Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Κύριε Ιησού Χριστέ», έλα.
Δεν τον βλέπω, αλλά η πράξις μου δείχνει ότι ολόκληρο το είναι μου στρέφεται προς αυτόν και πέφτει επάνω του.
Λέγοντας την ευχή, είναι σαν να προσκυνώ τον Θεόν, σαν να τον εναγκαλίζωμε, σαν να του εμπιστεύωμαι τον εαυτόν μου.
Είναι σαν να ξαναμπαίνω μέσα στη κολυμβήθρα, όπως το παιδάκι που νοιώθει πως πνίγεται και βουλιάζει μέσα στο νερό.
Έτσι μπαίνω και εγώ μέσα στον Θεόν και βγαίνω μετά θεός αληθινός, όπως είναι και εκείνος, εκείνος μεν κατά φύσιν, εγώ δε κατά χάριν, κατ’ οικονομίαν.
Η ευχή λοιπόν είναι το τρίτο και τελευταίο που μας χρειάζεται.
Να θυμάστε μόνον ότι, όταν έχωμε πάθη, αδικούμε τον Θεόν. Διότι είναι σαν να πιστεύω ότι ο Θεός δεν μπορεί να νικήση τα πάθθη μου.
Όχι. Μπορεί ο Θεός.
Αφήστε τα στα χέρια του με τον τρισσόν αυτόν τρόπο, και τότε θα γίνετε μία δεκάχορδη κιθάρα, που θα κτυπάη χαρούμενα και θα κελαϊδάη την χαρά της ψυχής σας και θα ψάλη την δόξα του ουρανού και θα μεγαλύνη τον τρισήλιον Θεόν, ο οποίος επικάθηται επί των χερουβίμ και επί των σεραφίμ.
Αυτό είναι, αγαπητοί μου, το αγώνισμα για την κάθαρσι των παθών, και είναι τόσο απλό.
Παρά ταύτα, αδελφέ μου, εάν σου φαίνεται δύσκολο, βαρύ, κουραστικό, εάν σου κοστίζη, τότε ξέρεις τι γίνεται;
Ένα από τα προφητικά ονόματα που έχει ο Χριστός μέσα στην Αγία Γραφή είναι το «εν αίματι νυμφίος». Νυμφίος δικός μας είναι ο Χριστός, διότι με το βάπτισμα μας υπάνδρευσε με Εκείνον.
Έτσι λέγει ο απόστολος Παύλος, έτσι πιστεύουν οι Πατέρες. Έτσι ζουν και οι καρδιές μας, με την βεβαιότητα ότι είμαστε αναπόσπαστα δεμένοι με τον Χριστόν.
Είναι ο νυμφίος της ψυχής μας, αλλά τον ονομάζει η Αγία Γραφή «νυμφίον εν αίματι».
Ο νυμφίος είναι στολισμένος με το στεφάνι του, και το στεφάνι του Κυρίου είναι το αίμα του.
Εάν ο Κύριος είναι «εν αίματι νυμφίος», γιατί να μη γίνωμε και εμείς, οι ψυχές μας δηλαδή, εν αίματι νύμφες του Κυρίου;
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης .
Περί παθών. (Απόσπασμα )

[toula]

Διατί ὁ λόγος ὁ ἐμός οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν;
Ὅποιος ἔχει μῖσος ἐναντίον κάποιου ἄλλου, ἐποικοδομεῖ ἐπάνω στά λόγια ἐκείνου πού μισεῖ!
Διατί ὁ λόγος ὁ ἐμός οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν; ἐρώτησε τούς ἐχθρούς Του ὁ Σωτῆρας μας, ὅταν τούς εἶδε νά ἀποκρούουν μέ πεῖσμα τή σωτηρία, πού τούς ἐπρότεινε.
Γιατί δέν τά καταλαβαίνετε τά λόγια μου;
Γιατί δέν δέχεσθε το λόγο μου πού δίνει ἴαση; Ἐπειδή δέν μπορεῖτε οὔτε νά τόν ἀκούσετε! Ἐπειδή σᾶς εἶναι ἀνυπόφορος!
Ἐπειδή εἶσθε «ψεύδους ἔκγονα».
Καί δουλεύετε μόνο μέ τό ψέμα.
Γιά αὐτό δέν πιστεύετε σέ μένα, «ἐπειδή ἐγώ τήν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν».
«Ὁ ὧν ἐκ τοῦ Θεοῦ τά ρήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει».
Γιά αὐτό ἐσεῖς δέν τά ἀκούετε, ἐπειδή δέν εἶσθε «ἐκ τοῦ Θεοῦ».
Καί συνέχισε ὁ Κύριος: «Ἄν αὐτά πού κάνω δέν εἶναι ἔργα τοῦ Πατρός μου, μή μέ πιστεύετε.
Ἄν ὅμως κάνω τά ἔργα τοῦ Πατέρα μου, καί ἄν ἀκόμη δέν πιστεύετε ἐμένα, τοὐλάχιστον πιστεύσατε στά ἔργα μου.
Καί τότε θά τό καταλάβετε καί θά τό πιστεύσετε, ὅτι ὁ Πατήρ ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν Αὐτῷ».
Λόγια σταρᾶτα.
Καί, σάν λόγια, ἔκλειναν μέσα τους τήν ἀπόλυτη ἀλήθεια.
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.

[toula]

"Τίς έστιν Ούτος"
Για να εννοήσει κάποιος, έστω και εν μέρει, “Τίς έστιν Ούτος;”(Ματθ. κα’ 10), πρέπει απαραιτήτως να ομοιώθει μαζί Του μένοντας στο πνεύμα των εντολών Του.
Όποιος δεν Τον ακολούθησε με ολοκληρωτική πίστη, όποιος δεν Τον αγάπησε εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας, και επομένως δεν τήρησε τον λόγο Του, ας μην τολμά να Τον κρίνει επιπόλαια ή να εκφέρει γνώμη γι’ Αυτόν (βλ.Α’ Κορ. β’ 14).
Ας τηρήσει σιωπή, διότι δεν είναι κατάλληλος να κρίνει τον Υιό του Θεού και Λόγο του Πατρός.
Για να εκτιμήσει κανείς επάξια στον χώρο της επιστήμης ή της τέχνης την ιδιοφυΐα του επιστήμονα ή του καλλιτέχνη, πρέπει ο ίδιος να μην απέχει πολύ από αυτόν.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στη σφαίρα του πνεύματος.
Όποιος όμως οικοδόμησε τη ζωή του πάνω στην πέτρα της διδασκαλίας Του (βλ. Ματθ. ζ’ 24-29), αυτός θα φθάσει βαθμιαία στην κατανόηση του “Τις έστιν Ούτος “.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
(Οψόμεθα τον Θεό, σελ.116)

[toula]

Ξέρετε τι είναι να σου χαλάσει το παπούτσι σου και να το πας για επιδιόρθωση στον ρολογά;.
Τόσο αστεία και τόσο λάθος εργάζονται εκείνοι, που προσπαθούν να απαλείψουν τις αμαρτίες τους όχι με την εξομολόγηση,
αλλά με τις ελεημοσύνες, τα κεριά και τα τάματα.
Γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν κάνει πολλές αμαρτίες και κοιτάζουν να τις εξοφλήσουν με τα έργα τους.
Δεν τις εξομολογούνται, δεν τις εξωτερικεύουν.
Μεταχειρίζονται έναν άλλον τρόπο, «κομπογιαννίτικο» δικόν τους, για να εξοφλήσουν τις αμαρτίες τους, οι οποίες δεν εξοφλούνται και θα βρεθούνε δεσμευμένοι μίαν ημέρα…
Άνθρωπε, εάν δεν εξομολογηθείς, εάν δεν μετανοήσεις, θα σε κρατάει ο Διάβολος δεμένο!
Κάψε όλα τα κεριά του κόσμου, θρέψε όλες τις χήρες και τα ορφανά του κόσμου, κάψε όλο το λάδι του κόσμου, πήγαινε σε όλα τα ερημοκλήσια, τρώγε 1000 χρόνια ρίζες,
αλλά και όλα τα καλά έργα όλων των ανθρώπων να σου καταχωρηθούν
από Άβελ του δικαίου,
μέχρι του τελευταίου δικαίου της συντελείας των αιώνων,
ούτε μία σου αμαρτία δεν σου συγχωρεθεί!
Εάν δεν πας να βάλεις το γόνατο κάτω και να πεις στον πνευματικό:
«Ναι, εγώ το έκανα!», δεν σου συγχωρείται ούτε μία αμαρτία!.
Μπορείς να το καταλάβεις αυτό το πράγμα;
Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρούνται, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει γι’ αυτές και τις παρουσιάσει στον Χριστό.
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

[toula]

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός: «Μεγάλη Εβδομάδα και μετάνοια»
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Η μοναδική οδός που οδηγεί στον αγιασμό είναι η μετάνοια.
Και η μετάνοια βιώνεται με την εργασία των εντολών του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει υποδουλωθεί στην αμαρτία βρίσκεται σε μια νοσηρή και παρά φύσιν κατάσταση.
Η θεραπευτική αγωγή που πρέπει να ακολουθήσει για να επανέλθει στην φυσική του κατάσταση, για να ξαναβρεί «το αρχαίον εκείνο κάλλος», συνίσταται κυρίως στον τρόπο βιώσεως της ησυχαστικής ορθοδόξου παραδόσεως.
Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός
www.dogma.gr

[toula]

Μεγάλη Εβδομάδα και η αληθινή ελευθερία
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Ο παράδεισος της βασιλείας των ουρανών είναι η αποκορύφωση της τελειότητας της ελευθερίας.
Μιας ελευθερίας που σέβεται κάθε άνθρωπο, κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα και πρόσωπο απανταχού.
Ο πιστός προγεύεται από αυτή τη ζωή τη χάρη αυτής της ειρηνοφόρου ελευθερίας και ανέσεως, που ήταν επίγειο βίωμα όλων των αγίων.
Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης
www.dogma.gr

[toula]

Το όραμα του Γέροντος Κυρίλλου Γεραντώνη, με την Αποκαθήλωση του Κυρίου!
«... Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, όταν ο Γέροντας Κύριλλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγε στο κελάκι του.
Καθώς βρισκόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστά στον Γολγοθά.
Ήταν η στιγμή της Αποκαθήλωσης.
Δίπλα του έστεκαν και οι κρυφοί μαθητές Κυρίου, (που κατέβασαν από τον Σταυρό και ενταφίασαν το Τίμιο Σώμα Του), ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος και ετοιμάζονταν να κάνουν την Αποκαθήλωση.
Ο Άγιος Ιωσήφ κρατούσε ένα ολόλευκο σεντόνι.
Στράφηκε προς τον Γέροντα Κύριλλο και του είπε να απλώσει τα χέρια του. Εκείνος άνοιξε τα χέρια του και ο Άγιος του έριξε το λευκό σεντόνι.
Εκείνη την στιγμή ο Άγιος Νικόδημος, αφού κατέβασε το Σώμα του Χριστού από τον Σταυρό,το απέθεσε στην αγκαλιά του Γέροντος Κυρίλλου.
Ο Γέροντας συγκλονίστηκε καθώς ένοιωσε το βάρος του Σώματος του Χριστού στα δυό του χέρια.
Ολοζώντανα πράγματα!
Για πολύ καιρό μετά είχε τη Χάρη αυτή του Θεού μας μέσα του και σε όλο το σώμα του και ευωδίαζε το κελί του και το σώμα του και τα ράσα του και τα χέρια του.
Μάλιστα δεν έδινε τα χέρια του, να τα ασπαστούν οι προσκυνητές για να μην παίρνει είδηση ο κόσμος της ευωδίας του...».
(Απόσπασμα από την ομιλία του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, στον Β΄ Κατανυκτικό Εσπερινό, στον Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος της Ι.Μ Καλαμαριάς,την 17/3/2019, για τον μακαριστό Άγιο προκάτοχό του και Ηγούμενο της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Άγιο Γέροντα Κύριλλο.)

[toula]

Η ευχή του Ιησού
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Τρεις τρό­ποι υπάρ­χουν για να πο­λε­μή­σου­με και να μειώ­σου­με τους λο­γι­σμούς μας: α) με την ευχή του Χρι­στού β) με την κα­τα­φρό­νη­σή τους (απαι­τεί ευ­φυ­ϊα και ετοι­μό­τη­τα από τον άν­θρω­πο και συ­νί­στα­ται μέ­χρι που δυ­να­μώ­σει μέσα μας η ευχή του Χρι­στού) και γ) με τον (αν­τί­θε­το) λο­γι­σμό εφό­σον μετά από χρό­νια έχει κα­θαρ­θεί ο νους μας και εί­ναι τέ­λεια φω­τι­σμέ­νος. Ο Χρι­στός στο Σα­ραν­τά­ριο Όρος, στους λο­γι­σμούς (πει­ρα­σμούς) του δια­βό­λου, απάν­τη­σε με λο­γι­σμούς και δεν τους απέ­φυ­γε.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr

[toula]

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ο πόνος του Θεού
Ο πό­νος του Θεού για τους αν­θρώ­πους που βα­σα­νί­ζον­ται από αρ­ρώ­στιες, από δαί­μο­νες, από βαρ­βά­ρους κ.λπ. έχει συγ­χρό­νως και χαρά για την ου­ρά­νια αμοι­βή που τους έχει ετοι­μά­σει. Έχον­τας δη­λα­δή υπ’ όψιν Του ο Θεός την αν­τα­πό­δο­ση που θα λά­βει στον Ου­ρα­νό όποιος περ­νά­ει δο­κι­μα­σί­ες και γνω­ρί­ζον­τας τι τον πε­ρι­μέ­νει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κά­νει να μπο­ρή να «αν­τέ­χει» τον πόνο.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
www.dogma.gr

[toula]

Σαν σήμερα(7 Απριλίου) εκοιμήθη ο άφθαρτος άγιος της Καλύμνου, Σάββας ο νέος.
Ο μακάριος Σάββας, για κάθε πνευματικό πρόβλημα ελάμβανε άνωθεν την πληροφορία και έτσι βάδιζε επί του ασφαλούς. Είχε πολλούς πειρασμούς και χάλασε πολλές παγίδες του διαβόλου. Κάποτε, και συγκεκριμένα μία Καθαρά Δευτέρα, για να μη τελέσει τις ακολουθίες του, τον έκλεισε επί τρεις ημέρες στο κελλί του. Ήταν χαριτωμένος και ευλογημένος από τον Κύριο. Πράος, ανεξίκακος, άδολος, υπάκουος και πονετικός.
Δόξασε τον άγγελο στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς. Ήταν άγγελος και άνθρωπος και αντιστρόφως. Κατά τον τρόπο αυτό εκπλήρωσε τις ημέρες της επί γης πορείας του μέχρι της 7ης Απριλίου 1948 μ.Χ., ότε παρέδωκε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Περί το τέλος της ζωής του βρίσκεται σε άκρα περισυλλογή και ιερά κατάνυξη. Επί τρεις ημέρες δεν δέχθηκε κανέναν. Βρίσκοταν πλέον στο στάδιο της ιεράς μεταστάσεώς του. Έδωσε τις τελευταίες συμβουλές και ζήτησε την εν Χριστώ αγάπη και υπακοή. Όταν ο επιθανάτιος ρόγχος τον κατέλαβε και επί μακρόν συνεχίζετο, ξαφνικά λαμβάνει δυνάμεις, ενώνει τα μικρά ευλογημένα χέρια του και χειροκροτεί επανειλημμένα, ενώ από τα χείλη του εξέρχονται οι τελευταίες ιερές φράσεις: «Ο Κύριος, ο Κύριος, ο Κύριος». Ήταν η βεβαίωση της θείας μεταφυσικής πορείας του. Ήταν το κύκνειο άσμα της θεοφιλούς ζωής του. Την ώρα εκείνη λίγες μόνο μοναχές περιέβαλαν μία αγία μορφή, έναν θαυμάσιο αγωνιστή της πίστεως και της ευσεβείας, έναν οικιστή του Παραδείσου. Ο ουρανός γνώρισε τη μετάστασή του και πανηγύριζε. Έτσι, η γη χάρισε στον ουρανό τον άγιο αυτό βλαστό της και ο ουρανός αποδέχθηκε την ιερά αυτή προσφορά. Είθε και εμείς, μιμούμενοι, κατά το δυνατόν, τις αρετές του Αγίου Σάββα του νέου, του θαυματουργού, αλλά και με τις πρεσβείες του να αξιωθούμε της Ουρανίου Βασιλείας.
Μετά από δέκα έτη, έγινε η ανακομιδή των αγίων και χαριτόβρυτων λειψάνων του, στις 7 Απριλίου 1957 μ.Χ., προεξάρχοντος του μακαριστού Μητροπολίτου Λέρου, Καλύμνου και Αστυπάλαιας κυρού Ισιδώρου, ενώπιον πλήθους λαού. Ένα πυκνό νέφος θείας ευωδίας κάλυψε ολόκληρη την περιοχή και το νέο για το θεϊκό σημείο έκανε αμέσως το γύρο του νησιού. Το ιερό άφθαρτο λείψανο του Οσίου μεταφέρθηκε σε λάρνακα, στο παρεκκλήσι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Η επίσημη Αγιοκατάταξη του Οσίου Πατρός ημών Σάββα του Νέου έγινε διά Πατριαρχικής Συνοδικής Πράξεως της 19ης Φεβρουαρίου 1992 μ.Χ