Ο δρόμος προς το μεγαλείο
Ὁ Κύριος βαδίζει πρός τό μαρτύριο καί οἱ Μαθητές Του ὀνειρεύονται μεγαλεῖα. Τούς προλέγει τό σταυρικό Του Θάνατο καί ἐκεῖνοι, χωρίς νά πολυκαταλαβαίνουν τήν τραγικότητα τῆς προφητείας, διαποτισμένοι ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα τῆς φιλοδοξίας, ποθοῦν τιμητικές διακρίσεις. Ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης σπεύδουν νά προλάβουν τούς ἄλλους στήν ἐξασφάλιση τῶν πρωτείων. Διδάσκαλε, τοῦ λένε, τώρα πού θά καθίσεις σέ θρόνο βασιλικό, δῶσε μας τίς δύο πρῶτες θέσεις στό βασίλειό Σου. Κᾶνε μας τή χάρη νά καθίσουμε ὁ ἕνας στά δεξιά σου κι ὁ ἄλλος στά ἀριστερά Σου. Ὁ Κύριος τούς κοιτάζει περίλυπα: «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε», τούς ἀπαντᾶ μέ πόνο. Δέν ξέρετε τί ζητᾶτε. Ἐγώ σᾶς μιλῶ γιά θυσίες καί σεῖς ποθεῖτε πρωτοκαθεδρίες.
Πόσες καί πόσες φορές ὁ Χριστός ἀναγκάζεται νά ἐπαναλάβη τόν ἵδιο λόγο σέ πολλούς μαθητές Του καί σήμερα. Πόσο μικροπρεπεῖς εἶναι συχνά οἱ πόθοι καί τά αἰτήματά μας! Λαχταρᾶμε τιμές, διακρίσεις, πρωτεῖα, δύναμη, χρῆμα, δόξα, ἐπιβολή στόν κόσμο αὐτό. Καί τό τραγικό εἶναι ὅτι τά ζητᾶμε ἀπό Ἐκεῖνον πόυ περιφρόνησε αὐτά καί ἀποκάλυψε τή μηδαμινότητά τους.
Στήν ἐποχή μας, πού ἡ κοσμική νοοτροπία βρίσκεται σέ ἔξαρση, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νά δίνουν ὅσο τό δυνατό λιγότερα καί νά παίρνουν ὅσό τό δυνατό περισσότερα: στή δουλειά τους, ἐκμεταλλευόμενοι τόν κόπο τῶν ἄλλων στό σπιτικό τους, μέ τήν ἐπιθυμία νά ἐξουσιάζουν σύζυγο, παιδιά, συγγενείς. Σ΄ αὐτἠ τήν τάση χρειάζεται ριζική ἀναθεώρηση. Τό ὀρθό αἴτημα δέν εἶναι «τί ἐξυπηρέτηση μπορῶ νά περιμένω ἀπό τούς ἄλλους», ἀλλά «τί βοήθεια μπορῶ νά προσφέρω».
Τό μεγαλεῖο πού ζητᾶμε ἀναμένοντας ἔκτακτες εὐκαιρίες, βρίσκεται στά χέρια μας, στήν καθημερινή ἁπλή πραγματικότητα ὅταν εἴμαστε ἕτοιμοι νά διακονοῦμε τούς ἄλλους, χωρίς καμμιά ἀπαίτηση ἀνταποδόσεως, ἀναγνωρίσεως. Ἀς ἀναλογισθοῦμε πόσο συντελοῦν στήν ἀνύψωση τῆς ζωῆς μας οἱ σεμνοί ἐκεῖνοι ἄνθρωποι πού χωρίς πολλά λόγια καί διαφημίσεις ἐξυπηρετοῦν καί θυσιάζονται γιά τούς ἀλλους. Νά Θυμηθοῦμε τούς ἁγίους της Ἐκκλησίας μας, πού μέ τήν ταπεινόφρονη ἀγάπη τους ζωογονοῦν τίς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Καί τότε θά νοιώσουμε πιό βαθειά τί ὑπέροχος εἶναι ὁ δρόμος, πού χαράζουν τά λόγια αὐτά τοῦ Κυρίου: «Ὅς ἐάν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν ἐσται ὑμῶν διάκονος».
Πρόκειται γιά ἕνα μεγαλεῖο ἐσωτερικό. Διότι εἶναι κάτι πού μᾶς κάνει, νά μοιάζουμε οὐσιαστικά μέ τό Χριστό τόν μεγάλο «διάκονο» τῶν ἀνθρώπων. Ἐκεῖνον πού δέν ἦλθε νά ὑπηρετηθῆ, ἄλλα νά ὑπηρετήσει καί νά δώσει τή ζωή του λύτρο ἀντί πολλῶν.
Ι.Μ. Μαρωνείας
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«...ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα».
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Ἀναβαίνουμε ἀδελφοί διά τοῦ μαρτυρίου καί τῆς μετανοίας ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό. Μποροῦμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς σκέψεις πού μᾶς ὠθοῦν νά ἀποκτήσουμε κοσμικά μεγαλεῖα καί ἀξιώματα γιά δόξα πού δέν τήν παρέχει ὁ Θεός ἀλλά ὁ σαρκικός κόσμος.
Ἡ ἀνάβασις πρός τά Ἱεροσόλυμα, τότε μόνον, ἔχει αἴσιον τέλος καί βρίσκεται γιά τόν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πού συνοδοιπορεῖ μέ τόν Χριστό· καί στή συνάντηση αὐτή, ἀναγεννᾶται ἡ ψυχή μέσα στό Φῶς καί τήν Δόξα τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας.
Πρωτοκαθεδρεῖες ὑπερήφανες πού ζητοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι, καθώς καί ἀλαζονικό σαρκικό βίωμα πού ἐπέλεξε κατ’ ἀρχήν ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, δέν εἶναι ἡ σωστή προσφορά καί τό ἀρεστό στόν Θεό δῶρο πού ὀφείλουμε στόν οὐράνιο Εὐεργέτη μας. Ὁ Χριστός προσφέρει μέ θεϊκή ἀρχοντιά, εὐγένεια καί καλοσύνη, τό θεῖο Φῶς στίς πνευματεύμορφες ψυχές, ὅταν αὐτές μένουν μέ φιλότιμο ὀρθόδοξο στό αἰώνιο Φῶς τῆς διδασκαλίας Του καί ἀρνοῦνται τά σκοτάδια ἤ τά φωτάκια τοῦ διαβόλου τά πεπερασμένα.
Ἡ ψυχή μας εἶναι κατά Χάριν αἰώνια, γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί θά ἀναστήσει καί τά ὀστράκινα σκεύη μας, ἐάν τοῦ προσφέρουμε ὡς θυμίαμα εὔοσμον τόν ἑαυτό μας.
Ἐν τούτοις, τό εὐεργέτημα τοῦ Χριστοῦ δέν θά τό λάβουμε ἐάν δέν τό θελήσουμε μέ τή βούληση καί τό αὐτεξούσιο καί ἀρνηθοῦμε νά πίωμε τό ποτήριο πού Ἐκεῖνος πρῶτος ἔπιε· καί τιμητικά εὐαρεστεῖται νά τό προσφέρει καί στούς θέλοντας καί ἀγαπῶντας Αὐτόν.
Ἐάν ζητήσουμε ταπεινά τόν Θεόν, θά φανερωθεῖ σ’ ἐμᾶς καί θά παραμείνει μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ὀρθόδοξη ἀρχοντιά καί παλικαριά νά Τόν ἀκολουθοῦμε παντοῦ. Οἱ γνήσιοι μαθητές Του ὅταν προπορεύεται ὁ Ἰησοῦς θαυμάζουν καί προχωροῦν μέ ἀνδρεία, θαρραλέα, πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ-τόν οὐρανό. «Οἱ ἐν δικαιοσύνῃ ζῶντες κἄν ἀποθάνωσι, ζῶσι»[1] καί, «εὐχαρίστει τῷ Θεῷ ὅτι οὔκ ὄντα σε παρήγαγε καί ψυχήν ἐνέπνευσε»[2].
Ἡ παραίνεσις τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς Του πού ἀκούσαμε σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, «τό μέν ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, πίεσθε…», εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν· εἶναι ἀκόμη ἡ καταφρόνησις τῶν βλεπομένων καί τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων πού ἐντυπωσιάζουν καί μέ δόλο τυραννοῦν τό Ἀδαμιαῖον γένος, μέ τά πάθη τῆς ἀλαζονίας, τῆς ἀκολασίας καί ἐπιθυμίας κακῆς.
Ἀντίθετα ἡ κάθαρσις τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀνοίγει νοερά τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀποκτᾶται, ἐν Χάριτι, ἡ ἐπίγνωση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν πού εἶναι κρυμμένη στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον. Τοιουτοτρόπως ἔρχεται ὁ ἀκράτητος ἔρωτας τῶν ὑπερφυσικῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ φυσική ἐπιθυμία τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό καί τῆς αἰώνιας ἀναπαύσεως σέ Αὐτόν. «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις», λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.
Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου καί ἡ ἐργασία τῶν νοητῶν πραγμάτων(νοερά προσευχή) καί ἡ μέθεξη τοῦ ἀπροσίτου Φωτός, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἡ εἰρήνη τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ καί ἡ ἐνοίκηση τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλέπε συνάντηση ἁγίων Πορφυρίου καί Παϊσίου πού ἔμειναν σωματικά μαζί τέσσερις ὧρες καί δέν ἀντήλλαξαν λέξη μέ τό στόμα, διότι εὑρίσκοντο μέσα στήν ἄκτιστον Χάριν τῆς Εὐχῆς).
Ὁ Χριστός μας αὐτό ζήτησε σήμερα ἀπό τούς μαθητές Του, ὅταν τούς εἶπε: «καί ὅς ἐάν θέλει ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…»
Ταπείνωση, ταπείνωση, ταπείνωση!!
Τοῦτο τό φρόνημα, τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύσησε ὁ Τίμιος Σταυρός στήν καρδιά τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας στά Ἱεροσόλυμα καί πού ἡ Ἁγία ἠκολούθησε ἐφ’ὅρου ζωῆς καί κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας εἰς τούς αἰῶνας.
Συνεπῶς, ἀδελφοί, ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἐναρμονισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα[3] καί ἔχοντας ἀναλάβει ἀποκλειστικά τήν πνευματική ζωή, εἶναι εὐάρεστοι στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, ἀφιερωμένοι σ’ Αὐτόν ψυχῇ τε καί σώματι.
Γιατί πάντοτε μέ τούς κόπους τους καθαρίζουν τίς ψυχές τους καί τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί χύνουν τό αἷμά τους γιά τήν ἀγάπη Του.
Μέ προσευχή καί μελέτη γεμίζουν ἀπό θεῖο Φῶς τόν νοῦ τους καί τόν κάνουν λαμπρό. Μέ τήν ἀπάρνηση τῶν θελημάτων τους ἀποδεσμεύουν τίς ψυχές τους ἀπό τίς ἐμπαθεῖς κλίσεις καί ἑνώνονται ὁλόκληροι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Γι’ αὐτό καί εὔκολα ὄχι μόνον ἀναγνωρίζονται ὡς πνευματικοί, ἀλλά ἀπό ὅλους ἔτσι ὀνομάζονται (βλέπε π. Σαράντη Σαράντο). Αὐτοί, φθάνοντας σέ ἀπάθεια καί ἀγάπη παίρνουν φτερά γιά τήν θεωρία τῆς κτίσεως καί ἀποδέχονται τήν γνώση τῶν ὄντων μέ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη στόν Θεό[4] καί δίνεται μόνο σ’ ἐκείνους πού ἀνέβηκαν πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος (στῶν ἀθεάτων τά κάλλη).
Ἔτσι ἀποκτοῦν δύναμη καί σοφία λόγου καί ἀπευθύνουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί στό πολύ πλῆθος τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, λόγους ἀγαθούς ἀπό καθαρή καρδιά.
Καί γίνονται στούς ἀνθρώπους ἀλάτι καί φῶς ὅπως λέει ὁ Κύριος σ’ αὐτούς: «ἐσεῖς εἶστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἀλάτι τῆς γῆς».
Πρότυπον αἰώνιον σέ ὅλους, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες· ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· πού μᾶς διδάσκουν σήμερα καί πάντοτε τά ἀκόλουθα: «Ἀπαλλαγῆτε ἀπό τούς περισπασμούς καί μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός»[5].
Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Τεχνίτης Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν.
Σ’ Αὐτόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, ἡ Προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
[1](Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
[2](Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
[3](Γαλάτ.5,25)
[4](Α’ Κορινθ. 2, 7)
[5](Ψαλμ.45,11)
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Ἀναβαίνουμε ἀδελφοί διά τοῦ μαρτυρίου καί τῆς μετανοίας ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό. Μποροῦμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς σκέψεις πού μᾶς ὠθοῦν νά ἀποκτήσουμε κοσμικά μεγαλεῖα καί ἀξιώματα γιά δόξα πού δέν τήν παρέχει ὁ Θεός ἀλλά ὁ σαρκικός κόσμος.
Ἡ ἀνάβασις πρός τά Ἱεροσόλυμα, τότε μόνον, ἔχει αἴσιον τέλος καί βρίσκεται γιά τόν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πού συνοδοιπορεῖ μέ τόν Χριστό· καί στή συνάντηση αὐτή, ἀναγεννᾶται ἡ ψυχή μέσα στό Φῶς καί τήν Δόξα τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας.
Πρωτοκαθεδρεῖες ὑπερήφανες πού ζητοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι, καθώς καί ἀλαζονικό σαρκικό βίωμα πού ἐπέλεξε κατ’ ἀρχήν ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, δέν εἶναι ἡ σωστή προσφορά καί τό ἀρεστό στόν Θεό δῶρο πού ὀφείλουμε στόν οὐράνιο Εὐεργέτη μας. Ὁ Χριστός προσφέρει μέ θεϊκή ἀρχοντιά, εὐγένεια καί καλοσύνη, τό θεῖο Φῶς στίς πνευματεύμορφες ψυχές, ὅταν αὐτές μένουν μέ φιλότιμο ὀρθόδοξο στό αἰώνιο Φῶς τῆς διδασκαλίας Του καί ἀρνοῦνται τά σκοτάδια ἤ τά φωτάκια τοῦ διαβόλου τά πεπερασμένα.
Ἡ ψυχή μας εἶναι κατά Χάριν αἰώνια, γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί θά ἀναστήσει καί τά ὀστράκινα σκεύη μας, ἐάν τοῦ προσφέρουμε ὡς θυμίαμα εὔοσμον τόν ἑαυτό μας.
Ἐν τούτοις, τό εὐεργέτημα τοῦ Χριστοῦ δέν θά τό λάβουμε ἐάν δέν τό θελήσουμε μέ τή βούληση καί τό αὐτεξούσιο καί ἀρνηθοῦμε νά πίωμε τό ποτήριο πού Ἐκεῖνος πρῶτος ἔπιε· καί τιμητικά εὐαρεστεῖται νά τό προσφέρει καί στούς θέλοντας καί ἀγαπῶντας Αὐτόν.
Ἐάν ζητήσουμε ταπεινά τόν Θεόν, θά φανερωθεῖ σ’ ἐμᾶς καί θά παραμείνει μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ὀρθόδοξη ἀρχοντιά καί παλικαριά νά Τόν ἀκολουθοῦμε παντοῦ. Οἱ γνήσιοι μαθητές Του ὅταν προπορεύεται ὁ Ἰησοῦς θαυμάζουν καί προχωροῦν μέ ἀνδρεία, θαρραλέα, πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ-τόν οὐρανό. «Οἱ ἐν δικαιοσύνῃ ζῶντες κἄν ἀποθάνωσι, ζῶσι»[1] καί, «εὐχαρίστει τῷ Θεῷ ὅτι οὔκ ὄντα σε παρήγαγε καί ψυχήν ἐνέπνευσε»[2].
Ἡ παραίνεσις τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς Του πού ἀκούσαμε σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, «τό μέν ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, πίεσθε…», εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν· εἶναι ἀκόμη ἡ καταφρόνησις τῶν βλεπομένων καί τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων πού ἐντυπωσιάζουν καί μέ δόλο τυραννοῦν τό Ἀδαμιαῖον γένος, μέ τά πάθη τῆς ἀλαζονίας, τῆς ἀκολασίας καί ἐπιθυμίας κακῆς.
Ἀντίθετα ἡ κάθαρσις τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀνοίγει νοερά τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀποκτᾶται, ἐν Χάριτι, ἡ ἐπίγνωση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν πού εἶναι κρυμμένη στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον. Τοιουτοτρόπως ἔρχεται ὁ ἀκράτητος ἔρωτας τῶν ὑπερφυσικῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ φυσική ἐπιθυμία τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό καί τῆς αἰώνιας ἀναπαύσεως σέ Αὐτόν. «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις», λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.
Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου καί ἡ ἐργασία τῶν νοητῶν πραγμάτων(νοερά προσευχή) καί ἡ μέθεξη τοῦ ἀπροσίτου Φωτός, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἡ εἰρήνη τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ καί ἡ ἐνοίκηση τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλέπε συνάντηση ἁγίων Πορφυρίου καί Παϊσίου πού ἔμειναν σωματικά μαζί τέσσερις ὧρες καί δέν ἀντήλλαξαν λέξη μέ τό στόμα, διότι εὑρίσκοντο μέσα στήν ἄκτιστον Χάριν τῆς Εὐχῆς).
Ὁ Χριστός μας αὐτό ζήτησε σήμερα ἀπό τούς μαθητές Του, ὅταν τούς εἶπε: «καί ὅς ἐάν θέλει ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…»
Ταπείνωση, ταπείνωση, ταπείνωση!!
Τοῦτο τό φρόνημα, τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύσησε ὁ Τίμιος Σταυρός στήν καρδιά τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας στά Ἱεροσόλυμα καί πού ἡ Ἁγία ἠκολούθησε ἐφ’ὅρου ζωῆς καί κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας εἰς τούς αἰῶνας.
Συνεπῶς, ἀδελφοί, ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἐναρμονισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα[3] καί ἔχοντας ἀναλάβει ἀποκλειστικά τήν πνευματική ζωή, εἶναι εὐάρεστοι στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, ἀφιερωμένοι σ’ Αὐτόν ψυχῇ τε καί σώματι.
Γιατί πάντοτε μέ τούς κόπους τους καθαρίζουν τίς ψυχές τους καί τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί χύνουν τό αἷμά τους γιά τήν ἀγάπη Του.
Μέ προσευχή καί μελέτη γεμίζουν ἀπό θεῖο Φῶς τόν νοῦ τους καί τόν κάνουν λαμπρό. Μέ τήν ἀπάρνηση τῶν θελημάτων τους ἀποδεσμεύουν τίς ψυχές τους ἀπό τίς ἐμπαθεῖς κλίσεις καί ἑνώνονται ὁλόκληροι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Γι’ αὐτό καί εὔκολα ὄχι μόνον ἀναγνωρίζονται ὡς πνευματικοί, ἀλλά ἀπό ὅλους ἔτσι ὀνομάζονται (βλέπε π. Σαράντη Σαράντο). Αὐτοί, φθάνοντας σέ ἀπάθεια καί ἀγάπη παίρνουν φτερά γιά τήν θεωρία τῆς κτίσεως καί ἀποδέχονται τήν γνώση τῶν ὄντων μέ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη στόν Θεό[4] καί δίνεται μόνο σ’ ἐκείνους πού ἀνέβηκαν πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος (στῶν ἀθεάτων τά κάλλη).
Ἔτσι ἀποκτοῦν δύναμη καί σοφία λόγου καί ἀπευθύνουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί στό πολύ πλῆθος τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, λόγους ἀγαθούς ἀπό καθαρή καρδιά.
Καί γίνονται στούς ἀνθρώπους ἀλάτι καί φῶς ὅπως λέει ὁ Κύριος σ’ αὐτούς: «ἐσεῖς εἶστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἀλάτι τῆς γῆς».
Πρότυπον αἰώνιον σέ ὅλους, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες· ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· πού μᾶς διδάσκουν σήμερα καί πάντοτε τά ἀκόλουθα: «Ἀπαλλαγῆτε ἀπό τούς περισπασμούς καί μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός»[5].
Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Τεχνίτης Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν.
Σ’ Αὐτόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, ἡ Προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
[1](Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
[2](Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
[3](Γαλάτ.5,25)
[4](Α’ Κορινθ. 2, 7)
[5](Ψαλμ.45,11)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ
(Κυριακή Ε΄ Νηστειών)
Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).
Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.
Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.
Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».
Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;
Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;
Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς. Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν». Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».
Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;
Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.
Ζεις μήπως ενάρετα;
Μην επαίρεσαι.
Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!
π. Δημητρίου Μπόκου
(Κυριακή Ε΄ Νηστειών)
Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).
Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.
Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.
Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».
Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;
Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;
Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς. Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν». Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».
Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;
Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.
Ζεις μήπως ενάρετα;
Μην επαίρεσαι.
Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!
π. Δημητρίου Μπόκου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Η ενσάρκωση της μετάνοιας
Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας. Να βιώσει την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία ταυτίζεται με την ανάκτηση της αυθεντικής του φύσεως, από τη φθορά και την αμαρτία, «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13). Η προπαρασκευή μας για τον εορτασμό του Πάσχα είναι ταυτόσημη με την πνευματική μας προαγωγή και ωρίμανση, ώστε να καταστούμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού (του Θεού)» (Ρωμ.8,29). Ολόκληρο το πνευματικό κλίμα, οι ιερές ακολουθίες, τα τιμώμενα πρόσωπα και οι μνήμες γεγονότων είναι ένα συνεχές και κραυγαλέο κάλεσμα να έρθουμε «εις εαυτόν» (Λουκ.15,17).
Την ιερή αυτή περίοδο προβάλλονται ιδιαιτέρως ορισμένα ιερά πρόσωπα της Εκκλησίας μας, τα οποία διέπρεψαν στην αρετή, ως ζωντανά παραδείγματα για τους πιστούς. Ένα τέτοιο από αυτά τα ιερά πρόσωπα είναι και η αγία Μαρία την Αιγυπτία, η οποία κατέστη συνώνυμη με τη συντριβή και τη μετάνοια και που τιμάται την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών.
Προβάλλεται από την Εκκλησία μας ως λαμπρό παράδειγμα μεταστροφής αμαρτωλού ανθρώπου, αφού με την αποφασιστική της μετάνοια και τον πνευματικό της αγώνα έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Προβάλλεται ως πρότυπο στους πιστούς για να καταλάβουν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τόσο η αμαρτία, όσο μεγάλη και αν είναι, αλλά η εμμονή στην αμαρτία, η αμετανοησία, την οποία η Εκκλησία μας χαρακτηρίζει ως βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος (Μάρκ.3,29)!
Το ιερό συναξάρι της αναφέρει πως έζησε τον 6ο μ.Χ αιώνα. Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ασκούσε το επαίσχυντο επάγγελμα της πορνείας από τα δώδεκα κιόλας χρόνια της. Ήταν δε τόσο πωρωμένη στην αμαρτία ώστε ο επαγγελματισμός είχε δευτερεύουσα σημασία. Ασκούσε την πορνεία κυρίως για ηδονιστική απόλαυση, σε τέτοια ηθική κατάπτωση είχε περιέλθει!
Αναζητούσε συνεχώς πορνικούς πελάτες στα μεγάλα λιμάνια και τις πολυπληθείς πόλεις. Κάποτε πληροφορήθηκε πως στην Ιερουσαλήμ συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος. Σκέφτηκε πως αν μετέβαινε εκεί θα έβρισκε πελάτες. Έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Βρήκε κάποιο πλοίο, πλήρωσε το ναύλο με το κορμί της και έφτασε στην Ιερουσαλήμ και οδηγήθηκε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως. Επιχείρησε να εισέλθει στον ιερό αυτό χώρο, μήπως και έβρισκε εκεί εραστές. Μέχρι εκεί είχε φτάσει ο πορνικός της παραλογισμός.
Όμως μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε να εισέλθει στο ναό. Όσο και αν προσπαθούσε δε μπορούσε να μπει. Τέσσερις φορές απωθήθηκε μυστηριωδώς. Απόρησε και άρχισε για πρώτη φορά στη ζωή της να προβληματίζεται. Μια μυστική φωνή ακούστηκε στην ψυχή της, η οποία ξύπνησε τη ναρκωμένη από την αμαρτία συνείδησή της. Κατάλαβε πως αυτό που επιχειρούσε ήταν φρικτή ιεροσυλία και ανείπωτη ασέβεια. Προσπαθούσε να βεβηλώσει τον άγιο τόπο, που σταυρώθηκε, τάφηκε και ανέστη ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Καυτά δάκρυα μετάνοιας άρχισαν να κυλούν από τα λάγνα μάτια της. Είναι ολοφάνερο πως εκεί την οδήγησε η θεία πρόνοια να σωθεί, διότι η ψυχή της, παρ’ όλη την πώρωσή της, ήταν δεκτική στη μετάνοια και τη σωτηρία. Εν ριπή οφθαλμού άλλαξε γνώμη. Ήθελε να εισέλθει στο ναό, όχι πια να συναντήσει πορνικούς εραστές, αλλά για να συναντήσει το Νυμφίο της ταλαίπωρης και βασανισμένης ψυχής της, το Σωτήρα Χριστό. Παρακαλούσε να παραμερισθεί το αόρατο εμπόδιο και να μπει, να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου. Έτσι και έγινε. Ο Θεός της επέτρεψε να μπει και να προσκυνήσει.
Αυτή ήταν μια νέα αφετηρία για τη ζωή της. Έφυγε ευθείς για την έρημο της Ιουδαίας. Πέταξε τα προκλητικά πολυτελή ενδύματα και ντύθηκε τραχύ ασκητικό σάκο. Απαρνήθηκε τις απολαύσεις της ζωής και ακολούθησε το βίο της άσκησης. Κατόρθωσε να ανέλθει σε ύψη αγιότητας. Το πρώην αμαρτωλό σαρκίο της έγινε πλέον θεοφόρο σκήνωμα, κατοικητήριο του Θεού.
Ο διάβολος μεταχειρίζεται μύριους τρόπους να παρασύρει και να κρατήσει τους αμαρτωλούς στην αμαρτία. Ο πιο ύπουλος τρόπος και η πιο δόλια παγίδα είναι η μη συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας από τους «πεποιθότας εφ’ εαυτοίς ότι εισί δίκαιοι» (Λουκ. 18, 9). Ο πονηρός προκαλεί πνευματική αφασία στον αμαρτωλό, ώστε να μην έχει τη συναίσθηση της αμαρτίας και κατά συνέπεια να μην αισθάνεται την ανάγκη της μετάνοιας. Εκτός από τα φτηνά δέλεαρ του κόσμου για να μας παρασύρει στην αμαρτία, μεταχειρίζεται και τον δοκιμασμένο τρόπο της απογοήτευσης, υποβάλλοντας στον αμαρτωλό ότι η αμαρτία του είναι τόσο μεγάλη που δεν παίρνει μετάνοια. Η Εκκλησία μας όμως διατρανώνει το κάλεσμά Της σε κάθε άνθρωπο, με το στόμα του ιερού Χρυσοστόμου, πως «Όσον σπινθήρ προς πέλαγος, τοσούτον κακία προς την του Θεού φιλανθρωπίαν» ( Ε.Π. Migne 49, 336-337).
Η μετάνοια αποτελεί κορυφαίο κεφάλαιο της χριστιανικής μας πίστεως, διότι μέσα στην Εκκλησία έχει τη δυνατότητα ο πιστός να μετανοήσει και να επανέρθει στην «κατά φύσιν» ζωή του. Αποτελεί κατά τους Πατέρες τη διαρκή ανανέωση του χαρίσματος, που λαμβάνει ο νεοφώτιστος κατά το άγιο Βάπτισμα, να ανήκει ψυχοσωματικά στο μυστικό σώμα του Χριστού και να έχει τη δυνατότητα της σωτηρίας δια του Χριστού. Είναι η θεία διαδικασία η οποία μεταμορφώνει οντολογικά τον άνθρωπο σε νέα ύπαρξη.
Αναφέρονται άπειρα παραδείγματα από την ιστορία της Εκκλησίας μας όπου άνθρωποι απόλυτα αμαρτωλοί, μεταφέροντας στο είναι τους φρικτά εγκλήματα και βορβόρους ηθικών παρεκτροπών, μεταβλήθηκαν σε χαρισματικές και αγίες προσωπικότητες, προκαλώντας συχνά τα ειρωνικά σχόλια των εκτός της Εκκλησίας επικροτών Της. Όμως αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο, να ανασέρνει από τους δυσώδεις βόθρους της αμαρτίας πεσόντα ανθρώπινα πρόσωπα, να τα καθαρίζει από τους ψυχοσωματικούς των ρίπους και να τα καθιστά φωτεινές προσωπικότητες, αντάξιες της αξίας τους ως εικόνες του Θεού! Αυτό είναι το άφθαστο μεγαλείο της ειλικρινούς μετάνοιας. Αυτή είναι η αήττητη δύναμη, η οποία απορρέει από την προσωπική συντριβή και τη μεταστροφή και η οποία εξυψώνει τον άνθρωπο στη σφαίρα της θεώσεως.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι κρουνοί του θείου ελέους και της φιλανθρωπίας είναι ακένωτοι. Φτάνει να πάρουμε τη μεγάλη και συνάμα σωτήρια απόφαση να ανορθωθούμε από το βρώμικο δεσμωτήριο της αμαρτίας, όπου βρισκόμαστε δεμένοι, επειδή το θέλουμε εμείς! Το κλειδί των χειροπεδών μας το κρατάμε εμείς, όπως κρατάμε και το κλειδί της Βασιλείας του Θεού, που είναι η μετάνοιά μας! Ο μετανοών ληστής, ο πρώτος ένοικος του Παραδείσου, μπήκε σ’ αυτόν, «βαλών κλείδα το μνήσθητί μου»! Η άγια Μαρία η Αιγυπτία είναι ζωντανό παράδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας, η οποία δείχνει το δρόμο της μεταμέλειας σε κάθε πιστό. Αποδεικνύει περίτρανα πως ο κάθε άνθρωπος, όσο αμαρτωλός και αν είναι, είναι καλεσμένος για σωτηρία, φτάνει να μετανοήσει ειλικρινά. Αυτό είναι το μεγαλείο και η ειδοποιός διαφορά του Χριστιανισμού από τα άλλα θρησκεύματα. Γι’ αυτό και η σεπτή και αγία μορφή της αγίας Μαρίας προβάλλεται και τιμάται αυτή την κατ’ εξοχήν περίοδο της μετάνοιας από την Εκκλησία μας.
ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας. Να βιώσει την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία ταυτίζεται με την ανάκτηση της αυθεντικής του φύσεως, από τη φθορά και την αμαρτία, «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13). Η προπαρασκευή μας για τον εορτασμό του Πάσχα είναι ταυτόσημη με την πνευματική μας προαγωγή και ωρίμανση, ώστε να καταστούμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού (του Θεού)» (Ρωμ.8,29). Ολόκληρο το πνευματικό κλίμα, οι ιερές ακολουθίες, τα τιμώμενα πρόσωπα και οι μνήμες γεγονότων είναι ένα συνεχές και κραυγαλέο κάλεσμα να έρθουμε «εις εαυτόν» (Λουκ.15,17).
Την ιερή αυτή περίοδο προβάλλονται ιδιαιτέρως ορισμένα ιερά πρόσωπα της Εκκλησίας μας, τα οποία διέπρεψαν στην αρετή, ως ζωντανά παραδείγματα για τους πιστούς. Ένα τέτοιο από αυτά τα ιερά πρόσωπα είναι και η αγία Μαρία την Αιγυπτία, η οποία κατέστη συνώνυμη με τη συντριβή και τη μετάνοια και που τιμάται την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών.
Προβάλλεται από την Εκκλησία μας ως λαμπρό παράδειγμα μεταστροφής αμαρτωλού ανθρώπου, αφού με την αποφασιστική της μετάνοια και τον πνευματικό της αγώνα έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Προβάλλεται ως πρότυπο στους πιστούς για να καταλάβουν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τόσο η αμαρτία, όσο μεγάλη και αν είναι, αλλά η εμμονή στην αμαρτία, η αμετανοησία, την οποία η Εκκλησία μας χαρακτηρίζει ως βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος (Μάρκ.3,29)!
Το ιερό συναξάρι της αναφέρει πως έζησε τον 6ο μ.Χ αιώνα. Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ασκούσε το επαίσχυντο επάγγελμα της πορνείας από τα δώδεκα κιόλας χρόνια της. Ήταν δε τόσο πωρωμένη στην αμαρτία ώστε ο επαγγελματισμός είχε δευτερεύουσα σημασία. Ασκούσε την πορνεία κυρίως για ηδονιστική απόλαυση, σε τέτοια ηθική κατάπτωση είχε περιέλθει!
Αναζητούσε συνεχώς πορνικούς πελάτες στα μεγάλα λιμάνια και τις πολυπληθείς πόλεις. Κάποτε πληροφορήθηκε πως στην Ιερουσαλήμ συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος. Σκέφτηκε πως αν μετέβαινε εκεί θα έβρισκε πελάτες. Έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Βρήκε κάποιο πλοίο, πλήρωσε το ναύλο με το κορμί της και έφτασε στην Ιερουσαλήμ και οδηγήθηκε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως. Επιχείρησε να εισέλθει στον ιερό αυτό χώρο, μήπως και έβρισκε εκεί εραστές. Μέχρι εκεί είχε φτάσει ο πορνικός της παραλογισμός.
Όμως μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε να εισέλθει στο ναό. Όσο και αν προσπαθούσε δε μπορούσε να μπει. Τέσσερις φορές απωθήθηκε μυστηριωδώς. Απόρησε και άρχισε για πρώτη φορά στη ζωή της να προβληματίζεται. Μια μυστική φωνή ακούστηκε στην ψυχή της, η οποία ξύπνησε τη ναρκωμένη από την αμαρτία συνείδησή της. Κατάλαβε πως αυτό που επιχειρούσε ήταν φρικτή ιεροσυλία και ανείπωτη ασέβεια. Προσπαθούσε να βεβηλώσει τον άγιο τόπο, που σταυρώθηκε, τάφηκε και ανέστη ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Καυτά δάκρυα μετάνοιας άρχισαν να κυλούν από τα λάγνα μάτια της. Είναι ολοφάνερο πως εκεί την οδήγησε η θεία πρόνοια να σωθεί, διότι η ψυχή της, παρ’ όλη την πώρωσή της, ήταν δεκτική στη μετάνοια και τη σωτηρία. Εν ριπή οφθαλμού άλλαξε γνώμη. Ήθελε να εισέλθει στο ναό, όχι πια να συναντήσει πορνικούς εραστές, αλλά για να συναντήσει το Νυμφίο της ταλαίπωρης και βασανισμένης ψυχής της, το Σωτήρα Χριστό. Παρακαλούσε να παραμερισθεί το αόρατο εμπόδιο και να μπει, να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου. Έτσι και έγινε. Ο Θεός της επέτρεψε να μπει και να προσκυνήσει.
Αυτή ήταν μια νέα αφετηρία για τη ζωή της. Έφυγε ευθείς για την έρημο της Ιουδαίας. Πέταξε τα προκλητικά πολυτελή ενδύματα και ντύθηκε τραχύ ασκητικό σάκο. Απαρνήθηκε τις απολαύσεις της ζωής και ακολούθησε το βίο της άσκησης. Κατόρθωσε να ανέλθει σε ύψη αγιότητας. Το πρώην αμαρτωλό σαρκίο της έγινε πλέον θεοφόρο σκήνωμα, κατοικητήριο του Θεού.
Ο διάβολος μεταχειρίζεται μύριους τρόπους να παρασύρει και να κρατήσει τους αμαρτωλούς στην αμαρτία. Ο πιο ύπουλος τρόπος και η πιο δόλια παγίδα είναι η μη συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας από τους «πεποιθότας εφ’ εαυτοίς ότι εισί δίκαιοι» (Λουκ. 18, 9). Ο πονηρός προκαλεί πνευματική αφασία στον αμαρτωλό, ώστε να μην έχει τη συναίσθηση της αμαρτίας και κατά συνέπεια να μην αισθάνεται την ανάγκη της μετάνοιας. Εκτός από τα φτηνά δέλεαρ του κόσμου για να μας παρασύρει στην αμαρτία, μεταχειρίζεται και τον δοκιμασμένο τρόπο της απογοήτευσης, υποβάλλοντας στον αμαρτωλό ότι η αμαρτία του είναι τόσο μεγάλη που δεν παίρνει μετάνοια. Η Εκκλησία μας όμως διατρανώνει το κάλεσμά Της σε κάθε άνθρωπο, με το στόμα του ιερού Χρυσοστόμου, πως «Όσον σπινθήρ προς πέλαγος, τοσούτον κακία προς την του Θεού φιλανθρωπίαν» ( Ε.Π. Migne 49, 336-337).
Η μετάνοια αποτελεί κορυφαίο κεφάλαιο της χριστιανικής μας πίστεως, διότι μέσα στην Εκκλησία έχει τη δυνατότητα ο πιστός να μετανοήσει και να επανέρθει στην «κατά φύσιν» ζωή του. Αποτελεί κατά τους Πατέρες τη διαρκή ανανέωση του χαρίσματος, που λαμβάνει ο νεοφώτιστος κατά το άγιο Βάπτισμα, να ανήκει ψυχοσωματικά στο μυστικό σώμα του Χριστού και να έχει τη δυνατότητα της σωτηρίας δια του Χριστού. Είναι η θεία διαδικασία η οποία μεταμορφώνει οντολογικά τον άνθρωπο σε νέα ύπαρξη.
Αναφέρονται άπειρα παραδείγματα από την ιστορία της Εκκλησίας μας όπου άνθρωποι απόλυτα αμαρτωλοί, μεταφέροντας στο είναι τους φρικτά εγκλήματα και βορβόρους ηθικών παρεκτροπών, μεταβλήθηκαν σε χαρισματικές και αγίες προσωπικότητες, προκαλώντας συχνά τα ειρωνικά σχόλια των εκτός της Εκκλησίας επικροτών Της. Όμως αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο, να ανασέρνει από τους δυσώδεις βόθρους της αμαρτίας πεσόντα ανθρώπινα πρόσωπα, να τα καθαρίζει από τους ψυχοσωματικούς των ρίπους και να τα καθιστά φωτεινές προσωπικότητες, αντάξιες της αξίας τους ως εικόνες του Θεού! Αυτό είναι το άφθαστο μεγαλείο της ειλικρινούς μετάνοιας. Αυτή είναι η αήττητη δύναμη, η οποία απορρέει από την προσωπική συντριβή και τη μεταστροφή και η οποία εξυψώνει τον άνθρωπο στη σφαίρα της θεώσεως.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι κρουνοί του θείου ελέους και της φιλανθρωπίας είναι ακένωτοι. Φτάνει να πάρουμε τη μεγάλη και συνάμα σωτήρια απόφαση να ανορθωθούμε από το βρώμικο δεσμωτήριο της αμαρτίας, όπου βρισκόμαστε δεμένοι, επειδή το θέλουμε εμείς! Το κλειδί των χειροπεδών μας το κρατάμε εμείς, όπως κρατάμε και το κλειδί της Βασιλείας του Θεού, που είναι η μετάνοιά μας! Ο μετανοών ληστής, ο πρώτος ένοικος του Παραδείσου, μπήκε σ’ αυτόν, «βαλών κλείδα το μνήσθητί μου»! Η άγια Μαρία η Αιγυπτία είναι ζωντανό παράδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας, η οποία δείχνει το δρόμο της μεταμέλειας σε κάθε πιστό. Αποδεικνύει περίτρανα πως ο κάθε άνθρωπος, όσο αμαρτωλός και αν είναι, είναι καλεσμένος για σωτηρία, φτάνει να μετανοήσει ειλικρινά. Αυτό είναι το μεγαλείο και η ειδοποιός διαφορά του Χριστιανισμού από τα άλλα θρησκεύματα. Γι’ αυτό και η σεπτή και αγία μορφή της αγίας Μαρίας προβάλλεται και τιμάται αυτή την κατ’ εξοχήν περίοδο της μετάνοιας από την Εκκλησία μας.
ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (29 Μαρτίου) … Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Διαδόχου της Φωτικής…!!!
Τον Άγιο Διάδοχο, δεν τον αναφέρουν οι Συναξαριστές!
Συναντάται στον Λαυριωτικό Κώδικα Δ 34 φ. 68α, μαζί με τον Πρεσβύτερο Μάρκο, τον Μεγάλο Ασκητή (5 Μαρτίου), όπου υπάρχει και κοινός Κανόνας των δύο Αγίων μη ολοκληρωμένος.
Ο Άγιος Διάδοχος, Επίσκοπος Φωτικής της Παλαιάς Ηπείρου, έζησε τον 5ο αι. μ.Χ. και είχε το χάρισμα της ευγλωττίας, αλλά και της συναρπαστικής συγγραφής.
«Τα Εκατό Γνωστικά Ασκητικά Κεφάλαια» πού έγραψε, διαβάζονταν με απληστία από τους Μοναχούς.
Επίσης έγραψε και άλλα, όπως την «Όραση» και «Λόγος στην Ανάληψη του Κυρίου»!
Στα «Εκατό Γνωστικά Κεφάλαια», στο Προοίμιο του βιβλίου του, ο Άγιος Διάδοχος εκθέτει τους «Δέκα Όρους», που είναι κατά κάποιο τρόπο τα κύρια σημεία του βιβλίου και θα μπορούσαμε κατ' επέκταση να ισχυρισθούμε ότι είναι οι Δέκα Όροι της Πνευματικής Ζωής!
Συγκεκριμένα, γράφει:
«Πρώτος όρος της Πίστεως: Έννοια περί Θεού απαθής.
Δεύτερος όρος της Ελπίδος: Εκδημία του νου εν αγάπη προς τα ελπιζόμενα.
Τρίτος όρος της Υπομονής: Τον αόρατον ως ορατόν ορώντα τοις της διανοίας οφθαλμοίς αδιαλείπτως καρτερείν.
Τέταρτος όρος της Αφιλαργυρίας: Ούτω θέλειν, το μη έχειν ως θέλειν τις, το έχειν.
Πέμπτος όρος της Επιγνώσεως: Αγνοείν εαυτόν εν τω εκστήναι τον Θεόν.
Έκτος όρος της Ταπεινοφροσύνης: Λήθη των κατορθουμένων Προσευχής.
Έβδομος όρος της Αοργησίας: Επιθυμία πολλή του Μη οργίζεσθαι.
Όγδοος όρος της Αγνείας: Αίσθησις αεί κεκολλημένη Θεώ.
Ένατος όρος της Αγάπης: Αύξησις φιλίας προς τους υβρίζοντας.
Δέκατος όρος της Τελείας Αλλοιώσεως: Εν τρυφή Θεού χαράν ηγείσθαι το στυγνόν του θανάτου»…!!!
Τον Άγιο Διάδοχο, δεν τον αναφέρουν οι Συναξαριστές!
Συναντάται στον Λαυριωτικό Κώδικα Δ 34 φ. 68α, μαζί με τον Πρεσβύτερο Μάρκο, τον Μεγάλο Ασκητή (5 Μαρτίου), όπου υπάρχει και κοινός Κανόνας των δύο Αγίων μη ολοκληρωμένος.
Ο Άγιος Διάδοχος, Επίσκοπος Φωτικής της Παλαιάς Ηπείρου, έζησε τον 5ο αι. μ.Χ. και είχε το χάρισμα της ευγλωττίας, αλλά και της συναρπαστικής συγγραφής.
«Τα Εκατό Γνωστικά Ασκητικά Κεφάλαια» πού έγραψε, διαβάζονταν με απληστία από τους Μοναχούς.
Επίσης έγραψε και άλλα, όπως την «Όραση» και «Λόγος στην Ανάληψη του Κυρίου»!
Στα «Εκατό Γνωστικά Κεφάλαια», στο Προοίμιο του βιβλίου του, ο Άγιος Διάδοχος εκθέτει τους «Δέκα Όρους», που είναι κατά κάποιο τρόπο τα κύρια σημεία του βιβλίου και θα μπορούσαμε κατ' επέκταση να ισχυρισθούμε ότι είναι οι Δέκα Όροι της Πνευματικής Ζωής!
Συγκεκριμένα, γράφει:
«Πρώτος όρος της Πίστεως: Έννοια περί Θεού απαθής.
Δεύτερος όρος της Ελπίδος: Εκδημία του νου εν αγάπη προς τα ελπιζόμενα.
Τρίτος όρος της Υπομονής: Τον αόρατον ως ορατόν ορώντα τοις της διανοίας οφθαλμοίς αδιαλείπτως καρτερείν.
Τέταρτος όρος της Αφιλαργυρίας: Ούτω θέλειν, το μη έχειν ως θέλειν τις, το έχειν.
Πέμπτος όρος της Επιγνώσεως: Αγνοείν εαυτόν εν τω εκστήναι τον Θεόν.
Έκτος όρος της Ταπεινοφροσύνης: Λήθη των κατορθουμένων Προσευχής.
Έβδομος όρος της Αοργησίας: Επιθυμία πολλή του Μη οργίζεσθαι.
Όγδοος όρος της Αγνείας: Αίσθησις αεί κεκολλημένη Θεώ.
Ένατος όρος της Αγάπης: Αύξησις φιλίας προς τους υβρίζοντας.
Δέκατος όρος της Τελείας Αλλοιώσεως: Εν τρυφή Θεού χαράν ηγείσθαι το στυγνόν του θανάτου»…!!!
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μεγάλη ευλογία χτες, που είδαμε από κοντά τον Πατέρα Ιουστίνο και μας έδωσε την ευχή του. Βρίσκεται στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό για λίγο. Ο Γέροντας Ιουστίνος είναι ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Φρέατος του Ιακώβ στη Σαμάρεια της Δυτικής Όχθης, ένας γνωστός Αγιοταφίτης ιερομόναχος που αγωνίζεται για τη διατήρηση του προσκυνήματος. Είναι γνωστός για την ανδρεία του, υπερασπιζόμενος το μοναστήρι 4.000 ετών από επιθέσεις εξτρεμιστών (Μουσουλμάνων και φανατικών Εβραίων), ενώ έχει επιζήσει από απόπειρα δολοφονίας το 2016. Αναφέρεται συχνά ως "Πατέρας των φτωχών" λόγω της φιλανθρωπικής του δράσης και της παρουσίας του στην περιοχή.
Στο Μοναστήρι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος βρίσκεται το Φρέαρ του Ιακώβ, η στάμνα της Αγίας Φωτεινής και βέβαια το Ιερό Σκήνωμα του Αγίου Φιλουμένου, που φανατικοί Εβραίοι τον κατακρεούργησαν ζωντανό χτυπώντας τον με τσεκούρια μέχρι θανάτου.
Μας ειπε ο Πατέρας Ιουστίνος κάποια στιγμή μέσα στα πολλά ωφέλιμα που ακούσαμε : Ο Χριστός είχε κοντά του 4 είδη μαθητών: Αυτόν που Τον αγάπησε πολύ, τον Ιωάννη, αυτόν που Τον αρνήθηκε, τον Πέτρο, αυτόν που ήταν ολιγόπιστος, τον Θωμά και τέλος αυτόν που Τον πρόδωσε, τον Ιούδα.
Στο Μοναστήρι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος βρίσκεται το Φρέαρ του Ιακώβ, η στάμνα της Αγίας Φωτεινής και βέβαια το Ιερό Σκήνωμα του Αγίου Φιλουμένου, που φανατικοί Εβραίοι τον κατακρεούργησαν ζωντανό χτυπώντας τον με τσεκούρια μέχρι θανάτου.
Μας ειπε ο Πατέρας Ιουστίνος κάποια στιγμή μέσα στα πολλά ωφέλιμα που ακούσαμε : Ο Χριστός είχε κοντά του 4 είδη μαθητών: Αυτόν που Τον αγάπησε πολύ, τον Ιωάννη, αυτόν που Τον αρνήθηκε, τον Πέτρο, αυτόν που ήταν ολιγόπιστος, τον Θωμά και τέλος αυτόν που Τον πρόδωσε, τον Ιούδα.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το παράδειγμα της Οσ.Μαριας της Αιγυπτιας μας ενισχύει και μας δίνει ελπίδα. Και αυτή έπεσε και λεηλατηθηκε από τους δαίμονες ληστές,αλλά λυτρωθηκε με τη δυναμη του Σταυρου και την ανίκητη δύναμη της Παναγίας.
Περι του βίου της Οσ.Μαριας της Αιγυπτιας.
Οσ.Πετρωνιος Τανασε.
Περι του βίου της Οσ.Μαριας της Αιγυπτιας.
Οσ.Πετρωνιος Τανασε.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το «Άκτιστο Φως» της Αναστάσεως – Μια συγκλονιστική εμπειρία του π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.
«Την ώρα που ο ιερέας βγαίνει στην Ωραία Πύλη και ψάλλει το "Δεύτε λάβετε Φως", δεν μεταδίδει απλώς μια φλόγα κεριού... Μεταδίδει την ίδια τη Ζωή!»
Μέσα από το εμβληματικό του βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», ο π. Στέφανος μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει στο πνευματικό επίπεδο εκείνη την αγία νύχτα:
Πολλοί ευλαβείς λειτουργοί και απλοί πιστοί με καθαρή καρδιά, αξιώθηκαν να δουν το φως πάνω στην Αγία Τράπεζα να αλλάζει. Γίνεται ένα απόκοσμο, γαλαζωπό ή λευκοπύρινο φως που δεν κάνει σκιές, δεν καίει, αλλά «δροσίζει» και πλημμυρίζει την ψυχή με μια ανέκφραστη ειρήνη.
Ο π. Στέφανος διηγείται την ιστορία ενός ταπεινού ανθρώπου που έβλεπε το Άκτιστο Φως να εκτοξεύεται από την λαμπάδα του ιερέα και να ακουμπά τα μέτωπα των πιστών. Όμως, σε όσους κρατούσαν μέσα τους κακία, μίσος ή εγωισμό, το Φως «γλιστρούσε» και έφευγε, μένοντας μόνο ως μια απλή φλόγα εξωτερικα
Για τον π. Στέφανο, το ζητούμενο δεν είναι να δούμε το Φως με τα μάτια μας, αλλά να γίνει «αλλοίωση» μέσα μας. Αν βγούμε από την εκκλησία και αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, τότε η Ανάσταση έχει συντελεστεί στην καρδιά μας!
Το μήνυμα είναι σαφές - Μην αφήσετε το Πάσχα να περάσει μόνο με το αρνί και τη μαγειρίτσα. Αυτά είναι για το σώμα. Το Πάσχα είναι για να αναστηθεί η ελπίδα και η αγάπη μέσα μας.
«Χριστός Ανέστη! Η χαρά μας είναι ο Αναστάς Κύριος!»
«Αν μπορούσαμε να δούμε τι συμβαίνει το βράδυ της Αναστάσεως, θα πέφταμε κάτω από τη λάμψη. Ο Χριστός βγαίνει από τον τάφο όχι μόνο για τον Εαυτό Του, αλλά για να βγάλει εμάς από τους τάφους των παθών μας
«Την ώρα που ο ιερέας βγαίνει στην Ωραία Πύλη και ψάλλει το "Δεύτε λάβετε Φως", δεν μεταδίδει απλώς μια φλόγα κεριού... Μεταδίδει την ίδια τη Ζωή!»
Μέσα από το εμβληματικό του βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», ο π. Στέφανος μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει στο πνευματικό επίπεδο εκείνη την αγία νύχτα:
Πολλοί ευλαβείς λειτουργοί και απλοί πιστοί με καθαρή καρδιά, αξιώθηκαν να δουν το φως πάνω στην Αγία Τράπεζα να αλλάζει. Γίνεται ένα απόκοσμο, γαλαζωπό ή λευκοπύρινο φως που δεν κάνει σκιές, δεν καίει, αλλά «δροσίζει» και πλημμυρίζει την ψυχή με μια ανέκφραστη ειρήνη.
Ο π. Στέφανος διηγείται την ιστορία ενός ταπεινού ανθρώπου που έβλεπε το Άκτιστο Φως να εκτοξεύεται από την λαμπάδα του ιερέα και να ακουμπά τα μέτωπα των πιστών. Όμως, σε όσους κρατούσαν μέσα τους κακία, μίσος ή εγωισμό, το Φως «γλιστρούσε» και έφευγε, μένοντας μόνο ως μια απλή φλόγα εξωτερικα
Για τον π. Στέφανο, το ζητούμενο δεν είναι να δούμε το Φως με τα μάτια μας, αλλά να γίνει «αλλοίωση» μέσα μας. Αν βγούμε από την εκκλησία και αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, τότε η Ανάσταση έχει συντελεστεί στην καρδιά μας!
Το μήνυμα είναι σαφές - Μην αφήσετε το Πάσχα να περάσει μόνο με το αρνί και τη μαγειρίτσα. Αυτά είναι για το σώμα. Το Πάσχα είναι για να αναστηθεί η ελπίδα και η αγάπη μέσα μας.
«Χριστός Ανέστη! Η χαρά μας είναι ο Αναστάς Κύριος!»
«Αν μπορούσαμε να δούμε τι συμβαίνει το βράδυ της Αναστάσεως, θα πέφταμε κάτω από τη λάμψη. Ο Χριστός βγαίνει από τον τάφο όχι μόνο για τον Εαυτό Του, αλλά για να βγάλει εμάς από τους τάφους των παθών μας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51662
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Είπε ένας γέροντας: Να μη θυμάστε με λύπη το κακό που σας προξένησε ο αδελφός σας, για να μη θυμηθεί και ο Κύριος τις δικές σας αμαρτίες για τις οποίες σας συγχώρεσε.
Δυστυχώς, πολλές φορές αδελφοί μου πέφτουμε σ' αυτήν την παγίδα της εγωπάθειάς μας. Θυμόμαστε το κακό του αδελφού μας, θυμόμαστε την αστοχία του, την αμαρτία του προς το πρόσωπό μας. Σίγουρα το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει έναν αντίκτυπο στην ζωή μας, η λύπη όμως που νιώθουμε για το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει τελικά μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Δηλαδή δεν είναι το κακό του άλλου που τόσο πολύ μας επηρεάζει την ζωή, αλλά η εμμονή μας να θυμόμαστε αυτό το κακό.
Το αποτέλεσμα είναι η λύπη μας να μεταλλάσσεται σε μίσος, εμπάθεια και εκδικητικότητα. Κι έτσι ενώ ο αδελφός μας αμάρτησε σε εμάς μία φορά, εμείς να αμαρτάνουμε συνεχώς προς αυτόν είτε με λογισμούς, είτε με την συμπεριφορά μας και τις πράξεις μας.
Αμάρτησε ο αδελφός σου;
Σου προξένησε κάποιο κακό;
Μην μείνεις στην ενθύμησή του.
Μην αρχίζεις να το αναλύεις.
Άσε την λύπη σου, άσε την έκπληξή σου γι' αυτό που σου έκανε, άσε την απογοήτευσή σου και δείξε έλεος.
Θυμήσου και μιμήσου την ανεξικακία του Κυρίου μας.
Έτσι μόνο θα ειρηνεύσεις αλλά και θα νικήσεις το κακό.
Έτσι θα προοδεύσεις πνευματικά και θα μπορείς με παρρησία να προσεύχεσαι λέγοντας στο Πάτερ ημών, το...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Διότι αλλιώς πως θα ζητούμε έλεος και συγχώρεση των αμαρτιών μας και σβήσιμο των οφειλών μας, όταν εμείς δεν συγχωρούμε, δεν ελεούμε, δεν θέλουμε να σβήσουμε τις οφειλές των άλλων;
Οι αστοχίες του αδελφού σου μπορεί να γίνουν αιτία να χάσεις εσύ την σωτηρία, διότι ενώ ο αδελφός σου μπορεί να μετανόησε και να σωθεί, εσύ μπορεί να μείνεις στην ενθύμηση της αμαρτίας του και να μην τον συγχωρέσεις αλλά αντιθέτως να τον κατακρίνεις, να τον μισήσεις, να θέλεις να τον εκδικηθείς· κι έτσι να δυστυχείς και σε αυτήν την ζωή, μιας και θα εγκλωβιστείς μέσα στην εμπάθειά σου αλλά και τον Παράδεισο να χάσεις, μιας και κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στην Χώρα της Αιώνιας Συγχώρεσης, όταν ο ίδιος δεν έχει συγχωρέσει έστω και έναν αδελφό του.
Σκέψου το λοιπόν.
Δεν συμφέρει να μην συγχωρείς.
Δεν συμφέρει να μένεις στην κακία και στην λύπη.
Δεν σε συμφέρει να βλέπεις τον άλλον με εμπάθεια.
Δείξε έλεος και θα λάβεις έλεος.
Συγχώρα και θα συγχωρεθείς.
Μην αναλύεις εάν ο άλλος έχει μετανοήσει
ή εάν αξίζει την συχώρεσή σου ή έαν σου ζήτησε συγνώμη.
Εσύ συγχώρα τον και χωρίς να έχει παραδεχτεί ο ίδιος το λάθος του.
Αυτό δεν έκανε ο Χριστός; Συγχώρεσε χωρίς οι άνθρωποι να ζητήσουν συγνώμη. Συγχώρεσε χωρίς να κρατούμενα και υπολογισμούς. Συγχώρεσε διότι η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη, η οποία γεννά έλεος και συγκατάβαση, ανεξικακία και συμπόνοια. Μας συμπονά ο Θεός και μας συγχωρεί.
Κάνε λοιπόν κι εσύ το ίδιο, ως φίλος και γνήσιος μαθητής του Χριστού, ο οποίος συγχώρεσε τους σταυρωτές Του και συγχωρεί και όλους εμάς.
Και θα δεις ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο και τρομερό.
Και θα δεις την καρδιά σου να ειρηνεύει.
Και θα δεις την ψυχή σου να φτερουγίζει.
Και θα δεις μέσα σου η Χάρις να ανθίζει.
Πηγη: π. Παύλος Παπαδόπουλος.
Δυστυχώς, πολλές φορές αδελφοί μου πέφτουμε σ' αυτήν την παγίδα της εγωπάθειάς μας. Θυμόμαστε το κακό του αδελφού μας, θυμόμαστε την αστοχία του, την αμαρτία του προς το πρόσωπό μας. Σίγουρα το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει έναν αντίκτυπο στην ζωή μας, η λύπη όμως που νιώθουμε για το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει τελικά μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Δηλαδή δεν είναι το κακό του άλλου που τόσο πολύ μας επηρεάζει την ζωή, αλλά η εμμονή μας να θυμόμαστε αυτό το κακό.
Το αποτέλεσμα είναι η λύπη μας να μεταλλάσσεται σε μίσος, εμπάθεια και εκδικητικότητα. Κι έτσι ενώ ο αδελφός μας αμάρτησε σε εμάς μία φορά, εμείς να αμαρτάνουμε συνεχώς προς αυτόν είτε με λογισμούς, είτε με την συμπεριφορά μας και τις πράξεις μας.
Αμάρτησε ο αδελφός σου;
Σου προξένησε κάποιο κακό;
Μην μείνεις στην ενθύμησή του.
Μην αρχίζεις να το αναλύεις.
Άσε την λύπη σου, άσε την έκπληξή σου γι' αυτό που σου έκανε, άσε την απογοήτευσή σου και δείξε έλεος.
Θυμήσου και μιμήσου την ανεξικακία του Κυρίου μας.
Έτσι μόνο θα ειρηνεύσεις αλλά και θα νικήσεις το κακό.
Έτσι θα προοδεύσεις πνευματικά και θα μπορείς με παρρησία να προσεύχεσαι λέγοντας στο Πάτερ ημών, το...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Διότι αλλιώς πως θα ζητούμε έλεος και συγχώρεση των αμαρτιών μας και σβήσιμο των οφειλών μας, όταν εμείς δεν συγχωρούμε, δεν ελεούμε, δεν θέλουμε να σβήσουμε τις οφειλές των άλλων;
Οι αστοχίες του αδελφού σου μπορεί να γίνουν αιτία να χάσεις εσύ την σωτηρία, διότι ενώ ο αδελφός σου μπορεί να μετανόησε και να σωθεί, εσύ μπορεί να μείνεις στην ενθύμηση της αμαρτίας του και να μην τον συγχωρέσεις αλλά αντιθέτως να τον κατακρίνεις, να τον μισήσεις, να θέλεις να τον εκδικηθείς· κι έτσι να δυστυχείς και σε αυτήν την ζωή, μιας και θα εγκλωβιστείς μέσα στην εμπάθειά σου αλλά και τον Παράδεισο να χάσεις, μιας και κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στην Χώρα της Αιώνιας Συγχώρεσης, όταν ο ίδιος δεν έχει συγχωρέσει έστω και έναν αδελφό του.
Σκέψου το λοιπόν.
Δεν συμφέρει να μην συγχωρείς.
Δεν συμφέρει να μένεις στην κακία και στην λύπη.
Δεν σε συμφέρει να βλέπεις τον άλλον με εμπάθεια.
Δείξε έλεος και θα λάβεις έλεος.
Συγχώρα και θα συγχωρεθείς.
Μην αναλύεις εάν ο άλλος έχει μετανοήσει
ή εάν αξίζει την συχώρεσή σου ή έαν σου ζήτησε συγνώμη.
Εσύ συγχώρα τον και χωρίς να έχει παραδεχτεί ο ίδιος το λάθος του.
Αυτό δεν έκανε ο Χριστός; Συγχώρεσε χωρίς οι άνθρωποι να ζητήσουν συγνώμη. Συγχώρεσε χωρίς να κρατούμενα και υπολογισμούς. Συγχώρεσε διότι η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη, η οποία γεννά έλεος και συγκατάβαση, ανεξικακία και συμπόνοια. Μας συμπονά ο Θεός και μας συγχωρεί.
Κάνε λοιπόν κι εσύ το ίδιο, ως φίλος και γνήσιος μαθητής του Χριστού, ο οποίος συγχώρεσε τους σταυρωτές Του και συγχωρεί και όλους εμάς.
Και θα δεις ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο και τρομερό.
Και θα δεις την καρδιά σου να ειρηνεύει.
Και θα δεις την ψυχή σου να φτερουγίζει.
Και θα δεις μέσα σου η Χάρις να ανθίζει.
Πηγη: π. Παύλος Παπαδόπουλος.