"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η Θεία Λειτουργία ειναι η απόλυτη ερωτική πράξη κατα την οποία ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και την Κτίση ολάκερη.
Ο Θεός μας αφήνει να Τον φάμε και να Τον πιούμε σε ένα ξέσπασμα της μανικής αγάπης που μας έχει.
Η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια πράξη μαγική, ούτε μια τελετή στην οποία συμμετέχουν οι «ηθικά καθαροί», αλλά είναι το Μέγα Μυστήριο της θυσίας, του δοσίματος, της αγάπης του Θεού προς τα πλάσματά του στο οποίο καλούνται να μετέχουν όλοι εκείνοι που θέλουν, που ποθούν, που διψούν και πεινούν για αιωνιότητα με τον Χριστό. Μετέχουν όλοι εκείνοι που παρά τις αμαρτίες και τις ελλείψεις τους, παρά την ηθική αναπηρία τους προστρέχουν με μετάνοια και ταπείνωση στο Μυστήριο.
Όλα στην Θεία Λειτουργία μιλούν, όχι για καθαρότητα αλλά για μετάνοια και ταπείνωση, όλα μιλούν, όχι για ηθική αλλά για έρωτα και σταυρό, όλα μιλούν, όχι για ατομικά «πνευματικά κατορθώματα» αλλά για κοινωνία προσώπων με κέντρο και σύνδεσμο τον Ιησού Χριστό.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μόλις δεις την Παναγία στα μάτια, ξεκλειδώνεσαι, ανοίγεσαι, βγάζεις την όποια μάσκα σου. Στέκεις αληθινός μπροστά της, παραδομένος, αφημένος, διαθέσιμος στο άγγιγμά της. Και γεμίζεις χαρά. Και μυρίζεις αρώματα που κυλούν από πάνω της και ζωντανεύουν τα σβησμένα μάτια σου. Και λες μόνο αλήθειες. Και θες μόνο να κλαις. Ένα κλάμα όμως τονωτικό, και όχι διάλυσης. Να ξεχύνεις τον καημό σου μπροστά της, να της λες τη μοναξιά σου, την ανασφάλεια σου, τους φόβους, τα όνειρά σου, τις ντροπές σου, τα μύρια θέματα σου. Όλα αυτά, διότι τη νιώθεις μάνα σου και ξέρεις ότι η αγκαλιά της έχει επιείκεια, έχει μεγάλη κατανόηση και απεριόριστη αγάπη…

(π. Κονάνος)

Έχουμε ένα Θεό που δεν αδιαφορεί για τον κόσμο Του, που βρίσκεται ζωντανά ανάμεσά μας, που η αγάπη Του στέλλει το Μονογενή του Υιό να θυσιαστεί για μας. Όσοι μέσα από τη σιωπή Του και την «εγκατάλειψή» Του γνώρισαν πώς ενεργεί, αυτοί μπορούν με σιγουριά να λεν στον εαυτό τους και στους γύρω τους «έχει ο Θεός»!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Νηστεία και χαρά… "

Όταν χειροτονήθηκα κληρικός, πριν εικοσιπέντε περίπου χρόνια και ήρθα στο χωριό, συνάντησα μια γενιά ανθρώπων που σαν έμπαινε η νηστεία ήταν χαρούμενοι. Ούτε νεύρα, ούτε «τι θα ψήσουμε τώρα να φάμε…» είχε. Χαρά και προσμονή, αυτό υπήρχε. Δεν έψαχναν να βρουν λόγους για να νηστέψουν π.χ. δίαιτας, υγείας, ενίσχυσης του εγώ. Αρκούσε που το έλεγε η εκκλησία, που το είχε κάνει ο ίδιος ο Χριστός και οι άγιοι, που έτσι μεγάλωσαν και έμαθαν να υποδέχονται τις μεγάλες εορτές. Η πράξη αυτή της νηστείας, τους συνέδεε με τους αιώνες, με την χριστιανική κοινότητα στην οποία ανήκαν, με την πραγματική τους πατρίδα την εκκλησία.

Σαφέστατα και δεν ήταν τέλειοι άνθρωποι ή χριστιανοί. Ήταν καθόλα θνητοί. Άρα επιρρεπείς στο λάθος και την αστοχία. Νομίζω ότι ούτε οι ίδιοι επιδίωξαν ποτέ καμία ωραιοποίηση ή εξιδανίκευση του βίου τους. Άλλωστε για τους ανθρώπους της υπαίθρου η θρησκεία είχες άλλες λειτουργίες στην ζωή τους και σε καμία περίπτωση εκείνες που είχε για το αστό. Δηλαδή δεν χρησιμοποιούνταν ως ενισχυτικό του κοινωνικού τους προφίλ ή μύθου.

Η νηστεία διαμόρφωνε μέσα τους μια προσμονή για συνάντηση. Συνάντηση με τους εκκλησιαστικούς προγόνους τους, προφήτες, μάρτυρες, όσιους και αγίους, πάππους και προπάππους, μητέρες και γιαγιάδες, μια μεγάλη πνευματική οικογένεια. Ήταν η πράξη της εκκλησίας. Προσμονή με την εορτή που ερχόταν, με το φως που θα λουζόταν, με την Θεία Κοινωνία. Άλλαζε όλος ο χρόνος τους. Εσπερινοί, παρακλήσεις, Θεία Λειτουργία, εξομολόγηση, όλα μαζί ένας άλλος τρόπος, ένας άλλος κόσμος. Γεύση εκείνου που θα έρθει, που στην Θεία Κοινωνία είναι «εδώ» αλλά «όχι ακόμη».

Αυτοί οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους τελείωσαν. Δεν θα ξαναυπάρξουν πλέον, με όλα τα θετικά και αρνητικά τους. Ωστόσο θα μπορούσαμε να αφήσουν κάτι σημαντικό για εμάς. Την λατρευτική τους χαρά. Δηλαδή μια σχέση με τον Θεό που πραγματοποιείται μέσα στην χαρά και την εορτή. Αυτό άλλωστε αισθάνομαι ότι είναι ζητούμενο όλων των εποχών, να ζούμε μέσα στην συνθήκη ενός κόσμου θανάτου με όρους ανάστασης.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Όποιος από την νεανική ηλικία αναλαμβάνει τον αγώνα της αρετής, δεν ξοδεύει τον χρόνο του μετά στο να θεραπεύει τραύματα, αλλά από το ξεκίνημά του λαμβάνει τα βραβεία….. και στήνει τρόπαια και συνεχώς νικά σαν άλλος ολυμπιονίκης από νέος επευφημούμενος, προχωρεί προς τα γηρατειά με μύρια στεφάνια στεφανωμένος στο κεφάλι.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Κάπου εκεί στην σκληροκαρδία σου
προς τους άλλους,
στους λογισμούς κατάκρισης,
στην κακιά και το μισός
που αναδύονται από τα βαθιά σου,
θυμίσου ότι κι εσύ έχεις σφάλλει,
θυμίσου ότι κι εσύ έχεις αδικήσει με τον τρόπο σου,
θυμίσου ότι κι εσύ έχεις πληγώσει κάποιον.

Θυμίσου και σταματά την «επίθεσή» σου προς τον άλλον.
Θυμίσου ότι κι εσύ ζητάς έλεος από τον Θεό.
Πως όμως θα λάβεις έλεος όταν εσύ δεν δείχνεις έλεος;
Πως θέλεις να συγχωρεθείς όταν εσύ δεν συγχωρείς;

Θυμίσου τα όλα αυτά και πάψε να κατακρίνεις τους άλλους. Σταματά να εισαι σκληρός προς τους συνανθρώπους σου. Σταματά να είσαι εμπαθείς και μυγιάγγικτος.

Θυμίσου την αμαρτία σου και κλείσε το στόμα σου.
Πάψε να ασχολείσαι με την ζωή των άλλων, ψάχνοντας λάθη και πάθη, μονο και μονο για να ελέγξεις και να καταδικάσεις.

Θυμίσου το έλεός Του και άνοιξε κι εσύ την καρδιά σου προς τους άλλους. Δες τους άλλους ως αδελφούς και όχι ως εχθρούς, δες τους ως ασθενείς και όχι ως θηράματά σου.

Θυμίσου, κι ο Κύριος θα σε θυμηθεί.
«Μνήσθητι ημών Κύριε...»

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος