"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οἱ Ἅγιοι δέν εἶναι πανταχοῦ παρόντες ἀλλά κατ’ ἐνέργεια -προσέξτε αὐτό εἶναι τό μεγαλεῖο- εἶναι πανταχοῦ παρόντες. Πῶς; Κατ’ ἐνέργεια. Δηλαδή, ἔχεις ἐδῶ τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί προσεύχεσαι καί ἕνας ναυτικός στόν Εἰρηνικό ὠκεανό και αὐτός ταυτόχρονα ἐκείνη τήν ὥρα προσεύχεται καί κάποιος ἄλλος στήν Ἀμερική ταυτόχρονα. Καί οἱ τρεῖς βοηθιοῦνται! Βοηθιοῦνται, γιατί ἡ ἐνέργεια πού ἔχει ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι πανταχοῦ παροῦσα. Ὁπότε ταυτόχρονα ὁ Ἅγιος βοηθάει παγκοσμίως.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 29 – 11 – 2014)

H ταπεινή προσευχή που φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης…

Ἐρώτηση: Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ Χάρις ἔρχεται σέ κάθε ἄνθρωπο, ἀλλά φεύγει πολύ γρήγορα μέ ἕναν ἐγωιστικό λογισμό. Πόσο διαρκεῖ αὐτό τό διάστημα;

Ἀπάντηση: Μπορεῖ νά εἶναι καί ἕνα δευτερόλεπτο. Ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμᾶς. Εἶναι πολύ γρήγορα τά πράγματα στόν νοῦ μας, γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία στόν νοῦ γίνεται πολύ πιό εὔκολα ἀπό ὅτι στό σῶμα μας. Ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ταπεινωθεῖς καί ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ὑπερηφανευθεῖς καί νά χάσεις τήν Χάρη.

Γι’ αὐτό οἱ πατέρες συμφώνησαν πώς πρέπει συνέχεια νά προσευχόμαστε, γιά νά εἴμαστε σέ ἐγρήγορση, σέ νήψη, σέ μία ταπεινή κατάσταση. Ὅταν κάποιος εἶναι σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση, μετά δέν φοβᾶται, γιατί ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργό μέσα του καί ἔχει αὐτήν τήν ἄνεση, τήν ἁπλωσιά, αὐτό πού ὅλοι ψάχνουμε. Τότε δέν βλέπουμε τόν ἄλλον σάν ἐχθρό. Δυστυχῶς σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βλέπουν τόν ἄλλον ἄνθρωπο σάν ἐχθρό γιατί ὑπάρχει αὐτός ὁ κακός λογισμός, ἡ ὑπερηφάνια, ὁ ἐγωισμός καί ἡ καχυποψία.

Μακάρι νά ἔχουμε ὅλοι αὐτήν τήν ἐγρήγορση, ὥστε νά μένουμε συνεχῶς σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση. Γι’ αὐτό καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς συμβουλεύουν νά λέμε τήν ταπεινή προσευχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”, συνέχεια. Αὐτή ἡ ταπεινή προσευχή φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ μία κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης καί φυλάσσει ἔτσι τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 11 – 1 – 2009)

Παραπονιέσαι πολλές φορές ότι σε πετάνε οι άνθρωποι σαν χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια.
Σε πληγώνουν , δεν σε εκτιμούν , δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και εσύ στεναχωριέσαι. Οφείλουμε να καταλάβουμε κάτι. Μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Ούτε από την μάνα που μας γέννησε διότι και σε αυτήν τη σχέση μπορεί η αγάπη να πάσχει από ιδιοτέλεια και εξαναγκασμό. Το μόνο μας κατάρτι που μπορούμε να κρατηθούμε στις φουρτούνες της ζωής είναι ο Σταυρός του Χριστού. Να πιαστείς από εκεί και μην φοβάσαι. Μην περιμένεις τίποτα από ανθρώπους : γονείς, συγγενείς, φίλους, συνεργάτες. Ελάχιστοι θα δουν και θα εκτιμήσουν την καρδιά και το είναι σου. Οι περισσότεροι θα σε πετάξουν σαν χαρτοπετσέτα στον κάδο των απορριμμάτων της ζωής τους. Αυτές τις χαρτοπετσέτες θα τις πάρει το χέρι του Θεού και θα τις μετατρέψει σε κεντήματα του Παραδείσου. Μην ξεχνάς αδερφέ ότι : Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται (Ματθ, 24:13) και Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι (Ματθ,κ΄16).
Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε μία, δύο, τρεις. Με το κουτάλι κατάπινε τη λάσπη. «Βλέπει ο Θεός», επαναλάμβανε, την ώρα που η λάσπη κατάπεφτε σαν να ξεφορτώνουνε μπουλντόζες και να κλείνουν τους πόρους της ανάσας του.
Μην στεναχωριέσαι λοιπόν αν δεν σε θέλει κανείς, δεν σου φέρονται καλά ή δεν νοιάζεται κανείς για σένα. Το όνομά σου είναι γραμμένο στο βιβλίο της ζωής του Παραδείσου και η φωνή του Χριστού ακούγεται πάντα σε εκείνες τις σκοτεινές στιγμές της μοναξιάς σου «Μα εγώ σε αγαπώ παιδί μου».
Ό,τι και να σου κάνουν εσύ να απαντάς προσευχητικά την τελευταία φράση του Κυρίου επάνω στο Σταυρό «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34).
Nα θυμάσαι να κρατήσεις ανθρώπους στη ζωή σου που θέλουν εσένα και όχι κάτι από σένα, διότι όποιος θέλει κάτι από σένα δεν θέλει πραγματικά εσένα.
Δεν σε αγαπάνε ; Δεν σου μιλάνε; Σε αγαπάει και σου μιλάει ο Θεός. Τι άλλο θέλεις ;
Τόσο απλά….
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

Πολλές φορές μας πιάνει μια αγωνία:
"Τι θα γίνει αν αρρωστήσω;"
Κι αν αρρωστήσεις τι θα γίνει; όλοι αυτοί
που αρρωσταίνουν κάθε μέρα, τι έγινε;
Γιατί φοβάσαι την ασθένεια;
-"Μα θα πεθάνω!"
-Ε, να πεθάνεις! Μια μέρα δεν θα πεθάνεις; Δηλαδή τι νόμιζες, ότι δεν θα πεθάνεις;
Κι ότι εσύ θα είσαι μια εξαίρεση μέσα
στα δισεκατομμύρια του κόσμου τούτου;
Πορεύεσαι αυτόν το δρόμο...
Νίκα το θάνατο!
Μην τον φοβάσαι!
Μην τον κρύβεις μπροστά σου..
Πιάσε το Χριστό που νίκησε το θάνατο
και νίκα το θάνατο! Χτύπα τη φθορά, χτύπα εκείνο το οποίο σε φοβίζει!
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
έχει ένα λόγο περί δειλίας.
Περί της "Ανάνδρου δειλίας", λέει.
Και εμφανίζει τη δειλία σαν μια αρρώστια της ψυχής του ανθρώπου. Κι έτσι είναι η δειλία, πράγματι. Όταν φοβάται ο άνθρωπος, είναι αρρώστια το να φοβάσαι!
Ο δειλός δεν έχει μέρος εις την Βασιλεία του Θεού.
Λέει στην Αποκάλυψη ότι εκεί που έθεσε
ο Θεός τους απίστους κλπ. λέει και τους δειλούς! Αυτός που φοβάται!
Αυτή η άνανδρος δειλία πώς νικάται;
Κατά πρόσωπον, λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Δηλαδή, φοβάσαι το σκοτάδι; να πας μέσα στο σκοτάδι! Να τρέμεις σαν το ψάρι και θα δεις μετά πως θα σου φύγει!
Αλλά δια της πίστεως!
Φοβάσαι την αρρώστια;
Πήγαινε μέσα στα νοσοκομεία!
Πήγαινε εκεί στα νοσοκομεία, άφοβα! Μη φοβάσαι!
Να νικήσεις αυτό που φοβάσαι κατά πρόσωπο!
Ώσπου φεύγεις τη δειλία, αυτή θα σε κυνηγά..
Ώσπου νομίζεις ότι:
"Να μην αγγίξω εδώ γιατί έχει μικρόβια, να μην αγγίξω εκεί γιατί έχει μικρόβια", κάηκες!
Καημένε μου, θα σε κυνηγούν τα μικρόβια ξοπίσω!
Ενώ να σταθείς αντιμέτωπος και να πεις: "Μικρόβια;
Εκεί θα πάω κι εγώ, εκεί που έχει μικρόβια!".
Φοβάσαι να πας κάπου μόνος σου;
Μόνος σου να πας!
Φοβάσαι το άλλο; Αυτό να κάνεις!
Αντιστάσου!
Εκεί, αντιστάσου!
Βέβαια αντιστάσου δια της πίστεως
και της προσευχής!
Έτσι θα νικήσεις!
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού .

Αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει το φως.
Αν όλα είναι κλειστά, από που θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω.
Έτσι και εις τα πνευματικά: Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!
Μη λες «ο Χριστός» αλλά «ο Χριστός μας».
Να είμαστε πρόθυμοι να υποφέρουμε. Να αγαπούμε και την κακοπέραση: λίγο φαγητό, λίγο ύπνο κλπ.
Εγώ πολλά πέρασα. Και πείνασα και έξω στα δέντρα κοιμήθηκα.
Δόξα τω Θεώ για όλα αυτά, λύπη δεν είχα.
Μη φοβηθείς ποτέ, μόνον αγάπα τον Χριστό μας.
Πρέπει να έχουμε κάτι. Όλοι οι Άγιοι μας είχον θλίψεις, πειρασμούς, ασθενείας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που τον έστειλαν και εξορία…
Να προσέχετε. Εγώ φοβάμαι.
Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω.
Αν ένας Παύλος που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού έλεγε, ότι είναι αμαρτωλότερος όλων, πόσον μάλλον ημείς!
Και συμπληρώνει ο Γέροντας: Μη σηκώνεστε από την προσευχή, αν δεν σας έλθουν δάκρυα. Και όταν έρχονται, μη το λέτε, γιατί φεύγει η Χάρις.
Κλείσου στο δωμάτιό σου και θα νοιώσεις μέσα σου διαφορά. Διάβαζε, προσεύχου, θα δεις.
Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου. Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκατάλειψης. ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Σύ μη με εγκατάλειψης. Και νάχης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου.
Όπου και να πας, υπάρχει και το φως, υπάρχει και το σκότος.
Από σένα εξαρτάται τι θα διάλεξης, τι θα ακολουθήσεις. Ότι βλάπτει, μη δίδεις σημασία, ότι ωφελεί πνευματικά, ακολούθησε.
Προσπάθησε, επιμέλεια χρειάζεται και ζήλος. Για ότι βλάπτει, αδιάφορος να είσαι!
Αν δεν πάρουμε απόφασιν θανάτου, το πνευματικόν μέρος δεν εκτελείται.
Απολαύσετε την πνευματική ζωή. Δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο απ’ αυτήν. Ο αγών είναι σκληρός, είναι γλυκείς. Όπως οι στέφανοι. Δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο παράδεισος. Στα πνευματικά, είναι ανοιχτή η καρδία: αγάπη, χαρά. Και να ξέρετε, αν εύκολα αποκτήσετε, εύκολα θα χάσετε. Ενώ αν με δυσκολία, με κόπο και αγώνα αποκτήσετε, δύσκολα θα χάσετε.
Σε κηρύγματα, μη τρέχετε πολύ. Μελετήσατε εις το σπίτι σας. Επιμεληθείτε ολίγον την σιωπή. Εις την προσευχή, με ταπείνωση να πηγαίνετε, να σας λυπηθεί ο Θεός.
Όπως λιώνει το κερί, έτσι να λιώσουν και αι αμαρτίαι σας και να σωθείτε.
Την ώρα που φεύγαμε, και όταν ασπαζόμουν το χέρι του, μου λέγει:
– Κόρη, σαν το κομπολόι που πέφτουν μια – μια οι χάνδρες, έτσι και η Χάρις του Θεού θα πέφτει μέσα σου, αν προσέχεις και αγωνίζεσαι!…
Εκ του βιβλίου της Κας Σωτηρίας Νούση ”Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 – 1966”, Ζ’ έκδοσις, Φεβρουάριος 2010.

Αρχίζει, λοιπόν, αυτή η αγωνία της ψυχής μας τότε!
--Ποίος είσαι;
Τι είσαι συ και με κάνεις και φοβάμαι; σαν να λέγη η ψυχή μου.
Τα λέγω χονδρικώς.
Στην αρχή μας κρύβεται Αυτός — πώς καμιά φορά παίζομε εμείς με κάποιον πίσω από ένα δένδρο και του κλείνομε τα μάτια και του λέμε•
— Ποιος είμαι;
-- Είσαι ο τάδε.
— Όχι! λέγω εγώ.
— Είσαι ο τάδε.
--Όχι!
— Είσαι ο δείνα.
Ναι! Και του ανοίγω τα μάτια και τον αγκαλιάζω.
Κάτι τέτοιο επακριβώς έχομε, ζούμε μέσα εις την ψυχή μας, εις την έκτασι αυτής μας της προσευχής.
Έχομε, λοιπόν, εμείς την αγωνία μας και μας κρύβεται ο Θεός, σαν να μας παίζη.
Και του φωνάζω πάλι με πιο πολύ κτύπο•
— Τι παίζεις μαζί μου; Ποιος είσαι; Πες μου τι γυρεύεις.
Μα, θα μας πή το Πνεύμα•
— Εσύ με φωνάζεις τόσα χρόνια και τώρα μου λες τι γυρεύω;
Αρχίζω πιο πολύ να καταλαβαίνω τι ζητούσα, τι φώναζα, τι γύρευα, γιατί ζω! Λέμε καμιά φορά, «ούτε ξέρομε γιατί ζούμε».
Μα πραγματικά δεν ξέρομε γιατί ζούμε.
Άμα δεν μας το διδάξη ο Θεός, δεν μπορούμε να το καταλάβωμε.
— Ποιος είσαι συ; του λέμε ύστερα.
— Εγώ είμαι ο Θεός!
Αλλά ακόμα μέσα στα πάθη μας, όπως είμαστε, σκύβομε, κοιτάζομε, κάνομε τα μάτια μας έτσι να φύγουν οι τσίμπλες, να καθαρισθούν.
Τα ανοίγομε, τον κοιτάζομε γερά, καλά καλά. Μας πλησιάζει και Αυτός σιγά σιγά.
Καθαρευόμεθα εμείς, καθαρίζει και Εκείνος τον εαυτόν του, τα σύννεφα, τον γνόφο.
Καθαρίζει τον γνόφο μου, τον ανοίγει κάπως, για να γίνη ορατός από ημάς.
Αυτή μας η αγωνία γίνεται πάλι τώρα μία πνευματική απόλαυσις, όχι προμήνυμα, αλλά απόλαυσις της παρουσίας του τώρα, της εγγύτητός του τώρα.
Αρχίζω να τον νοιώθω, ότι Αυτός είναι, αρχίζει να κτυπάη η καρδιά μου σαν να τον γνωρίζη.
— Εσύ, λοιπόν, είσαι ο Θεός μου;
— Εγώ είμαι, δεν με γνωρίζεις;
Εγώ που σε γέννησα, εγώ που σε βάπτισα, εγώ που σε έκειρα καλόγηρο, εγώ που σ' απαντούσα, όταν προσευχόσουνα• και συ που μου έλεγες « Θεέ μου, Θεέ μου» και σε βοηθούσα και δεν με καταλάβαινες, και στην πραγματικότητα δεν ζητούσες εμένα.
Εγώ, που κρυβόμουνα πίσω από την πείνα σου, πίσω από την δίψα σου, πίσω από τον ύπνο σου, πίσω από το γονάτισμά σου, πίσω από τις επιτυχίες σου, από τις αμαρτίες σου, από τα πάντα!
Ζεσταίνεται πιο πολύ ακόμα η καρδιά μου και ζητάω να τον αγκαλιάσω. Αλλά δεν μπορώ, πρέπει να μ' αγκαλιάση Εκείνος.
Ποιος είμαι εγώ;
Εγώ είμαι η απουσία Εκείνου. Φωνάζω!
Τότε αρχίζω πλέον να τον ξεδιαλύνω.
Αυτός πρέπει να είναι ο Θεός μου.
Δεν είχαμε ξαναδεί τον Θεόν. Μα Αυτός είναι, δεν μπορεί!
Είναι κάτι «ουκ ον» από όλα τα όντα.
Είναι ο Ων!
Ο μοναδικός και ανυπερβλήτως και πέραν παντός όντος, είναι ο αποκλειστικώς Ων.
Νοιώθω τι σημαίνει ο ων ο υπάρχων. Είναι ο μόνος που υπάρχει.
Καταλαβαίνω ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει από όλα που υπήρχαν, αλλά είναι αυτός, που δεν υπάρχει όπως υπάρχουν τα άλλα, είναι ο μοναδικός, λοιπόν, Αυτός, ο ουσιαστικώς υπάρχων.
Είναι ο αΐδιος, είναι ο ατελεύτητος, και εγώ παίρνω πλέον θέσι μέσα στην ζωή του, μέσα στην ύπαρξί του, μέσα στην ιστορία του Θεού.
Από την ώρα αυτή, που θα ενωθώ ή δεν θα ενωθώ τελικώς με τον Θεόν, διότι ακόμη συνεχίζεται ο κίνδυνος -πέρασε η κρισιμότης η φοβερά του εγωισμού μου, τώρα προχωράμε εις τον στίβο τον πνευματικό- και πάλι μπορώ να αρνηθώ όμως τον Θεόν, διότι το εγώ χτυπήθηκε, αλλά υπάρχει μέσα μου.
Κατ' ολίγον τον ανακαλύπτω τον Θεόν. Τον γνωρίζω τον Θεόν.
Αυτός είναι ο Θεός.
Μου αρέσει ο Θεός. Ο Θεός μπαίνει μέσα μου τώρα. Πώς μπαίνει μέσα μου;
Καταλαβαίνω τότε τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι φως, ο Χριστός φως εκ φωτός και το Πνεύμα το Άγιον το «εν τω φωτί».
«Εν τω φωτί σου οψόμεθα φώς».
Εν τω φωτί, τω πνεύματι ορώμεν το φως, ορώμεν τον Θεόν.
Νοιώθομε τι σημαίνει φως ο Θεός, φως ο Πατήρ, φως ο Γιος, φως το Άγιον Πνεύμα, και αμέσως όλα αυτά που ήταν η σκιά του φωτός -στην ουσία ανύπαρκτα- φωτιζόμενα, χάνονται από μπροστά μας.
Δεν εξαφανίζονται από μπροστά μας• χάνονται ενεργούντα.
Γίνονται ανενέργητα. Κατακλύζονται από το φως. Η πάσα πτυχή φωτίζεται.
Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης.
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως.

«Καθαρθήναι δει πρώτον, είτα καθάραι· σοφισθήναι, και είτα σοφίσαι· γενέσθαι φως, και φωτίσαι· εγγίσαι Θεώ, και προσαγαγείν άλλους· αγιασθήναι, και αγιάσθαι».
Η παιδεία είναι προβολή της αγιότητος.
Μόνον ο αγιασθείς άνθρωπος δύναται να αγιάζη και άλλους· μόνον γενόμενος αυτός φως δύναται να φωτίζη τους άλλους.
Το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου συγκεντρώνει τα πάντα εις τον προσωπικόν αγώνα και την άσκησιν τα πάντα αρχίζουν από το ίδιον το πρόσωπον του ανθρώπου: σωζόμενος ο άνθρω­πος σώζει απαραιτήτως και τους άλλους γύρω του· φωτιζόμενος φωτίζει και τους άλλους.
Αυτή είναι η ευαγγελική οδός, η εφαρμοζομένη πιστώς εις την Ορθοδοξίαν, φυλασσομένη και διαφυλαχθείσα εις αυτή.
Η ορθόδο­ξος αίσθησις και η ορθόδοξος συνείδησις παραδέχεται και αναγνωρίζει μόνον τους αγί­ους ως παιδαγωγούς και διδασκάλους και μόνον την αγιότητα ως φωτισμόν και ως αληθινήν παιδεία.
Είναι πολύ βαθειά η πείνα και η δίψα της ψυχής μας, βαθυτέρα από ότι νομίζουν πολλοί από τους διανοουμένους μας, και κανείς δεν δύναται να την ικανοποιήση εκτός του Χριστού και των αγίων Του.
(αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»)

Ὤ ἄνθρωπε!
Σάν μιά ἡμέρα ἡ γέννησή σου καί ἡ ἐνηλικίωση καί τά γηρατειά σου!
Καί μετά, ταχύς καί αἰφνίδιος ὁ θάνατος, τό τέλος τῆς ζωῆς σου!
Ὤ ἄνθρωπε!
Θυμήσου. Ποῦ εἶναι οἱ παπποῦδες σου καί οἱ προπάτορες σου; Ποῦ εἶναι ὁ πατέρας σου; Ποῦ εἶναι ἡ μητέρα σου;
Ποῦ τά ἀδέλφια σου; Ποῦ οἱ συγγενεῖς σου; Ποῦ οἱ ἀγαπητοί σου φίλοι;
Δέν ἔφυγαν ὅλοι ἀπό τήν ζωή;
Δέν ἤθελαν καί αὐτοί νά ζήσουν κι’ ἄλλο στόν κόσμο αὐτό ἐπάνω στήν γῆ;
Νά διασκεδάσουν, νά στολισθοῦν, νά εὐφρανθοῦν γιά τήν εὐτυχία τους;
Καί νά, παρά τήν θέλησή τους ἔφυγαν!
Θυμήσου, ὅτι γῆ εἶ, ἀπό τήν γῆ τρέφεσαι καί στήν γῆ θά ἐπιστρέψεις πάλι.
‛Η σάρκα θά καταστραφῆ καί θά φθαρῆ. Θά τήν φᾶνε τά σκουλήκια.
Καί τά ὀστᾶ θά διασκορπισθοῦν σάν στάχτη.
Θυμήσου τίς αἰώνιες ἡμέρες καί τά χρόνια τῶν γενεῶν πού πέρασαν.
Πόσοι βασιλεῖς καί ἡγεμόνες δέν ἐπέρασαν τήν ζωή τους μέ κάθε εἴδους διασκέδαση‧ καί μέ τί καμάρι!
Καί τί τούς ὠφέλησε; Καί ἀφοῦ ἔφυγαν ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή αὐτή, ποῦ τώρα ἡ διασκέδασή τους καί τό καμάρι τους;
Τώρα οἱ ἴδιοι εἶναι γῆ καί σποδός.
Πόσοι ὑπῆρξαν στόν κόσμο γεροί, πλούσιοι, λεβέντες, γεμᾶτοι νειᾶτα καί ὀμορφιά.
Καί τί τούς ὠφέλησε, σέ τί τούς ἐφάνη χρήσιμη ἡ τρομερή τους ρωμαλεότητα, τά εὐχαριστα νειᾶτα τους, πού ἀκτινοβολοῦσαν ἀπό ὀμορφιά;
Σάν νά μήν ὑπήρξαν ποτέ!
Σάν ἕνα τίποτε!
Χιλιάδες χιλιάδων καί μυριάδες μυριάδων, σάν τήν ἄμμο παρά τό χεῖλος τῆς θαλάσσης ἦσαν οἱ ἄνθρωποι τῆς κάθε γενεᾶς. Καί ὅλοι ἔφυγαν ἀπό τήν ζωή αυτή.
Μερικοί, τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους δέν ἦσαν σέ θέση, οὔτε κἄν νά δώσουν τήν παραμικρή ἀπάντηση.
Τούς ἅρπαξε ὁ θάνατος ξαφνικά καί ἀναπάντεχα! Ἕναν καθιστό.
Ἄλλον ὄρθιο. Τούς ἐπῆρε. Ἕναν, ἐνῶ ἔτρωγε! Ἄλλον, ἐνῶ ἔπινε!
Ἄλλοι πέθαναν ἀπότομα στόν δρόμο.
Ἄλλοι μόλις ξάπλωσαν.
Νόμισαν, πώς κοιμήθηκαν γιά λίγο‧ νά ξεκουρασθοῦν‧ καί ἐκοιμήθηκαν τόν ὕπνο τόν αἰωνιο.
Ἄλλοι ἐπέρασαν τίς τελευταῖες τους στιγμές φρικτές δοκιμασίες, φοβερές ἀπειλές, πού μόνο ἡ διήγηση τους δέν εἶναι βέβαια ἀρκετή, νά προκαλέσει καί σέ μᾶς τόν ἴδιο φόβο.
Πολλῶν εἰδῶν εἶναι οἱ αἰφνίδιοι θάνατοι!
Καί τί φοβερός ὁ θάνατος!
Ὤχ, ὤχ! Τί θλίψη, τί λύπη! Πόσον δακρύει τότε ἡ ψυχή, τήν ὥρα τοῦ θανάτου!
Πρός τούς ἀγγέλους τά ὄμματα ρέπουσα, πρός τούς ἀνθρώπους τάς χεῖρας ἐκτείνουσα, ἄπρακτα καθικετεύει, καί οὐκ ἔχει τόν βοηθοῦντα!
Νά ἡ ματαιότητα τοῦ ἀνθρώπου!
Γυμνοί ἐγεννηθήκαμε καί ἤλθαμε στόν κόσμο αὐτόν, γυμνοί θά φύγωμε πάλι ἀπό αὐτόν.
Ὅλα αὐτά, μᾶς λένε, ὅτι:
Ἔχομε χρέος, ὄχι ἁπλῶς νά καθόμαστε ἥσυχα στό κελλί μας, νά φυλᾶμε τήν γλῶσσα μας, νά φροντίζωμε γιά τήν ψυχή μας, νά κλαῖμε στήν προσευχή μας γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά ἀκόμη καί νά κρυφτούμε κάτω ἀπό τήν γῆ καί ἐκεῖ νά θρηνήσωμε γιά τίς ἁμαρτίες μας.
Καί, ὅσο ζήσωμε, νά κάνωμε ὅ,τι μποροῦμε, νά ἐξιλεώσωμε τόν Θεό μέ τήν αὐταπάρνησή μας.
Καί ἔχοντάς το ὑπ’ ὄψη μας, ὅτι μπορεῖ νά φύγωμε πολύ γρήγορα, ἄς καταπονοῦμε ὅσο ζοῦμε τό φθαρτό τοῦτο σῶμα μας, ἀφοῦ ἔτσι καί ἀλλιῶς καί μετά τόν θάνατο φθαρτό μένει, γιά νά ἀξιωθοῦμε, νά μᾶς ἀναστήσει ὁ Κύριος ὁ Θεός ἐκ νεκρῶν τήν ἐσχάτη ἡμέρα, καί νά μᾶς δώσει τήν ἀθάνατη ζωή καί τήν ἀτελεύτητη βασιλεία Του εἰς τούς αἰῶνας. Αμήν.
(Από το βιβλίο: “Τα Κρίνα τοῦ Ἀγροῦ”, του Αγίου Παισίου Βελιτσκοφσκι. Ἔκδοση Ιερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Α’ έκδοση, Πρέβεζα 1996. Μετάφραση: † Ὁ Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιος. )

«Δια πασών των ηλικιών του Χριστού όδευσον».
«Πρέπει να περάσεις, απ' όλες τις ηλικίες του Χριστού.
Μη ρωτάς γιατί πρέπει να προηγείται ο Σταυρός πριν από την Ανάσταση. Δεν θα το καταλάβουμε σ' αυτή την ζωή.
Στην άλλη, στη Βασιλεία Του, θα μας αποκαλυφθεί το "γιατί", θα φανερωθούν τα μυστήρια πρόσωπο με πρόσωπο».
(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Σταυροαναστασιμο Πάσχα. Μητρ.Αργολιδος Νεκτάριος .)

Στην πε­ρί­πτω­ση του αν­θρώ­που, ο οποί­ος στη­ρί­ζε­ται στην ελ­πί­δα της Ανα­στά­σε­ώς του, χρη­σι­μο­ποιεί ο Από­στο­λος τη λέξη «κοί­μη­ση». Προ­σπα­θεί έτσι, να πα­ρη­γο­ρή­σει τους συγ­γε­νείς για την στέ­ρη­ση του αν­θρώ­που που έφυ­γε και ταυ­τό­χρο­να, να ενι­σχύ­σει το ηθι­κό τους, με την ελ­πί­δα της Ανα­στά­σε­ως του νε­κρού.
Για­τί, όποιος έχει κοι­μη­θεί, σί­γου­ρα θα Ανα­στη­θεί. Εφό­σον ο θά­να­τος δεν εί­ναι τί­πο­τε άλλο, παρά ύπνος βα­θύς και πα­ρα­τε­τα­μέ­νος.
Θα μπο­ρού­σε ίσως κά­ποιος να πει:.. ''Αλ­λά εκεί­νος που πε­θαί­νει, σε λίγο σα­πί­ζει, δια­λύ­ε­ται και γί­νε­ται σκό­νη και στά­χτη...''
Αυτό εί­ναι ακρι­βώς, εκεί­νο για το οποίο πρέ­πει να χαί­ρε­σαι.
Για­τί αυτό κά­νει και ο άν­θρω­πος, όταν θέ­λει να ξα­να­φτιά­ξει ένα σπί­τι που έχει πα­λιώ­σει... αφού γκρε­μί­σει το πα­λιό σπί­τι, χτί­ζει άλλο, και­νούρ­γιο και ομορ­φό­τε­ρο.
Ντρέ­πο­μαι να δι­δά­σκω Χρι­στια­νούς για την Ανά­στα­ση.
Διό­τι όποιος έχει ανάγ­κη να μά­θει ότι υπάρ­χει Ανά­στα­ση και δεν έχει πεί­σει πέρα για πέρα τον εαυ­τόν του γι' αυτό και νο­μί­ζει πως έτσι όλα τυ­χαί­ως άγον­ται και φέ­ρον­ται, δεν μπο­ρεί να εί­ναι Χρι­στια­νός.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.