"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 και ώρα 19:30, με την εκπομπή “Μοναστήρια του Τόπου μας”του 4Ε TV, επισκεπτόμαστε την Ιερά Μονή Παναγίας Παντάνασσας Πανάσσαρης Γραβιάς, Φωκίδας.

Ιστοσελίδα/Website: https://www.tv4e.gr

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το trailer της εκπομπής:

https://www.orthmad.gr/i-ekpompi-monast ... s-gravias/

Ε Κυριακή των νηστειών - Οσία Μαρία η Αιγυπτία
Η ιστορία της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες μετάνοιας στον Χριστιανισμό. Το περιστατικό με την «εκκλησία που δεν μπόρεσε να περάσει» αποτελεί το σημείο καμπής της ζωής της.
​Σύμφωνα με τον βιογράφο της, Άγιο Σωφρόνιο Ιεροσολύμων, η Μαρία ζούσε μια ζωή βυθισμένη στην ακολασία για 17 χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Κάποια στιγμή, από καθαρή περιέργεια, ακολούθησε μια ομάδα προσκυνητών στα Ιεροσόλυμα για την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
​Όταν έφτασε στον Ναό της Αναστάσεως, συνέβη το εξής παράδοξο. Ενώ όλο το πλήθος έμπαινε ελεύθερα στον ναό για να προσκυνήσει το Ξύλο του Σταυρού, η Μαρία, μόλις έφτανε στο κατώφλι, ένιωθε μια αόρατη δύναμη να την απωθεί. Προσπάθησε τρεις και τέσσερις φορές, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ενώ οι άλλοι περνούσαν κανονικά, εκείνη έμενε «κολλημένη» έξω, λες και υπήρχε ένας τοίχος από στρατιώτες που την εμπόδιζε.
​
Κουρασμένη και απογοητευμένη, αποσύρθηκε σε μια γωνία του προαυλίου. Εκεί, κοιτάζοντας μια εικόνα της Παναγίας, κατάλαβε ξαφνικά ότι ήταν ο δικός της ακάθαρτος τρόπος ζωής που δεν της επέτρεπε να δει τον Τίμιο Σταυρό.
​Μετά από μια θερμή προσευχή μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, υποσχέθηκε να αλλάξει ζωή. Δοκίμασε να μπει στον ναό για άλλη μια φορά και αυτή τη φορά πέρασε ανεμπόδιστα.
​Αφού προσκύνησε, άκουσε μια φωνή να της λέει:
​«Αν περάσεις τον Ιορδάνη, θα βρεις καλή ανάπαυση».
​Η Αγία Μαρία πέρασε τον ποταμό και έζησε στην έρημο για 47 χρόνια σε απόλυτη απομόνωση, νηστεία και προσευχή, φτάνοντας σε τέτοια πνευματικά ύψη που, όταν την συνάντησε ο αββάς Ζωσιμάς, την είδε να περπατά πάνω στα νερά του Ιορδάνη και να μετεωρίζεται κατά την προσευχή της.
​
​Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 1η Απριλίου αλλά κυρίως την Ε' Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ως το απόλυτο παράδειγμα ότι κανένα αμάρτημα δεν είναι μεγαλύτερο από τη μετάνοια.

Το θαύμα των Χαιρετισμών!
Η Αγία Σοφία, η ασκήτρια της Κλεισούρας, είχε σε πολύ μεγάλη ευλάβεια την Υπεραγία Θεοτόκο!
Παρ'όλο που κατά την θύραθεν παιδεία ήταν αγράμματη, ήταν πλούσια στην παιδεία του Κυρίου, και γνώριζε από καρδίας πολλές προσευχές εκ των οποίων ιδιαίτερα αγαπούσε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας!
Όσοι την γνώρισαν αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει,
η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε “Τους Χαιρετισμούς , παιδία, τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας !”
Ένα από τα διακονήματα της ήταν και το ανάβει τα καντήλια στα ξωκκλήσια πέριξ της Ιεράς Μονής όπου εγκαταβίωνε !
Μία ημέρα λοιπόν ξεκίνησε με μία ευλαβή πνευματική της θυγατέρα και ανέβηκαν 300 μέτρα σε μία απότομη πλαγία πάνω από την Μονή, για να ανάψουν τα καντήλια στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος.
Αφού λοιπόν άναψαν τα καντήλια, σκούπισαν το ξωκκλήσι και θυμίασαν πήραν βιαστικά το δρόμο της επιστροφής μιας και τα απειλητικά μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα προμήνυαν σφοδρή καταιγίδα
Με το που βγήκαν από το Παρεκκλήσιο η Αγία Σοφία της Κλεισούρας ξεκίνησε να απαγγέλει – όπως ήταν εξάλλου η συνήθεια της – τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου
Η καταιγίδα δεν άργησε να ξεσπάσει. Και ήταν όντως σφοδρή. Νεροποντή με χοντρό χαλάζι!
Και όμως! Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας μας έκαναν πάλι το θαύμα τους!
Η καταρρακτώδης βροχή και το χαλάζι δεν άγγιξαν την Αγία Σοφία της Κλεισούρας και την κοπέλα που την συνόδευε
Ούτε μία σταγόνα δεν έπεσε πάνω τους !
Και ενώ γύρω τους εμαίνετο η καταιγίδα, η Αγία Σοφία και η κοπέλα επέστρεψαν στεγνές στο Μοναστήρι, απαγγέλοντας με το στόμα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας”

«Βοάτε από πρωί έως εσπέρας το Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς».
Εις την Πάλαιαν Διαθήκην o Θεός απαιτεί από τους Ισραηλίτας να αγιάζουν το όνομά του• π.χ. εις τον Ησαΐαν αναφέρεται ότι «δι' εμέ αγιάσουσι το όνομά μου».
Οκτακόσια χρόνια προ του Χριστού ο Θεός δια του προφήτου αυτού λέγει•
θα μου αποδίδουν δόξαν και θα με ομολογούν ως τον μόνον άγιον, επικαλούμενοι το άστεκτον και υπερύμνητον όνομά μου.
Η θεϊκή αυτή προσφώνησις είναι προσευχή, αγιασμός, δόξα και προσκύνησις του Θεού.
Ακόμη λέγει η Παλαιά Διαθήκη ότι εν ονόματι Αυτού καυχώμεθα, εξομολογούμεθα Αυτώ, δι' Αυτού λυτρούμεθα, δι' Αυτού σωζόμεθα, εν Αυτώ αγαλλιώμεθα, διότι όπου το όνομα του Κυρίου εκεί και η παρουσία του.
Και εις την Καινήν Διαθήκην ο Κύριος εζήτει να κάνωμεν τας αιτήσεις μας προς τον Θεόν εν τω ονόματι Αυτού, του Χριστού.
Ο δε απόστολος Παύλος, όπως ενθυμείσθε, λέγει ότι ο Θεός εχάρισεν εις τον Υιόν του όνομα, το υπέρ παν όνομα, ώστε εν τω ονόματί του να τον προσκυνώμεν προσευχόμενοι.
Την δε προσευχήν μας την θέλει αδιάλειπτον.
Ο αποστολικός Πατήρ Ερμάς, θέλων τόσον πολύ να είναι εις τον νουν και εις την καρδίαν μας το όνομα του Ιησού, λέγει ότι πρέπει να δεθώμεν με το όνομα του Χριστού, ωσάν να το έχωμε φορέσει επάνω μας και δεν το βγάζομε ποτέ.
Ο Μ. Βασίλειος εγνώριζε και ωμιλούσε δια την νοεράν προσευχήν, δια των αυτών λέξεων που την χρησιμοποιούμεν και σήμερα• και έλεγεν ότι είναι η καθολική προσευχή της Εκκλησίας.
Και ο ιερός Χρυσόστομος φέρεται λέγων:
«Βοάτε από πρωί έως εσπέρας το Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς».
Καλόν αυτό, αλλ' έτι πλέον είναι η ευχή βρώσις του Χριστού, του αμνού του Θεού του παρόντος εν τη μνήμη και επικλήσει του θείου και φρικτού και γλυκυτάτου ονόματός του.
Είναι και πόσις μεθυστικού γλεύκους της χάριτος, που καθιστά τον άνθρωπον μετάρσιον.
Όλος ο Χριστός προσλαμβάνεται καιευρισκόμεθα ημείς αντανακλώντες τας ιδιότητας του Θεού, θεοί εκ Θεού θεούμενοι, φωτιζόμενοι και μυστικώς ενεργούμενοι.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης.

Ε΄ Κυριακή των Νηστειών - Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή, τη σκοτισμένη από τα πάθη!
Θεριά είναι τα πάθη, κατασπαράξουν την καρδιά μας· έρποντας σαν φίδια φωλιάζουν μέσα μας.
Οίμοι, εμέ την αμαρτωλή,
την καταποθείσα από τα πάθη!
Εκουσίως έπαθες, Χριστέ μου,
για να σώσεις τους αμαρτωλούς. Μη βδελύξεις εμέ την ακάθαρτη!
Εισάκουσε την κραυγή της Μαρίας, Κύριε,
της πιο αχρείας αμαρτωλής!
Ο Κύριος έδειξε την ευσπλαχνία Του. θεράπευσε τη Μαρία·
τη σκοτισμένη ψυχή της Εκείνος σαν χιόνι τη λευκανε. Ευχαριστώ Σε Πανάγαθε, παμπόθητε Κύριε!
Συ κατελάμπρυνες ένα σκεύος ακάθαρτο.
με χρυσάφι το κατακόσμησες·
Συ το υπερχείλισες με την Χάρη Σου.
Ιδού το έλεος το αληθινό!
Σοι δόξα πρέπει. Κύριε!
Η Μαρία διέλαμψε διά του Πνεύματος περισωσμένη δύναμιν, ως άγγελος Θεού, χάρις στη Δύναμή Σου, Χριστέ, χάρις στο Έλεός Σου, Πάναγνε!
Τί είναι αυτή η ευωδία που απλώνεται στη φοβερή έρημο,
σαν πυρίπνου θυμίαμα σε μυροδοχείο;
Η Μαρία ευωδιάζει,
η αγιότητα της μυροβλύζει!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Απρίλιος, εκδ. Ἀθως),

""Να η σημερινή μεγάλη αγία, η Μαρία η Αιγυπτία.""
Δεν υπάρχει Χριστιανός αδύνατος σ’ αυτόν τον κόσμο…
Αφού η μετάνοια μπόρεσε να σώσει μία τόσο μεγάλη άσωτη γυναίκα, όπως ήταν κάποτε η Μαρία η Αιγυπτία, πως να μη σώσει και άλλους αμαρτωλούς, τον κάθε αμαρτωλό, και τον πιο μεγάλο αμαρτωλό και εγκληματία;…
Ακόμη κι αν εβδομηκοντάκις την ημέρα αμαρτήσεις, πάλι έλα και πες: ήμαρτον (Ματθ. 18,21-22).
Αυτή την εντολή δίνει ο Κύριος σε εμάς τους ανθρώπους, τους ασθενείς και αδυνάτους….
Να η σημερινή μεγάλη αγία, η Μαρία η Αιγυπτία.
Απ’ αυτήν ο Κύριος έκανε μία αγία ύπαρξη σαν τα Χερουβίμ. Με τη μετάνοια έγινε ισάγγελη· με τη μετάνοια κατέστρεψε την κόλαση, στην οποία βρισκόταν, και ανέβηκε ολόκληρη στον παράδεισο του Χριστού....
Γι’ αυτό, ποτέ να μην αποκάμεις στον αγώνα και στον πόλεμο με τις αμαρτίες σου…
Σε όλες τις δυσκολίες σου και στις πιο μεγάλες πτώσεις σου να θυμάσαι την κραυγή αυτής της αγίας εβδομάδας, που έχει τη δύναμη να σε αναστήσει:
«Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με».
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
[Ομιλία εις την E΄ Κυριακήν των Νηστειών (1965) – Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.]

Πριν από τον σταυρικό Του θάνατο, ο Κύριος πήγε στον κήπο τής Γεθσημανή, εκεί όπου θα γινόταν η σύλληψή Του, προκειμένου να θυσιαστεί για τη λύτρωση της ανθρωπότητας, σύμφωνα με το ένα και αδιαίρετο θέλημα του Πατέρα και του Υιού. Έτσι, μας έδειξε ότι οφείλουμε να δεχόμαστε οποιαδήποτε συμφορά, που παραχωρείται από τον Θεό, σαν απαράγραπτο χρέος, να τη δεχόμαστε με αυταπάρνηση, με υποταγή και πίστη στον παντοδύναμο Θεό, ο οποίος αγρυπνά φροντίζει για μας, ο οποίος «έχει μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής μας», ο οποίος έβλεπε «τα οστά μας, όταν τα έπλαθε κρυφά (στη μήτρα τής μητέρας μας), και την ύπαρξή μας, όταν διαμορφωνόταν ως έμβρυο, σαν να ήταν στα έγκατα της γης».
Ο Κύριος μας έδειξε το μέσο με το οποίο μπορούμε και οφείλουμε να ενισχύουμε την αδύναμη ανθρώπινη φύση μας, όταν μας βρίσκει μια συμφορά ή ένας πειρασμός.
Ο Ίδιος αφοσιώθηκε σε θερμή προσευχή.
Και στους μαθητές Του, που είχαν νικηθεί από τον ύπνο, είπε:
«Μένετε άγρυπνοι και προσεύχεστε, για να μη σας νικήσει ο πειρασμός».
Για να μην κυριέψει και να μην καταπιεί τον άνθρωπο μια συμφορά, είναι αναγκαία η προσευχή.
Για να νικηθεί μια συμφορά, είναι αναγκαία η πνευματική δύναμη ή, αλλιώς, η αδιασάλευτη ψυχική ειρήνη που χαρίζει η προσευχή.
Για να νικηθεί ο σατανάς, που επιχειρεί με λογισμούς λύπης και απελπισίας να αναστατώσει και να καταστρέψει τον άνθρωπο, όταν τον βρει μια συμφορά με παραχώρηση του Θεού, είναι αναγκαία η προσευχή.
Για να μην κλονιστεί η πίστη του ανθρώπου στον καιρό μιας συμφοράς, είναι αναγκαία η προσευχή· είναι αναγκαία, ώστε, μέσα στη θλίψη, να μπορέσει ο άνθρωπος, σύμφωνα με την παραγγελία τού αποστόλου, να χαίρεται, ακριβώς επειδή δοκιμάζεται από πολλούς και διάφορους πειρασμούς.
Τη θεόσταλτη παρηγοριά από την προσευχή μπορεί να τη νιώσει μόνο όποιος καθαρθεί πρώτα με τη νηστεία, και μπορεί να τη διαφυλάξει μόνο όποιος συντηρεί την καθαρότητά του με τη νηστεία.
(Πηγή: “Ασκητικές ομιλίες Α’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής).

Σάββατο του Ακαθίστου σήμερα !!
Χρόνια πολλά !!
Θα ’θελα να μείνω μόνο σ’ ένα λόγο:
«Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις, Χαίρε απογενώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις».
Χαίρε εσύ, που κυοφόρησες και γέννησες Εκείνον, που θα ήτανε ο οδηγός των πλανωμένων. Χαίρε εσύ, που γέννησες Αυτόν, που θα ελευθερώσει τους αιχμαλώτους.
Σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, είμαστε και τα δύο. Είμαστε και πλανεμένοι και αιχμάλωτοι. Πλανηθήκαμε, γιατί στηριχθήκαμε στη δική μας σοφία.
Τουλάχιστον οι ρήτορες των Αθηναίων έμειναν έκπληκτοι.
Εμείς πιστέψαμε ότι, ακόμα και από τους ρήτορες είμαστε πιο έξυπνοι και θελήσαμε να προσπεράσουμε το γεγονός.
Το γεγονός της αγάπης του Θεού.
Τι καταφέραμε; Μπερδευτήκαμε. Πλανηθήκαμε στη ζωή μας.
Πήραμε λάθος δρόμους.
Φτάσαμε σε αδιέξοδα. Στα αδιέξοδα, που ζούμε και σήμερα. Στα αδιέξοδα, που ζουν οι άνθρωποι όλων των εποχών. Όταν, αντί να εμπιστευθούν το λόγο και την αλήθεια του Χριστού, επιμένουν στο δικό τους θέλημα. Και έτσι έχουμε, ό, τι μάς συμβαίνει στον κόσμο.
Και παλιότερα και τώρα.
Απλά, τώρα επιβεβαιωθήκαμε, ότιχρεωκοπήσαμε, ότι αποτύχαμε.
Όχι, γιατί δεν ξέραμε καλά τα οικονομικά, αλλά γιατί προβάλλαμε μπροστά τον εγωισμό μας και εκεί τσακιστήκαμε.
Αποδειχτήκαμε πόσο ανόητοι είμαστε. Πόσο αστοιχείωτοι είμαστε, αφού δεν καταφέραμε να κερδίσουμε τη ζωή που θέλουμε.
Αφού δεν καταφέρνουμε να κρατάμε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη και χάρη. Αφού δεν καταφέρνουμε να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στα ίδια μας τα παιδιά.
Περπατάμε καλά, λοιπόν; Είμαστε άνθρωποι στο σωστό δρόμο;
Είμαστε άνθρωποι, που ξέρουμε τι θέλουμε; Ή που απεδείχθη ότι, δεν ξέρουμε τι θέλουμε και τι ζητάμε;
Και πού μάς οδήγησε αυτή η πλάνη; Όπου οδηγούν όλες οι πλάνες. Στη αιχμαλωσία.
Και η αιχμαλωσία των σωμάτων μας είναι πιο υποφερτή από την αιχμαλωσία των ψυχών μας.
Αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι άλλο πράγμα η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, το σπίτι μας, οι δουλειές μας, και άλλο πράγμα η Εκκλησία.
Η Εκκλησία είναι η σωσμένη ζωή μας. Και γι’ αυτό μπαίνουμε σ’ αυτήν.
Όχι, για να ‘χουμε ένα ψυχολογικό άλλοθι, αλλά για να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό, και να χαρούμε και να ζήσουμε όμορφα και ευλογημένα.
Να παρακαλέσουμε, λοιπόν, την Παναγία μας, να μας φωτίσει όλους μας, και τον τόπο μας ολόκληρο, για να βρούμε τις αλήθειες που χάσαμε, και γι’ αυτό φτωχύναμε.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος .

«Ήμαρτον,Θεέ μου, μή μου το γράφης, μετανοώ»
Τώρα πώς ημπορούμε να πούμε «είμεθα αμαρτωλοί και δεν είμεθα Άγιοι, γι αυτό και απελπιζόμαστε».
Αφού Αυτός για τους αμαρτωλούς ήλθε και όχι για τους δικαίους.
Μόνος του το ομολογεί.
Απόδειξι ότι έδωσε τα κλειδιά της βασιλείας στον Πέτρο, πού τον αρνήθηκε τρεις φορές και δεν τα έδωσε στον Ιωάννη, τον επιστήθιο και ηγαπημένο.
Όχι γιατί υποβιβάζει ο Θεός την αρετή, αλλά περισσεύει, ξεχειλίζει η πατρική του στοργή στον αδύνατο και τον συντετριμμένο και στο απολωλός.
Και υπό το νόημα αυτό πρέπει κανείς να μην φοβάται και να μην παραδέχεται την απογοήτευσι και αποθάρρυνσι σαν επακόλουθο της αμαρτίας, αλλά όπως το ελατήριο να πετάγεται επάνω πάλι και να λέγη:
«Ήμαρτον,Θεέ μου, μή μου το γράφης, μετανοώ»
Και έτσι με θάρρος να συνεχίζη τον καλό αγώνα του, με ακλόνητη την πίστι στην Παναγάπη και αγαθότητα του Ιησού μας.
Αμήν.
ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ – Διδαχές από τον Άθωνα, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 8, γ’ Έκδοσις, Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονή του Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 1999

28 Μαρτίου μνημη της Αγίας Γαβριηλίας Παπαγιάννη .
Όταν πα­ρα­δο­θεί­τε από­λυ­τα στην δύ­να­μη και την αγά­πη του Θεού, θα κα­τα­λά­βε­τε ότι όλα γί­νον­ται ή επει­δή ο Θεός τα θέ­λει, ή επει­δή ο Θεός τα πα­ρα­χω­ρεί.
Με την επί­κλη­ση του Ονό­μα­τος του Ιη­σού Χρι­στού, σφυ­ρο­κο­πά­με το Εγώ μας...
Όταν πι­στέ­ψεις βα­θειά με όλη σου την ψυχή, θα αι­σθαν­θείς την Πα­ρου­σία Του Θεού τόσο δυ­να­τή, σαν να εί­ναι μία πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.
Και τότε πια δεν θα υπάρ­χει τί­πο­τε άλλο.
Θα δώ­σεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει… θα πας!
Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη .