλά από τη δική τους φαρέτρα πήρε τα βέλη και τα έριχνε στους Αθηναίους, αρχίζοντας από τον άγνωστο Θεό: «Σταθείς δε ό Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου εφη άνδρες Αθηναίοι, κατά πάντα ως δεισιδαιμονεστέρους υμάς θεωρώ. Διερχόμενος γαρ και άναθεωρών τα σεβάσματα υμών εύρον και βωμόν έν ω έπεγέγραπτο, “αγνώστω Θεώ”. ‘Όν ούν άγνοούντες εύσεβεΐτε, τούτον εγώ καταγγέλλω ύμίν». Πρέπει απέξω να τα μάθομε αυτά. «Πνεύμα ό Θεός και τούς προσκυνούντας αυτόν έν πνεύματι και άληθεία δεί προσκυνείν». Αυτός είναι το είναι μας, ή πνοή μας.
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Όποιος γνώρισε τον Χριστό πέταξε στα σκουπίδια τον παλιόν του εαυτό !
Κυκλοφορούσε σαν αγρίμι στην έρημο η Οσία Μαρία η Αιγυπτία η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.
Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.
Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.
Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.
Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.
Κυκλοφορούσε σαν ένα αγρίμι της ερήμου. Η αφιλόξενη έρημος, η ξένη γη, πέτρες και σπηλιές υπήρξαν κατοικίες. Έζησε άλλα είκοσι τρία χρόνια δίχως τον φοβερό πόλεμο των λογισμών. Εξαϋλώθηκε. Η περίφημη πόρνη έγινε η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Ο αββάς Ζωσιμάς ιεραποδημώντας μια Σαρακοστή στην έρημο είδε μια σκιά περιπλανώμενη. Όταν αντελήφθη ότι ήταν μια γυναίκα, κάλυψε με το ιμάτιό του τη γύμνια της και πληροφορήθηκε με συγκίνηση τη θαυμαστή ζωή της. Επιστρέφοντας την κοινώνησε. Μετά ένα έτος τη βρήκε νεκρή. Σ’ ένα κεραμίδι είχε σημειώσει ότι ανεπαύθη μόλις κοινώνησε.
Η αμαρτία δεν είναι απλά η παράβαση του νόμου, αλλά έλλειψη αγάπης στον Θεό. Η αμαρτία φαντάζει πάντα πολύ ωραία, λίαν ελκυστική και σαγηνευτική. Συλλαμβάνεται στο νου, αποδέχεται και διαπράττεται. Η αμαρτία συνηθίζει να στερεί τη μακάρια γαλήνη της ψυχής.
Η συννεφιά που προηγείται της αμαρτίας, μετά τη διάπραξή της υποχωρεί και ο άνθρωπος βλέποντας τη γυμνότητά του στενοχωρείται, θλίβεται κι έχει τύψεις. Η ουρά του διαβόλου επεμβαίνει, ώστε ο άνθρωπος ν’ απογοητευτεί και να μη θέλει να μετανοήσει.
Ο μέγας ψυχοανατόμος, όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, όρισε με καταπληκτική σαφήνεια τα στάδια της αμαρτίας: Προσβολή, συνδυασμός, συγκατάθεση, αιχμαλωσία, πάλη, πάθος. Το πάθος γίνεται συνήθεια αγαπητή και χρόνια που παρασύρει τον άνθρωπο δίχως αντιστάσεις. Η αμαρτία σκοτίζει τον άνθρωπο.
Σήμερα θεωρείται αδιάφορα, έχει γίνει κανόνας, ο άνθρωπος νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει είναι και ελεύθερος. Όποιος νόμος και αν ψηφισθεί, η αμαρτία δεν θα παύσει να είναι αμαρτία και να ενοχλεί την ψυχή κάθε τίμιου, σοβαρού κι ευσυνείδητου ανθρώπου.
Φθάσαμε το αφύσικο να το λέμε φυσικό και το παράλογο λογικό. Αποτέλεσμα της αμαρτίας: αποξένωση, απομόνωση, κενό, μοναξιά, απόγνωση και στενοχώρια.
Η οσία Μαρία συνδράμει στοργικά στη μεταστροφή όλων. Απέτυχε ως πόρνη και νίκησε ως ασκήτρια. Πρόκειται για τρομερά γενναία γυναίκα. Εμπνέει. Συνεγείρει τους αμαρτωλούς. Μη φοβάται κανείς τις λέξεις αλλά τις ανειρήνευτες πράξεις.
Τελειώνει η Σαρακοστή και η Αλεξανδρινή Μαρία μας σκουντά να προχωρήσουμε άφοβα. Μας παρακινεί προς επαναπροσανατολισμό και να μας πει εμπιστευτικά πως και οι πόρνες μπορούν να θέλουν να γίνουν όσιες.
Μακαριστός Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Αγαπητοί αδελφοί,
Η επίγεια ταπεινή ζωή του Κυρίου έφθανε στο τέλος της. Ήταν η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου με την δόξα ,την οποία είχε από τον Θεό Πατέρα πριν κατελθει στη γη ανάμεσα μας. Πήρε λοιπόν παράμερα τους μαθητές Του και τους προανήγγειλε ότι θα ανέβουν για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα. Εκεί θα παραδοθεί στα χέρια των απίστων, θα αποδοκιμαστεί, θα πάθει , θα σταυρωθεί και θα πεθάνει. Και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί.
Ο Κύριος, γνωρίζοντας όσα πρόκειται να υπομείνει, δεν οπισθοχωρεί, αλλά προχωρεί με απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού Πατρός, δείχνοντάς μας τον δρόμο της θυσιαστικής αγάπης. Η πορεία αυτή είναι πορεία προς τον Σταυρό, πορεία που φανερώνει το μέγεθος της αγάπης Του για τον άνθρωπο και την σωτηρία του κόσμου.
Η διακονία Του, όπως αποκαλύπτεται μέσα από τα θαύματα και τις θεραπείες, δεν είναι έκφραση δυνάμεως κοσμικής, αλλά φανέρωση της άπειρης ευσπλαχνίας του Θεού. Ο Χριστός δεν ήλθε για να εξουσιάσει, αλλά για να υπηρετήσει, να θεραπεύσει τον άνθρωπο ολόκληρο, ψυχή και σώμα, και να τον επαναφέρει στην κοινωνία με τον Θεό. Έτσι και εμείς καλούμαστε να μαθητεύσουμε σε αυτήν την οδό, υπηρετώντας ο ένας τον άλλον με ταπείνωση και αγάπη.
Ιδιαιτέρως δε, ο λόγος του Κυρίου περί του ποτηρίου και του βαπτίσματος φανερώνει το βάθος του μυστηρίου του Πάθους. Το ποτήριον, το οποίο Εκείνος πρόκειται να πιεί, είναι το ποτήρι της οδύνης και της θυσίας, ενώ το βάπτισμα είναι η κατάβασή Του μέχρι τον θάνατο. Κατά τους αγίους Πατέρες, το ποτήριο αυτό είναι γεμάτο από την αγάπη που προσφέρεται «έως τέλους», και το βάπτισμα δηλώνει την πλήρη συμμετοχή Του στην ανθρώπινη τραγικότητα, για να την μεταμορφώσει σε ζωή. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Κύριος εκούσια προσέρχεται στο Πάθος, ενώ ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος βλέπει στο βάπτισμα αυτό την τελείωση της θείας συγκαταβάσεως. Και σε εμάς απευθύνεται η πρόσκληση να γευθούμε, κατά το μέτρο μας, το ίδιο ποτήριο, να υπομείνουμε με πίστη και ταπείνωση τους σταυρούς της ζωής, ώστε να κοινωνήσουμε και της Αναστάσεως.
Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία, καθώς πλησιάζει στα άχραντα Πάθη, περιβάλλεται από ιερό δέος και σιωπή. Μία σιωπή όχι κενή, αλλά γεμάτη παρουσία Θεού, όπου η καρδιά καλείται να σταθεί με συντριβή και ευλάβεια. Οι Πατέρες διδάσκουν ότι μπροστά στο μυστήριο του Σταυρού τα λόγια λιγοστεύουν και η σιωπή γίνεται προσευχή. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μιλά για την σιωπή ως μυστήριο του μέλλοντος αιώνος, και αυτήν την σιωπή καλείται να γευθεί ήδη από τώρα ο πιστός, καθώς προσεγγίζει το Πάθος του Κυρίου με φόβο Θεού και αγάπη.
Οι βασιλείς των εθνών, όπως λέγει ο Κύριος, κατακυριεύουν και εξουσιάζουν· όμως ο μαθητής του Χριστού καλείται να πορεύεται διαφορετικά: να μην αγαπά την εξουσία, αλλά να ταπεινώνεται, να γίνεται ο έσχατος μεταξύ των αδελφών, ο υπηρέτης όλων. Να ομοιωθεί προς τον Κύριο Ιησού, τον πράον και ταπεινό τη καρδία, ο οποίος έφθασε μέχρι την εσχάτη ταπείνωση και την ακρότητα της αγάπης επάνω στο σωστικό μυστήριο του Σταυρού, «έως τέλους αγαπήσας» τους ιδικούς Του.
Αγαπητοί μου, εισερχόμεθα και πάλι στην αγία αυτή περίοδο της Βαϊφόρου εβδομάδος. Ο Κύριος προπορεύεται και η Εκκλησία Τον ακολουθεί μετά των δώδεκα, με θαυμασμό και κατάνυξη για τα όσα πρόκειται να επιτελεσθούν. Οι ιεροί ύμνοι μάς καλούν να πλέξουμε τα βάια των αρετών και να εντείνουμε τον πνευματικό μας αγώνα. Να προσευχηθούμε με θέρμη, ώστε να απομακρυνθεί από τις καρδιές μας ο λίθος της πνευματικής ακηδίας και να εγερθεί η ψυχή προς τα άνω.
Ιδού, ο Κύριος εισέρχεται νικητής εις την Αγίαν Πόλιν. Ας αγωνισθούμε και εμείς να συνεισέλθουμε μαζί Του, νικητές κατά των παθών, χωρίς να αμελήσουμε ούτε στιγμή τον αγώνα. Αμήν.
π. Παντελεήμων Κρούσκος