"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Για αυτό αδερφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου εκτός από τη μετάνοια.
Ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες, ούτε χαρίσματα καθόλου παρά μετάνοια.
Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει τη χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχει μέσα στη χάρη Του ότι χρειάζεται για τη δική σου σωτηρία και ό,τι άλλο, σε περίπτωση που χρειαστεί, για να βοηθήσεις μία άλλη ψυχή..
Από επιστολή Αγίου Παισΐου του Αγιορείτου

Πως φαντάζεσαι τον Χριστό; (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η πορεία του Χριστού προς το εκούσιον Πάθος αρχίζει. Ο Κύριος εισέρχεται στην αγία πόλη επί πώλου όνου καθεζόμενος και επευφημούμενος ως βασιλεύς. Δεν συμπεριφέρεται όμως ακριβώς όπως οι επίγειοι θριαμβευτές βασιλείς. Στην πραγματικότητα ο Χριστός έρχεται από τη δόξα στην ταπείνωση. «Ο άνω συν Πατρί και Πνεύματι αγγέλων δεχόμενος τον ύμνον, πτωχεύει ξένως κάτω και παίδων αίνον δέχεται». Γίνεται πτωχός στη γη με τρόπο παράδοξο και αταίριαστο στη θεία του μεγαλειότητα (Κυριακή των Βαΐων).

Με την είσοδό του αυτή εκπληρώνει τα γεγραμμένα περί αυτού. Είναι όντως ο καιρός να φανερωθεί ως Μεσσίας. Ότι είναι ο Σωτήρας, ο εκλεκτός του Θεού. Δείχνει ότι είναι όντως ο βασιλεύς που αναγγέλλουν οι προφήτες: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, …ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9).

Η βασιλεία του όμως «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Είναι ο ερχόμενος, αλλά όχι ακριβώς ο αναμενόμενος από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και το πλήθος που αρχικά τον επευφημεί, σιγά-σιγά φυλλορροεί. Απογοητεύεται. Αλλιώς τον περίμεναν. Οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται. Σβήνουν με την άρνησή του (αδυναμία του και αποτυχία του κατ’ αυτούς) να κατεβεί από τον Σταυρό.

Η πορεία του Χριστού δεν είναι θριαμβική, κατά τη συνήθη ανθρώπινη άποψη, αλλά καθοδική. Μετριάζει τη δόξα του, αντί να την επιζητεί, έρχεται στα δικά μας μέτρα. Κατεβαίνει από το υπέρτατο μεγαλείο του όλο και πιο χαμηλά, καταντάει στην άκρα ταπείνωση, γίνεται μικρός σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα μπορέσει ποτέ να τον φτάσει κανένας άνθρωπος. Αποδοκιμάζει τους μαθητές του που ζητούν αξιώματα, ονομάζει σατανά τον Πέτρο, που τον προτρέπει να ζήσει για τον εαυτό του, αποτρέποντάς τον από τον σταθερό, αταλάντευτο σκοπό του να πεθάνει για τη σωτηρία του κόσμου.

Διδάσκει έργω και λόγω, ότι μόνο έτσι υψώνεται ο άνθρωπος, ότι γίνεται πρώτος και μέγας, μόνο αν ακολουθεί την υψοποιό ταπείνωση. Όταν αδειάζει εντελώς από καθετί δικό του και προσπαθεί να ζει για τους άλλους ξεχνώντας σκανδαλωδώς τον εαυτό του.

Όμως η Μεγάλη Εβδομάδα είναι πορεία θριάμβου για τον Χριστό, επειδή, χάριν του ανθρώπου, κάνει ακριβώς το αδιανόητο. Απαρνείται τη δύναμή του, το ανυπέρβλητο ύψος του. Ο πανίσχυρος Θεός θεάται ως ο πιο αδύναμος άνθρωπος. Η ατίμωση, το Πάθος, ο Σταυρός, η ταφή, η εις Άδου κάθοδος, γίνονται η υπέρλαμπρη δόξα του.

Αλλά και το υπέρτατο σκάνδαλο για όσους τον περίμεναν αλλιώς.

Και το ερώτημα παραμένει διαχρονικά: Εσύ πώς θα τον ήθελες τον Χριστό;

Καλή, ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα! Καλό Πάσχα!

Αν μέχρι τώρα η Σαρακοστή μας ξέφυγε, έχουμε ακόμα περιθώριο…

Αγαπητοί μου αδελφοί η Μεγάλη Εβδομάδα πλησιάζει.

Ευτυχώς ο Χριστός μας είπε ότι δέχεται και τον της ενδεκάτης ώρας. Αν λοιπόν μέχρι τώρα η Σαρακοστή μας ξέφυγε, έχουμε ακόμα περιθώριο.

Είμαστε στην ενδεκάτη ώρα.. ας την αρπάξουμε ! Ας μετανοήσουμε! Ας αλλάξουμε!!

Έρχεστε να εξομολογηθείτε. Έχω να σας πω ότι αν έρχεστε χωρίς μετάνοια, η εξομολόγηση σας είναι ΑΧΡΗΣΤΗ!

Θα πείτε στον Θεό τι έχετε κάνει; Αυτό ο Θεός το ξέρει. Άλλο περιμένει από εσάς και από μένα. Να δει αν έχουμε μετανιώσει.

Και πως θα το δει αν έχουμε μετανιώσει; Αν έχουμε αλλάξει ζωή!

Εξομολόγηση χωρίς μετάνοια μας πάει απευθείας στην κόλαση.

Να εκμεταλλευτούμε την ενδεκάτη ώρα! Να σκεφτούμε τι κάναμε μέχρι σήμερα και έχουμε περιθώριο να μετανοήσουμε.

Μην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας με μια εξομολόγηση για τα αμαρτήματα της οποίας δεν έχετε μετανιώσει και δεν σκέπτεστε να τα αλλάξετε.

Διότι δεν εμπιστεύεστε τον Χριστό. Δεν εμπιστεύεστε το θέλημα Του. Δεν θα κοινωνήσετε ούτε με φόβο Θεού, ούτε με πιστή ούτε με αγάπη.

Πρέπει να αφυπνιστούμε, να ταραχτούμε, να διερωτηθούμε ‘Τι κάνω εγώ τώρα; Πού πηγαίνω;’ και σαν τον ληστή να πούμε ‘Μνήσθητι μου εν τη Βασιλεία Σου’

Και αν αυτό το ‘Μνήσθητι’ το πούμε με την καρδιά μας την μετανιωμένη, εκείνη τη στιγμή θα ακούσουμε ‘Πέρασε στη χαρά του Κυρίου σου’.

Να έχουμε την καλή αγωνιά, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, να παρακολουθούμε το πόσο αρεστοί στον Θεό είμαστε και όχι αρεστοί στους ανθρώπους.

Εύχομαι να διέλθετε εν μετανοία και κατάνυξη τη Μεγάλη Εβδομάδα και οι καμπάνες της Ανάστασης που θα χτυπήσουν το Μέγα Σάββατο το βραδύ, να χτυπήσουν τις καμπάνες και της δικής μας προσωπικής Ανάστασης και να μπούμε όλοι στην εκκλησιά για να χαρούμε τον Αναστημένο Χριστό αποκτώντας τον και κατοικούντα δια της Θείας Κοινωνίας εν τη καρδία ημών και μένοντα.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης π. Παύλος

https://simeiakairwn.gr/

Νά τό νιώθουμε, νά τό ζοῦμε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι κοντά μας…!

Στίς δύσκολες, λοιπόν, στιγμές μή φωνάζουμε μόνο «πού εἶσαι, Κύριε», ἀλλά ἂς ἔχουμε ὑπομονή, ἐλπίδα, καρτερία!

«Ἰδού, ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν» (Ματθ. κη ‘, 20) ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος!

Νά τό νιώθουμε, νά τό ζοῦμε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι κοντά μας!

Γιατί, ἂν τό λέμε μόνο μέ τά χείλη, δέν ἔχει ἀξία. Ἄν δέν τό ζεῖ κανείς αὐτό καί εὔκολα καταβάλλεται ἢ ὑποχωρεῖ, τότε καί τόν Κύριο προσβάλλει καί ὁ ἴδιος ἀποδεικνύεται ἀδύναμος καί ἀσυνεπής!

Γιατί, πού θά δείξει ὁ πιστός ὅτι ἀνήκει σ’ Ἐκεῖνον, ὅτι πειθαρχεῖ στή φωνή Του καί ὑπακούει στό θέλημά Του;

Ἐκεῖ, στή δυσκολία θά δείξει τί εἶναι, ὄχι ἀλλοῦ. Ἐκεῖ θά φανεῖ ἂν εἶναι σταθερός, ἀκμαῖος, ἡρωικός!

† Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης

www.orthmad.gr

«Η Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ θησαυρός πού εἶναι κρυμμένος στόν ἀγρό τῆς καρδιᾶς σου, τόν ὁποῖο δέ βρῆκες ἀκόμη έξαιτίας τῆς ἀργίας σου.

Διότι ἄν τόν εἶχες βρεῖ, θά πουλοῦσες τά πάντα γιά νά ἀγοράσεις αὐτόν τόν ἀγρό.

Τώρα ἀφοῦ ἄφησες τόν ἀγρό, περιποιεῖσαι τά γύρω τοῦ ἀγροῦ, στά ὁποῖα δέ βρίσκεις τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό ἀγκάθια καί τριβόλια»

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

www.orthmad.gr

H ταπεινή προσευχή που φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης…

Ἐρώτηση: Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ Χάρις ἔρχεται σέ κάθε ἄνθρωπο, ἀλλά φεύγει πολύ γρήγορα μέ ἕναν ἐγωιστικό λογισμό. Πόσο διαρκεῖ αὐτό τό διάστημα;

Ἀπάντηση: Μπορεῖ νά εἶναι καί ἕνα δευτερόλεπτο. Ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμᾶς. Εἶναι πολύ γρήγορα τά πράγματα στόν νοῦ μας, γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία στόν νοῦ γίνεται πολύ πιό εὔκολα ἀπό ὅτι στό σῶμα μας. Ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ταπεινωθεῖς καί ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ὑπερηφανευθεῖς καί νά χάσεις τήν Χάρη.

Γι’ αὐτό οἱ πατέρες συμφώνησαν πώς πρέπει συνέχεια νά προσευχόμαστε, γιά νά εἴμαστε σέ ἐγρήγορση, σέ νήψη, σέ μία ταπεινή κατάσταση. Ὅταν κάποιος εἶναι σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση, μετά δέν φοβᾶται, γιατί ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργό μέσα του καί ἔχει αὐτήν τήν ἄνεση, τήν ἁπλωσιά, αὐτό πού ὅλοι ψάχνουμε. Τότε δέν βλέπουμε τόν ἄλλον σάν ἐχθρό. Δυστυχῶς σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βλέπουν τόν ἄλλον ἄνθρωπο σάν ἐχθρό γιατί ὑπάρχει αὐτός ὁ κακός λογισμός, ἡ ὑπερηφάνια, ὁ ἐγωισμός καί ἡ καχυποψία.

Μακάρι νά ἔχουμε ὅλοι αὐτήν τήν ἐγρήγορση, ὥστε νά μένουμε συνεχῶς σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση. Γι’ αὐτό καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς συμβουλεύουν νά λέμε τήν ταπεινή προσευχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”, συνέχεια. Αὐτή ἡ ταπεινή προσευχή φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ μία κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης καί φυλάσσει ἔτσι τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 11 – 1 – 2009)

Κάποια μας ξεπέρασε (π. Δημητρίου Μπόκου)

Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.

Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.

Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».

Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;

Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;

Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς. Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν». Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».

Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;

Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.

Ζεις μήπως ενάρετα;

Μην επαίρεσαι.

Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!

«Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία»!
Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου πώς εἶσαι ὑποψήφιος Ἰούδας.
Μή ρωτᾶς:
«μή τι ἐγώ Κύριε;», διότι ἀναμφίβολα θά ἀκούσῃς τήν ἀπάντησι: ναί, «σύ εἶπας».
Λαχταρᾶς τά πλούτη;
Ἄναψε μέσα σου ἐπιθυμία γιά χρήματα;
Νά ξέρεις ὅτι μέσα σου κυοφορεῖται ὁ Ἰούδας.
Φίλε μου καί ἀδελφέ μου, μή ξεχνᾶς σέ ὅλη σου τήν ζωή:
ἡ φιλαργυρία σταύρωσε τόν Χριστό, σκότωσε τόν Θεό· ἡ φιλαργυρία ἔκανε τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ ἐχθρό τοῦ Χριστοῦ, φονιά τοῦ Χριστοῦ.
Καί ὄχι μόνο αὐτό: ἡ ἴδια σκότωσε καί τόν Ἰούδα.
Ἡ φιλαργυρία ἔχει ἐκεῖνο τό καταραμένο ἰδίωμα, νά κάνει τόν ἄνθρωπο ὄχι μόνο Χριστοκτόνο ἀλλά καί αὐτο-κτόνο.
Αὐτή σκοτώνει πρῶτα μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν Θεό καί ὕστερα σκοτώνει τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο.
Ὁ θάνατος εἶναι φοβερό μυστήριο, ἀδελφοί. Πιό φοβερό ὅμως εἶναι νά παραδίδουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό σέ θάνατο καί νά ἐπιθυμοῦν νά τόν ἐξαφανίσουν ἐντελῶς.
Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν φοβεροί γιά τόν Θεό, γιατί βασανίζουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν Τόν βασάνισε· φτύνουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν τόν ἔφτυσε· σκοτώνουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν τόν ἐσκότωσε.
«Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία»!
Κανείς νά μή καυχιέται γιά τόν ἄνθρωπο, κανείς νά μή καυχιέται γιά τήν ἀνθρωπότητα, διότι ἰδού! ἡ ἀνθρωπότης δέν ἀνέχεται τόν Θεό ἀνάμεσά της· τόν παραδίδει σέ θάνατο.
Τί νά καυχηθῇς γιά μιά τέτοια ἀνθρωπότητα; Κανείς νά μή καυχιέται γιά τόν οὐμανισμό, γιατί εἶναι μόνο σατανισμός, σατανισμός, σατανισμός…
Άγιος Ιουστινος Πόποβιτς.

Ὡσαννὰ τῷ Υἱῷ Δαυίδ! Εὐλογημένος ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου!
(Ματθ. 21, 9).
Φαίνεται πως τίποτα δὲν ἀγανακτούσε περισσότερο τοὺς Ἰουδαίους πρεσβύτες ὅσο ἡ ἐξύμνηση τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὰ μικρὰ παιδιά.
Ακούεις τί οὗτοι λέγουσιν; (Ματθ. 21,16), τὸν ρώτησαν ζηλόφθονα.
Ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «ναί· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον; (Ματθ. 21,16).
Ἔτσι λοιπόν γίνεται φανερό – ὁλοφάνερο ὅπως τὸ φῶς τῆς ἡμέρας – ὅτι τὰ προφητικά λόγια τοῦ Δαβὶδ παραπέμπουν στὸ θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη κατὰ τὴν εἴσοδο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα: στην θεσπέσια ἐξύμνηση τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὰ παιδιὰ, μὲ αἴνους καὶ δοξολογίες.
Εἶναι φανερὸ ὅτι, ὅπως προφητεύθηκε, ἔτσι κι ἔγινε κυριολεκτικὰ ἔτσι.
Εἶναι ἐπίσης φανερὸ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀναφερόταν τότε στην προφητεία τοῦ βασιλιά Δαβίδ:
Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον.
Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι αὐτὸ ἦταν ἕνα μεγάλο θαῦμα, ποὺ ἐμπνεύστηκε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὁποῖο πραγματοποιήθηκε μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.
Ἐνῶ οἱ ἄρχοντες, οἱ Φαρισαῖοι καὶ Γραμματεῖς, ἡ γερουσία καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν μποροῦσαν ν’ ἀναγνωρίσουν τὸν Χριστό, τὸν Κύριο, τὰ μικρὰ παιδάκια καὶ Τὸν ἀναγνώριζαν καὶ Τὸν δοξολογοῦσαν!
Γιατί εντέλλεται ὁ Κύριος τὸν αἶνο πρὸς τὸ Πρόσωπό Του ἀπὸ τὰ στόματα τῶν μικρῶν παιδιῶν καί ὄχι ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀρχόντων, τῶν φιλοσόφων καὶ τῶν ρητόρων;
Δέχθηκε τὴ δοξολογία τους χάριν τῆς ταπεινώσεώς τους καὶ ἀπέρριψε τοὺς ἄλλους ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφάνειάς τους, διότι οἱ ὑπερήφανοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ.
Αὐτός εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Χριστὸς θαυματουργικὰ ἔλυσε τις γλῶσσες τῶν παιδιῶν, τῶν ἁπλῶν ἁλιέων καὶ τῶν χωρικῶν: γιὰ νὰ εὐαγγελιστοῦν καὶ νὰ διατρανώσουν τὴν ἀλήθεια ἔναντι τῶν ἐχθρῶν, δηλαδὴ τῶν ἀλαζόνων καὶ κενοδόξων ἀρχόντων καὶ τῶν γραμματέων τῶν Ἑβραίων.
Ω Κύριε Παντοκράτορ, παντοδύναμε Θεέ, λύσε καὶ τὶς δικές μας γλῶσσες, ὥστε μὲ δυνατὴ πίστη καὶ παιδιάστικη χαρὰ νὰ ἀξιωθοῦμε κι ἐμεῖς νὰ διατρανώσουμε την αιώνια δόξα Σου.
Ὅτι Σοι πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος,Οκτώβριος, εκδ. Άθως,

Ὁ Θεός καί ὁ Κύριος φάνηκε σάν φῶς, ἔλαμψε σ᾽ ἐμᾶς πού καθόμασταν στό σκότος καί τή σκιά τοῦ θανάτου. Ἐφάνηκε ἡ ἐπανόρθωση γιά ὅσους ἔπεσαν, φάνηκε ἡ σωτηρία τῶν αἰχμαλώτων, φάνηκε ἡ ἀνάβλεψη τῶν τυφλῶν, φάνηκε ἡ παρηγορία γιά ὅσους πενθοῦν, φάνηκε ἡ ἀνάπαυση ὅσων κοπιάζουν. Φάνηκε τῶν διψασμένων τό ξεδίψασμα. Φάνηκε ἡ δικαίωση τῶν ἀδικημένων. Φάνηκε τῶν ἀπελπισμένων ἡ λύτρωση. Φάνηκε ἡ ἕνωση τῶν χωρισμένων. Φάνηκε ἡ θεραπεία τῶν ἀσθενῶν. Φάνηκε ἡ γαλήνη ὅσων εἶχαν βρεθῆ σέ τρικυμία.
Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς μαζί μέ τό πλῆθος ἄς φωνάξωμε σήμερα στό Χριστό: «Ὡσαννά», πού θά πεῖ «Σῶσε μας ὁ οὐράνιος Θεός». Ὤ καινούργια πράγματα, θαύματα ἀνέλπιστα! Χτές ὁ Χριστός ἀνέστησε τό Λάζαρο, σήμερα ὁ Ἴδιος βαδίζει πρός τό θάνατο. Σέ ἄλλον χτές, σάν Ζωή, τή ζωή ἐχάρισε καί σήμερα ὁ ζωοδότης ἔρχεται στό θάνατο. Χτές ἔλυσε τά σάβανα τοῦ Λαζάρου, σήμερα ἔρχεται νά τυλιχτῆ στά σάβανα ὁ Ἴδιος, θεληματικά. Χτές ἀπό τό σκοτάδι ἔβγαλε τόν ἄνθρωπο.
Σήμερα γιά τόν ἄνθρωπο ἔρχεται νά μπῆ στά σκότη καί τή σκιά τοῦ θανάτου. Χτές, ἕξι μέρες πρίν ἀπό τό Πάσχα, ζωντανό καί μέ τίς πέντε αἰσθήσεις, τόν τετραήμερο ὁ Τριήμερος, στίς δυό ἀδελφές τόν ἕνα ἀδελφό τους χαρίζει. Καί σήμερα βαδίζει στό Σταυρό. Στή Μαρία τόν τετραήμερο νεκρό χαρίζει, ἐνῶ στήν Ἐκκλησία τριήμερο χαρίζει τόν Ἑαυτό Του ὁ Χριστός. Ἐκεῖ μόνο ἡ Βηθανία θαυμάζει. Ἐδῶ ἑορτάζει ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία. Ἑορτάζει τήν ἑορτή τῶν ἑορτῶν, ἔχοντας στό μέσο τό βασιλιά τῶν ἀΰλων Δυνάμεων, ὡς Νυμφίο μαζί καί Βασιλιά.
Ἑορτάζει ἑορτή, σάν ἐλιά κατάκαρπη στόν κῆπο τοῦ Θεοῦ, πού πυκνόφυλλη πάντα σκιάζει.
Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία ἑορτή, καί εἶναι σάν κρίνο ἀνοιξιάτικο, ὅπου ὁ Χριστός εἶναι τό ἀληθινό κρίνο, τό θαλερό, πού δέν κρίνει ἀλλά σώζει τόν κόσμο. Ὅπου ὁ Χριστός εἶναι τό γιατρευτικό βότανο, πού γιατρεύει ἀληθινά τά πάθη τῶν ἀρρώστων.
Ὅπου ὁ Χριστός εἶναι τό ἀμπέλι πού λέει: «Ἐγώ εἶμαι τό ἀμπέλι τό ἀληθινό». Ὅπου ὁ ἐλαιώνας ὁ Ὁποῖος ἀληθινά ἐλεεῖ ὅσους ἐλπίζουν σ᾽ Αὐτόν. Ἐκεῖ εἶναι ὅπου ἐβλάστησε ὁ κλάδος ὁ προαιώνιος ἀπό τή ρίζα τοῦ Ἰεσσαί, χωρίς νά καλλιεργήση καί νά σκάψη ὁ γεωργός. Ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται ἡ ἀέναη πηγή. Ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει Φυσών καί Γεών, Τίγρις καί Εὐφράτης, ἀλλά Ματθαῖος, Μᾶρκος, Λουκᾶς καί Ἰωάννης, πού ποτίζουν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τό περιβόλι. Ἐκεῖ ὅπου ὅλη σήμερα ἡ νεολαία, καθώς ἐλαία κατάκαρπη γεμάτη ἀπό ἐλιές, τόν ἐλεήμονα Χριστό παρακαλοῦμε. Φυτεμένοι στό κτῆμα τοῦ Χριστοῦ, ἀνοιξιάτικα μέσα στόν κῆπο Του ἀνθισμένοι, ἑορτάζομε τήν ἑορτή μας, βλέποντας ὅτι ἔχει ὑποχωρήσει ἡ χειμωνιά τοῦ Νόμου.
Γιόρταζε, Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τυπικά καί σωματικά, ἀλλά χορεύοντας χορό πνευματικό. Γιόρταζε τή γιορτή σου, βλέποντας τήν πτώση τῶν εἰδώλων καί ζώντας τή δική σου ἀνάσταση.
Θεώρησε τούς ψαλμούς σάν ὕμνους Ἀγγέλων καί τά παιδιά σάν ἄκακα ἀρνάκια πού ψάλλουν στό Χριστό καί λένε: «Ὡσαννά στόν οὐράνιο Θεό. Εὐλογημένος Αὐτός πού ἔρχεται». Μαζί τους χτύπησε χαρούμενα καί πανηγυρικά καί τό χέρι σου καί φώναξε μέ καθαρή καί λιονταρήσια φωνή λόγους ἑόρτιους καί εὐχαριστήριους. Ἰδού ἐγώ καί τά παιδιά πού μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, σ᾽ ἐμένα πού ἤμουν κάποτε ἄτεκνη καί ἀσήμαντη στεῖρα. Εὐλογημένος Αὐτός πού ἦρθε, ἀλλά καί πού ἔρχεται στ᾽ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Θεός μας καί Κύριος εἶναι καί φάνηκε γιά μᾶς Αὐτός πού ἔρχεται καί πού ὁ κόσμος ὁλόκληρος δέν μπορεῖ νά Τόν περικλείσει.
Εὐλογημένος Αὐτός πού ἔρχεται χωρίς νά ἀπομακρύνεται ἀπό τόν οὐρανό. Εὐλογημένος ἄς εἶναι Αὐτός πού ἔρχεται ὡς ἄνθρωπος, καί πού θά ἔρθει πάλι ὡς Θεός. Εὐλογημένος Αὐτός πού ἦρθε σ᾽ ἐμένα συμβολικά καβαλλικεύοντας σέ γαϊδουράκι σάν νά ᾽ταν πάνω σέ Χερουβίμ. Ἄκουσε τί μᾶς λέει ὁ ἱεροκήρυκας Εὐαγγελιστής τῆς ἑορτῆς. Ὅταν πλησίαζε ὁ Κύριος στή Βηθφαγή καί στή Βηθανία, κοντά στό βουνό πού λέγεται τῶν Ἐλαιῶν, ἔστειλε δύο ἀπό τούς μαθητάς Του παραγγέλλοντάς τους: «Πηγαίνετε στό ἀπέναντι χωριό καί καθώς μπαίνετε θά βρῆτε γαϊδουράκι δεμένο. Λύστε το καί φέρτε το ἐδῶ». Ἔκαμαν οἱ Μαθηταί ὅπως τούς παράγγειλε ὁ Ἰησοῦς. Ἔστρωσαν τά ροῦχα τους στό γαϊδουράκι καί καβαλλίκεψε ὁ Ἰησοῦς. Καί ὅταν ἔφτασε στούς πρόποδες τοῦ βουνοῦ, ὁ κόσμος πού εἶχε συναχτῆ γιά τήν ἑορτή, πῆραν κλαδιά φοινίκων καί βγῆκαν νά ὑποδεχθοῦν τόν Ἰησοῦ. Καί ὅσοι πήγαιναν μπροστά καί ὅσοι ἀκολουθοῦσαν φώναζαν: «Ὡσαννά στό γιό τοῦ Δαυΐδ, εὐλογημένος Αὐτός πού ἔρχεται στ᾽ ὄνομα τοῦ Κυρίου».
Αγίου Επιφανίου Κύπρου, Ομιλία εις τα Βάια