Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ.
Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸν ξένον.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδε ξενίζειν τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ξένους.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλίνῃ.
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ἡ μήτηρ ὁρῶσα νεκρωθέντα, ἐβόα· Ὦ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, εἰ καὶ τὰ σπλάγχνα τιτρώσκομαι καὶ καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορῶσα, ἀλλὰ τῇ σῇ ἀναστάσει θαῤῥοῦσα μεγαλύνω.
Καὶ τούτοις τοίνυν τοῖς λόγοις δυσωπῶν τὸν Πιλᾶτον ὁ εὐσχήμων λαμβάνει τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα, ὃ καὶ φόβῳ ἐν σινδόνι ἐνειλήσας καὶ σμύρνῃ κατέθετο ἐν τάφῳ τὸν παρέχοντα πᾶσι ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Νεοελληνικὴ ἀπόδοση τοῦ κ. Ἀνδρέα Θεοδώρου, καθηγητοῦ τοῦ πανεπιστημίου Ἀθηνῶν:
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, ὁ ὁποῖος ἀπὸ βρέφος ζοῦσε στὸν κόσμο σὰν ἀποξενωμένος ξένος·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, τὸν ὁποῖο, μισοῦντες οἱ ὁμόφυλοὶ του, θανατώνουν σὰν ξένο·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, τοῦ ὁποίου τὸν παράδοξο θάνατο βλέπων, νιώθω παράξενα·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, ὁ ὁποῖος ξέρει νὰ περιποιεῖται τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ξένους·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, τὸν ὁποῖον οἱ Ἑβραῖοι ἀπὸ φθόνο ἀποξένωσαν ἀπὸ τὸν κόσμο·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, γιὰ νὰ Τὸν κρύψω στὸν τάφο, ὁ ὁποῖος, σὰν ξένος, δὲν ἔχει ποὺ ν᾿ ἀκουμπήσει τὴν κεφαλή του·
δῶσε μου τοῦτον τὸν ξένο, τὸν ὁποῖον ἡ Μητέρα, ἀτενίζουσα νεκρό, ἐβόα· ὢ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, ἂν καὶ ὁ πόνος πληγώνει τὰ σπλάγχνα μου καὶ σχίζει τὴν καρδία μου, ὅταν σὲ βλέπω νεκρό, ὅμως θαρρώντας στὴν ἀνάστασή σου, σὲ δοξάζω.
Καὶ μὲ αὐτὰ τὰ λόγια παρακαλώντας τὸν Πιλάτο ὁ εὐσχήμων, λαμβάνει τὸ σῶμα τοῦ Σωτήρα, τὸ ὁποῖο, ἀφοῦ εὐλαβικὰ τύλιξε σὲ σεντόνι καὶ ἄλειψε μὲ μύρα, κατέθεσε στὸν τάφο Αὐτόν, ποὺ παρέχει αἰώνια ζωὴ καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Αγίου Επιφανίου Κύπρου .

[toula]

Τι ’ναι τούτο;
Σιωπή βαθειά σήμερα στη γη.
Σιωπή βαθειά και ησυχία βαθειά.
Σιωπή βαθειά, γιατί ο Βασιλιάς κοιμάται.
Η γη φοβήθηκε και ησύχασε, γιατί ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε κι εκείνους που αιώνες κοιμόνταν ανέστησε.
Ο Θεός με το σώμα πέθανε και ο άδης τρόμαξε.
Ο Θεός για λίγο κοιμήθηκε κι αυτούς που βρίσκονταν στον άδη ξύπνησε.
Άραγε, Ιωσήφ, ζητώντας Τον και παίρνοντας Τον, ξέρεις τάχα Ποιον πήρες;
Άραγε, πλησιάζοντας στο Σταυρό και κατεβάζοντας τον Ιησού, ξέρεις τάχα Ποιον βάσταξες;
Αν πραγματικά ξέρεις Ποιον κρατάς, τώρα έχεις γίνει πλούσιος!
Γιατί πώς αλλιώς κάνεις τούτη τη θεόσωμη και τόσο φρικτή κηδεία;
Αξιέπαινος είναι ο πόθος σου, μα πιο αξιέπαινη της ψυχής σου η διάθεση.
Δεν τρέμεις, άραγε, καθώς σηκώνεις στα χέρια σου Αυτόν που τρέμουν τα Χερουβείμ;
Με πόσο φόβο, αλήθεια, βγάζεις από το θεϊκό αυτό σώμα το λίγο ρούχο που το σκεπάζει;
Και με πόση ευλάβεια, βέβαια, χαμηλώνεις τα μάτια σου, καθώς τρομάζεις ν’ ατενίσεις τη σωματική φύση του υπερφυσικού Θεού;
Πες μου, Ιωσήφ, θάβεις άραγε, και προς την ανατολή στραμμένο τον νεκρό, που είναι η Ανατολή των ανατολών;
Σφαλίζεις, άραγε, με τα δάχτυλά σου, όπως κάνουμε στους νεκρούς, και τα μάτια του Ιησού, που με τ’ άχραντο δάχτυλό Του άνοιξε τα μάτια του τυφλού;
Κλείνεις, άραγε, και το στόμα Εκείνου, που άνοιξε το στόμα του κωφάλαλου;
Λυγίζεις, άραγε, και τα χέρια Εκείνου, που τέντωσε τα παράλυτα χέρια;
Μήπως και τα πόδια δένεις, όπως κάνουμε στους νεκρούς, Εκείνου που έκανε να βαδίζουν τα παράλυτα πόδια;
Σηκώνεις, άραγε, και πάνω σε νεκροκρέβατο Εκείνον, που πρόσταξε τον παράλυτο, «Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα»;
Αδειάζεις, άραγε, και μύρα πάνω σ’ Εκείνον που, σαν ουράνιο μύρο, άδειασε τον εαυτό Του και ανακαίνισε τον κόσμο;
(Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, απόσπασμα λόγου εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου, Γ΄ έκδ., Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός, 2007)

[toula]

"και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν ‘(Ματθ. 27,51)"
Ω, τι φοβερή μομφή εναντίον του ανθρωπίνου γένους!
Ακόμη και η νεκρή Φύση αναγνώρισε Αυτόν, τον οποίο οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι να αναγνωρίσουν!
Όλα τα βουβά πλάσματα της Φύσεως έτρεμαν κι άρχισαν να διαμαρτύρονται, το καθένα με τον δικό του τρόπο, στη δική του γλώσσα.
Η βουβή γη σείεται – αυτή είναι η γλώσσα της.
Οι πέτρες σχίζονται – αυτή είναι η γλώσσα τους.
Ο ήλιος συστέλλει το φως του – αυτή είναι η γλώσσα του.
Όλη η κτίση αντιδρά με τον δικό της τρόπο. Όλη η κτίση συγκαταβαίνει σ’ Εκείνον – όπως άλλοτε, στον Παράδεισο, υποτασσόταν στον Αδάμ.
Αυτός είναι ο άνθρωπος, όταν πέφτει πιο χαμηλά από την άλογη φύση.
Διότι, όταν οι αρχιερείς του Θεού στα Ιεροσόλυμα δεν αναγνώριζαν τον Θεό τους, όμως οι καταιγίδες και οι άνεμοι Τον αναγνώριζαν• τα φυτά και τα ζώα Τον αναγνώριζαν• οι θάλασσες, τα ποτάμια, η γη, οι πέτρες, τα αστέρια, ο ήλιος, μέχρι και αυτοί οι δαίμονες Τον αναγνώριζαν.
’Ω! τι ντροπη για την ανθρωπότητα!
Η γη, σαλεύθηκε, οι πέτρες σχίσθηκαν και ο ήλιος έκρυψε τις ακτίνες του, με οργή μαζί και θλίψη.
Όλη η Δημιουργία συστέναζε για την άρρητη οδύνη του Υιού του Θεού- για τον πόνο Του που έκανε τους ιερείς στα Ιεροσόλυμα να χαίρουν! Διαμαρτυρία, στεναγμός, θλίψη και φόβος!
Όλη η κτίση έντρομη έγινε με τον θάνατο Εκείνου, ο οποιος την είχε καλέσει εκ του μη όντος εις το είναι, προστάζοντάς την να γεννηθεί και να χαίρει για την ύπαρξή της.
Σαν να ήθελαν να πουν τα κτίσματα: «Σε ποιόν θα υποτασσόμαστε και ποιος θα διακρατεί και θα συντηρεί τα σύμπαντα, τώρα που ο Παντοδύναμος Δημιουργός παρέδωσε το πνεύμα Του;».
Ω, αδελφοί μου, ας αισχυνθούμε γι’ αυτή τη διαμαρτυρία, γι’ αυτή την οδύνη, τον στεναγμό και τον φόβο της βουβής και άλογης κτίσεως!
Ας αναβοήσουμε εν μετανοία προς τον Κύριό μας, τον Νικητή του θανάτου:
«Συγχώρεσέ μας, μακρόθυμε και πολυεύσπλαχνε Κύριε, διότι πραγματικά, όποτε αμαρτάνουμε και προσβάλλουμε Εσένα, δεν γνωρίζουμε τι κάνουμε!».
Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων!
Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, εκδ. Άθως).

[toula]

Εκείνο που θα μας οδηγήσει στον κήπο της Γεθσημανή, όπου ο Χριστός προσευχόταν για ολόκληρο τον κόσμο, είναι το να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.
Όταν κατηγορείται κανείς από τους ανθρώπους, να το αντιμετωπίζει με σιωπή, διότι, όπως λέγει ο Ιωάννης της Κλίµακος, η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο.
Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό….
Σε οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν πήγαινα, υπήρχε κάποιος που θα φώναζε από τον πόνο.
Ζούσα πνευματικά το Πάθος Του τόσο καθαρά, ώστε η φυσική όραση του ‘’υψουμενου εκ της γης’’ (Ιωαν. 12, 32) δεν θα ενίσχυε καθόλου τη συμμετοχή μου στον πόνο Του…..
Στο «υπέρ Αυτού πάσχειν» περικλείεται ιδιαίτερη ευλογία ή ακόμη και εκλογή.
Ο πάσχων δια της πορείας αυτής των εξωτερικών περιστάσεων βρίσκεται σε αδιάκοπη σχέση μετά τον Ιησού Χριστό, εισάγεται στη σφαίρα της Θείας αγάπης, γίνεται θεοφόρος.
Πεθαίνοντας μαζί με Αυτόν και εν Αυτώ, ήδη από εδώ προγευόμαστε την ανάσταση.
Ο Κύριος έπαθε για όλους εμάς.
Τα παθήματά Του καλύπτουν όλες τις ασθένειες της ζωής μας μετά την πτώση του Αδάμ.
Για να γνωρίσουμε όπως πρέπει τον Χριστό, είναι απαραίτητο να συμμετάσχουμε κι εμείς στα παθήματά Του και να βιώσουμε, αν είναι δυνατόν, το παν, όπως και Αυτός ο Ίδιος.
Έτσι και μόνο έτσι γνωρίζεται ο Χριστός.
Αλήθεια, δηλαδή υπαρξιακά, όχι αφηρημένα, όχι με ψυχολογική η θεωρητική πίστη που στερείται βιωματικής πείρας.
Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, Περί Προσευχής,Δ’ για την εμπονη προσευχή ,έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας.

[toula]

‘’Χαίρε, διδάσκαλε’’.
Και τον φίλησε με προσποιητή εγκαρδιότητα)»
[Ματθ. 26, 48].
Πω, πω! Πόση πονηρία και κακία δέχτηκε η ψυχή του προδότη!
Διότι με ποιους οφθαλμούς αντίκρισε τότε τον Διδάσκαλο;
Με ποιο στόμα Τον φιλούσε;
Πόσο μολυσμένη σκέψη!
Τι σκέφτηκε;
Τι τόλμησε να κάνει;
Ποιο γνώρισμα της προδοσίας Του έδωσε;
«Ὃν ἂν φιλήσω ( εκείνον που θα φιλήσω)», λέει.
Είχε εμπιστοσύνη στην επιείκεια του Διδασκάλου, αυτή ακριβώς η οποία περισσότερο από κάθε άλλο ήταν ικανή να τον κάνει να ντραπεί και να τον στερήσει από κάθε συγνώμη, διότι πρόδωσε Αυτόν που ήταν τόσο πράος.
Έπειτα όταν Του είπαν ότι ζητούν τον Ιησού, λέγει «ἐγώ εἰμι ( Εγώ είμαι αυτός που ζητάτε)» [Ιω. 18, 5] και εδώ πάλι προσθέτει «ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει; (φίλε, άφησε το φίλημα και κάνε αυτό για το οποίο ήλθες και βρίσκεσαι τώρα εδώ)»
[Ματθ. 25, 50].
Διότι αφού έδειξε την δύναμή Του, τον συγχώρησε.
Ο Λουκάς μάλιστα λέει ότι και μέχρι αυτή την ώρα προσπαθεί να τον διορθώσει λέγοντας «ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; (Ιούδα, με φίλημα, που ως τώρα ήταν δείγμα της αγάπης μας, προδίδεις Αυτόν που είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος του ανθρώπινου γένους και ο αναμενόμενος Μεσσίας σύμφωνα με τους προφήτες;)» [Λουκά 22, 48].
«Ούτε τον τρόπο της προδοσίας δεν ντρέπεσαι», λέει.
Αλλά επειδή ούτε αυτό δεν τον εμπόδισε, καταδέχθηκε και να φιληθεί, και παρέδωσε θεληματικά τον εαυτό Του και Τον συνέλαβαν και τον κράτησαν κατά την νύκτα εκείνη κατά την οποία έφαγαν το πασχαλινό δείπνο· τόσο πολύ έβραζαν και ήταν κυριευμένοι από μανία.
Αλλά όμως τίποτε δεν θα μπορούσαν να κάνουν εάν δεν τους το επέτρεπε Εκείνος.
Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

[toula]

Ο Χριστός έγινε η ζωή μου.
Τον αγάπησα και δεν μπορώ να διανοηθώ κανέναν άλλο ικανό να συγκριθεί μαζί Του. Είναι για μένα ο μόνος Κύριος και Θεός..
Σχεδόν ακατάπαυστα φέρω στην καρδιά μου πόνο, φοβούμενος μη τυχόν χάσω την ευσπλαχνία Του για το πλήθος των αντιστάσεών μου.
Εν τούτοις, παρά την πάλη μαζί Του, παρά τις πολυάριθμες απόπειρες να παρεκκλίνω από τον σταυρό Του, ασπάζομαι τον σταυρό του Χριστού, και κατά κάποιον τρόπο σηκώνω το σταυρό που μου δόθηκε, τον σταυρό μου (βλ Ματθ. ιστ’, 24).
Και ευλογώ τώρα τον Θεό μου που ευδόκησε να αναγεννηθώ μέσα από την φλόγα της μετανοίας.
(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σακχάρωφ) Οψόμεθα τον Θεόν Καθώς Εστί, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2010, σ. 64-5)

[toula]

“Δώσε μου μύρο εκλεκτό, βασιλικό, τίμιο, διότι Εκείνος, στον οποίο πρόκειται να το προσφέρω, είναι μεγαλύτερος από όλους”.
Αποκρίνεται ο αρωματοπώλης και της λέγει:
“Ω γυναίκα, μεγάλα και δυνατά λόγια είπες.
Ποιος από όλους τους κατοίκους της χώρας μας δε σε γνωρίζει ότι έχεις πολλούς αγαπητικούς;
Σε ποιον λοιπόν από όλους θέλεις να πας το μύρο το βασιλικό και εκλεκτό;
Τι μπορεί εκείνος να σου δώσει ως αντάλλαγμα για το μύρο, το οποίο θέλεις να αγοράσεις για μια τόσο μεγάλη τιμή;
Εγώ γνωρίζω όλους τους αγαπητικούς σου αλλά κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να σου ανταποδώσει τέτοιο δώρο.
Για το μύρο, το οποίο ζητείς να σου δώσω να το πας, αλήθεια θέλω κι εγώ να πουλήσω, αλλά πιο πολύ θέλω να μάθω σε ποιον από αυτούς θα το προσφέρεις με τόσον ζήλο και ταραχή;
Τότε αποκρίνεται η θαυμαστή γυναίκα και του λέγει:
“Φοβήσου, άνθρωπε, τον Θεό των πατέρων ημών και δώσ’ μου το αγγείο για να φτάσω γρήγορα εκεί που θέλω.
Σε ορκίζω εις τον Θεό, που έδωσε τόση δύναμη στον Μωυσή και έσχισε με τη ράβδο του την Ερυθρά θάλασσα και στάθηκαν τα ύδατα σαν τοίχος από τη μια και την άλλη πλευρά και πέρασε ο λαός των Εβραίων στην έρημο.
Σε ορκίζω στα άγια οστά, τα οποία βάσταζε ο Μωυσής όταν διέσχιζε τη θάλασσα.
Σε ορκίζω στα λείψανα του αθλοφόρου Ιωσήφ.
Δώσ’ μου λοιπόν το μύρο και λάβε όση πληρωμή θέλεις, μόνο να είναι της αρεσκείας μου και άφησέ με για να δω γρήγορα τον αγαπητικό μου, τον αμόλυντο”.
Η αμαρτία μου είναι πολλή και μεγάλη, λοιπόν μην αμελείς. Γιατί ποτέ δεν θα ξαναβρείς τέτοια ευκαιρία, ούτε άλλον γιατρό τόσο φιλάνθρωπο.
Εγώ αυτό πιστεύω, ότι αυτός είναι Θεός.
Αυτός ο άνθρωπος έχει τεράστια εξουσία.
Μόνο με τον λόγο Του όλους τους γιατρεύει, αμαρτίες συγχωρεί με όλη την εξουσία.
Βρίσκοντας εγώ τέτοια ευκαιρία και τέτοιο γιατρό, οφείλω να μην αμελώ για την υγεία μου.
Για αυτό τον λόγο βιάζομαι να δώσω σε αυτόν τον καλό συγχωρητή το χειρόγραφο των αμαρτιών μου, γνωρίζω, ότι αμάρτησα αμέτρητα, αλλά προσπίπτω εμπρός στο πλήθος της ευσπλαχνίας Του.
Γνωρίζω αλήθεια, ότι και μόνο αν Τον πλησιάσω, ευθύς με αγιάζει και καθαρίζει όλες μου τις αμαρτίες, διότι είναι ουράνιος και αμόλυντος, είναι Χριστός ο Θεός.”
(“Λόγος στην πόρνη που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού”, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Απόδοση στη Νεοελληνική: Βίκτωρ Μοναχός)

[toula]

Κάποιος αδελφός, στενοχωρημένος, πλησίασε τον μακαριστό Γέροντα και νυν Άγιο Εφραίμ, τον «Κατουνακιώτη» και τον παρακάλεσε:
«Γέροντα, κάνε μου μια ευχή να μου φύγει η θλίψη!».
Ο Γέροντας, έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του και προσευχήθηκε, όπως συνήθιζε.
Κατόπιν, του είπε:
«Άκουσε παιδί μου. Αυτές τις μέρες στην προσευχή μου ο Θεός μού αποκάλυψε τον “νυμφώνα” της ψυχής μου· όπως λέει και το τροπάριο της Μεγάλης Εβδομάδας:
“Τόν νυμφῶνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον· καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ…”.
Και, επιπλέον, μου αποκάλυψε (ο Κύριος) και το “ένδυμα” της ψυχής μου».
Το πρόσωπο του Γέροντα, ενώ έλεγε αυτά τα λόγια, ήταν χαριέστατο.
Και συνέχισε πάλι:
«Παιδί μου, παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!”
Από το βιβλίο «Έλα Φως…» –(Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη) του π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου.

[toula]

Χριστέ μου, δεν εζήλεψα ποτέ μου σε καμία, μόνο στη πόρνη που ‘σωσες από την αμαρτία ….
Ω πόρνη του ευαγγελίου πόσο σε ζηλεύω… την μετάνοιά σου…
Μοῦ ἀρέσει νὰ ἀποκαλῶ πόρνη καὶ ληστίνα τὴν ἑαυτή μου γιατὶ αὐτὸ μόνο μοῦ ταιριάζει.
Ὁ Χριστὸς πιὰ ἦταν ὁ μεγάλος ἔρωτας τῆς ζωῆς μου!
Ὁ μοναδικός!
…. Ὅμως συνεχῶς νοιώθω ὅτι κουβαλώ ὅλη τὴ βρομιὰ στὸ πετσί μου, μέσα μου.
Ὅταν προσεύχομαι.
Γρονθοκοπῶ τὰ μοῦτρα μου.
Ἄχ νὰ μποροῦσα νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ πετσὶ ἀπὸ πάνω μου καὶ νὰ βάλω καινούργιο.
Νὰ κάψω τὸ παλιὸ κορμί.
Ἡ χειρότερη τοῦ κόσμου εἶμαι!
Τὸ βλέπω, τὸ νοιώθω, θέλω νὰ μοῦ τὸ λένε γιὰ νὰ μὲ συγχωρεῖ ὁ Χριστός!
Μὲ ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὶς ἁμαρτίες του εἶμαι ἕνα, γι’ αὐτὸ συμπονῶ καὶ προσεύχομαι γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς.
Ὅλοι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ μένα!
Κύριέ μου, Κύριε ἐλέησε ὅλο τὸν κόσμο κι ἐμένα τὴν ἐλεεινή!
«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης» εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου. σελ. 136 – 137

[toula]

"τι κόπους παρέχετε τη γυναικί; έργον γαρ καλόν ειργάσατο εις εμέ»
(Ματθ. 26, 10)."
Ω αγία, καθαρή αγάπη, την οποία τόσο πολύ εκτίμησε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, την οποία τόσο λίγο έχουμε και την οποία πρέπει να μιμηθούμε!
Εκπληκτική αντίθεση ανάμεσα σ’ εκείνους τους επίγειους βασιλιάδες (Ψαλμ. 2, 2) σε συνδυασμό με τον απόστολο-προδότη με τη μαύρη, ακάθαρτη, άτιμη ψυχή και στην περιφρονημένη αμαρτωλή με την καρδιά που εξαγνίστηκε με την αγάπη και την μετάνοια.
Ας μιμούμαστε αυτήν και την αγάπη της προς τον Κύριο.
Μήπως δεν είμαστε όλοι αμαρτωλοί;
Άραγε έχουμε λιγότερες αμαρτίες από τις δικές της;
Άραγε έχουμε περισσότερη αγάπη;
Πληρώθηκε άραγε η καρδιά μας με τέτοια αγάπη, η οποία θα εξέχεε ποταμούς δακρύων ή θα συνέτριβε το πολύτιμο δοχείο σε ευλαβές ξέσπασμα για τον Κύριο;
Υπάρχουν ανάμεσά μας και όμοιοι του Ιούδα αλλά υπάρχουν και όμοιοι της μετανοημένης αμαρτωλής, με καρδιά γεμάτη αγάπη προς τον Χριστό.
Ας ζούμε υπακούοντας στην αγία αγάπη, γιατί όλος ο νόμος του Χριστού εμπεριέχεται σε έναν λόγο:
«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Ματθ. 22, 39• Μάρκ. 12, 31• Λουκ. 10, 27).
Ας το θυμόμαστε αυτό και τότε θα μας ευλογήσει ο Θεός και θα συγχωρέσει όλες τις αμαρτίες μας.
Αμήν.
«Δεύτε ούν και ημείς, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν, και νεκρωθώμεν δι᾿ αυτόν, ταίς του βίου ηδοναίς», «ίνα μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».
(Πηγή: από το βιβλίο “Ρήματα ζωής αιωνίου” Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, τόμος Α’, Εκδόσεις Επιστοφή”